‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(มีนาคม ปี 1983 ‎สี่ปีหลังเกิดอุบัติเหตุ)
‎ในชีวิตผม บางครั้งผมก็กลัว
‎ตอนนั้นมันใกล้จะถึงที่สุดแล้ว
‎คุณถูกผลักดันให้จนมุม
‎คุณไม่มีที่ให้หนีไป ‎นอกจากออกมาสู้เหมือนสุนัขจนตรอก
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจทำมัน
‎หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมที่เกาะทรีไมล์
‎ผมเชื่อว่าโรงไฟฟ้านั่นมีศักยภาพ
‎ที่จะทำให้เกิดอุบัติเหตุอีกครั้ง
‎ซึ่งไม่ใช่แค่ทำลายอุตสาหกรรมนิวเคลียร์
‎แต่อาจทำลายผู้คนได้
‎หลายล้านชีวิตตกอยู่ในอันตราย
‎ผมอาศัยอยู่ในเท็กซัสตะวันออก
‎ผมเติบโตในรัฐมิสซูรีในยุคสงครามเวียดนาม
‎เหมือนคนหนุ่มทุกคนในสมัยนั้น ‎ผมรู้ว่าผมต้องโดนเกณฑ์ทหารแน่
‎และก็แน่นอน คืนหนึ่งภรรยาผมนั่งอยู่ที่โต๊ะ
‎ผมดูออกว่าเธอร้องไห้
‎และก็ส่งหมายเกณฑ์ให้ผม
‎เช้าวันรุ่งขึ้นผมก็ไปพบ
‎เจ้าหน้าที่เกณฑ์ทหารกองทัพเรือในท้องถิ่น
‎แต่สิ่งเดียวที่พวกเขามีอยู่คือ ‎โครงการพลังงานนิวเคลียร์กองทัพเรือ
‎มันคือการเข้าเป็นทหารนานหกปี
‎ผมก็เลยเข้าร่วม
‎หกเดือนข้างหน้าของคุณจะอยู่ที่ ‎โรงงานต้นแบบนิวเคลียร์ของกองทัพเรือ
‎ตอนแรกที่ผมไปถึงโรงเรียนนิวเคลียร์ ‎มีป้ายเขียนว่า
‎"ผู้ที่ผ่านตรงนี้ไปกำลังจะ ‎ได้รับการศึกษามูลค่าห้าหมื่นดอลลาร์"
‎คืนหนึ่งเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของผม ‎ปีนขึ้นไปแล้วก็เขียนว่า
‎"เอายัดก้นคุณทีละห้าเซ็นต์นะ"
‎คุณเรียนทุกอย่างตั้งแต่วิชาเคมีทั้งหมด
‎โลหการทุกด้านของเครื่องปฏิกรณ์ ‎ฟิสิกส์ของเครื่องปฏิกรณ์ ทฤษฎีปั๊ม
‎ทฤษฎีไฟฟ้า ทุกอย่างเลย
‎ผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ได้จบปริญญามา
‎ฉะนั้น ใช่ครับ ผมต้องเรียนหนักมาก
‎และลูกชายทั้งสองคนของผม ‎ก็เกิดตอนที่ผมอยู่ในกองทัพเรือ
‎และพวกเขาก็ไม่ยอมให้ผม ‎กลับบ้านไปหาพวกเขา
‎แต่ทุกคนบนเรือมีความรับผิดชอบ
‎ในพื้นที่ปลอดภัย
‎ในกองทัพเรือ ‎ผมพบความรักที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน
‎เพราะพลังงานนิวเคลียร์ ‎มันสำหรับผมโดยเฉพาะ
‎(ระวัง เขตรังสี)
‎แต่ผมไม่เคยมีใคร
‎คาดหวังการทำงานของผมสูงมาก
‎อย่างที่ท่านนายพลคาดหวัง
‎นี่คือเครื่องปฏิกรณ์ของเรือดำน้ำพลังงาน ‎นิวเคลียร์ลำแรกของกองทัพเรือ นอติลุส
‎นายพลริกโอเวอร์ ‎ถือเป็นบิดาแห่งกองทัพเรือนิวเคลียร์
‎เขาสร้างเครื่องปฏิกรณ์ ‎ในเรือดำน้ำที่ทำให้เรือดำน้ำ
‎เป็นเรือดำน้ำที่แท้จริง ไม่ต้องขึ้นสู่ผิวน้ำเลย
‎ผมจะทำตามคำสั่งทุกอย่างถ้าเขาเป็นผู้นำผม
‎เพราะเขาทำให้โลกเรือดำน้ำนิวเคลียร์ปลอดภัย
‎นี่ถูกสร้างให้ปลอดภัยเช่นเดียวกับ
‎โรงงานในความควบคุม ‎ของคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณู
‎และท่านนายพลก็ให้จรรยาบรรณวิชาชีพแก่ผม ‎ที่เหนือกว่าสิ่งอื่นใด
‎"มีความรับผิดชอบ" นั่นคือปรัชญาของเขา
‎ทุกการตัดสินใจของคุณต้องมีความรับผิดชอบ
‎(ปี 1980 ‎หนึ่งปีหลังเกิดอุบัติเหตุ)
‎อุบัติเหตุที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ‎เกาะทรีไมล์ในเพนซิลเวเนีย
‎ทำให้คนทั้งประเทศตกตะลึง
‎ซึ่งทุกคนมองว่าพลังงานนิวเคลียร์
‎คือวิธีแก้ปัญหาการพึ่งพาน้ำมันจากต่างประเทศ
‎และตอนนี้หลังเกิดอุบัติหตุทีเอ็มไอ
‎บริษัทสาธารณูปโภคได้ยกเลิก ‎แผนสร้างโรงงานนิวเคลียร์ใหม่ 51 แห่ง
‎บรรดาผู้คัดค้านนิวเคลียร์ ‎ที่จะปิดเครื่องปฏิกรณ์ทั้งหมดในประเทศ
‎ไม่เข้าใจถึงความต้องการของเราสำหรับอนาคต
‎แต่ผู้สนับสนุนนิวเคลียร์ ‎ที่แกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
‎จากการเฝ้าระวังของเราที่เกาะทรีไมล์ ‎ก็ไม่เข้าใจถึงความเป็นจริง
‎(เรารอดชีวิตจากเกาะทรีไมล์)
‎อุบัติเหตุครั้งนี้สร้างความยากลำบาก
‎ต่อประชาชนทั่วไปในการยอมรับ
‎พลังงานไฟฟ้าที่ผลิตโดยเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
‎ตอนนี้เราต้องเริ่มภารกิจที่ยาวนาน ‎และอาจยากลำบากกว่านี้
‎ในการประเมินว่าผลที่ตามมาในระยะยาว
‎ของเหตุการณ์ครั้งนี้จะเป็นยังไง
‎แต่ผมเชื่อมั่นคำสัญญาของพลังงานนิวเคลียร์
‎และเมื่อผมได้รับการเสนอโอกาสทอง
‎ให้มีส่วนร่วม ‎ในการชำระล้างกัมมันตรังสีที่เกาะทรีไมล์
‎ผมก็รีบคว้าโอกาสนั้นเพราะผมจะได้มุ่งเน้น
‎ที่การทำให้อนาคต ‎ของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ปลอดภัย
‎ผมเตรียมการทุกอย่าง
‎จัดเตรียมทุกอย่างที่ผมจำเป็นต้องทำ
‎ไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่ผมจะไปรายงานตัว
‎เพื่อเริ่มงานที่เกาะทรีไมล์
‎ภรรยาผมก็เสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์
‎คืนหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถชนกันตอนออกจากบาร์
‎และเธอก็ไม่รอดชีวิต
‎ผมไม่อยากพูดถึงมัน
‎(มิดเดิลทาวน์)
‎นั่นแหละครับ
‎ในเดือนมิถุนายน ปี 1980 ‎ผมมาถึงเกาะทรีไมล์และเริ่มงาน
‎ผมกับลูกชายสองคน
‎การชำระล้างเศษซากที่ปนเปื้อนกัมมันตรังสี ‎จากอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์
‎ทำให้เกิดอุตสาหกรรมใหม่
‎ตอนนี้มีคนงานของรัฐบาล ‎มากกว่าพันคนอยู่ในที่เกิดเหตุ
‎ในปี 1980 ผมถูกส่งไปเป็น
‎ผู้อำนวยการสำนักงานเอ็นอาร์ซีที่เกาะทรีไมล์
‎และดูแลสุขภาพและความปลอดภัย ‎ของประชาชนในการทำความสะอาด
‎ระดับกัมมันตภาพรังสีสูงมาก
‎ตอนนี้มีปริมาณที่เป็นอันตรายถึงร้อยเท่า ‎ในบริเวณอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์นี้
‎ที่มีงานทำความสะอาดครั้งใหญ่รออยู่ข้างหน้า
‎ทีนี้ การชำระล้าง ‎ไม่ใช่งานที่ทำให้เสร็จได้รวดเร็ว
‎เราอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อน
‎ไม่เคยมีใครมีแกนที่หลอมละลายอยู่ภายใน
‎ความเสียหายและกัมมันตภาพรังสีทั้งหมดนี้
‎ฉะนั้นมีระยะของการทำให้คงที่ ‎ในช่วงสองสามเดือนแรก
‎แล้วในปีต่อไป คุณก็ต้องแยกชิ้นส่วนแกนออก
‎นำเชื้อเพลิงใส่ถังวิศวกรรม ‎แล้วขนส่งออกไปจากพื้นที่
‎ค่าใช้จ่ายของสิ่งที่เรียกว่า ‎"การชำระล้างแห่งประวัติศาสตร์"
‎สูงมากเพราะลักษณะที่อันตราย
‎และอาจเกิดขึ้นได้ไวมากของอุบัติเหตุ
‎ค่าใช้จ่ายทั้งหมดประมาณหนึ่งพันล้านดอลลาร์
‎เกาะทรีไมล์ใช้เงินสร้างเจ็ดร้อยล้านดอลลาร์
‎และมันใช้งานได้ไม่ถึง 90 วัน
‎เราเลยเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
‎เงินจะมาจากไหน
‎และเทคโนโลยีจะมาจากไหน
‎ดังนั้นคนที่เป็นเจ้าของโรงไฟฟ้า ‎จึงจ้างเบคเทลมาทำงาน
‎เบคเทลเป็นเหมือนรัฐที่ 51 รัฐนิวเคลียร์
‎มันคือร้านค้าครบวงจร ‎สำหรับการชำระล้างนิวเคลียร์
‎เบคเทลมีส่วนร่วมใน ‎อุตสาหกรรมนิวเคลียร์ตั้งแต่วันแรก
‎พวกเขาเป็นบริษัทก่อสร้างเอกชน ‎ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎เชื่อมโยงกับการเมืองดีมาก
‎ผม โรนัลด์ เรแกน ขอสาบาน…
‎ว่าจะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์…
‎ตอนที่โรนัลด์ เรแกนประชุมกับผู้มีอำนาจทุกคน
‎ที่ให้เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในปี 1980
‎สตีฟ เบคเทลเป็นคนหนึ่งที่อยู่ที่นั่น
‎เรามีสัญญาอะไรบ้าง
‎คุณมีคนอย่างแคสปาร์ ไวน์เบอร์เกอร์ ‎และจอร์จ ชูลท์ซ
‎ที่ทำหน้าที่ในคณะกรรมการ ‎และมีกลวิธีเพิ่มอำนาจ
‎การชำระล้างมันมีมากกว่าแค่เกาะทรีไมล์
‎มันเกี่ยวกับความอยู่รอด ‎ของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์
‎เบคเทลกลายเป็น
‎ผู้รับเหมารื้อถอนรายใหญ่สำหรับการชำระล้าง
‎และเรารู้ว่าเราต้องทำมันอย่างปลอดภัย
‎แต่เรามีความรู้สึกเร่งด่วนที่ต้องทำมันด้วยเช่นกัน
‎ยิ่งการชำระล้างดำเนินไปนานเท่าไหร่ ‎ผู้คนต่างก็เห็นพ้องกันว่า
‎ยิ่งมีโอกาสที่อาจเกิด ‎ปัญหาอย่างอื่นขึ้นกับโรงไฟฟ้าได้
‎ฝ่ายบริหารกำหนดเป้าหมายสำคัญหลายอย่าง
‎เพื่อกู้โรงไฟฟ้าจากอุบัติเหตุ
‎เรามีน้ำลึกเก้าฟุตในห้องใต้ดิน ‎ที่มีกัมมันตภาพรังสีสูงมาก
‎เราต้องเอามันออกมา
‎จากนั้นก็เก็บรวบรวมวัสดุที่ปนเปื้อน ‎กับสิ่งสำคัญที่สุด
‎แกนเชื้อเพลิงที่หลอมละลายที่อยู่ในเตาปฏิกรณ์
‎นั่นคือเป้าหมาย
‎แต่ที่สำคัญที่สุด ต้องระบายก๊าซ ‎ออกจากอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎มันจะต้องใช้เวลานานเป็นเดือน
‎เพื่อบังคับก๊าซคริปทอนกัมมันตรังสี ‎ให้ระบายออกสู่อากาศ
‎จากในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่ใช้งานไม่ได้ ‎ที่เกาะทรีไมล์ในเพนซิลเวเนีย
‎มีคำถามเรื่องความน่าเชื่อถือเกิดขึ้นหลายครั้ง
‎ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุปีที่แล้ว
‎ผู้คนหวาดกลัว
‎เราโดนรังสีกันหมดแล้ว ‎ลูกๆ ของเรา ครอบครัวของเรา
‎ทุกคนโดนรังสีกันหมด ไม่มีใครรู้ว่ามากแค่ไหน
‎แล้วพวกเขาก็ต้องการระบายก๊าซออกมาอีก
‎ความรู้สึกของประชาชนรุนแรงขึ้นเร็วมาก
‎ทุกคนที่สนับสนุนการปล่อยก๊าซคริปทอนปรบมือค่ะ
‎ผู้ที่คัดค้านการปล่อยก๊าซคริปทอน…
‎ฉันไม่เคยตั้งคำถามมาก่อน
‎ตอนนี้ฉันตั้งคำถามกับทุกอย่าง
‎ตามที่รองประธานของบริษัทไฟฟ้ากล่าว
‎ชาวเมืองไม่มีอะไรต้องกังวล
‎นั่นไม่ได้หมายความว่า ‎เราจะไม่เจอปัญหาเรื่องอุปกรณ์เพิ่มอีก
‎แต่ไม่จำเป็นต้องกังวล
‎นั่นทำให้ฉันโกรธมาก เพราะสำหรับฉันแล้ว ‎มันคือการนำเสนอส่งเสริมการขาย
‎นี่คือชีวิตจริง นี่คือสิ่งที่เราเป็นอยู่
‎และเราอยากได้คำตอบว่า ‎ทางเลือกของเราคืออะไร
‎เราทำอะไรได้ และสิ่งที่คุณจะทำเพื่อปกป้องเรา
‎จอยซ์ คอร์ราดิ ‎ซื้อรถตู้ติดถังแก๊สคู่คันนี้เพื่อหนีไปอยู่ที่อื่น
‎เธอเป็นคนหนึ่งในหลายคน ‎ที่ทนความวิตกกังวลไม่ไหวแล้ว
‎ที่นี่อยู่ยากเมื่อคุณรู้ว่าเวลามีเสียงไซเรนดัง
‎คุณหวังว่าจะไฟไหม้บ้านเพื่อน
‎แทนที่จะมีอะไรผิดปกติบนเกาะ
‎มีชีวิตอยู่แบบนั้นมันยากค่ะ
‎แม้จะมีการรับรอง ‎แต่ผู้คนที่อยู่ใกล้โรงไฟฟ้าก็ตัดสินใจที่จะไป
‎เราอพยพ เราออกไปจากที่นั่น ‎ขณะที่พวกเขาระบายก๊าซ
‎มันไม่คุ้มค่ากัน
‎ครอบครัวฉันสำคัญเกินกว่าจะเสี่ยงอยู่ต่อ
‎วันนี้ฉันน่าจะอยู่บ้านมากกว่า แต่…
‎เมโทรโพลิตัน เอดิสัน ‎และคณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎ขจัดความกลัวของผู้อยู่อาศัยที่อยู่ใกล้เคียงได้ไหม
‎เราไปพบเลค บาร์เรตต์ ‎ซึ่งเป็นหัวหน้าเอ็นอาร์ซีบนเกาะ
‎ฉันบอกเขาว่า "ฉันอยากให้คุณมองหน้าฉัน
‎และอยากให้คุณนึกถึงมัน
‎ทุกครั้งที่คุณตัดสินใจเกี่ยวกับพลังงานนิวเคลียร์"
‎"มีคนอย่างฉันที่คุณเกี่ยวข้อง
‎และคุณต้องนึกถึงเรา"
‎ชุมชนกังวลมากว่าเกิดอะไรขึ้นกับนิวเคลียร์
‎มีความไม่ไว้ใจกัน
‎คนพูดโน่นพูดนี่ "พวกเขาทำให้เข้าใจผิด…"
‎ในชีวิตผมไม่มีเวลาที่จะมาดราม่า เข้าใจไหม
‎และอารมณ์… ผมเคารพความอารมณ์ของคนอื่น
‎ผมเคารพจอยซ์และคนเหล่านั้นมากๆ
‎แต่ผมเศร้าใจมาก
‎ที่พวกเขาถูกทำร้ายจิตใจมากขึ้น ‎ด้วยเรื่องราวเกินจริงที่น่ากลัวในข่าว
‎เอ็นอาร์ซีจัดประชุมครั้งนี้เพื่ออธิบาย
‎แผนของเม็ตเอ็ดที่จะระบาย ‎ก๊าซคริปทอนออกจากอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎เก็บคริปทอนของคุณไว้!
‎มันเป็นข้อโต้แย้งที่น่าขบขันและไร้ความหมาย
‎(ก๊าซเหรอ ไม่เอา ขอบคุณ)
‎เมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้น
‎อนาคตของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ทั้งหมด ‎ก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนไม่แน่ใจ
‎เลยกลายเป็นแรงผลักดันในด้านการเมือง
‎และในด้านอุตสาหกรรม ‎ก็ผลักดันการชำระล้างให้เร็วขึ้น
‎และประสบการณ์ของผมที่เกาะทรีไมล์คือ
‎ใช่ครับ พวกเขาจะใช้ทางลัดทุกอย่างที่ทำได้
‎(สตีฟ เบคเทล จูเนียร์ ‎ประธานของเบคเทล)
‎เบคเทลมีชื่อเสียง
‎ในเรื่องการเป็นบริษัทที่ ‎"ทำให้สำเร็จไม่ว่าจะยังไง"
‎อย่างแรก เพื่อที่จะระบายก๊าซออกไป ‎เจ้าหน้าที่ของเบคเทลตัดสินใจว่า
‎พวกเขาจะสร้างรถไฟกรองก๊าซขนาดใหญ่
‎แล้วพวกเขาก็จะ ‎สูบก๊าซกัมมันตภาพรังสีทั้งหมดออกไปจากที่นั่น
‎ตอนทำมัน พวกเขาติดเทปกาวไว้
‎เทปกาวดีสำหรับหลายๆ อย่าง ‎คุณถามกรรมกรคนไหนดูก็ได้
‎พวกเขาทำได้ทุกอย่าง ‎ด้วยเทปกาวและลวดเหล็กอ่อน
‎แต่คุณใช้มันหยุดกัมมันตรังสีไม่ได้
‎มีก๊าซกัมมันตรังสีปริมาณเล็กน้อย
‎ลอยผ่านเครื่องกรอง ‎ขึ้นไปตามอาคารออกสู่อากาศ
‎การระบายก๊าซหยุดลงตอน 8.04 น. ‎มีสัญญาณเตือนภัยบนจอสังเกตการณ์
‎การระบายก๊าซคริปทอน ‎ออกจากอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎เป็นแค่จุดเริ่มต้นของการชำระล้าง
‎หลังจากทุกอย่างนั้นเราจะต้องออกแบบเกราะ
‎เพื่อป้องกันคนที่ทำงานในห้องเครื่องปฏิกรณ์
‎ไม่ให้สัมผัสกับรังสี
‎และเบคเทลก็ขอให้คนอาสาเข้าไป ‎พยายามทำให้มันดูเหมือน
‎คุณกำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้สำเร็จเพื่อมนุษยชาติ
‎ผมปฏิเสธที่จะเข้าไปในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎เพราะคุณไม่รู้ว่ากำลังเดินเข้าไปเจออะไร
‎คนถูกจำกัดเวลานานสุดไม่กี่นาที
‎ที่จะอยู่ในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎เรื่องนี้ใช้เวลาหลายเดือน
‎และเราก็ยังไม่ได้เริ่มขั้นตอน
‎กำจัดกากกัมมันตรังสีระดับสูงจากอุบัติเหตุเลย
‎ผู้คนกังวลที่การชำระล้าง ‎โรงไฟฟ้าที่เสียหายดำเนินไปช้ามาก
‎บางคนไม่เชื่อว่า ‎คนที่ทำงานในโรงไฟฟ้ารู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎บริษัทสาธารณูปโภคบอกว่า ‎การชำระล้างจะเสร็จสิ้นในปี 1983
‎เอ็นอาร์ซีบอกว่า ‎ต้องใช้เวลาอย่างน้อยตลอดปี 1984
‎แต่ทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกันว่า ‎ค่าใช้จ่ายในการชำระล้างสูงขึ้น
‎บางอย่างคืบหน้าไม่เร็วเท่าที่เราต้องการ
‎และผมก็คิดว่า ‎ในที่สุดมันจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง
‎ผมทุ่มเทเป็นการส่วนตัวเพื่อทำให้แน่ใจว่า
‎เรามีโอกาสที่จะทำแบบนั้น
‎การชำระล้างใช้เงินเกินงบประมาณ ‎ล่าช้ากว่ากำหนด
‎ดังนั้นเจ้าของโรงไฟฟ้า จีพียู ‎จึงสร้างกำหนดการของเป้าหมายขึ้น
‎จะไม่มีการจ่ายเงินให้เบคเทลอีก
‎จนกว่าเป้าหมายแต่ละอย่างจะบรรลุผล
‎และยิ่งใกล้บรรลุเป้าหมาย
‎เราก็ยิ่งถูกเบคเทลกดดันหนักขึ้น ‎เพื่อให้งานสำเร็จตามกำหนดการ
‎มีเงินหลายล้านดอลลาร์เป็นเดิมพัน
‎และนั่นคือช่วงเวลาที่แลร์รี คิงถูกจ้างมา
‎รองประธานบริหาร ‎ไม่พอใจกับวิธีที่สิ่งต่างๆ ดำเนินไป
‎พวกเขาเลยตัดสินใจจ้างผม คิดว่าผมจะช่วยได้
‎ผมเริ่มต้นได้ไม่ดีกับเบคเทล
‎เพราะพวกเขาพยายามทำมันให้เสร็จเร็วๆ
‎แลร์รีแสดงให้ผมเห็นทัศนคติของเขา ‎ว่าการทำงานให้เสร็จคือ
‎"ทำมันให้ถูกต้องตั้งแต่ครั้งแรก"
‎สิ่งสำคัญที่เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาคือ ‎โพลาร์เครนของอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎มันกลายเป็นสิ่งสำคัญอย่างเดียวที่ต้องใส่ใจ
‎อุบัติเหตุทำให้แกนหลอมละลาย
‎มีแท่งเชื้อเพลิงละลาย ‎และเศษซากอยู่ด้านล่างของเครื่องปฏิกรณ์
‎และเราจะยกหัวเตาปฏิกรณ์ด้วยโพลาร์เครน
‎เพื่อเอาของพวกนั้นทั้งหมดออกมาจากที่นั่น
‎แต่อุบัติเหตุ
‎รวมกับการระบายน้ำ ‎และไอน้ำกัมมันตรังสีทั้งหมดนั้น
‎ทำให้โพลาร์เครนปนเปื้อนกัมมันตรังสี
‎เราต้องเปลี่ยนสายเคเบิลใหม่ทั้งหมด
‎ใส่เบรกใหม่ทั้งหมด
‎ทุกอย่างต้องเลิศหรูดูดี
‎เพื่อให้แน่ใจว่าคุณใช้งาน ‎โพลาร์เครนได้อย่างปลอดภัย
‎ผมเลยไปตรวจสอบ ‎เอกสารการปรับเปลี่ยนทั้งหมด
‎ที่จะทำเกี่ยวกับโพลาร์เครน
‎ไม่มีเอกสารเลย
‎หัวหน้า ผู้จัดการเบคเทลที่นั่นไม่อยากใช้เงิน
‎เขาอยากให้มันเสร็จเร็วขึ้น
‎ขณะที่ปาร์คส์รู้ว่า ‎เบคเทลซ่อมแซมบางส่วนแค่ชั่วคราว
‎พวกเขาไม่ได้ใส่ชิ้นส่วน ‎ที่อยู่ตรงนั้นก่อนเกิดอุบัติเหตุ
‎ผมคิดว่า "นี่เป็นสถานการณ์ที่ร้ายแรง"
‎"ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำอะไรเล่นๆ ‎หรือทำอะไรชุ่ยๆ หรืออะไรทั้งนั้น"
‎และหลังจากนั้น เอ็ด กิสเชล
‎ซึ่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรม ‎ที่ทำงานให้ผม ก็มาพูดว่า
‎"เราไม่ควรให้ใช้ปั้นจั่นนั่นยกอะไร ‎เว้นแต่จะทดสอบการรับน้ำหนักของมันก่อน"
‎พอพวกเขาสองคนมาพูดกับผม ‎ผมก็ตัดสินใจว่า "ผมเห็นด้วยกับคุณ"
‎"เราจะไม่ยกหัวเตาปฏิกรณ์ขึ้น ‎และผมก็จะไม่เซ็นอนุมัติ"
‎ผมเลยติดต่อสูงขึ้นไปอีกระดับ ‎โทรหารองประธานของจีพียู
‎ผมจำได้ว่าเขาโกรธผมมาก
‎เพราะผมบอกพวกเขาว่าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และเขาก็ไม่ได้สนใจมัน
‎หรือไม่เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และไม่ว่าจะอย่างไหน มันก็เป็นปัญหา
‎ผมกับเอ็ด กิสเชล และแลร์รี คิง
‎รู้ว่ามีการปรับเปลี่ยนทั้งหมดนี้
‎แต่เราไม่รู้เลยว่ามันมากแค่ไหน
‎วัสดุทั้งหมดมาจากไหน ใครเป็นคนตรวจสอบ
‎ไม่รู้อะไรเลย
‎ฝ่ายบริหารเบคเทล พวกเขา…
‎"ไม่ เราต้องทำมันให้เสร็จ ‎ทำไปเถอะน่า ลงมือเลย"
‎องค์กรต่างๆ เน่าเฟะจากบนลงล่าง ‎มันไม่เน่าจากข้างล่างขึ้นบน
‎ถ้าฝ่ายบริหารไม่ตั้งพารามิเตอร์ควบคุม
‎ที่คาดหวังให้ทุกคนทำตามนั้น ‎ในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‎ก็เท่ากับคุณกำลังทำอะไรที่เสี่ยงมากๆ
‎และผลที่อาจตามมาจากเครื่องปฏิกรณ์
‎ก็อันตรายสุดๆ
‎คุณจะเจอสถานการณ์ที่คุณเดินหนีออกมาไม่ได้
‎ยังคงมีเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่มีกัมมันตรังสี
‎มากกว่าพันปอนด์
‎อยู่ภายในเครื่องปฏิกรณ์ที่เกาะทรีไมล์
‎ถ้ามีบางอย่างล้มเหลวเกิดขึ้น ‎บนโพลาร์เครนอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์นั้น
‎ตอนที่เรากำลังยกหัวเตาปฏิกรณ์นั่น
‎มีความกังวลว่าถ้าคุณทำหัวเตาปฏิกรณ์ตกลงมา
‎เราอาจทำให้เกิดรอยแตกในเตาปฏิกรณ์มากพอ
‎ที่เราอาจเจอกับสถานการณ์ไชนาซินโดรมได้
‎เราอาจรบกวนเชื้อเพลิงนั้นจนถึงจุด ‎ที่เราอาจทำให้เกิดความวิกฤตยิ่งยวดได้
‎ซึ่งเป็นจุดที่มันจะปล่อย ‎สารกัมมันตภาพรังสีออกมาจำนวนมาก
‎หรือไม่มันก็อาจไหม้ ‎ลงไปถึงด้านล่างของเครื่องปฏิกรณ์
‎และถ้ามันแตก เราก็ไม่สามารถปิดคลุมแกนไว้ได้
‎เราจะไม่มีวันกลับเข้าไปที่ ‎อาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์นั่นได้อีกเลยตลอดชีวิต
‎เพราะระดับรังสีที่รั่วไหลออกมา ‎จะน่ากลัวมากทีเดียว
‎คุณอาจต้องอพยพผู้คน ‎ออกจากเพนซิลเวเนียตะวันออก
‎ไปจนถึงวอชิงตันดีซีเลยก็เป็นได้
‎ในตอนนั้น
‎มีคนสองล้านคน ‎อาศัยอยู่ในรัศมี 50 ไมล์ของเกาะทรีไมล์
‎ถ้าเบคเทลใช้ ‎โพลาร์เครนอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎อย่างที่พวกเขาตั้งใจจะทำ ‎ในเดือนมีนาคม ปี 1983
‎คนพวกนั้นจะไม่มีโอกาสรอดแน่
‎เรามีโอกาสที่จะฆ่าพวกเขาได้ จบแค่นั้น
‎(มีนาคม ปี 1983 ‎สองสัปดาห์ก่อนโพลาร์เครนยกหัวเตาปฏิกรณ์)
‎ตอนตีสี่ วันที่ 28 มีนาคม ปี 1979
‎อุบัติเหตุเกิดขึ้นที่เครื่องปฏิกรณ์หมายเลขสอง
‎ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์ ‎ในเพนซิลเวเนีย
‎ต่อมาเจ้าหน้าที่สืบสวนของรัฐบาลกลางบอกว่า
‎เครื่องปฏิกรณ์อยู่ในช่วง 30 ถึง 60 นาที ‎ของการหลอมละลาย
‎ใช้เวลาเกือบสามปีกว่าจะเสร็จสิ้น
‎ช่วงแรกของการชำระล้าง แต่สิ่งที่ยากที่สุด
‎ส่วนที่ไม่แน่นอนที่สุดของ ‎การชำระล้างกัมมันตรังสียังไม่เริ่มด้วยซ้ำ
‎ตัวเครื่องปฏิกรณ์เอง
‎ชุมชนให้ความสำคัญกับปัญหาสองอย่าง
‎อย่างแรกคือเราเริ่มรับมือกับผลกระทบ ‎ที่เกิดขึ้นของการชำระล้างทีเอ็มไอ
‎และหน่วยที่ 1 ‎เครื่องปฏิกรณ์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ
‎ซึ่งปิดอยู่ในระหว่างการเติมเชื้อเพลิง
‎ผู้คนต่างหวาดกลัว ‎ว่าโรงไฟฟ้าแห่งนี้อาจถูกใช้งานอีกครั้ง
‎หน่วยที่ 1 ถูกปิดตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน
‎เจนเนรัล พับบลิค ยูทิลลิตีส์ซึ่งเป็นเจ้าของ
‎ขอให้เอ็นอาร์ซี ‎อนุญาตให้เปิดใช้งานหน่วยที่ 1 อีกครั้ง
‎และ ณ จุดนี้
‎ความนิยมจีพียูกับเบคเทล ‎และเม็ตเอ็ดในชุมชนนั้นต่ำมาก
‎การลงประชามติระดับท้องถิ่น ‎แสดงให้เห็นว่าคนมากกว่าสองต่อหนึ่ง
‎ในพื้นที่ไม่เห็นด้วยกับการเปิดโรงไฟฟ้าอีกครั้ง
‎นั่นคือความรู้สึกของประชาชนซึ่งมีอยู่ทั่วไป
‎"เราไม่อยากให้เปิดโรงไฟฟ้านี้อีกครั้ง" ‎และผู้คัดค้านต่างก็มารวมตัวกัน
‎ไม่ เราไม่ไป!
‎(ประชาชนจะปิดทีเอ็มไอ)
‎พอฉันรู้ว่าพวกเขาต้องการ ‎เปิดใช้งานหน่วยที่ 1 ใหม่อีกครั้ง
‎ฉันก็เข้าร่วมกลุ่มกับพอลล่าเพื่อนฉัน
‎เรียกว่าเพน "ผู้ต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์"
‎สุภาพบุรุษทุกท่านคะ ‎เราอยู่กับผลกระทบของอุบัติเหตุนี้ทุกวัน
‎การระบายก๊าซทุกวัน ‎การเก็บกากกัมมันตรังสีระดับสูงบนเกาะนั้น
‎และการไร้ความสามารถของจีพียู
‎ทุกวันอาทิตย์ ฉันไปที่เกาะนั้น
‎ฉันจะอยู่ที่ประตูรั้ว ถือป้ายคัดค้าน ‎ไม่ให้หน่วยที่ 1 เปิดใช้งานอีก
‎อย่าเปิดใช้งานอีก!
‎หลังจากที่เราออกมาประท้วงกันในชุมชน
‎ฉันเห็นรถของรัฐบาลมา ‎และก็จดเลขป้ายทะเบียนรถ
‎ของคนที่อยู่ในการชุมนุมเหล่านี้
‎(ไม่เอานิวเคลียร์)
‎ฉันพูดกับพอลล่าว่า "พวกเขามาที่นี่ทำไม"
‎ฉันพูดว่า
‎"ฟังนะ คุณระแวงไปเอง ‎เราไม่ใช่คนสำคัญอะไร"
‎ไร้เดียงสาจริงๆ
‎มันทำให้ฉันกลัวมาก
‎ฉันเลยโทรหาเอริค เอปสไตน์ในมิดเดิลทาวน์ ‎ที่สำนักงานใหญ่ของพวกเขา
‎ฉันพูดว่า "เอริค ได้ยินไหม"
‎เขาพูดว่า ‎"ได้ยิน จอยซ์ โทรศัพท์ของเราถูกดักฟังอยู่"
‎แรงผลักดันสำคัญยังคงเป็นการทำเงิน
‎บริษัทเหล่านี้ทำทุกวิถีทาง
‎ทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าเกาะทรีไมล์หน่วยที่ 1 ‎จะได้เปิดใช้งานอีกครั้ง
‎ฉันไม่อยากให้ลูกๆ ของฉันสัมผัสกับอะไรอีก
‎ฉันไม่อยากให้โรงไฟฟ้านั่น ‎เปิดอีกครั้งยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
‎นั่นคือแรงผลักดันของเราทั้งคู่
‎ฉันอยากที่จะ
‎มองตาลูกๆ ของฉันได้ ‎และบอกพวกเขาว่าฉันทำดีที่สุดแล้ว
‎ว่าฉันพยายามแล้วจริงๆ ‎ที่จะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัย
‎นั่นคือสิ่งที่มีความหมายกับฉันมากที่สุด
‎เป็นไปได้ไหมว่าคุณจะมีสุสานพันล้านดอลลาร์
‎คนในแถบนี้มีสิทธิ์โดยชอบธรรม ‎ที่สงสัยเกี่ยวกับโรงไฟฟ้านี้อย่างมาก
‎และภาระการพิสูจน์ก็ตกอยู่กับ…
‎ภาระการพิสูจน์ที่หนักอึ้ง
‎ตกอยู่กับคนที่จะเปิดโรงไฟฟ้านี้ใหม่อีกครั้ง
‎ก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าคนที่โบกไม้โบกมือ
‎พูดว่า "ไม่เอานิวเคลียร์" อะไรพวกนั้น
‎ผมคิดว่าพวกเขาไม่มีความรู้ว่า ‎โรงไฟฟ้ามันปลอดภัยแค่ไหน
‎แต่สิ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนใจ ‎คือประสบการณ์ของผมที่เกาะทรีไมล์
‎และตอนที่ผมอาศัยอยู่ในมิดเดิลทาวน์
‎ผมคิดว่าคนที่นั่นเป็นคนที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอ
‎ผมได้รู้จักกับเบ็ตตี้ แคว็กเคนบุช ‎และผมก็เริ่มคบกับเธอ
‎ลูกสาวเธอกำลังจะขึ้นรถบัส ‎ในตอนเช้าวันที่เกิดอุบัติเหตุ
‎ห่างจากเครื่องปฏิกรณ์หน่วยที่ 2 ‎ในระยะ 1,000 หลา
‎นี่ไง ฉันเอง
‎แม่ฉันเจอริค ปาร์คส์ ‎ตอนฉันสิบขวบ เกือบ 11 ขวบแล้ว
‎รูปของริคกับแม่ฉัน
‎ฉันชอบเขาทันที
‎เขามีสำเนียงแบบที่ฉันชอบ ‎มีหางเสียงนิดหน่อย
‎ฉันพูดแบบนั้น "คุณพูดมีหางเสียงด้วย"
‎โอ้ พระเจ้า มันผ่านมานานมากเลย
‎เขาเข้ามาในชีวิตเรา
‎และสร้างสถาบันครอบครัวที่ฉันต้องการมาตลอด
‎นิคกี้เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงลูกสาวที่สุดเท่าที่ผมจะมีได้
‎ผมเลยพยายามเป็น ‎พ่อของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ฉันรู้ว่าริคทำงานที่เกาะทรีไมล์
‎และหนึ่งในหลายสิ่งที่ฉันเริ่มย้อนกลับไป
‎ก็คือฉันมักจะฝันร้ายซ้ำๆ ซากๆ อยู่เสมอ
‎นิคกี้เล่าเรื่องที่เธอกลัว ‎เกาะทรีไมล์ให้ผมฟังเยอะเลย
‎ครั้งหนึ่งเธอบอกผมว่าเธอไม่กังวลมันอีกแล้ว
‎เพราะเธอรู้ว่าผมจะดูแลพวกเขา
‎ทำให้ผมนึกถึง "มีความรับผิดชอบ"
‎คุณต้องแสดงการปกป้อง ‎อย่างไม่หยุดยั้งให้คนทั่วไปเห็น
‎และตอนนั้นเบคเทล ‎กำลังเดินหน้าที่จะใช้โพลาร์เครน
‎ผมกับเอ็ด กิสเชล และแลร์รี คิง
‎ขอให้พวกเขาทบทวนทุกอย่าง ‎เพื่อความปลอดภัยโดยรวม
‎แต่เบคเทลไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น
‎แลร์รีพูดว่า "งั้นก็…
‎ไปบอกเอ็นอาร์ซีเลย"
‎ผมก็ไป
‎ปาร์คส์รู้สึกว่า ‎พวกเขาไม่ได้ทำตามขั้นตอนเท่าไหร่นัก
‎คิดว่าอาจมีการระเบิดบางอย่างเกิดขึ้นได้ ‎มันไม่ปลอดภัย
‎สิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้น ‎เมื่อพวกเขาใช้โพลาร์เครนนั่น
‎ผมว่าผมตรวจดูแล้วนะ ‎และผมก็ไม่เห็นด้วยกับเขา
‎ถ้าข้อดีของการโต้แย้งไม่ให้เหตุผลการกระทำ ‎ผมก็จบกับมัน
‎หัวหน้าเจ้าหน้าที่เอ็นอาร์ซีในพื้นที่ ‎เลค บาร์เรตต์ปล่อยให้พวกเขารอดพ้นไป พูดว่า
‎"เราจะทำมันกับบริษัทก่อสร้างเบคเทล
‎และให้คณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎เอากฎงี่เง่าของพวกเขายัดก้นตัวเองซะ"
‎อะไรก็ตามที่เขาบอกผม ผมไม่ได้ทำตาม
‎เขาอาจไม่ชอบมัน
‎เขาพูดว่า "เพราะขั้นตอนของเรื่องนั้นเรื่องนี้…"
‎และผมก็ไม่ได้คล้อยตามดราม่าและเรื่องน้ำเน่า
‎เกี่ยวกับว่าขั้นตอนของใครดีกว่า
‎เราอยากให้พวกเขาพูดความเห็นของตัวเอง
‎แต่เราวิเคราะห์สิ่งที่เขาพูด
‎ผมพอใจที่โพลาร์เครนนั่นปลอดภัยมากพอ
‎ความเสี่ยงเป็นศูนย์เหรอ มันไม่เคยเป็นศูนย์
‎โอเค เป็นความเสี่ยง ‎ที่ยอมรับและทำมันได้ไหม ได้
‎ผมก็เลยอนุมัติมัน
‎ผมขอให้เขาไม่เปิดเผยข้อมูล
‎แต่เลค บาร์เรตต์เผยตัวตนของผมกับเบคเทล
‎แบบตั้งใจ
‎เปล่า ผมไม่ได้เผย มันเป็นที่เล็กๆ ใช่ไหม
‎คนรู้ว่าเขามีปัญหากับมัน
‎มันจะเป็นความลับไหมที่เขามาหาผม ‎อาจจะไม่เป็นก็ได้
‎โอเคไหม
‎(เอ็นอาร์ซีสหรัฐฯ)
‎ถ้าคุณมีหัวหน้าในเอ็นอาร์ซี
‎ทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์กับสาธารณูปโภค ‎แล้วปล่อยให้พวกเขาฮึกเหิม
‎คุณจะไว้ใจเอ็นอาร์ซีได้ยังไง
‎คุณคงต้องมีกล้องติดที่มุมปากของพวกเขา
‎เพื่อที่จะได้รู้ว่าใครโกหกกันแน่
‎การให้เอ็นอาร์ซีเฝ้าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ‎ก็เหมือนการให้สุนัขจิ้งจอกเฝ้าเล้าไก่
‎พวกเขาไม่ได้ควบคุมอุตสาหกรรม
‎พวกเขาร่วมมือกับเบคเทล
‎(ระวัง เขตปนเปื้อนรังสี)
‎แล้วเบคเทลก็มาหาผม ‎เรื่องการใช้โพลาร์เครนและพูดว่า
‎"ผมกังวลเรื่องอะไร เอ็นอาร์ซีบอกว่าใช้ได้"
‎"คุณควรจะเซ็นอนุมัติ"
‎และผมก็ไม่ยอมเซ็นอนุมัติ
‎จริงๆ แล้วผม…
‎หยุดความคืบหน้า หยุดพวกเขาไม่ให้ได้เงิน
‎พวกเขาไล่เขาออก
‎นั่นคือวิธีที่พวกเขาจัดการกับความขัดแย้ง
‎มีปัจจัยหลายอย่างที่คุกคามกิสเชลเช่นกัน
‎หลังจากที่เขาระบุว่าโพลาร์เครนมีปัญหาอะไร
‎พวกเขาก็ต้องการกำจัดเขา
‎พวกเขาสั่งให้เอ็ด กิสเชล ‎ไปรับการประเมินทางจิตวิทยา
‎และไม่อนุญาตให้กลับมาทำงานจนกว่าเขาจะ
‎"ผ่านการประเมินทางจิตวิทยา"
‎ผมว่าฟังดูแล้ว
‎เหมือนกลยุทธ์ของสตาลิน ‎ที่ผมอ่านตอนเรียนประวัติศาสตร์
‎ผมรู้ว่าวันเวลาของผมใกล้จะหมดลงแล้ว
‎เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นนอนแล้วก็ไปทำงาน
‎รถตู้ของผมสตาร์ทไม่ติด
‎ผมตรวจดูสายแบตเตอรี่และก็แน่นอน
‎สายขั้วลบมันหลวมๆ นิดหน่อย
‎ผมเลยไปหยิบกล่องเครื่องมือเล็กๆ ‎ใต้ที่นั่งผู้โดยสาร
‎แล้วผมเจออะไร
‎กัญชาหนึ่งถุง
‎คือมีซานตาคลอสนะ
‎แต่เขาไม่เคยทิ้งกัญชาไว้ในบ้านผม ‎หรือรถตู้ของผมตอนคริสต์มาส
‎และตอนนั้นก็ไม่ใช่คริสต์มาส
‎ผมเลยเอากัญชาเข้าไปในบ้าน ‎แล้วทิ้งลงโถชักโครก
‎แล้วก็แน่นอน
‎วันนั้นตอนผมขับรถอยู่บนเกาะ ‎เจ้าหน้าที่รปภ.ก็โบกมือให้ผมจอดรถ
‎ผมไม่เคยถูกตรวจค้น
‎ไม่เคยเลย
‎พวกเขาจัดฉากให้ผมโดนไล่ออก
‎โดยไม่มีการไล่เบี้ย
‎ในวันเดียวกันนั้น
‎ตำแหน่งทั้งหมดของผมที่มีอำนาจใน ‎โพลาร์เครนของอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
‎ก็ถูกฝ่ายบริหารของเบคเทลปลด
‎ผมเลยไม่มีอำนาจอะไรที่จะหยุดพวกเขาได้
‎ผมคือคนที่เป็นอันตราย
‎เพราะผมเขียนรายงานถึงเอ็นอาร์ซี
‎ว่านี่เป็นปัญหาความปลอดภัยของนิวเคลียร์ ‎ที่ไม่ได้รับการตรวจสอบ
‎ตอนผมออกจากที่ทำงานวันนั้น ผมกลัว
‎พอผมเดินเข้าบ้าน เบ็ตตี้มองผมแล้วก็พูดว่า
‎"มีเรื่องอะไร"
‎ผมบอกเธอว่า "ผมว่าผมต้องการทนาย"
‎"ผมว่าผมมีปัญหาในที่ทำงาน"
‎(17 มีนาคม ปี 1983 ‎ห้าวันก่อนโพลาร์เครนยกหัวเตาปฏิกรณ์)
‎ฉันทำงานดึกแล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‎ฉันรับสาย "ฮัลโหล ‎โครงการความรับผิดชอบของรัฐบาลค่ะ"
‎เสียงที่อยู่ปลายสายพูดว่า
‎"ผมจะไม่บอกคุณว่าผมเป็นใคร"
‎เขาบอกว่าเขามีปัญหาสำคัญที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‎เขาจะไม่บอกชื่อโรงไฟฟ้านั้น
‎แต่เขาอยากให้ช่วย
‎ตอนนั้นโครงการ ‎ความรับผิดชอบของรัฐบาล หรือแกพ
‎เป็นองค์กรชั้นนำ ‎ที่เป็นตัวแทนของผู้แจ้งเบาะแสนิวเคลียร์
‎และฉันก็เกลี้ยกล่อมเขาว่า ‎ถ้ามีปัญหาสำคัญมากขนาดนั้น
‎ฉันยินดีที่จะพบเขาในคืนนั้นเลย
‎เขาบอกชื่อบาร์ และเขาจะนั่งอยู่ที่บาร์
‎ใส่แจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลแดง
‎และถือกระบอกใส่แบบทางวิศวกรรม
‎ฉันแนะนำตัวเองแล้วก็นั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก
‎เขาไม่พูดอะไรเลย
‎แล้วฉันก็คิดว่า "โอเค"
‎มันไม่เป็นไปด้วยดีเลย
‎บิลลี่เป็นคนแรกที่ผมติดต่อ ‎ที่ทำงานกับโครงการความรับผิดชอบของรัฐบาล
‎ผมรู้ว่าผมหวั่นๆ ไม่ไว้ใจเธอเพราะ
‎เท่าที่ผมรู้
‎คุณอาจเป็นองค์กรต่อต้านนิวเคลียร์ ‎ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎และผมก็จะให้บางอย่างกับคุณ
‎ที่จะเล่นงานอุตสาหกรรมนิวเคลียร์
‎เขาหวั่นวิตกอย่างไม่น่าเชื่อ
‎แต่พอเขาดื่มเบียร์หมด เขาก็พูดว่า
‎"โอเค ไปคุยกันเถอะ" แล้วเราก็ไปนั่งที่บูธ
‎ไม่นานนักผมก็รู้ว่าเธอก็เป็นผู้แจ้งเบาะแสเช่นกัน
‎ในกรณีของฉัน เจ้านายฉันขู่ว่า ‎จะทำให้ฉันเสียสิทธิ์เลี้ยงดูลูกๆ ของฉัน
‎ถ้าฉันเปิดโปงสิ่งที่เขาทำ
‎และมันก็เกิดขึ้น ‎ฉันเสียสิทธิ์เลี้ยงดูลูกๆ นานหนึ่งปี
‎และผมก็คิดว่า "ผู้หญิงคนนี้น่านับถือ"
‎"เป็นคนที่น่าชื่นชม"
‎แล้วผมก็เสี่ยงบอกเธอ
‎ริคกางแบบออกและเริ่มอธิบายให้ฉันฟัง
‎ว่าอะไรควรได้รับการตรวจสอบ
‎เพื่อให้แน่ใจว่าโพลาร์เครน ‎รอดอยู่ได้ตลอดหลายปีนั้น
‎ในสภาพแวดล้อมที่มีกัมมันตรังสีสูง ‎และยังคงใช้งานได้
‎เอกสารไม่ได้มีแค่ ‎หลักฐานบ่งชี้ว่ามันเป็นปัญหาใหญ่
‎แต่มีหลักฐานด้วยว่า ‎ฝ่ายบริหารของเขารู้เกี่ยวกับมัน
‎แต่ก็ตัดสินใจดำเนินการอยู่ดี
‎มันเป็นเอกสารที่คุณดูแล้วพูดว่า
‎"ใครสักคนจะต้องติดคุกเพราะเรื่องนี้"
‎ผมอธิบายว่า "เวลาของเราเหลือน้อยแล้ว"
‎"ถ้าเราทำพลาด
‎เราจะไม่มีโอกาสครั้งที่สอง"
‎คณะกรรมาธิการเอ็นอาร์ซี ‎มีกำหนดจะลงมติกันในสัปดาห์หน้า
‎ว่าจะอนุญาตให้ดำเนินการชำระล้างหรือไม่
‎เรามีเวลาห้าวัน
‎ฉันเลยพยายามเกลี้ยกล่อมเขา
‎ว่าเขาจะต้องทำมากกว่าแค่คุยกับฉัน
‎มันไม่ใช่การมีชีวิตที่มีความสุข ‎เมื่อคุณทำให้คนอื่นรู้จักคุณ
‎และคุณมองการกระทำของพวกเขาในแง่ลบมากๆ
‎คนมักจะอยากตามล่าคุณด้วยความมุ่งร้าย
‎มันเป็นความกลัวที่ถูกต้อง ‎ในกระบวนการตัดสินใจของพวกเขา
‎ว่าจะเดินหน้าต่อหรือไม่
‎ฉันบอกได้ว่าอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง ‎ของคนงานที่ฉันเป็นตัวแทน
‎ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ‎จากอุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์
‎ในช่วงแรกๆ ของการเปิดเผยข้อมูล ‎พวกเขาบอกว่า
‎"ฉันไม่อยากเป็นแคเรน ซิลค์วูดคนต่อไป"
‎(ปี 1974 ‎เครสเซนต์ รัฐโอคลาโฮมา)
‎(ขอให้ไปสู่สุคติ)
‎แคเรน ซิลค์วูดเป็นนักเคลื่อนไหวของสหภาพ ‎อายุ 28 ปีในเดือนพฤศจิกายน 1974
‎ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ห้องปฏิบัติการ ‎ที่โรงงานซิมาร์รอนของเคอร์แมคกี
‎แคเรน ซิลค์วูดเคยทำงาน ‎ที่โรงงานนิวเคลียร์ในโอคลาโฮมา
‎และแจ้งปัญหาเกี่ยวกับความล้มเหลว ‎ในการดูแลคนงานให้ปลอดภัย
‎ซิลค์วูดเสียชีวิตใน ‎อุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนสายนี้
‎ระหว่างทางไปพบนักข่าวนิวยอร์กไทมส์
‎เธอกังวลเรื่องรังสีที่มีปริมาณมากเกินไป
‎และตอนที่เธอกำลังไปพบนักข่าวหนังสือพิมพ์คนนี้
‎เพื่อให้หลักฐานพิสูจน์ข้อกล่าวหาของเธอ
‎เธอตายในอุบัติเหตุทางรถยนต์
‎อุบัติเหตุที่มีรถยนต์คันเดียว
‎แคเรน ซิลค์วูดผู้ล่วงลับ ‎ถูกพบว่าปนเปื้อนพลูโตเนียม
‎ร่องรอยพิษจากรังสีปรากฏในเลือดของเธอ
‎ผู้สนับสนุนของเธอบอกว่ารถแล่นออกจากถนน
‎และเอกสารก็หายไป
‎มันทำให้คุณสงสัย
‎ไม่ว่าเธอจะถูกฆาตกรรมหรือไม่ ‎การตายของเธอก็เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดปัญหา
‎ที่ยังคงมีความขัดแย้งในประเทศนี้
‎ซึ่งก็คือความปลอดภัยของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
‎มีคนจำนวนมากที่ถูกคุกคาม
‎และถูกข่มขู่ ‎จากบริษัทสาธารณูประโภคต่างๆ ทั่วประเทศ
‎มันทำให้คุณเสียชีวิตได้
‎คดีของแคเรน ซิลค์วูดยังคงดำเนินต่อไป
‎และยังคงเป็นการถกเถียงที่คนให้ความสนใจ
‎ดังนั้นผีในการตายของแคเรน ซิลค์วูด ‎จึงสร้างวัฒนธรรมแห่งความกลัวขึ้นมา
‎(18 มีนาคม ปี 1983 ‎สี่วันก่อนโพลาร์เครนยกหัวเตาปฏิกรณ์)
‎การพบกับบิลลี่มันคลุมเครือ
‎แต่เธอทำให้ผมมั่นใจมากพอที่ผมจะยอมไปคุย
‎กับทอม ดีไวน์ ‎ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของแกพ
‎ที่โครงการความรับผิดชอบของรัฐบาล เราทำคดี
‎ประมาณแปดพันคดีเพื่อช่วยเหลือผู้แจ้งเบาะแส
‎ริคเป็นอะไรที่พิเศษ เพราะมีเดิมพันสูงกว่ามาก
‎มีความรู้สึกเร่งด่วนมากกว่า
‎ทุกอย่างที่ผมเคยทำมาก่อน
‎เบคเทลมีกำหนดยกหัวเตาปฏิกรณ์ ‎ในอีกห้าวันหลังจากที่ผมเจอริค
‎ถ้าโพลาร์เครนทำหัวเตาปฏิกรณ์ตกลงมาผิดที่
‎นั่นจะทำให้เกิดการหลอมละลาย
‎ที่อาจทำลายฟิลาเดลเฟีย ‎นิวยอร์กซิตี้ และวอชิงตันดีซี…
‎ชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐฯ ‎อาจไม่สามารถอยู่อาศัยได้อย่างไม่มีกำหนด
‎เรากำลังจะถึงวันสิ้นโลก
‎เราเริ่มเขียนคำให้การ ‎และเราก็ทำงานกันไม่หยุดตลอดสุดสัปดาห์
‎ไม่หยุดเลย
‎เราเขียนคำให้การเสร็จ ‎เพื่อเสนอต่อคณะกรรมการกำกับดูแลนิวเคลียร์
‎แต่สำหรับริค การรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ‎มันไม่ชัดเจนสำหรับเขา
‎ทอมพูดว่า
‎"ผมคิดว่าคุณน่าจะพิจารณา ‎เรื่องเปิดเผยข้อมูลนี้ต่อสาธารณะ"
‎มันอาจเป็นสัญญาณความจบสิ้น ‎ของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ก็ได้
‎นั่นเป็นถ้อยคำที่แดกดัน
‎ริคเชื่อมั่นพลังงานนิวเคลียร์มาก
‎มันคือความภักดีต่อเทคโนโลยีที่ผลักดันเขา
‎การเปิดเผยข้อมูลของเขาหมายถึง ‎การขึ้นบัญชีดำอุตสาหกรรมนิวเคลียร์อย่างถาวร
‎นั่นคือวิธีที่องค์กรต่างๆ ‎ตอบสนองต่อผู้แจ้งเบาะแส
‎พวกเขาเป็นภัยคุกคามและต้องถูกทำลาย
‎เบคเทลกับเจนเนรัล พับบลิค ยูทิลลิตีส์
‎จะทำทุกวิถีทางเพื่อปิดปากเขา
‎ผมสงสัยว่า "ทำไมผมถึงทำแบบนี้"
‎"มันคุ้มกับอาชีพของผมไหม"
‎"มันคุ้มกันไหมที่จะเปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ"
‎ผมกังวลมาก หนักใจ
‎ตอนที่ผมพยายามอธิบายกับเบ็ตตี้ว่า ‎เกิดอะไรขึ้นในที่ทำงาน
‎และผมคิดจะเปิดเผยต่อสาธารณะ
‎มันเป็นการหารือที่ยากและเครียดมาก
‎เพราะเธอกลัว
‎เธออยากให้ผมลาออกและเดินหนีจากมัน
‎แต่ผมไม่สามารถทำให้เธอเข้าใจ
‎ถึงความสำคัญของสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้
‎คุณรู้สึกได้ว่ามีความตึงเครียดเล็กน้อย
‎แต่พวกเขาไม่เคยพูดออกมาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎เรารู้สึกปลอดภัยเสมอ
‎และเราก็มีสถาบันครอบครัวที่เราทุกคนต้องการ
‎และเมื่อ…
‎เมื่อทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ‎ครอบครัวและความสัมพันธ์ก็เปลี่ยนไป
‎ผมรักเธอ ผมไม่อยากเสียเธอไป
‎และผมก็รักลูกๆ
‎ผมไปรับลูกๆ ของผม
‎กลับบ้าน และขณะที่ ‎เรากำลังเดินไปที่อะพาร์ตเมนต์ของผม
‎ผมสังเกตเห็นประตูเปิดแง้มอยู่
‎มันไม่ได้ล็อก มันเปิดอยู่
‎ตอนนั้นผมรู้เลยว่า ‎มีคนเข้ามาในอะพาร์ตเมนต์ของผม
‎ผมเลยให้ลูกๆ รออยู่ข้างล่างกับเพื่อนบ้าน
‎ผมตั้งใจจะเข้าไปในห้องเพราะ ‎"ปืนของผมอยู่ที่นั่น"
‎ผมเดินตามทางเดินไปที่ห้องน้ำ
‎ห้องนอนของลูกผม และห้องนอนของผม
‎ผมถีบประตูให้เปิดออก ดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้น
‎ถึงตอนนั้น ผมก็รู้ว่าอะพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า
‎ไม่มีใครอยู่ในนั้น
‎ไม่ปรากฏว่ามีอะไรถูกขโมยไป
‎ทีวียังอยู่ เครื่องเสียงยังอยู่
‎แต่พวกเขารื้อค้นตู้ที่ผมเก็บเอกสารไว้
‎เห็นได้ชัดเลยว่า
‎สิ่งเดียวที่พวกเขาสนใจคือเอกสาร
‎ถ้าผมทิ้งเอกสารไว้ที่นั่น
‎เอกสารที่ผมเอาไปให้ทอม ดีไวน์ในวอชิงตันดีซี
‎ผมก็จะพิสูจน์อะไรไม่ได้
‎ผมคุยกับผู้หญิงที่อยู่ชั้นล่าง
‎เธอยืนยันว่าได้ยินเสียงคน ‎อยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของผม
‎ในคืนก่อนตอนที่ผมไม่อยู่ ‎และลูกๆ ของผมไม่อยู่บ้าน
‎นั่นทำให้ผมกลัวเกินเหตุเลยว่า ‎ชีวิตของครอบครัวผมจะไม่ปลอดภัย
‎หลังจากที่มีคนบุกรุกอะพาร์ตเมนต์ของผม
‎มันถือว่านั่นเป็นข้อความที่สื่อว่า
‎"ลูกชายคุณอ่อนแอ ‎เราจะใช้พวกเขาเพื่อเล่นงานคุณ"
‎ผมถือว่ามันเป็นอย่างนั้น
‎นั่นทำให้ผมกลายเป็นศัตรูไปตลอดชีวิต
‎เพราะคุณจะคุกคามลูกๆ ผมไม่ได้
‎นั่นมันมากเกินไป
‎ผมฆ่าเพื่อพวกเขาได้
‎โดยที่ไม่ลังเลใจเลย
‎ผมรู้ว่าพวกเขากำลังแก้แค้น ‎และพวกเขาก็จะไม่หยุดยั้ง
‎มันคือความมุ่งมั่น ‎ที่จะไม่ปล่อยให้พวกเขารอดพ้นมันไปได้
‎ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้อีก
‎ผมจะบอกให้คนทั้งโลกรู้ ‎สิ่งที่ผมคิดว่าพวกเขาต้องรู้
‎ก่อนที่พวกเขาจะทำมัน
‎แล้วผมก็เปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง