‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎จากคำแนะนำของ ‎ประธานคณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎ผมแนะนำให้ผู้ที่อาจจะ
‎ไวต่อผลของรังสีใดๆ
‎ซึ่งก็คือหญิงตั้งครรภ์ และเด็กก่อนวัยเรียน
‎ออกจากพื้นที่ในรัศมีห้าไมล์
‎ของโรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์ ‎จนกว่าจะมีการประกาศเปลี่ยนแปลง
‎(วันที่สาม ‎30 มีนาคม ปี 1979)
‎คำแนะนำนี้และมาตรการฉุกเฉินอื่นๆ
‎อาศัยความเชื่อของผมที่ว่า ‎การระมัดระวังมากเกินความจำเป็นนั้นดีที่สุด
‎อยู่แต่ในบ้าน ปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน
‎นี่เป็นแค่มาตรการป้องกันไว้ก่อน
‎ธุรกิจต่างๆ ปิดตัวลง ‎เพราะเจ้าของและคนงานออกจากพื้นที่
‎โรงเรียนในรัศมีห้าไมล์ของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‎วันนี้ถูกปิดอย่างไม่มีกำหนด
‎ฉันจำได้ว่าในห้องเรียนวุ่นวายมาก
‎พวกครูมารวมกันอยู่ที่โถงทางเดิน
‎ในฐานะเด็กหกขวบ ‎คุณแค่สอดรู้สอดเห็น จบแค่นั้น
‎แต่คุณเห็นได้จากสีหน้า ‎ว่ามันเป็นอะไรบางอย่างที่น่าตกใจ
‎ฉันรู้ว่าแม่ฉันโทรไปที่โรงเรียนหลายครั้ง
‎แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย
‎ฉันจำได้ว่าพวกเขาบอกให้เรากลับไปนั่งที่
‎และพยายามบอกให้เราใจเย็นๆ ‎ให้เราทำโน่นทำนี่ไป
‎บอกว่ารถโรงเรียนจะไปส่งเราที่บ้าน
‎พอมองออกไปนอกหน้าต่าง
‎ก็เห็นแต่รถจอดเรียงกันเพื่อที่จะออกไป
‎เสียงแตรดังระงมมาก
‎มันเป็นสิ่งที่ทำให้คุณต้องปิดหูไว้
‎ฉันเห็นคนที่ใส่ชุดสีขาว
‎เดินไปมาบนถนน
‎ฉันคิดว่า
‎"มันเหมือนสตาร์ วอร์สเลย" ‎เหมือนพวกสตอร์มทรูปเปอร์
‎แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงอยู่ที่นั่น
‎"จะเกิดอะไรขึ้น"
‎เจ้าหน้าที่ป้องกันพลเรือนทั่วทั้งสี่มณฑลที่อยู่ติดกัน
‎ตั้งศูนย์อพยพสำหรับผู้ที่อยากออกจากพื้นที่
‎และผู้อยู่อาศัยในรัศมีสิบไมล์
‎ก็ได้รับคำแนะนำให้อยู่แต่ในบ้านอย่างไม่มีกำหนด
‎ปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน
‎เปิดฟังวิทยุหรือสถานีโทรทัศน์ที่คุณชอบ
‎เพื่อรอคำสั่งต่อไป
‎ธอร์นเบิร์กย้ำหลายครั้งว่า
‎เขาหรือใครก็ตามยังไม่ได้สั่งให้อพยพ
‎แต่เขายอมรับว่ามีความเป็นไปได้เสมอ
‎เราแค่ขอให้ทุกคนเตรียมพร้อมที่จะอพยพ
‎แต่อย่าเพิ่งอพยพในตอนนี้
‎ตอนนี้ยังไม่มีใครตกอยู่ในอันตราย
‎ผู้ว่าการรัฐพูดเจาะจงมากว่า
‎"นี่เป็นการป้องกัน และป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น"
‎แต่สิ่งที่มันทำให้เกิดขึ้น ‎คือสิ่งที่เราพยายามหลีกเลี่ยง…
‎ความตื่นตระหนก
‎คุณจะไปไหน
‎ฉันจะไปบ้านแม่ ตอนนี้ฉันไม่มีที่ให้ไปแล้ว
‎ฉันจะไป ออกไปจากที่นี่ ไม่กลับมาอีกแล้ว
‎โชคดีที่วันนั้นสามีฉันอยู่บ้าน
‎เรามีเด็กก่อนวัยเรียน และฉันก็พูดกับเขาว่า
‎"เราต้องไปแล้วจริงๆ"
‎ความเจ็บปวดอย่างหนึ่งที่ฉันรู้สึก ‎ตอนไปจากที่นั่นคือ "เธอต้องเอาอะไรไปด้วย"
‎มันสำคัญมากสำหรับฉัน ‎ที่ต้องมีสูติบัตรของลูกๆ เรา
‎ถ้าเราต้องแยกจากกัน ‎ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย
‎ฉันจะได้พิสูจน์ได้ว่าพวกเขาเป็นลูกของฉัน
‎นั่นคือหนึ่งในหลายๆ สิ่งที่ฉันคิด
‎และตอนที่เราขับรถออกจากถนนหน้าบ้าน
‎ฉันหันหลังไปมองทุกอย่างที่ฉันรัก ‎และคิดว่าฉันจะได้กลับมาอีกไหม
‎ทำใจยากมากเลย
‎คุณคิดยังไงตอนที่ได้ยินข่าวล่าสุด
‎อยากหนีไป
‎ตอนลูกๆ ฉันกลับมาบ้าน
‎ฉันไม่อยากให้พวกเขาตกใจ
‎ฉันเลยพูดว่า
‎"เราจะไปเที่ยวพักผ่อนที่บ้านคุณปู่กับคุณย่ากันนะ"
‎เป้าหมายของฉันคือพาลูกๆ ฉันไปให้พ้นจากสิ่งนี้
‎มันจะเป็นหายนะอะไรก็ตาม
‎ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ ‎ไม่รอคำสั่งอพยพอย่างเป็นทางการ
‎ประชากรเกือบครึ่งได้อพยพไปแล้ว
‎วันนี้มีคนออกจากมิดเดิลทาวน์เป็นจำนวนมาก
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจกำหนดเคอร์ฟิว ‎เวลา 21.00 น. ถึง 7.00 น. ที่นี่
‎เพื่อป้องกันการขโมยทรัพย์สินที่อาจเกิดขึ้นได้
‎ตอนนี้มันชัดเจนแล้วว่า
‎อุบัติเหตุนิวเคลียร์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันพุธ
‎มันซับซ้อนและร้ายแรงกว่า
‎ที่ประชาชนถูกชักนำให้เชื่อในตอนแรกมากทีเดียว
‎ตอนเราออกจากบ้าน ‎ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ฉันรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎และคิดว่า "เราจะกลับมาได้ไหม"
‎"บ้านฉันจะยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า"
‎ฉันคิดถึงการเห็นสีหน้าผู้คนในรถของพวกเขา
‎ผู้คนหวาดกลัว
‎เจ้าหน้าที่เปิดเผยวันนี้ว่า ‎รังสีในโดมของอาคาร
‎วัดได้ที่ 30,000 เรมต่อชั่วโมง
‎มากกว่าปริมาณที่ทำให้คนเสียชีวิตถึง 75 เท่า
‎และสูงกว่าระดับของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ‎ในการทำงานปกติสามพันเท่า
‎สิ่งที่ดูเหมือนขนนก ซึ่งเป็นเมฆกัมมันตรังสี
‎ที่ลอยไปกับลม
‎มันมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ
‎ตรงที่ที่เรากำลังอพยพไป
‎สิ่งที่คุณอยากทำคือ ‎พยายามกันสิ่งนี้ให้อยู่ห่างๆ ตัวคุณ
‎ถ้าคุณต้องออกจากบ้านและมันติดตัวคุณ
‎วิธีที่ดีที่สุดคือเข้าบ้านไปถอดเสื้อผ้า
‎ซักเสื้อผ้า…
‎พอเราไปถึงบ้านพ่อแม่สามีของฉัน ‎พวกเขาก็ให้เราทุกคน
‎ถอดเสื้อผ้าออก แล้วก็อาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้า
‎ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันคิดว่า ‎"ฉันรู้สึกเหมือนคนเป็นโรคเรื้อน"
‎ในวันที่สามของอุบัติเหตุครั้งนี้
‎ความสับสน ความขัดแย้ง และคำถามมากมาย
‎ทำให้บรรยากาศขุ่นมัวเหมือนอนุภาคปรมาณู
‎และขณะที่เราดูวอลเตอร์ ครอนไคต์ ‎ประกาศข่าวในประเทศ
‎ฉันคิดว่าพวกเราส่วนใหญ่ตกใจมาก
‎ที่เกิดเรื่องแบบนี้กับเมืองเล็กๆ ของเรา
‎แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะอพยพ ‎บางคนบอกว่าจะอยู่ต่อ
‎เราไม่ได้ออกไปจากมิดเดิลทาวน์ ‎เราไม่คิดจะอพยพ
‎ถ้าผมเป็นคนหนุ่มที่มีลูก ผมก็อาจจะอพยพ
‎คนที่มีทางเลือกที่จะออกจากพื้นที่ก็จะไป
‎แต่ก็มีหลายคนที่ไม่มีทางเลือกเหล่านั้น
‎มีความเข้าใจอย่างแท้จริงว่า
‎ชุมชนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
‎ค่าปริมาณรังสีปัจจุบันในวันนี้ไม่สูงกว่าเมื่อวาน
‎เราไปที่บ้านย่าของฉัน
‎ซึ่งอยู่ห่างจากแฮร์ริสเบิร์กแค่สิบไมล์
‎ฉันเป็นคนอยากรู้อยากเห็นมาก
‎ฉันเลยฟังการพูดคุยของผู้ใหญ่และสิ่งที่เกิดขึ้น
‎สถานการณ์ที่นี่สับสนขึ้นเรื่อยๆ
‎ทุกวันตั้งแต่เริ่มมีการปล่อยรังสีในเช้าวันพุธ…
‎เจ้าหน้าที่ของบริษัทกล่าวว่า ‎การรั่วไหลของรังสีหยุดลงแล้ว
‎เจ้าหน้าที่กำกับดูแลนิวเคลียร์กล่าวว่า ‎การรั่วไหลยังคงดำเนินอยู่
‎มันสะเทือนขวัญมากเลย
‎ผู้ว่าการรัฐได้จัดเตรียม...
‎ตั้งใครสักคนหรือหน่วยเฉพาะกิจ
‎เพื่อดูแลปัญหาต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง…
‎ผมว่าเขาเริ่มคิดเรื่องตั้งหน่วยเฉพาะกิจ ‎อะไรทำนองนั้นแล้ว
‎การจัดการข้อมูล
‎กลายเป็นหนึ่งในความท้าทายครั้งใหญ่ของวิกฤตนี้
‎มีข่าวลือและแหล่งข้อมูลที่ขัดแย้งกันเป็นพันอย่าง
‎และเราต้องสร้างแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือ ‎ที่คนรู้ว่าพวกเขาวางใจได้
‎ผู้ว่าการรัฐธอร์นเบิร์กจึงโทรหาประธานาธิบดี
‎ตอนนั้นฉันเป็นตัวแทนเจรจา ‎ของประธานาธิบดีเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้
‎ผู้ว่าการรัฐขอให้ประธานาธิบดีคาร์เตอร์
‎แต่งตั้งใครสักคนหนึ่ง ‎ที่จะลงพื้นที่ดูแลจัดการเรื่องนี้
‎และจะเป็นคนเดียวที่พูดกับสื่อ
‎ประธานาธิบดีเข้ามาเกี่ยวข้อง ‎เพราะมันเป็นช่วงเวลา
‎ที่นโยบายพลังงานเป็นที่มาของความวิตกกังวล
‎และมีความรู้สึกว่าเราต้องการพลังงานนิวเคลียร์
‎แต่เขาก็เป็นวิศวกรนิวเคลียร์ ‎จากการฝึกด้วยเช่นกัน
‎เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือนิวเคลียร์
‎คุณคาร์เตอร์คุ้นเคยกับ ‎อุบัติเหตุโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ดี
‎เขาอธิบายว่าในช่วงต้นยุค 1950
‎ในฐานะวิศวกรนิวเคลียร์ฝึกหัดของกองทัพเรือ
‎เขานำกลุ่มคน 22 คน
‎ลงไปในแกนเครื่องปฏิกรณ์ ‎ที่ชอล์กริเวอร์ แคนาดา
‎ที่เกิดการหลอมละลาย
‎ประธานาธิบดีบอกว่า ‎เขาอยู่ที่นั่นหนึ่งนาที 29 วินาที
‎ช่วยรื้อเครื่องปฏิกรณ์นั้น
‎เขาเลยรู้สึกสบายใจมาก ‎กับความสมบูรณ์ของเทคโนโลยี
‎ประธานาธิบดีได้ส่งตัวแทนส่วนตัวของเขา
‎คุณแฮโรลด์ เดนตัน ประธานฝ่ายปฏิบัติการ ‎ของคณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎เพื่อช่วยผมและทำงานกับผู้เชี่ยวชาญของเรา
‎ติดตามสถานการณ์และแจ้งให้ประชาชนทราบ
‎แฮโรลด์ เดนตันได้รับการพิจารณาในเอ็นอาร์ซี
‎ว่าเป็นคนหนึ่งที่มีความรู้มากกว่าใครในพื้นที่
‎เขาเป็นตัวแทนส่วนตัวของจิมมี คาร์เตอร์
‎บนเกาะทรีไมล์ ‎เพื่อประเมินสถานการณ์ที่โรงไฟฟ้า
‎และให้ข้อมูลเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
‎เรากังวลเรื่อง ‎สถานะของเชื้อเพลิงในแกนเครื่องปฏิกรณ์
‎และยังมีฟองก๊าซในเตาปฏิกรณ์ด้วย ‎ซึ่งหมายความว่า
‎การเปลี่ยนแปลงในระบบไฮดรอลิกของแกน
‎ต้องมีการตรวจสอบอย่างละเอียด…
‎เดนตันบอกเราว่า
‎"มีฟองไฮโดรเจนอยู่ในเครื่องปฏิกรณ์
‎ซึ่งถ้าปล่อยให้มันเป็นอยู่อย่างนั้น ‎ก็อาจระเบิดได้"
‎และเป็นครั้งแรกตั้งแต่เหตุการณ์นี้เริ่มขึ้น
‎ที่ผมยอมรับว่าผมกลัว
‎เพราะผลที่ตามมาของฟองไฮโดรเจน
‎เป็นไปได้ว่าคือหายนะ
‎ซีบีเอสรายงาน อันตรายที่เกาะทรีไมล์
‎ตอนนี้สถานการณ์ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์คงที่
‎แต่เต็มไปด้วยอันตราย
‎ฟองได้ก่อตัวเป็นก๊าซกัมมันตรังสี ‎ที่ส่วนบนของเตาปฏิกรณ์
‎ฉากใหม่ในอุบัติเหตุเผยเริ่มขึ้นแล้ว
‎ฟองก๊าซไฮโดรเจน
‎ก่อตัวขึ้นที่ใจกลางโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‎ซึ่งไม่มีใครรู้ผลที่จะตามมา
‎ไฮโดรเจนระเบิดได้ เพราะฉะนั้น
‎จึงมีความเป็นไปได้ว่า ‎จะมีการระเบิดในเครื่องปฏิกรณ์นั้น
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นที่เชอร์โนบิล
‎การระเบิดของก๊าซไฮโดรเจน ‎ทำให้หลังคาของเครื่องปฏิกรณ์แตกกระจาย
‎ส่งผลให้กัมมันตภาพรังสีถูกปล่อยออกสู่สิ่งแวดล้อม
‎อุบัติเหตุครั้งนั้นเกิดขึ้นในปี 1986
‎และหลายส่วนของพื้นที่รอบๆ เชอร์โนบิล
‎จะถูกปิดตายนานหลายศตวรรษ
‎ฟองก๊าซที่อยู่ในเตาปฏิกรณ์ ‎ส่วนใหญ่เป็นก๊าซไฮโดรเจน
‎ดังนั้นถ้ามีแหล่งออกซิเจน
‎และแหล่งจุดระเบิด มันก็อาจไหม้ได้
‎ตอนฉันได้ยินเรื่องฟองไฮโดรเจน
‎ฉันก็รู้ว่าเรามีโอกาสอย่างมาก ‎ที่จะสูญเสียทุกอย่าง
‎ทุกอย่างที่เราทำงานหนักมาเพื่อมัน
‎ทุกอย่างจะสูญสิ้นไป
‎เป็นกระแสมากเกี่ยวกับปัญหาที่เกาะทรีไมล์
‎มันอันตรายแค่ไหน
‎เราเสี่ยงที่จะเกิดไชนาซินโดรมหรือไม่
‎อาจเกิดหายนะครั้งใหญ่หรือไม่ ‎มันห่างไกลหรือว่าเป็นไปไม่ได้เลย
‎มีความเป็นไปได้เสมอที่จะเกิดไชนาซินโดรม
‎มันถูกทำให้เป็นส่วนหนึ่งของการคำนวณทั้งหมด
‎ความหายนะที่เรากำลังพูดถึง ‎ในการหลอมละลายครั้งใหญ่
‎คือการมีคนตายหลายหมื่นคน ‎เป็นมะเร็งหลายแสนคน
‎การปนเปื้อนของพื้นที่หลายพันตารางไมล์
‎- ดร.แลปป์ ‎- สิ่งที่ถูกระบุไว้…
‎ฉันกลัวมากเลย
‎เพราะในเซ็นทรัลเพนซิลเวเนีย ‎ไม่มีที่ไหนเลยที่ปลอดภัย
‎โอกาสที่เราจะมีชีวิตรอด ‎แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไป 40 ไมล์
‎ก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้
‎ทุกคนกลัวพลังงานนิวเคลียร์
‎ตอนที่ได้ยินเรื่องฟองไฮโดรเจน ‎ระเบิดเครื่องปฏิกรณ์
‎คณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎บริษัทสาธารณูปโภค ‎ทำได้แย่มากในการสื่อสารของพวกเขา
‎ไม่ใช่แค่การสื่อสารระหว่างกัน ‎แต่กับประชาชนด้วย
‎พวกเขาปล่อยให้ผู้คนมีชีวิตอยู่ด้วยความกลัว
‎ขณะที่พวกเขาพยายามตัดสินใจว่าจะทำยังไง
‎เราเผชิญกับความเป็นไปได้ที่ห่างไกล ‎แต่เป็นจริงได้มาก
‎ของการหลอมละลายทางนิวเคลียร์ ‎ที่โรงไฟฟ้าปรมาณูเกาะทรีไมล์
‎(วันที่สี่)
‎ผมให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคำถามอย่างต่อเนื่อง
‎ว่านานแค่ไหนก่อนที่มันจะระเบิด และอุณหภูมิ…
‎วันเสาร์นั้นเป็นวันที่ทำให้เสียขวัญอย่างหนัก
‎นักวิทยาศาสตร์กังวลว่า ‎อุณหภูมิ 600 องศาในเชื้อเพลิงเครื่องปฏิกรณ์
‎ร้อนพอที่จะทำให้ฟองก๊าซระเบิดได้
‎เรามีปัญหาที่แทบจะเป็นคณิตศาสตร์ล้วนๆ
‎และเราต้องรอ ‎ระหว่างที่ผู้เชี่ยวชาญพยายามหาคำตอบว่า
‎เรามีฟองก๊าซที่อันตรายร้ายแรงหรือไม่
‎นักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ ‎และช่างเทคนิค 1,000 คน
‎ที่มารวมตัวกันที่นี่เพื่อรักษาเครื่องปฏิกรณ์ไว้
‎ยังคงมีปัญหาอีกหลายอย่างที่ต้องแก้ไข
‎วิศวกรจากทั่วโลกถูกเรียกตัวมา
‎"มันอันตรายแค่ไหน ‎คุณจะทำให้มันอันตรายน้อยลงยังไง"
‎อนาคตของพลังงานนิวเคลียร์ตกอยู่ในภาวะวิกฤต
‎งานวิจัยหนึ่งของรัฐบาล ‎ประเมินว่าในเหตุการณ์แบบนี้
‎คนอาจเสียชีวิต 45,000 คน ‎บาดเจ็บสองแสนห้าหมื่นคน
‎เป็นไปได้ว่าเจ้าหน้าที่ ‎กำลังพิจารณาให้มีการอพยพ
‎และในระดับสูงสุด
‎มีการหารือเรื่องการอพยพคนหลายล้านคน
‎เรามีชีวิตอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
‎เจ้าหน้าที่ทั้งของบริษัทและรัฐบาล
‎บอกว่าสถานการณ์คงที่ ‎แต่ไม่เห็นด้วยกับข้อเท็จจริงที่สำคัญ
‎ผู้เชี่ยวชาญไม่สามารถหาข้อสรุปที่สำคัญได้
‎เกี่ยวกับขนาดของฟองไฮโดรเจน
‎ผมรู้ว่ามีความเห็นต่างกันในส่วนของเอ็นอาร์ซี
‎เกี่ยวกับอะไรก็ตามที่กำลังขึ้น
‎(อันตราย - รังสี)
‎"มันอาจระเบิดได้" และก็ "คนควรอพยพไหม"
‎ญาติๆ ที่อยู่ในฟิลาเดลเฟียโทรหาผม
‎"เราอยู่ใต้ลม ‎เราไปอยู่บ้านญาติของเราในนิวยอร์กดีไหม"
‎ผมพูดว่า "ใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นๆ"
‎ไม่มีทางที่นักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์
‎จะกำจัดฟองก๊าซไฮโดรเจนอันตราย ‎ในเครื่องปฏิกรณ์ได้
‎โดยไม่มีการเสี่ยงที่แกนจะหลอมละลาย
‎เรากำลังวิเคราะห์ ศึกษาปัญหานี้
‎พยายามทำให้มันอยู่ใน ‎ขอบเขตความเสี่ยงของการเกิดเหตุการณ์
‎แต่มันกลายเป็นความเสี่ยงทางอารมณ์อย่างมาก
‎และทุกอย่างก็บ้าคลั่งได้ ‎โดยเฉพาะในสื่อสาธารณะ
‎ภายใต้สภาวะต่างๆ ในปัจจุบัน
‎ออกซิเจนอาจค่อยๆ ‎เข้าไปในฟองก๊าซไฮโดรเจน
‎ยิ่งออกซิเจนเข้าไปมาก อันตรายจาก ‎ไฮโดรเจนระเบิดในเครื่องปฏิกรณ์ก็ยิ่งมากขึ้น
‎อันตรายสองอย่างยังคงมีอยู่ ‎อย่างหนึ่งจากฟองก๊าซที่ติดอยู่ในเครื่องปฏิกรณ์
‎อีกอย่างหนึ่งจากการสะสมของสารกัมมันตรังสี ‎ในห้องของอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎คืนวันเสาร์ ในการกระจายข้อมูล
‎ที่วิ่งด้านล่างของหน้าจอทีวี
‎"ฟองก๊าซไฮโดรเจนในเครื่องปฏิกรณ์
‎ส่อแววว่าอาจทำให้เกิดการระเบิดได้"
‎ประธานของเอ็นอาร์ซีกล่าวว่า
‎"การอพยพคนออกจากพื้นที่ ‎อาจเป็นสิ่งที่ฉลาดรอบคอบ"
‎ตอนนั้นนักข่าว 25 คน ‎บุกเข้ามาในห้องทำงานของผม
‎พวกเขาตะโกนถามผมว่า ‎"เราควรจะอพยพไหม"
‎พวกเขาคนหนึ่งถึงกับร้องไห้
‎เกิดความตื่นตระหนกขึ้นอย่างชัดเจน
‎ขณะที่ความวิตกกังวลเพิ่มมากขึ้น ‎ผู้คนจำนวนมากจึงย้ายไปอยู่ในศูนย์พักพิง
‎รวมถึงสนามกีฬาแห่งนี้ ‎ซึ่งห่างจากโรงไฟฟ้า 11 ไมล์
‎ฉันไม่เข้าใจเลย แต่ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎"เราจะตายไหม"
‎มันเหมือนการมีชีวิตอยู่บนความเสี่ยง ‎เหมือนเกาะขอบอะไรไว้ด้วยความกลัว
‎เกิดอะไรขึ้นกับโรงไฟฟ้าแห่งนี้ ‎มันจะระเบิดเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ไหม
‎การหลอมละลายคืออะไรกันแน่
‎ความกลัวมีมากขึ้น ‎เพราะมันคือความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก
‎ตอนนี้มันอาจไม่แสดงอาการ
‎แต่อีก 25 ปีข้างหน้าจะเป็นยังไง ‎ถ้ามีการสัมผัสสารกัมมันตรังสี
‎ผมมีภรรยาที่กำลังท้อง
‎และผมก็ไปที่ศูนย์อพยพ ‎กับผู้ว่าการรัฐและครอบครัวของผม
‎เราอยากหยุดข่าวลือที่ทำให้คนไม่สบายใจ
‎ที่มีแต่จะทำให้คนกลัวมากขึ้น
‎คุณอธิบายได้ไหมว่ามีอันตรายอะไรอีกบ้าง
‎สิ่งต่างๆ มันอันตรายแค่ไหน
‎แค่ถ้าความพยายามที่มีอยู่ในตอนนี้ ‎ไม่ประสบผลสำเร็จ
‎เราจะต้องหันไปหาทางเลือกอื่น
‎และด้วยความกังวลที่เพิ่มขึ้น ‎เกี่ยวกับฟองไฮโดรเจน
‎ผู้ว่าการรัฐธอร์นเบิร์กพูดกับประธานาธิบดีว่า
‎"ผมอยากได้คำแนะนำจากรัฐบาลกลาง"
‎ว่าสมควรหรือไม่
‎ที่เขาจะสั่งให้มีการอพยพไกลกว่าห้าไมล์ ‎เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน
‎และสั่งให้อพยพในรัศมีวงกว้าง 360 องศา
‎แต่สิ่งที่น่ากังวลคือ ‎ผลกระทบที่ยาวนานต่ออุตสาหกรรมนิวเคลียร์
‎นี่เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก
‎เมื่อคุณไม่มีความรู้ที่ชัดเจนจริงๆ ‎เพื่อดำเนินการต่อ
‎ประธานาธิบดีตัดสินใจตอนค่ำวันเสาร์
‎สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาทำได้ ‎คงเป็นการไปที่เครื่องปฏิกรณ์
‎เพื่อให้ความกลัวของประชาชนลดลง
‎(วันที่ห้า)
‎เราจะสวดภาวนาต่อพระเจ้า ‎ให้ดูแลเราท่ามกลางความสับสนทั้งหมดนี้
‎และความไม่แน่นอนในช่วงเวลาเหล่านี้
‎เราเชื่อพระเจ้า
‎ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ‎นอกเหนือจากสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่แล้วนี้
‎ตอนประธานาธิบดีคาร์เตอร์ไปถึงที่นั่น
‎ทุกอย่างยังอยู่ในสภาวะสับสนวุ่นวาย
‎มีความเป็นไปได้ว่าฟองไฮโดรเจนจะระเบิด
‎แต่กับการที่ประธานาธิบดีไปยังเกาะทรีไมล์
‎นั่นเน้นย้ำให้อุตสาหกรรมนิวเคลียร์รู้ว่า
‎"ทุกคน ผมอยู่ข้างคุณนะ"
‎และทำให้ทุกคนเห็นว่า "นิวเคลียร์ก็ไม่ได้แย่นะ"
‎และงานหลักของ ‎ประธานาธิบดีคาร์เตอร์ที่มายังเกาะทรีไมล์
‎คือสร้างความมั่นใจให้ประชาชนชาวอเมริกันว่า ‎พวกเขาไม่มีอะไรต้องกลัว
‎สิ่งสำคัญอันดับแรกของผมในการมาที่นี่บ่ายวันนี้
‎คือเรียนรู้ให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ‎ในฐานะประธานาธิบดี
‎เกี่ยวกับปัญหาที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
‎และทำให้ผู้คนในแถบนี้มั่นใจ
‎ว่าเราได้ทำทุกอย่างที่เป็นไปได้แล้ว
‎และจะทำต่อไปเพื่อรับมือกับปัญหาเหล่านี้
‎ประธานาธิบดีคาร์เตอร์พยายามอธิบายว่า
‎"เรารู้ว่าเราทำอะไรอยู่ เราจะดูแลคุณเอง"
‎"คุณไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายนะ"
‎หลังจากประธานาธิบดีออกจากเกาะ
‎เจ้าหน้าที่ของแฮโรลด์ เดนตัน ‎ก็ตรวจสอบการคำนวณทั้งหมดของมัน
‎พวกเขาเถียงกันไปเถียงกันมา
‎แต่จนกระทั่งพวกเขาพบความผิดพลาด
‎ถึงยืนยันได้ในที่สุดว่าฟองไฮโดรเจน
‎ไม่เป็นภัยร้ายแรง
‎มีอันตรายต่อผู้คนในพื้นที่รอบๆ ไหมครับ
‎ผมคิดว่าวันนี้ไม่มีอันตรายร้ายแรงอะไรหรอกครับ
‎สถานการณ์คงที่แล้ว
‎แต่มันสำคัญมากเกี่ยวกับวิธีที่พวกเขาทำให้แกน
‎เย็นลงหลังจาก ‎เครื่องปฏิกรณ์หยุดทำงานโดยที่ฟอง…
‎ผมโล่งใจมาก
‎เราผ่านพ้นมันมาได้โดยที่ไม่มีใครเสียชีวิต
‎และสำหรับผม ‎ช่วงวิกฤตฉับพลันนี้ได้จบลงแล้ว
‎อุบัติเหตุนิวเคลียร์ครั้งนี้ ‎เห็นได้ชัดว่าทำให้เราทุกคนวิตกกังวล
‎คุณควรได้รู้ความจริงและข้อมูลทุกอย่าง ‎และคุณก็จะได้รู้
‎ผมได้สั่งการไปยังสำนักงาน
‎คณะกรรมาธิการผู้เชี่ยวชาญอิสระ ‎ของประธานาธิบดี
‎ให้ตรวจสอบสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้ ‎และให้คำแนะนำ
‎ว่าเราจะปรับปรุงความปลอดภัย ‎ของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ได้อย่างไร
‎(วันที่เจ็ด)
‎วันนี้เมื่อสัปดาห์ก่อนได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น
‎ที่โรงไฟฟ้าปรมาณูเกาะทรีไมล์ในเพนซิลเวเนีย
‎และวันนี้ โรงไฟฟ้าที่ชำรุดเสียหาย
‎ยังคงระบายกัมมันตภาพรังสีสู่อากาศโดยรอบ
‎นักวิทยาศาสตร์ของรัฐบาล ‎ใช้เวลาช่วงเช้าในเฮลิคอปเตอร์
‎วัดปริมาณรังสีที่ยังรั่วไหลออกมาจากโรงไฟฟ้า
‎พวกเขาต้องเอาไฮโดรเจน ‎ออกจากเครื่องปฏิกรณ์
‎ดังนั้นสิ่งที่พวกเขาคิดขึ้นคือวิธี
‎ที่พวกเขาสามารถระบายก๊าซเฉื่อย ‎และอะไรอื่นๆ ออกไปได้
‎นั่นจะทำให้ความดันต่ำลง
‎ทุกวันนี้ตามที่คาดไว้ การปล่อยรังสี ‎จากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
‎นำไปสู่ผลที่ตามมาหลายอย่าง
‎แต่ทุกครั้งที่พวกเขาเปิดวาล์วระบายนั่น
‎จะมีการปล่อยรังสีที่ไม่สามารถควบคุมได้ ‎ออกมาสู่สิ่งแวดล้อม
‎พวกเขาไม่มีทางเลือก
‎พวกเขาต้องทำมัน
‎(ฟองไฮโดรเจนอันตรายหายไปแล้ว)
‎ลูกๆ ผมกับตัวผมเองสัมผัสกับอะไรในสามวันนั้น
‎(การไต่สวนสาธารณะ ‎ของคณะกรรมาธิการประธานาธิบดี)
‎และความไม่รับผิดชอบของเม็ตเอ็ด ‎และความไม่รับผิดชอบของเอ็นอาร์ซี
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎และก็…
‎ผมแค่หวังว่าเราจะไม่กลายเป็นสถิติ
‎จากนี้ไปอีกสิบ ยี่สิบ สามสิบปี ‎แต่ผมรู้ว่าเราจะเป็นสถิติ
‎คุณเคยมีชีวิตอยู่ ‎ในช่วงการตายด้วยโรคมะเร็งไหม
‎ผมเคย
‎ถ้าคนคนนั้นเป็นลูกผม ภรรยาผม หรือเป็นผม ‎ผมคิดว่ามันไม่ถูกต้อง
‎เราใช้เวลาเยอะมากพยายามค้นหาว่า ‎จริงๆ แล้วมีรังสีมากเท่าไหร่
‎ที่ถูกปล่อยสู่บรรยากาศอย่างต่อเนื่อง
‎ในรถตู้ที่อยู่ใกล้ๆ ‎นักวิทยาศาสตร์ของรัฐบาลใช้คอมพิวเตอร์
‎เพื่อวิเคราะห์ตัวอย่างอากาศ น้ำ และพืช
‎แต่พวกเขาบอกเราว่า ระดับรังสีไม่สูง
‎เมื่อพูดถึงสุขภาพของคนในพื้นที่
‎สถานพยาบาลของรัฐบาลกลางทั้งหมด
‎บอกว่าคนในพื้นที่แฮร์ริสเบิร์กไม่มีอะไรต้องกังวล
‎เราคาดหวังว่าจะไม่พบ ‎การเสียชีวิตจากมะเร็งเพิ่มมากขึ้น
‎ในประชากรกลุ่มนี้ ‎จากผลของการได้รับรังสีในปัจจุบัน
‎ผู้เชี่ยวชาญด้านนิวเคลียร์ ‎ถูกอ้างว่าเป็นผู้สังเกต
‎ว่ารายงานที่น่าตกใจนั้น ‎อาจทำให้เกิดอันตรายต่อจิตใจ
‎มากกว่าอันตรายจากรังสี ‎ในช่วงเจ็ดวันที่ตึงเครียดนี้
‎ความจริงก็คือไม่เคยมี ‎การตรวจวัดทดสอบอะไรต่างๆ
‎แสดงถึงระดับการปนเปื้อน ‎ที่เป็นอันตรายต่อคนที่มีสุขภาพปกติ
‎อุตสาหกรรมนี้เร่งรีบที่จะ ‎ทำให้ตัวเองพ้นจากข้อครหา
‎ทันทีหลังจากเกิดอุบัติเหตุ
‎และเครื่องมือตรวจวัด ‎ที่ดีที่สุดของเราก็คือมนุษย์
‎ถ้าไม่มองหา ก็ไม่เจอ
‎และเครื่องตรวจสอบมากมาย
‎ก็ไม่สามารถตรวจพบ ‎ปริมาณรังสีที่รั่วไหลออกมาได้
‎ปริมาณรังสีทุกโดสคือปริมาณที่มากเกินไป
‎รังสีเล็กน้อยก็อันตรายน้อย
‎รังสีมากขึ้นก็อันตรายมากขึ้น
‎(ดร.จอร์จ วอลด์ ‎นักประสาทวิทยา)
‎ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่า ‎รังสีถูกปล่อยออกมามากแค่ไหน
‎เพราะเราไม่มีตัวเลข
‎การประเมินความเสียหายจากรังสีที่เกาะทรีไมล์
‎มองข้ามตัวแปรต่างๆ ทั้งหมด
‎ใครก็ตามที่บอกว่า ‎รังสีออกมาจากอุบัติเหตุนั่นมากแค่ไหน
‎ถ้าไม่โกหกก็โง่
‎มีร่องรอยเล็กน้อยของกัมมันตรังสีไอโอดีน
‎ปรากฏในตัวอย่างนมจากพื้นที่
‎เฮอร์ชีย์ไม่ได้ใช้นมใหม่เลยตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ
‎และกำลังทดสอบผลิตภัณฑ์ ‎เพื่อหากัมมันตภาพรังสี
‎พื้นที่หลายแห่งที่โรงไฟฟ้าทิ้งน้ำเสีย
‎ก็ตรวจพบกัมมันตรังสีไอโอดีนเช่นกัน
‎ตอนเรากลับมาหลังจากการอพยพ
‎ฉันอยากไปที่ทางลาดสำหรับเรือ
‎มันเคยเป็นที่สนุกๆ ที่หนึ่งของฉัน ‎ที่คุณขว้างก้อนหินเล่น
‎แต่สิ่งที่ฉันจำได้คือเห็นปลาตายเยอะมาก
‎มันตายเกลื่อนทั่วริมฝั่งแม่น้ำเลย
‎ฉันจำได้ว่าฉันคิดว่า ‎"มีบางอย่างถูกปล่อยลงในแม่น้ำ
‎ที่ร้ายแรงกว่าที่พวกเขาเปิดเผยข้อมูล"
‎ผู้คนยังคงคอยเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เป็นครั้งแรกในรอบสิบวัน ‎ที่ผู้ว่าการรัฐเพนซิลเวเนีย
‎ยกเลิกคำสั่งทั้งหมด ‎เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่โรงไฟฟ้า
‎ซึ่งทำให้โรงเรียนเปิดได้ตามปกติ
‎และหญิงตั้งครรภ์ก็กลับบ้าน ‎ที่อยู่ในรัศมีห้าไมล์ของโรงไฟฟ้าได้
‎มันดูปกติ ดูเหมือนปกติ
‎แต่เรากลับมาและทุกอย่างที่เรามี ‎ยังคงเหมือนอยู่ในสถานที่ที่ถูกลืม
‎ผมอยู่แถวๆ โรงงาน และก็…
‎บางวันคุณจะรู้สึกว่ามีรสโลหะในปาก
‎สองสามวันที่เราใช้เวลาอยู่ตรงข้ามเกาะทรีไมล์
‎เรารู้สึกเจ็บคอ
‎และทุกคนที่อยู่แถวนี้ก็เจ็บคอ
‎ลูกชายฉันพูดว่า "แม่ ผมอ้วก"
‎มีแต่เมือกสีเขียวที่ไม่น่าเชื่อออกมา
‎มันทำให้ฉันกลัวมาก
‎ฉันโทรหากุมารแพทย์ของเราทันที ‎และเขาก็พูดกับฉันว่า
‎"จอยซ์ ผมไม่รู้จริงๆ"
‎หญิงสาวที่อยู่มัธยมปลายในตอนนั้น
‎เธอออกไปข้างนอกวันพุธ พฤหัส ศุกร์
‎ขี่จักรยานไปทั่วมิดเดิลทาวน์ทั้งวัน
‎ผิวหนังของเธอแตกเป็นแผล
‎เมื่อคุณมองลึกลงไปและพูดคุยกับคนในชุมชน
‎พวกเขามีรสโลหะในปาก ‎เคืองตา ท้องเสีย อาเจียนพุ่ง
‎ประสบการณ์ทั้งหมดที่คุณได้รับจากการโดนรังสี
‎และรังสีมีผลเสียต่อสุขภาพในระยะยาว
‎ที่อาจก่อให้เกิดมะเร็งได้
‎ผู้อยู่อาศัย 11,000 คนในมิดเดิลทาวน์
‎กังวลเรื่องสุขภาพ ‎และความปลอดภัยของพวกเขาอย่างมาก
‎ก่อนเกิดอุบัติเหตุ ฉันอยู่ในโลกเล็กๆ ของตัวเอง
‎ไม่คิดเรื่องรังสี หรืออันตราย หรืออะไรทั้งนั้น
‎ไม่คิดอะไรเลย
‎หยิบใบปลิวเกี่ยวกับรังสีระดับต่ำนี่ได้เลยค่ะ
‎แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับคุณ
‎ที่คุณสามารถสูญเสียทุกอย่างได้
‎ชีวิตของลูกๆ คุณตกอยู่ในอันตราย
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องเลิกมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งความฝัน
‎และถึงเวลาที่หาความรู้ให้ตัวเอง ‎และเห็นว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
‎(ฝังเม็ตเอ็ด ไม่ใช่เรา! ‎ปิดโรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์)
‎สำหรับแฮร์ริสเบิร์ก มันเป็นการรวมตัวครั้งใหญ่ ‎ที่ด้านหน้าอาคารรัฐสภา
‎พวกเขาบอกว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องปิด ‎โรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์ที่ใช้การไม่ได้อย่างถาวร
‎ผู้คนเริ่มพูดว่า "ไม่เอาพลังงานนิวเคลียร์"
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณไม่เคยได้ยิน
‎ภายใต้สถานการณ์ปกติในชุมชนของเรา
‎สำหรับชุมชนอย่างชุมชนของเรา ‎นั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา
‎ไม่มีใครข้องใจเรื่องนิวเคลียร์ ‎ตอนที่มันเข้ามายังชุมชน
‎ทรีไมล์ไอแลนด์อะเลิร์ท ‎วางแผนการชุมนุมวันนี้
‎ทรีไมล์ไอแลนด์อะเลิร์ทตั้งขึ้นในปี 1977
‎จากความกังวลเรื่องพลังงานนิวเคลียร์ ‎และเราก็เป็นส่วนที่สำคัญน้อยสุด
‎แต่ไม่มีอะไรเหมือนอุบัติเหตุครั้งนี้ ‎และการหลอมละลาย
‎ที่ทำให้คนต้องมาประท้วงเพื่อรักษาเมืองไว้
‎เคยมีช่วงหนึ่งที่ฉันเชื่อเจ้าหน้าที่รัฐ
‎แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากถูกขอให้เชื่อด้วยซ้ำ
‎ตรงนี้คือเหตุผลที่เรามาที่นี่
‎ฉันตัดสินใจเริ่มไปประชุมชุมชน
‎และเอ็นอาร์ซีก็จะอยู่ที่นั่นด้วย
‎พวกเขาเริ่มด้วยการบอกเราว่า ‎"รังสีที่ลูกๆ ของคุณได้รับ
‎ไม่ได้มากไปกว่าถ้าคุณสูบบุหรี่
‎หรือดื่มไวน์แก้วนึง"
‎ในรัฐเพนซิลเวเนีย
‎คุณให้ไวน์กับบุหรี่ลูกๆ ฉันไม่ได้
‎ทำไมคุณถึงให้รังสีที่เท่ากับสิ่งนั้นแก่ฉันได้ล่ะ
‎ประชาชนมากกว่า 300 คน ‎เผชิญหน้ากับสภาเมือง
‎เราจะพิจารณาเรื่องทั้งหมดนี้อย่างละเอียด
‎แต่มีจุดหนึ่งในการไปที่การประชุมอื่นๆ ในเมือง
‎ที่ที่ฉันรู้เมื่อมีคนถามคำถามหนึ่ง
‎และเอ็นอาร์ซีก็ตอบ
‎แล้วที่อีกการประชุมหนึ่ง ‎ก็มีคนถามคำถามเดียวกัน
‎แต่คำตอบมันต่างกันโดยสิ้นเชิง
‎เจ้าหน้าที่ยืนยันว่าประชาชนไม่มีอะไรต้องกังวล
‎และฉันก็คิดว่า "พวกเขาโกหกเรา
‎หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่"
‎ความกลัวสิ่งที่อาจเกิดขึ้นทำให้เกิด
‎หนึ่งในการเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์ ‎ที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ
‎ไม่เอานิวเคลียร์!
‎ข้อความที่แท้จริงของไชนาซินโดรม
‎ก็คือถ้าเรายังปล่อยให้ ‎สุขภาพและความปลอดภัยของเรา
‎อยู่ในมือของผู้บริหารบริษัทสาธารณูปโภค ‎ที่มีเป้าหมายหลักคือทำกำไรให้ได้มากที่สุด
‎เราก็จะได้เห็นแฮร์ริสเบิร์กมากขึ้น
‎และจะได้เห็นการระบาดของมะเร็งมากขึ้น
‎ที่กำลังแพร่ระบาดอยู่ในประเทศนี้
‎ฉันจำตอนมัธยมปลายปี 1965 ได้ ‎สงครามเวียดนามสู้รบกันเต็มที่
‎ฉันต่อต้านผู้ประท้วงมาก
‎ผู้คนเดินขบวนไปตามถนนเพนซิลเวเนีย อเวนิว ‎ตั้งคำถามรัฐบาลของเรา
‎พวกเขากล้าดียังไง
‎แล้วฉันก็เลิกมองโลกสวย ‎เมื่อรู้ว่าจริงๆ แล้วเรื่องราวเป็นยังไง
‎ฉันหมายถึงมันเปลี่ยนฉัน
‎ฉันเปลี่ยนจากแม่บ้านมาเป็นนักเคลื่อนไหว
‎และเดินไปบนถนนเส้นเดียวกัน ‎ในเพนซิลเวเนีย อเวนิว
‎ต่อสู้กับสิ่งที่เกาะทรีไมล์ทำกับเรา
‎สิ่งที่เราทำในวันนี้ ‎สำคัญกว่าการรับมือกับการเหยียดผิว
‎สำคัญกว่าการรับมือกับการเหยียดเพศ ‎สำคัญกว่าการรับมือกับความหิวโหย
‎เพราะผมรู้สึกได้ถึงความหิวโหย!
‎ผมมองเห็นสงคราม ผมรู้สึกได้ถึงการเหยียดผิว!
‎ผมมองไม่เห็นรังสี ผมไม่ได้กลิ่นรังสี
‎วันหนึ่งผมมองไปรอบๆ แล้วผมก็รู้สึกแย่มาก
‎อุบัติเหตุที่โรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์
‎ทำให้การถกเถียงเรื่องความปลอดภัย ‎ของพลังงานนิวเคลียร์รุนแรงขึ้น
‎และนี่อาจทำให้อนาคต ‎ของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์เป็นปัญหา
‎(ตุลาคม ปี 1979 ‎หกเดือนหลังเกิดอุบัติเหตุ)
‎คณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี ‎ที่ตรวจสอบโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
‎ยื่นรายงานฉบับสุดท้ายวันนี้
‎บุคคลสำคัญทั้งหมดมาที่การไต่สวน
‎อย่างเช่นคนที่อยู่ที่แผงควบคุมตอนไฟเริ่มกะพริบ
‎แต่ละคนถูกขอให้พูดถึง
‎สิ่งที่เขาทำที่ทำให้ให้อุบัติเหตุเลวร้ายมากขึ้น
‎ผมคือคนที่ปิดปั๊มน้ำหล่อเย็น ‎ของเครื่องปฏิกรณ์ในตอนแรก
‎ในความคิดของผม
‎เป็นแค่ความล้มเหลว ‎ในการรับรู้ว่าเรามีวาล์วระบาย
‎ที่ยังเปิดอยู่บางส่วนหรือเปิดอยู่ทั้งหมด ‎ซึ่งอาจเป็นเหตุการณ์สำคัญที่สุด
‎ผู้คนก่อนหน้าโรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์มักจะมองว่า
‎"เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการจะช่วยคุณแก้ปัญหาเสมอ"
‎เราพบว่าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ
‎ทำสิ่งต่างๆ ด้วยเจตนาที่ดีจากใจของพวกเขา
‎จริงๆ แล้วทำสิ่งที่ก่อให้เกิดอันตรายมาก ‎เพื่อให้แกนปฏิกรณ์เย็นลง
‎ผมควบคุมการอัดฉีดแรงดันสูงด้วย
‎พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เคยถูกฝึกมาก่อน
‎และมีการสื่อสารผิดพลาด ‎และความเข้าใจผิดมากมาย
‎พวกเขาเลยหลงทางนิดหน่อย
‎แต่ตอนนั้น
‎ทุกคนพยายามทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง
‎ความผิดพลาดมากมายหลายอย่าง ‎ที่เกิดขึ้นระหว่างอุบัติเหตุครั้งนี้
‎เป็นความผิดพลาดของมนุษย์
‎จากสิ่งต่างๆ ที่ผิดพลาดหกอย่าง ‎มีราวๆ สี่อย่างครึ่งที่เป็นความผิดพลาดของมนุษย์
‎อย่างหนึ่งคือการทำงานผิดพลาดของอุปกรณ์ ‎อีกอย่างอาจเป็นความผิดพลาดในการออกแบบ
‎คณะกรรมาธิการประธานาธิบดี
‎พูดสิ่งหนึ่งขณะให้การซึ่งทำให้ประธานตกใจ
‎ก่อนเกิดอุบัติเหตุบนเกาะทรีไมล์ ‎มีปัญหาซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎กับวาล์วนิรภัยแรงดันของ ‎เครื่องปฏิกรณ์แบ็บค็อกแอนด์วิลค็อกซ์
‎เรื่องนี้น่าจะเป็นการเตือนล่วงหน้า ‎ว่าอาจเกิดอุบัติเหตุได้
‎ในอดีตมีปรัชญาบางอย่างที่พัฒนาขึ้นในเอ็นอาร์ซี
‎เกี่ยวกับความปลอดภัยของเครื่องปฏิกรณ์ ‎ว่าอุบัติเหตุเหล่านี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้
‎จิม เครสเวลล์เป็นผู้ตรวจสอบของเอ็นอาร์ซี
‎ที่ถูกส่งไปตรวจสอบเหตุการณ์ต่างๆ
‎ที่เกิดขึ้นที่ ‎โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เดวิสเบสซีในโอไฮโอ
‎จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ได้มีอุบัติเหตุ
‎แต่พวกเขาใกล้เคียงมันมาก ‎พอที่จะทำให้เกิดความกังวล
‎เครสเวลล์จึงขอนัดคุยกับผม ‎เกี่ยวกับปัญหาวาล์วพวกนี้
‎เราเจอกันก่อนเกิดอุบัติเหตุ ‎ที่เกาะทรีไมล์แค่หกวัน
‎ผมคิดว่ามันร้ายแรงมาก
‎เราเขียนบันทึก
‎ขอให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน ‎ที่สำนักงานใหญ่เอ็นอาร์ซี
‎(มีความยากลำบากอย่างมาก ‎ในการควบคุมโรงไฟฟ้า)
‎แต่โชคไม่ดีที่มีคำตอบกลับมา ‎ในวันที่สองของอุบัติเหตุว่า
‎"คุณไม่ต้องกังวลกับเหตุการณ์นี้"
‎เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ที่เดวิสเบสซี ‎เป็นเหตุการณ์ที่เอ็นอาร์ซีและทุกคนหวังว่า
‎จะถูกเผยแพร่ออกไปและคนเข้าใจมากขึ้น ‎ก่อนอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎ระหว่างที่มีการตรวจสอบ
‎แหล่งข่าวบอกว่าเอ็นอาร์ซี ‎ไม่ได้จริงจังกับความกังวลของจิม เครสเวลล์
‎และการสอบสวนถูกออกแบบมา ‎เพื่อทำให้เครสเวลล์เงียบมากกว่าเพื่อแก้ปัญหา
‎หลายวันก่อนเกิดอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎จิม เครสเวลล์พูดถึงสถานการณ์ แต่ไม่มีใครฟัง
‎ว่าอุบัติเหตุพวกนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้
‎เกาะทรีไมล์สามารถหลีกเลี่ยงได้ ‎อุบัติเหตุไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้น
‎ถ้าเอ็นอาร์ซีกับอุตสาหกรรมนี้ ‎ฟังเจ้าหน้าที่ของพวกเขา
‎อาจจะมีปรัชญาที่ต่างออกไป ‎หลังเหตุการณ์เกาะทรีไมล์
‎แต่ไม่มีวัฒนธรรมความปลอดภัย
‎มีแต่วัฒนธรรมปัจจัยสำคัญที่สุด
‎ปัจจัยสำคัญที่สุดก็คือ
‎"ไม่ว่าจะยังไง เราต้องทำสิ่งนี้ให้มีกำไร"
‎เราต้องทำให้มันได้ผล
‎ดังนั้นความจริงก็คือการตรวจสอบ
‎ความรุนแรงของอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎โดยคณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี ‎คือสิ่งที่ปิดบังข้อเท็จจริง
‎ขอบคุณมากครับ
‎คณะกรรมาธิการพบข้อบกพร่องที่ร้ายแรงมาก
‎ในแง่ที่ว่าทั้งรัฐบาล ‎และอุตสาหกรรมสาธารณูปโภค
‎ควบคุมและจัดการพลังงานนิวเคลียร์
‎แต่เราจะไม่พิจารณา ‎พลังงานนิวเคลียร์สำหรับสหรัฐฯ ไม่ได้
‎เห็นได้ชัดว่า คณะกรรมาธิการของประธานาธิบดี
‎บอกข้อความง่ายๆ กับเราและ ‎ประชาชนชาวอเมริกันเกี่ยวกับพลังงานนิวเคลียร์
‎ดำเนินการต่อ ‎แต่ดำเนินการด้วยความระมัดระวัง
‎ผู้คนที่อาศัยอยู่ใกล้กับอุบัติเหตุนิวเคลียร์
‎กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อรับมือกับมัน
‎มันพิสูจน์แล้วว่าพวกเขาห่างไกล
‎จากการเห็นความเป็นจริงของชุมชนเรา
‎ผู้อยู่อาศัยในท้องถิ่นและเจ้าหน้าที่รัฐ ‎ทักทายคณะกรรมาธิการด้วยความโกรธ
‎คุณรู้สึกได้ถึงความโกรธและความหงุดหงิด
‎เรามีความสำคัญตรงไหนในการตัดสินใจพวกนี้
‎หรือว่าเราไม่มีความสำคัญเลย
‎เมื่อคุณพูดถึงอนาคตและชีวิตของลูกคุณ
‎หลานคุณ อนาคตของเหลนคุณ
‎มันไม่ยุติธรรมเลย
‎ในการศึกษากฎระเบียบนิวเคลียร์ที่เผยแพร่วันนี้
‎พบว่าอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎ทำให้คน 44,000 คนต้องออกจากบ้านไป
‎ค่าใช้จ่ายในการอพยพและค่าจ้างที่เสียไป ‎คือ 18 ล้านสองแสนดอลลาร์
‎เมื่อไฟไหม้และเฮอริเคนจบลง
‎คุณกลับมาสร้างใหม่ได้
‎เรากลับมาแต่ปัญหาก็ยังอยู่ที่นี่
‎ฉันอาจจะยอมรับสิ่งที่พวกเขาพูด ‎และทำใจให้สบายกับสถานการณ์
‎หรือไม่ฉันก็อาจจะควบคุมชะตาชีวิตตัวเอง
‎และฉันก็อยากรู้ความจริง
‎แม้แต่หลังจากประธานาธิบดีคาร์เตอร์มา ‎หลังจากที่เกิดฟองไฮโดรเจน
‎สถานการณ์อุบัติเหตุทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่เกาะทรีไมล์
‎มีผลกระทบใหญ่หลวงต่ออุตสาหกรรมนิวเคลียร์
‎แต่ไม่มีใครรู้ว่าแน่ชัดว่า ‎เครื่องปฏิกรณ์เสียหายมากแค่ไหน
‎(กรกฎาคม ปี 1982 ‎สามปีหลังเกิดอุบัติเหตุ)
‎จนถึงตอนนี้ ผู้เชี่ยวชาญได้แต่เดา
‎ความเสียหายที่แท้จริง ‎ของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่เกาะทรีไมล์
‎แต่วันนี้ช่างเทคนิคจะมีหลักฐานที่ได้มาโดยตรง
‎ว่าเกิดอะไรขึ้นในแกนเครื่องปฏิกรณ์
‎เดือนกรกฎาคม ปี 1982
‎เราทำขั้นตอนที่เรียกว่า "ตรวจดูแบบเร่งด่วน"
‎เราส่งอุปกรณ์ตรวจสอบรังสี
‎และกล้องลงไปที่แกนปฏิกรณ์ ‎เพื่อสำรวจความเสียหาย
‎มีการถกเถียงทางเทคโนโลยีกันมาก
‎ว่าแกนปฏิกรณ์เสียหายมากแค่ไหน
‎เรามีทีวีถ่ายทอดสด และเสียงสด ‎ขณะที่เขาหย่อนมันลงไป
‎และในห้องก็เงียบกริบ
‎สายเคเบิลทั้งสองเส้นกำลังหย่อนลงไป
‎ตอนนี้เราเข้าไปในแกนสองฟุตแล้ว
‎เรากำลังเข้าใกล้สี่ฟุต
‎สี่ฟุต คนพูดกันว่า "พระเจ้าช่วย"
‎ลงไปห้าฟุต ตรงนั้นช้าๆ หน่อย ‎ดูซิว่าเราจะเห็นมันไหม
‎- ได้ ผมจะหย่อนลงไปช้าๆ ‎- ช้าๆ หน่อย…
‎แสงสว่างจ้ามาก เรา…
‎ภาพสวยมาก นอร์แมน
‎ผมอยากรู้ว่ามันคืออะไร
‎เราพบว่าครึ่งบนของแกน
‎ยุบลงไปอยู่ข้างบนตัวมันเอง
‎มันหลอมละลายเละเทะไปหมด
‎เครื่องปฏิกรณ์เกิดความเสียหาย
‎มากกว่าที่ทุกคนคิดว่าเราทำมัน
‎ทุกคนเลย
‎เรากำลังพูดถึงแกนที่เสียหายร้ายแรงมาก
‎เมื่อมันสูญเสียน้ำหล่อเย็น
‎แกนก็ไม่มีอะไรป้องกันและหลอมละลายตรงจุดนั้น
‎หมายความว่าเราอยู่ใน ‎ช่วงเวลาราวๆ 30 นาทีที่จะเกิดหายนะ
‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับการระเบิดของไอน้ำ ‎ที่จะระเบิดเครื่องปฏิกรณ์แตกเป็นชิ้นๆ
‎สามสิบนาที
‎ฉันไม่รู้ว่ามันแค่ 30 นาที
‎พระเจ้าช่วย
‎ใจสลายเลยจริงๆ
‎อุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎เป็นอบัติเหตุนิวเคลียร์ที่เลวร้ายที่สุด ‎ที่เคยเกิดขึ้นบนผืนแผ่นดินอเมริกา
‎หารู้ไม่ว่า มีอีกสถานการณ์หนึ่งรอเราอยู่
‎ที่อาจอันตรายกว่าอุบัติเหตุมากก็ได้
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง