𝄆 Downloaded From BollyFlix 𝄇
Badadziang.
Moje mieszkanko stanie dokładnie
w tym miejscu.
Musimy być w Anglii przed nowiem!
Nie mój problem. Jestem na emeryturze, od zaraz.
Forouzan, wstawaj! Musimy ruszać!
Statek jest pełen zapasów. Będzie uczta!
Moje gnaty! Te łasice dały mi w kość!
Podnieście mnie. Dziś wieczorem ucztujemy!
Bazylu, muzyka w d-moll.
Ale mój syn!
Nie. Jestem emerytką.
Dobra.
Nie mam wyboru. Będę dowodził twoim statkiem.
Jasne.
O, nie! Bronie!
Zabieraj to!
Jestem Królową Piratów! Nie złupicie mnie!
Złapmy ich!
Siepaczu?
Muszę ukryć bronie.
Znów mnie porzucasz?
Powstrzymaj ich!
Czy to jedzenie?
Tam!
W tej skrzyni jest coś wyjątkowego!
Za nimi!
KING FU PANDA SMOCZY RYCERZ
„Mieliśmy nowy cel:
podążać ścieżką Alfiego do Starożytnego Miasta.”
Starego Ciasta? Kurczę!
Trudno iść i pisać jednocześnie.
Musimy znaleźć dziennik Alfiego?
To rzecz osobista. Jak postąpić etycznie?
Rukhmini?
Mnie nie pytaj.
Czekaj, sprawdzę. Spokojnie.
Klingo. Twoja mama ma przekąski?
Lubię próbować lokalnych smaków. Poznawać ludzi.
On też.
Zaczekajcie na zewnątrz.
Nie. Ty wiesz wszystko o moim tacie.
Muszę poznać twoją mamę!
Lady Lucinda z Landreth
to okrutna manipulantka, która czepia się wszystkiego,
aż zaczynasz płakać
na oczach wszystkich!
Teraz muszę ją poznać!
Nikt nikogo nie pozna.
Mnie pasuje. Brzmi jak koszmar.
Oto i on. Dom Landrethów.
Dom.
Jest ogromny!
Mówi ktoś, kto mieszkał w wulkanie.
Nie mówiłaś, że jesteś bogata.
Chwila, co ona…?
Zaczekajcie. To zajmie chwilę.
Co tu robisz tak późno? Jak ominęłaś Mamę?
Zrobiłam, jak mówiłeś.
Luthero?
Mamo.
Dobrze…
Cześć.
Mamy drzwi wejściowe.
Nigdy ich nie używasz.
Ja… nie chciałam przeszkadzać.
Wpadłam na chwilę. Zaraz zmykam.
Miłego brytyjskiego poranka, moja pani!
Przyczepi się?
Ignoruj go. Jak ja.
Witam, pani mamo Alfiego.
Mamo, kumple. Kumple, Lucinda.
Wiem, że wolałabyś dostać list
i zaprosić nas na herbatę, ale mamy pilną misję, a ja…
Goście!
Którzy mieli czekać na zewnątrz.
Cieszę się, że zdobyłaś prawdziwych przyjaciół.
Podam herbatę i ciastka.
- Czy to przekąska? - Właśnie upiekłam. Chodźcie!
Te ciastka są w różnych rozmiarach, czy…
Naprawdę wydaje się urocza.
Zobaczymy.
Postaw je i pamiętaj, żeby wygładzić obrus.
Wciąż zapominasz.
Nieprawda.
Czym się zajmujesz?
Robię gigantyczne robaki!
Rety!
Tyle ciasteczek. I te kolory!
I ułożone piętrowo. Jak ciasteczkowe miasto!
Mam nadzieję, że zasmakują.
Co się dzieje?
To konfitura cytrynowa.
Konfitura cytrynowa?
Jak to może być tak dobre?
Zdrowy apetyt.
Dzięki, Lady Mamo.
Spójrz jak się gapi.
Ale widać czepia się tylko mnie.
Damy się nie gapią.
Doceniam gościa, który mówi „proszę” i „dziękuję”.
Mały Mister Kwiatu Śliwy na zawsze.
Ma pani dzieci?
Nazywa się Rukh-Mini, bo jest miniaturowa.
Urocza. A ty?
Giga-robale!
Czemu mówię to tak głośno?
Dzieci to największa radość.
Alfie.
Mój najstarszy.
Był Mistrzem Wojny,
miał tyle misji, a nigdy nie musiałam prosić, by mnie odwiedził.
Nie każdy jest Alfim.
Nie chcę, żebyś była.
I nie każdy jest tobą.
Dobre maniery to podstawa,
nawet jeśli udajesz wojownika.
- Herbaty? - Naleję sobie.
Rozlewasz.
Gdy miałam pięć lat!
W porządku.
Zobaczmy, czego się nauczyłaś.
Lejąc z wysoka będziesz pryskać!
- Herbata się ochłodzi. - Rozlejesz.
- Nie! - Ostrożnie!
Wiem jak!
Tu nie chodzi o herbatę.
Widać, że naukowiec.
Mieszaj odpowiednio.
Wiem jak!
Mieszanie ma schłodzić herbatę.
- Rozpuścić cukier! - To i to!
To i to!
Ogarnij się!
Ogarniam!
Bardzo ogarniam.
- Nie uderzaj o ściankę. - Nie mów mi, co mam robić!
Cóż…
I co z tego?!
Od zawsze
tego nienawidzę.
Upiekę kolejną porcję ciastek.
Przepraszam.
Zaraz wracam.
Miło żyć w zgodzie.
Cześć. Zabiłaś już wszystkich?
Mieli przewagę liczebną, bo uciekłeś.
Typowe.
Przynajmniej o coś walczę, a nie ukrywam się na jakiejś wyspie.
Co to?
Walczysz?
Zgadza się.
Pierwsza zasada: przeżyć.
Ty i twój głupi fart.
Pomóc ci?
Masz zajęte ręce.
Już nie.
Dużo złota.
Te trofea to osiągnięcia Alfiego
na drodze do dowództwa.
„Certyfikat mistrza topora bojowego”.
Czad!
Znając Alfiego, dziennik jest w tym pokoju.
Co to?
Konkurs.
W podstawówce.
Uroczo.
Nie chcę być wścibski…
Ani nic…
Moja mama?
- Co jest między wami? - To, co zawsze.
Miała rycerza Alfiego, więc ja miałam być jej małą damą.
Kopią jej samej.
Rozczarowałam ją.
Musi poznać cię taką, jaką my cię znamy.
Łatwo byłoby być o niego zazdrosnym,
ale uniemożliwił to.
Mama nie wierzy,
ale Alfie we mnie wierzył.
Hej, bracie.
Gdzie ukrywasz swoje sekrety?
Gdy byłam mała, trzymał miecze wysoko,
żebym nie sięgała.
Wysoko?
Dziennik Alfiego.
Jest rękawica!
A to Krąg Burzy!
Starożytna brama.
To symbol Starożytnego Miasta.
Znaleziony.
Udało się.
Przybij!
Przekonałyśmy grupę sierot,
żeby założyły długą kurtę
i zmyliły strażników.
Zostały aresztowane.
Boki zrywać!
Cóż…
Mamy, czego potrzebujemy. Możemy wyruszać.
Już?
Albo…
możemy zostać na herbatkę?
Opowiem, jaka super byłaś podczas naszych przygód.
Mogłabyś… nalać sobie herbaty sama.
Może na krótką chwilkę.
Lutero z Landreth!
Poddaj się!
Grzecznie, a może oszczędzimy twoich przyjaciół.
Oszczędzimy? Planujemy ich zabić?
Cicho, Kevinie.
Ja…
Lulu, co się dzieje? Co zrobiłaś?
To Drake. Musiał nas śledzić.
Nie znoszę go.
Dlaczego Mistrz Wojny cię ściga?
Nieważne. Naprawię to.
Poddajcie się, nim będzie gorzej.
Nie rozumiesz.
Masz minutę, żeby wyjść. Później wyważymy drzwi.
Nie ma potrzeby. Wyjdą. Chwileczkę.
Do bitwy.
Wy dwaj. Wyciąć największe drzewo.
Wchodzimy.
Tak jest.
Włamanie do domu szlachty? Nie można…
Luthera jest rozsądna. Negocjujmy.
Gdy się tam wedrzemy, zaczekasz tu.
Przesuń się o włos, a wyłupię ci drugie oko.
Czy to jasne, Calvinie?
Jak słońce.
Moje!
O, nie! Nie trofea Alfiego!
To jest jak bicz, ale wredniejsze.
Zrozumiałby.
Ostrożnie.
Tak! Ty masz to, a ty to. Co ja dostanę?
Rety.
To angielska armia. Nie wygrasz.
To patrz.
Mój dom!
Gorące, co?
Lepiej?
Częstuj się!
Trofeum z konkursu przynosi ból!
B-Ó-L. Ból!
Czy to miecz Alfiego?
Walczę ostrzem, należącym do Mistrza Wojny.
Do mnie!
Posiłki. Zostały wam minuty.
Do mnie.
- Hej! - Sie ma.
Na razie.
Jesteś od nich lepszy.
Ty! Corbinie! Gdzie oni poszli?
Co tak stoisz?
Miałem się nie ruszać.
Jesteś nic nie wart, nieposłuszny…
Pożałujesz tego.
Znaleźć ich i przyprowadzić do mnie.
To była najgorsza herbatka, na jakiej byłam.
- Ktoś jest głodny? - Ty czasem nie jesteś?
Ona to zrozumie.
Nie musi. Potrzebuję tylko tego.
Czemu tak zależy ci na tej broni?
Wiesz, że lubię akcesoria.
Szybciej.
Nie ma dokąd uciec.
Tutaj!
- Tędy! - Naprzód!
Wspinajcie się!
Ty i twój głupi fart.
Co poradzę?
Osaczyliśmy ich! Za mną!
- Gdzie oni są? - Nie tu?
Może poszli tam.
Może. Bazyli, muzyka!
Nie ma za co.
Napisy: Jaśmina Dargiel