NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nasz partner uważa, że będzie dobrą pracownicą,
- a ciebie nie było na spotkaniu. - Bo kryłam cię w kasynie.
Nie byłem na wakacjach.
- Wiem. - Byłem pod ogromną presją.
Tak, ale samowolnie podjąłeś bardzo ważną decyzję.
Wendy, dlaczego tak bardzo nie chcesz zatrudnić…
- Mai. - …Mai?
Tu nie chodzi o jej kwalifikacje, prawda?
To dla ciebie osobista sprawa.
Nie.
Wcale nie.
Po prostu...
Myślę, że to bardzo ryzykowne,
żeby dawać komuś z tak odmiennym zdaniem od naszego
tak ważną pozycję w naszym życiu. Rozumiem, że…
Rozumiem, że jesteś pod dużą presją i…
Przykro mi, że cię to spotkało.
Ale Maya nie rozwiąże naszych problemów.
Dobrze. Nasz partner tak uważa.
Nie zgadzam się.
Dobrze. Rozmawiacie ze sobą.
Możesz opisać, jak się czujesz?
Boję się!
Właściwie to jestem cholernie przerażona.
To silne uczucia.
Powiem ci, czemu się boisz. Bo nie wierzysz we mnie.
- Dzięki mnie jesteśmy bezpieczni… - Co?
Z jakiegoś powodu myślisz, że nie zdołam…
- Myślisz, że jesteśmy bezpieczni? - Tak.
- Pomożesz mi? - Tak! Proszę.
Wyjaśnisz jej, że wszystko robię dla rodziny?
Wyjaśnisz mu, że to gówno prawda?
Myślę, że sami świetnie sobie z tym poradzicie.
Czyżby? Moim zdaniem zatoczyliśmy koło.
Więc proszę…
powiedz coś.
Na pewno masz swoje zdanie.
Owszem, mam.
Co mówi o małżeństwie sytuacja,
w której zarówno mąż, jak i żona próbują przekupić terapeutkę?
Oboje mnie przekupujecie.
Proszę.
Powiedziałam to.
- Kurwa, co z tobą? - A z tobą?
Zrobiłaś to samo, co ja.
- Raz! - Niezły cyrk, brawo.
Bo zmartwił mnie ten twój szalony pomysł
i chciałam, żeby Sue się trochę wysiliła.
Nikomu nie ułatwiacie życia.
Stul, kurwa, dziób.
Robisz to od początku?
Jesteś tak niepewny siebie?
Nie, jestem tak ignorowany. Wiesz, dlaczego ją przekupuję?
Bo kompletnie nie umiesz słuchać.
Tylko tu mogę cię przekonać, że narażasz nas na niebezpieczeństwo.
Najpierw kazałaś nam tu zostać.
Tak nas uwikłałaś, że nigdy się nie wywiniemy.
A teraz okazuje się, że wylewasz żale,
co noc gadając z Navarrem
i tłumacząc mu jego pieprzone znaki.
- Co z tobą? To niebezpieczne! - Podsłuchujesz mnie.
Wiesz, co było z tą służącą?
- Zazdrościsz. - Zabił ją.
Jesteś zazdrosny, bo nie nadążasz za mną.
- Ja pierdolę. - Taka prawda.
Nie możesz nadążyć.
Gdy odnoszę sukces, tobie odbija.
„Sukces”. Kastracja konia to sukces?
- Nie wiedziałam o tym. - Właśnie. Ambicja odbiera ci rozum.
Wchodzisz w spółkę z baronem narkotykowym, myślałaś, że co się stanie?
- Ja tracę rozum? - Tak.
Jesteś tak arogancki, że chcesz zwerbować agentkę FBI.
Wiesz, że to szaleństwo?
Większe niż zabicie kogoś?
Nie waż się.
Nie waż… Nie zabiłam Cade’a.
Ktoś inny zrobił to dla ciebie.
- Dla naszej rodziny. - A ja zostałem z tobą.
Taki z ciebie pieprzony bohater?
Zrobiłam to, bo sam nie miałeś jaj.
Byłem zajęty organizacją ucieczki.
- Znaleźliby nas. - Nie.
Przez ciebie by nas zabili.
Powiedziałabyś wszystko, żeby się usprawiedliwić.
Nie wiem, jak ty to znosisz.
Ty niewdzięczny fiucie.
Zrobiłaś to, co chciałaś. Jak zwykle.
Nieprawda.
Gary, Navarro, drugie kasyno, stadnina.
Rodzina jest na końcu.
Staram się.
Staram się stworzyć przyszłość dla naszej rodziny
z tego burdelu, w który nas wkopałeś.
Jesteś zbyt ograniczony i zazdrosny, żeby to zrozumieć.
Tak, a ty jesteś straszną,
samolubną, żądną władzy, pieprzoną suką.
Świetnie.
Wypierdalaj. Już.
Nie potrzebuję cię.
Już cię nawet nie poznaję.
Musimy porozmawiać o tajemnicy lekarskiej.
Nie muszę ci chyba mówić.
Jeśli piśniesz choć słowo, to będzie miało…
brzydkie konsekwencje dla twojej kariery.
Dla ciebie i Wendy również, jak sądzę.
Ile chcesz?
To nie kwestia pieniędzy, Marty.
Ile?
Cholernie dużo.
Tak myślałem.
Wsiadaj, Wendy.
Wrócisz na piechotę?
Dom jest 43 minuty spacerem stąd.
Zanim dotrę, ma cię tam nie być.
Dzięki.
- O co chodzi z tymi agentami? - To nic, Sam. Kasyna są regulowane.
W jaki sposób?
Po prostu regulowane.
Co oni regulują?
To inspektorzy.
To normalne.
Nie wyglądaj, jakbyś chciał przegrać.
Masz się dobrze bawić.
Ja pierdolę, uśmiech.
Wiesz, co to jest?
Nie mogłoby mnie to mniej obchodzić.
To rachunek z warsztatu na 7800 dolarów!
Za ptasie gówienka?
Za specjalny lakier na zamówienie.
Trochę drogo, zwłaszcza że auto jest warte mniej niż połowę tego.
Ale tyle będzie cię to kosztowało.
Jesteśmy kwita.
Zadzwoń do towarzystwa ochrony ptaków.
Albo weź pożyczkę. Są w naszej ofercie.
Przyniosę ci formularz.
Stawiaj się dalej ludziom u władzy,
a napytasz sobie biedy.
Zabieraj tę łapę.
Zmieniam szczegóły jutrzejszej dostawy.
Gadałem już z chłopakami.
Stadion przy drodze Woodrowa Wilsona.
- To ciche miejsce. - Nie.
Parking w Branch. Jasne?
Jaki masz problem? Stadion to dobre miejsce.
Jak ostatnio wybierałeś, twoja ekipa zrobiła mnie w chuja
i naraziła na duże straty, więc…
A ty jesteś dupa, a nie człowiek u władzy!
Omar się odzywał?
Jeśli pytasz, czy nadal jest zły,
to tak, jest zły.
Następnym razem posłuchaj mojej rady.
Wiem. Potrzebujemy nowego ekspresu.
Powinnaś coś wiedzieć.
Marty i ja chcemy od siebie odpocząć.
Dlaczego?
Pokłóciliśmy się.
- O co? - O wszystko.
Ale nie rozstaniecie się.
Nie.
Nie wiem.
Zachowywał się jak fiut, więc go wyrzuciłam.
Znasz to.
Tak.
Nie należy lekceważyć znaczenia czyjejś wyprowadzki.
Choćby krótkiej.
Pozostajemy wspólnikami.
Wszystko będzie działać tak jak dotąd.
Przynajmniej mam go z głowy.
Mówisz tak, ale gdy tylko…
Jezu Chryste, co ona tu robi?
Chcę pogadać z twoją szefową. Sama.
Gdzie Zeke?
- Z moim kochankiem. - No tak.
W końcu są wakacje.
Nie martw się o Zeke’a. Jest bezpieczny.
I to nie twoja sprawa.
Sędzina ci to powiedziała.
Czego chcesz, Darlene?
Obsiałam pola.
Wracamy do gry.
Przyszłam w sprawie dystrybucji.
Czyś ty oszalała?
Nie możesz sadzić maku w pobliżu kasyna.
To moja ziemia. Za cztery miesiące będziemy gotowi.
Zabiłaś 57 osób, kiedy zatrułaś nasz towar.
Ćpunów.
- Było, minęło. - Mam to gdzieś.
Umowa przepadła, gdy zadarłaś z kartelem.
Spaliłaś nasze pole.
Zagarnęłaś naszą ziemię pod to potworne kasyno.
Masz z niego zyski.
A teraz złamiesz dane słowo?
Zobowiązałaś się.
Jesteś nam to winna.
Ostatnie, co ci obiecaliśmy, to że cię oszczędzimy.
Uważaj, bo się z tego wycofamy. Spieprzaj stąd.
Złamane obietnice mają swoje konsekwencje.
Tylko spróbuj.
Kazałaś kogoś zabić, Wendy.
Czy to ci ciąży na sumieniu?
Ja tego nie widzę.
Ale ja jestem słaby, bo mam duszę.
To dopiero.
Jesteś taka…
taka spokojna, taka zimna
po śmierci Masona.
Jakby to się, kurwa, nie stało.
Mogliśmy wtedy uciec.
Udałoby się, ale nie chciałaś.
Ja nas ratuję, a ty wciągasz w gnój. Znowu muszę to zrobić.
I to ja jestem, kurwa, arogancki? Żartujesz sobie?
Robię to, co chciałaś.
Miałem się zaangażować.
A ty nie możesz mnie ani razu poprzeć.
Mam przepraszać za chronienie rodziny?
Odwaliło ci.
Kompletnie cię popierdoliło.
Cześć.
Cześć. Jak się masz?
Kiepsko. Pokłóciłem się z Wendy, jeśli musisz wiedzieć.
Przykro mi. Kiepska sprawa.
Tak sobie pomyślałem,
że sprawdzę hotel, w którym cię zakwaterowali.
- Podoba ci się? - To świetne miejsce.
O ile nie obchodzi cię estetyka.
Ani wygoda. I higiena.
Ale ma dach, prawda?
- Co to? - Zeznanie.
Wystarczy podpisać.
Muszę najpierw zapytać Wendy.
O to się kłócicie?
Po części. W końcu zmieni zdanie.
- Potrzebuję trochę czasu. - Wiesz, jak to wygląda?
Jakbym zwlekał, ale tak nie jest. Wyprowadziłem się z domu.
Zaryzykowałam, załatwiając ci tę ugodę.
Przeczytaj. Wykreśl to, co ci się nie podoba.
Mogę być z tobą szczery?
Jeszcze nie wiem.
Nie ufam ci.
W porządku.
Wiesz, że to duże ryzyko.
Możesz mówić, że nie, ale wiemy, że to nie takie proste.
- A to, co wiem o FBI… - Nie poznałeś dobrych agentów.
A są tacy? W końcu…
Evans łaknie krwi…
a Petty był socjopatą.
Uzależnił moją pracownicę od narkotyków.
Wiem. Przykro mi.
Ale zaprzeczę, że to powiedziałam.
Agent Petty był fiutem. Agent Evans jest fiutem.
Nie powinni przy tym pracować. Zwłaszcza że ze sobą sypiali.
To było nieprofesjonalne.
Ale ja nie jestem nimi.
Skąd mam to wiedzieć?
Nie wiem tego.
Wiesz, to kwestia wzajemności.
Próbowałem ci udowodnić,
że chcę robić to, co należy.
Że możesz mi ufać. A ty odmówiłaś.
Teraz ty musisz mi udowodnić, że mogę ci ufać.
A bez tego i bez zgody Wendy
nie mogę niczego podpisać. Przykro mi.
Chcę z tobą pracować, ale nie za wszelką cenę.
Zwróciłeś uwagę, że ludzie nie dotrzymują już słowa?
Zrobiłem, co mogłem dla ciebie i Zeke’a.
Nie mówię o tobie.
Kartel łamie umowę o sprzedaży mojego towaru.
Dasz wiarę? Co za tupet.
Nie wiem, co mogę z tym zrobić.
Nie aresztuję ich za przestrzeganie prawa.
Ile osób pod tobą pracuje?
Dziesięć. Wliczając rezerwy.
Ilu z nich ufasz?
W sprawach takich jak twoje? Trzem, czterem.
To wystarczy. Na początek.
Możemy zatrudnić więcej.
Tutejsi ludzie ufają policji.
Darlene, nie.
Są granice tego, co mogę zrobić.
Kto wyznacza te granice? Nie ty.
Darlene.
Nie mogę handlować heroiną. Żartujesz sobie?
Jak mam ich o to spytać?
Jak możesz mi odmawiać
po tym, co dla ciebie zrobiłam?
Jacob jeszcze nie ostygł w grobie,
a ty chcesz mi bruździć?
Nie.
Będę potrzebował czasu.
Muszę ich przygotować.
Wymyślić coś.
Masz trzy miesiące.
A jeśli masz jakieś układy z rodziną Byrde’ów…
koniec z nimi.
Nie będziesz ich już chronić.
Rozumiesz?
Miałeś się nie zbliżać do Erin.
To ona zadzwoniła.
To nie odbieraj.
To zły pomysł.
Po pierwsze przyniósł piwo,
po drugie jest lato,
a po trzecie nie jesteś moją mamą.
On nie jest miłym gościem.
Dla mnie jest.
Daj odpocząć płucom.
Zaciągnąłeś się w ogóle?
Daj spokój, Jonah.
To dobre zioło. Zaciągnij się.
- On tak serio? - Zamkniesz się? Ma 14 lat.
Daj spokój. Dobrze się bawisz, nie?
Chcecie zagrać w „Possij”?
Nie!
W sumie… Mam lepszy pomysł.
Chodź, Charlotte.
Chcesz potrzymać?
To bezpieczne. Obiecuję.
Chodźmy.
Jeszcze nie chcę.
Jakby co, mogę…
wrócić z Tommym.
To jakieś dziesięć metrów?
Weź celuj w ziemię, co?
Boisz się, że strzelę?
Kto pakowałby mój wóz?
Jezu. Chodź, Erin. To jakieś szaleństwo.
Chodźmy, Erin.
„Chodźmy, Erin”.
Ale z ciebie cipa.
Czy ktoś słyszy cipkę?
Wal się.
O Boże.
Cipka się postawiła.
Umiesz strzelać?
- Spróbujesz? - Tak.
Nie.
Pozwól mu.
Dobrze.
Trzy strzały.
Traf jedną, to dam ci 20 dolców.
A jak trafię trzy?
To dziewięć milimetrów.
Ma kopa.
Dobra.
Moja kolej.
- Boże! - Jezu.
Co ty odpierdalasz?
Spokojnie, dobrze? Tylko…
Dobra.
- Postaw ją na głowie. - Nie!
Kurwa, odłóż broń!
- Zrób to. - Nie! Jonah!
Będzie fajnie.
No weź.
- Spróbuj. - Nie!
Kurwa!
Rzuć broń!
Ręce do góry!
Wiemy coś jeszcze?
Gdzie się zatrzymałeś?
W Howling Creek. Tam gdzie Maya.
Idealnie.
Przykro mi. Myślałam, że dam radę.
A jednak nie.
Wy też piliście?
Nie zrobiłbym tego.
Super. Czyli tylko trawka i spluwa?
Charlotte, mam pytanie.
Mogliście odjechać. Miałaś auto.
Erin nie chciała iść.
- Nie potrafisz sama… - Wendy, chodź.
Wsiadajcie do mojego auta. Już.
Mogę się z tobą zabrać?
Idź do auta mamy. W porządku?
Dlaczego?
Nic się nie dzieje. My tylko…
- My… - Mamy…
- …sprawę. - Tak.
Jaką sprawę?
Wsiadaj. Już.
Mieli tylko pokazać Erin okolicę.
Charlotte chciała ją zniechęcić,
ale nie mogła wyjaśnić czemu, prawda?
Więc to moja wina?
Tego nie powiedziałam.
Nigdy wcześniej nie sprawiała kłopotów.
Erin od razu powiedziała Charlotte, że chce stracić dziewictwo.
Prosiła ją o pomoc.
Więc zabrała ją na odludzie z tymi gangsterami?
Dobra robota.
Gdyby nie została z Erin, Bóg jeden wie, co by się stało.
Wszyscy jesteśmy zdenerwowani.
Pobawiłyśmy się w przyjaźń, ale rozwijać jej nie będziemy.
Żaden problem.
Co tam się stało?
- Wyluzowały się. - Nie, aresztowano je.
- Pracuję nad małą prawniczki. - Tak?
Tak. I powiedziałbym, że dobrze mi idzie.
Jasne? Nie znosi dzieci Byrde’ów.
Nienawidzi mamy.
- A mnie kocha. - Jesteś pewien?
Dziś powiedziała, że jest dziewicą.
I co ty na to?
Nie zrób jej dziecka.
Grubo się, kurwa, myli,
jeśli myśli, że zapłacę za to jego gówniane auto.
Mogłem tego nie robić. Nie wiedziałem.
Jebać to. To było zabawne.
A z niego jest niezły gnój.
Może, ale z takimi jak on trzeba ostrożnie.
On nie może mnie tknąć.
Jestem zbyt ważna.
Jeśli jego ekipa czegoś spróbuje, przysięgam…
Przestań.
Nie martw się tak.
Poradzę sobie.
Nic ci nie jest?
To nie ty.
Jestem tu jedyną dziewczyną.
Za dużo wypiłem.
To wszystko.
Jesteś zajebiście piękna.
Jasne.
Przykro mi.
Wiesz, kiedyś…
poznasz dziewczynę, która będzie taka fajna,
że nie będziesz musiał jej szpanować spluwą.
Myślisz, że tata się wyprowadzi?
Nie wiem.
Spróbujmy się przespać, co?
Hej, Maya. Dzień dobry.
Pozwól, że ci pomogę. Chyba jest ciężki.
Dzięki. Suszarka padła.
Czego się spodziewałaś?
Ty masz apartament.
Tak to nazwali.
Spróbuj bufetu.
Chyba kilka razy myli jedzenie, żeby było świeże.
Zapomniałaś czegoś?
Nikt ci nie mówi, że będzie cię mdliło przez całą ciążę.
Wiesz…
w ósmym miesiącu ciąży z Jonahem
Wendy zarzygała mi na but imprezie.
Fajnie było.
Jak idzie z Wendy?
Jestem tutaj, prawda?
- Marty? - Tak?
Termin mam za sześć tygodni.
Chciałabym, żebyś do tego czasu był bezpieczny.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Proszę, powiedz, że nie uprawiałaś z nim seksu.
Bo fama niesie, że to twój plan na wakacje.
Kto ci to powiedział?
Porozmawiajmy o tym.
Są rzeczy, które powinnaś wiedzieć.
Mogę ci je wyjaśnić.
Jest jeszcze kawa?
Odłóż telefon.
Próbuję z tobą rozmawiać.
A ja potrzebuję kawy.
W dzbanku jest więcej.
No dobrze.
Co ci się w nim podoba?
Jego wielki kutas.
Serio?
- Już się z nim nie spotkasz. - Czemu?
Bo jeździ pikapem? Ale z ciebie snobka.
Bo zabrał cię na plażę, żeby jarać trawkę i postrzelać.
Nie rozumiem cię.
To do ciebie niepodobne. Czemu tam zostałaś?
Nie miałam auta.
Miałaś telefon.
Nie było zasięgu.
Masz szlaban. Nie wychodź z domu.
Dokąd idziesz?
Do tej zatoki. Sprawdzić, czy jest tam zasięg.
Pieprzona suka.
Wendy Byrde.
Jim. Masz chwilę? Chcę coś z tobą omówić.
Nic nie wskórałaś z agentką.
Nie, chodzi o coś innego.
Myślałam o fundacji Charlesa.
Chcę założyć coś podobnego.
Coś łzawego i liberalnego, jak mniemam?
Pokój, wieloryby i państwowa opieka stomatologiczna?
Nie musisz mówić tego z takim obrzydzeniem.
Ten stan głosuje raz tak, raz tak.
A ty masz kieszenie po obu stronach.
Tak.
Czego potrzebujesz?
Nazwisk.
Każdego, kto odmówił Charlesowi.
To krótka lista.
- Darczyńcy i politycy? - Tak.
Jestem gotowa na wydatki.
- Żeby zbudować poparcie. - O co ci chodzi?
Nie kandydujesz.
Chcę użyć pieniędzy w dobrym celu, Jim.
Żeby dało się tu żyć.
Ty tego nie zrobisz.
No dobrze.
Mogę spisać kilka nazwisk.
Wraz z listą osób, które masz omijać.
Zgoda?
Zgoda.
Dzięki, Jim.
Ja pierdolę.
Spuściłeś leki w kiblu.
- Nie. - Nie kłam.
Poznałem kogoś.
Tak się cieszę. Kup nowe leki.
Te leki rozpieprzają wszystkie moje ludzkie odruchy.
Chodzi o Ruth, tak?
Mam się z nią nie spotykać?
Nie zrobię tego. Lubię ją.
My też. Jest dla nas ważna.
Dla mnie też.
Więc zrób to, co należy. Weź leki.
Posłuchaj…
Nie możesz tego spieprzyć!
Zawsze posądzasz mnie o najgorsze!
Tak? To udowodnij, że się mylę.
Zastanawiam się, jak to naprostować.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Funkcjonariusze, którzy ich aresztowali, pewnie nie wiedzieli
o naszej relacji.
Pytam, czy ich poinformujesz.
Przejrzałem raport.
Myślę, że dzieci potraktowano uczciwie.
Ja zatrzymałbym je na noc.
Były na haju i strzelały.
Rozumiem, ale…
Ale co?
Będą miały takie same szanse jak wszyscy inni.
Tak chcesz to rozegrać?
Tak.
A teraz, jeśli mogę…
Mam dużo pracy.
To lato wciąż nam dopieprza.
- Pora kończyć. - Prawie skończyłem.
Wszystko stracisz!
Masz problem, Sam.
No weź.
W sumie osiem.
Jade, mogę pograć w spokoju? Proszę.
Siedem.
Ludzie myślą, że dadzą radę, ale się mylą.
Nie chodzi o ciebie, tylko o wszystkich.
Rozumiem. Nie chcesz, żebym była z twoim bratem.
Myślisz, że się nie nadaję.
- O to chodzi? - Nie o to.
On ma chorobę dwubiegunową.
Wiesz, co to znaczy?
To…
To skomplikowane i bardzo nieprzyjemne.
Czy ucieszyłaby go ta rozmowa?
Mam nadzieję, że mu nie powiesz.
Nie mamy dużo czasu.
Ben może jeszcze wrócić do brania leków.
Ale bez nich…
Jest niebezpieczny.
Dla siebie, dla ciebie, dla wszystkich.
W jakim sensie?
Posłuchaj.
Nam potrzeba czegoś…
poważnego, żebyśmy wybuchły, prawda?
Benowi nie.
Gdy nie bierze leków, traci…
poczucie skali, poczucie perspektywy.
Malutki problem wywołuje gigantyczną reakcję.
A czasami reaguje tak, choć nie ma żadnego problemu.
A czasem…
Czasem to jest…
Jakie?
Ma kompletnie zaburzony osąd.
I nie ma sensu próbować tego zrozumieć.
Nie ma w tym logiki.
Miał już wcześniej dziewczyny.
Dziewczyny, które naprawdę go kochały i…
On jest cudowny.
Jest jedną z moich ulubionych osób.
Ale nie da się tego naprawić miłością.
On potrzebuje leków,
żeby funkcjonować.
Bo bez nich zaczyna chorować.
I to bardzo.
Za każdym razem.
Więc jako przyjaciółka
proszę cię…
jako moją przyjaciółkę.
Pomóż mu wrócić do leków.
Albo go zostaw.
Chcesz dać mi pracę?
Na pół etatu, po szkole.
Przy uprawie maku.
Słyszałem historie o tym maku.
Może to prawda.
I możesz tu mieszkać, jeśli chcesz.
Na wzgórzu jest chatka.
Czyli mieszkalibyśmy razem?
Nie. Chata będzie twoja.
A co z Ruth?
Jest dorosła. Nic jej nie będzie.
Prawie nie tknąłeś gulaszu.
Chcesz musztardę?
Poproszę.
To gdzie ty teraz mieszkasz?
Tutaj?
To duży dom.
Dziękuję.
Gulasz jest pyszny.
Połamiesz sobie rękę.
Co się stało?
Z Wyattem i Darlene dzieje się coś dziwnego.
W jakim sensie?
Chyba się pieprzą.
Mongolski namiot na pięć liter?
Jurta.
Jest tutaj?
Nie odejdę, póki z nim nie pogadam.
Cóż, możesz tu długo stać.
To nic takiego.
W porządku.
Co tu robisz, Wyatt?
Wróć do domu.
Nie musisz ze mną rozmawiać.
Nie będę ci się pokazywać.
Sto razy myślałem o tej rozmowie.
Przećwiczyłem ją sobie.
Co przećwiczyłeś?
Dymasz ją?
Nie wrócę, Ruth.
Mam tu dobry dom,
prawdziwą pracę na roli i…
myślę, że dobrze by było, gdyby Three tu zamieszkał.
Nie musisz tu zostawać.
Dlaczego to robisz?
Bo wiem, że gdyby chodziło o mnie,
zrobiłbyś to samo.
Wcale nie.
Bo jestem szczęśliwy.
A byłem udręczony.
Chcesz to zniszczyć?
Tak jak wszystko inne?
Nie wiesz, kim ona jest.
- Przestań. - Ona zabija ludzi.
Zabija ludzi,
zakopuje ich na tym wzgórzu, zatruwa własną heroinę…
A ty zabiłaś mojego tatę i kłamałaś o tym.
Więc kim ty jesteś?
Jesteś od niej lepsza?
To ty…
zniszczyłaś moje życie.
Dotarło?
Kocham cię. Nie rozumiesz tego?
Idź do domu.
- Marty? - Tak, wciąż tu jestem.
Sprawdziłam. To nie my.
No to, kurwa, kto?
Nie wiem, ale to nie my.
Gdzie jesteś?
Stoję przed supermarketem
w małym centrum handlowym, na rogu Hawk Nest i Parkway.
Ma tylne wyjście?
Jest tam alejka, więc coś musi być.
Wejdź do środka. Za pięć minut Nelson zabierze cię do domu.
Dobrze, ale chwilowo nie mieszkam w domu.
Dzisiaj mieszkasz.
Jest Ben?
Jest na dole.
Mam gdzieś, że nie możemy się pieprzyć. Chcę pogadać.
Dobra.
Co się dzieje?
Widziałem dziś Wyatta.
W domu Snellów.
Co się stało?
Zniszczyłam mu życie.
Wcale nie.
Co?
Jak?
Po prostu…
Wszystko spieprzyłam.
To tak jakbym ja go wepchnęła do łóżka tej psycholki.
Chodź tu.
Co tu robisz?
Helen nie dzwoniła?
- Nie. - Świetnie. Śledzą mnie.
Kto cię śledzi?
Nie wiem, ale muszę tu nocować.
No to…
ja sobie pójdę.
Nie możesz. Helen zabroniła.
Wendy, ja też tego nie chcę.
Tato?
- Zostańcie tu. - Czemu?
- Możemy być w pokojach? - Nie.
Chcę was mieć na oku.
Teraz wierzysz, że to nie ty?
Zamknij się.
Mógłbym polatać dronem.
Nie trzeba.
Nelson nas ochrania.
Jonah, twoja kolej.
Po tej nocy wciąż będziemy mieć szlaban?
Jak najbardziej.
Zapomniałam wam powiedzieć.
Zakładamy fundację charytatywną.
Może moglibyście…
pomyśleć o sprawach, które chcecie wspierać.
Świetny pomysł.
Można ukryć brudną forsę jako wpłaty gotówkowe,
no i podatki będą mniejsze.
Prawda?
Nie o to chodzi.
To nie przekręt.
Możemy zrobić coś dobrego.
Myślę, że to dobry pomysł, mamo.
Twoja kolej.
Już się ruszyłem.
Myślisz, że ten szlaban działa?
Odstraszająco?
Równie dobrze co więzienie.
Co zrobimy?
Żartujesz? Utrzymamy szlaban.
Pamiętasz, jak mieli dziesięć i siedem lat
i chcieli wiedzieć, czym jest morderstwo?
Coś mi świta.
Jonah spytał, czy jeśli ktoś prowadzi auto i potrąci pieszego,
czy to jest morderstwo.
Powiedziałam: „Nie, to spowodowanie śmierci”.
Ciągle powtarzał: „Spowodowanie śmierci”.
Czemu teraz to wspominasz?
Charlotte zrozumiała to jako:
„Psa wodowanie śmierdzi”.
To było zabawne.
Nie możesz tu spać.
Chodź do sypialni, weź łóżko.
Położę poduszki na podłodze.
Nie trzeba.
Ten dom jest pełen okien.
Będę spał na poddaszu.
A wojna z narkotykami?
Zabawne.
Może zwierzęta?
Możemy ratować ptaki.
Nieźle.
Albo kwestie kobiece.
Co powiedziała?
Trzy auta odjechały dziś rano.
Jadą na północ,
a Helen myśli, że jadą do Chicago, więc…
jesteśmy bezpieczni.
Więc…
to wszystko?
Na to wygląda.
Byłam tak zmęczona, że zasnęłam.
Wciąż trzeba odebrać dostawę. Wiesz gdzie?
Tak.
Na parkingu w Branch.
Dobra. Napijesz się kawy?
Nie trzeba.
Myślę, że powinnam już iść.
Ja wypiję jej kawę.
Nie bierze leków.
Jaki jest zasięg twojego drona?
Jakieś pięć kilometrów.
Przejedziemy się?
Mam szlaban.
No i?
Wciąż ją widzisz?
Tak.
Trzy kilometry przed nami.
Oby jej nie podskakiwali.
Wiesz,
powinniśmy…
pojeździć po kraju z tym dronem.
Jest mnóstwo wariatów
w każdym mieście.
Może w następne wakacje?
Pewnie.
Byłoby super.
Widzisz ją?
Skurwiele.
Idź na tyły.
Pojeby, mam tam do was łazić?
Fiuty.
No weź.
- Spierdalaj stamtąd. - Nie mam czasu.
Coś jest nie tak.
Uciekaj. Natychmiast.
Napisy: Krzysiek Ceran