‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โอเค หุ้นส่วนเราคิดว่าควรจ้างเธอ
‪- และคุณไม่ได้ประชุมด้วย ‪- ไม่ ฉันทำงานแทนคุณอยู่ที่กาสิโน
‪- ผมไม่ได้ไปพักร้อนนะ ‪- ฉันรู้ๆ
‪โดนกดดันมาก
‪ใช่ แต่คุณตัดสินใจเรื่องสำคัญเองคนเดียว
‪เวนดี้ ทำไมคุณถึงต่อต้านไม่อยากจ้าง...
‪- มายา ‪- มายาล่ะ
‪มันไม่เกี่ยวกับเรซูเมเธอหรอกใช่ไหมคะ
‪คุณเห็นเป็นเรื่องส่วนตัว
‪ไม่ ไม่ใช่ๆ
‪ไม่ ไม่ใช่เลย
‪ฉันแค่...
‪ฉันแค่คิดว่ามันเสี่ยงมากๆ
‪ที่เอาคนที่มีมุมมองคนละขั้วกับเรา
‪มาไว้ในตำแหน่งที่มีอำนาจ ‪ในชีวิตเรา ฉันเข้าใจ...
‪ฉันเข้าใจว่าคุณกดดันมาก และฉัน...
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่คุณเจอเหตุการณ์นั้น
‪แต่มายาไม่ใช่ทางแก้ไขปัญหาเราเลย
‪ก็ได้ หุ้นส่วนเราคิดว่าใช่
‪เออ แต่ฉันไม่เห็นด้วย
‪ดีค่ะ สื่อสารกันได้ดี
‪ช่วยใช้คำที่บรรยายถึงความรู้สึกได้ไหมคะ
‪ฉันกลัว!
‪อันที่จริงแล้วขนพองสยองเกล้าเลย
‪โอ้โฮ เป็นความรู้สึกที่รุนแรงค่ะ
‪ผมจะบอกให้ว่าทำไมถึงกลัว
‪เพราะคุณไม่เชื่อมั่นในสามี
‪- แต่ผมช่วยให้เราปลอดภัยมา... ‪- "ปลอดภัย" เหรอ
‪อะไรไม่รู้ทำให้คุณคิดว่าคนที่ดูแลคุณไม่มี...
‪- คิดว่าเราปลอดภัยเหรอ ‪- ผมคิดว่าปลอดภัย
‪อยากช่วยไหม ซู
‪ใช่ จะดีมาก
‪อธิบายให้เธอฟังทีว่าทุกอย่างที่ผมทำ ‪ก็เพื่อครอบครัว
‪อธิบายให้เขาฟังทีว่าคำพูดนั้นตอแหลสิ้นดี
‪ฉันว่าพวกคุณทั้งสองพูดคุย ‪ปรับความเข้าใจกันได้ดีแล้ว
‪จริงเหรอ เพราะฉันว่าเราวกไปวนมา
‪ดังนั้นขอร้อง ช่วยหน่อย
‪คุณต้องมีอะไรจะพูดแน่
‪อันที่จริงก็มีค่ะ
‪มันสื่อว่าชีวิตคู่เป็นยังไงเหรอ
‪เมื่อทั้งสามีและภรรยา ‪ต่างพยายามติดสินบนนักบำบัด
‪พวกคุณจ่ายฉันทั้งคู่
‪นั่นไง
‪พูดไปแล้ว
‪- คุณเป็นบ้าอะไร ‪- คุณล่ะบ้าอะไร
‪- คุณทำเหมือนผมเป๊ะ ‪- ทีเดียว
‪- คุณนี่ก็ตัวดี
‪เพราะฉันกังวลตอนที่คุณกลับมาพร้อมไอเดียบ้าบิ่น
‪และฉันอยากให้ซูพยายามหนักกว่านี้
‪พวกคุณก็ไม่ช่วยให้งานง่ายเลยนี่
‪หุบปากไปเลย ซู
‪เดี๋ยว คุณทำแบบนี้มาตั้งแต่ต้นเลยเหรอ
‪ขาดความมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ไม่ ผมถูกเมิน เวนดี้ ‪รู้ไหมว่าทำไมผมติดสินบนผู้หญิงคนนี้
‪เพราะคุณฟังใครไม่เป็นเลย
‪นี่เป็นโอกาสเดียวที่ผมจะกล่อมให้คุณเชื่อว่า ‪การกระทำคุณทำให้เราตกอยู่ในอันตราย
‪ข้อแรก คุณบังคับให้เราอยู่ที่นี่
‪ข้อสอง คุณพาเรามุดเข้าไป ‪ลึกซะจนไม่มีวันออกได้
‪และตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่าคุณคุยเปิดใจ
‪ทางโทรศัพท์กับนาวาร์โรทุกคืน
‪แล้วตีความลางบอกเหตุที่เขาเจอ
‪คุณเป็นบ้าอะไร
‪- รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน ‪- คุณดักฟังฉัน
‪อยากรู้ไหมว่าแม่บ้านฟันหักไปไหน
‪- คุณอิจฉา ‪- เขาฆ่าเธอ
‪เรื่องนี้เป็นเพราะคุณอิจฉา ‪เพราะคุณตามฉันไม่ทัน
‪- จริงซะที่ไหน ‪- ไม่ คุณตามไม่ทัน
‪คุณตามฉันไม่ทัน
‪แล้วพอฉันประสบความสำเร็จ ‪แค่นิดเดียว คุณก็สติแตก
‪"สำเร็จ" เหรอ ตัดไข่ม้านี่คือสำเร็จใช่ไหม
‪- ไม่ ฉันไม่รู้ ‪- นั่นแหละ
‪ความทะเยอทะยานทำให้คุณสะเพร่า
‪คุณทำธุรกิจกับเจ้าพ่อยาเสพติด
‪คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪- ความทะเยอทะยานฉันเหรอ ‪- ใช่
‪คุณมันอวดดีจนคิดว่า ‪เปลี่ยนฝั่งเจ้าหน้าที่เอฟบีไอได้
‪รู้ไหมว่ามันฟังดูสติแตกแค่ไหน
‪สติแตกเท่าฆ่าคนไหมล่ะ
‪อย่าบังอาจ
‪อย่าบัง... ฉันไม่ได้ฆ่าเคด
‪ไม่ คุณสั่งให้คนอื่นฆ่าแทน
‪เพื่อครอบครัวเรา
‪และผมอยู่กับคุณต่อ
‪สุดยอด!
‪แหม แปลว่าคุณเป็นวีรบุรุษแล้วสินะ
‪ฉันทำสิ่งที่ทำลงไป ‪เพราะคุณปอดแหกไม่กล้าทำเอง
‪ไม่ ผมมัวแต่พยายามพาเราหนี
‪- พวกนั้นจะหาเราเจอ ‪- ไม่เจอ
‪ถ้าทำตามคุณ ป่านนี้เราตายยกครัวแล้ว
‪คุณมีข้ออ้างร้อยแปดว่าทำแบบนั้นทำไม
‪ผมไม่รู้ว่าคุณทนตัวเองได้ไง
‪คนทุเรศไม่รู้บุญคุณ
‪คุณทำตามที่ตัวเองต้องการ ‪ทำแบบนั้นมาตลอดใช่ไหม
‪ไม่จริงซะหน่อย
‪แกรี่ นาวาร์โร กาสิโนอีกที่ ฟาร์มเลี้ยงม้า
‪คุณให้ทุกอย่างสำคัญกว่าครอบครัว
‪ฉันพยายามอยู่
‪ฉันพยายามสร้างอนาคตให้ครอบครัวเรา
‪จากกองขี้ที่คุณสร้างขึ้นมา
‪แต่คุณกลับมองไม่เห็น ‪เพราะคุณใจแคบและขี้อิจฉา
‪เออใช่ ส่วนคุณมันนังตัวดี ‪ที่น่ากลัว เห็นแก่ตัว และบ้าอำนาจ
‪เยี่ยม
‪ออกไปซะ เอาเลย
‪ผมไม่มีคุณก็ได้
‪ผมไม่รู้จักคุณแล้วด้วยซ้ำ
‪แน่นอนว่าเราต้องคุยกัน ‪เรื่องความลับระหว่างคนไข้กับหมอ
‪ผมคงไม่ต้องบอก
‪ถ้าคุณเอาไปบอกใครแม้แต่คำเดียว...
‪อาชีพการงานคุณเจอเรื่องไม่สวยแน่
‪และฉันว่าคุณกับเวนดี้ก็น่าจะโดนด้วย
‪อยากได้เงินเท่าไร
‪มันไม่ใช่เรื่องเงิน มาร์ตี้
‪เท่าไร
‪เยอะเลยแหละ
‪อืม ว่าแล้ว
‪ขึ้นรถ เวนดี้
‪จะเดินกลับบ้านเหรอ
‪เดินจากตรงนี้ถึงบ้านก็ 43 นาที
‪พอฉันไปถึง ขอให้คุณไม่อยู่แล้ว
‪ขอบคุณ
‪เอฟบีไอมาทำอะไรกัน
‪ไม่ต้องห่วง แซม กาสิโนมีการควบคุมดูแล
‪ควบคุมดูแลยังไง
‪ก็แค่ควบคุมดูแล
‪พวกเขาควบคุมอะไร
‪นั่นเรียกว่าเจ้าหน้าที่ดูแลการปฏิบัติงาน
‪ปกติดี
‪แค่อย่าทำเหมือนพยายามแพ้
‪ให้ทำเหมือนกำลังสนุก
‪ยิ้มสิวะ
‪รู้ไหมว่านี่อะไร
‪ฉันไม่สนสักนิดว่ามันคืออะไร
‪บิลอู่ทำสี 7,800 ดอลลาร์!
‪เพราะขี้นกเหรอ
‪ค่าทำสีรถทรานส์แอมฉันน่ะสิ
‪แพงไปนะ ว่าไหม
‪เพราะรถมีราคาไม่ถึงครึ่งของค่าทำสี
‪แต่เธอต้องจ่ายทั้งหมด
‪นายกับฉันเจ๊ากัน
‪โทรไปขอเงินจากมูลนิธิอะไรก็ได้เอาสิ
‪หรือไม่ก็ยื่นกู้กับกาสิโนได้นะ
‪ฉันจะไปหยิบเอกสารมาให้
‪นี่ ไอ้นิสัยต่อต้านผู้มีอำนาจของเธอ
‪ทำเธอเจ็บตัวแน่
‪นายแตะตัวฉันอยู่
‪ฉันจะเปลี่ยนเที่ยวส่งของพรุ่งนี้
‪ฉันคุยกับลูกน้องแล้ว
‪สถามกีฬาร้างริมถนนวู้ดโรว์ วิลสัน
‪- มันเงียบดี ‪- ไม่
‪โรงหนังไดรฟ์อินที่แบรนช์ เข้าใจนะ
‪เธอเป็นบ้าอะไรวะ สนามกีฬาเป็นทำเลดี
‪ไม่ ครั้งที่แล้วที่นายเลือก
‪ลูกน้องนายพยายามเล่นกับฉัน
‪ทำเอาต้องเสี่ยงเงินก้อนโตไปด้วย งั้น...
‪และนายไม่ใช่คนมีอำนาจ
‪(เบิร์ด เอนเทอร์ไพรส์)
‪โอมาร์ติดต่อมาไหม
‪ถ้าอยากรู้ว่าเขายังโกรธคุณอยู่ไหม
‪ใช่ เขายังโกรธอยู่
‪คราวหน้าที่ฉันให้คำแนะนำ รับฟังด้วย
‪ฉันรู้ เราต้องซื้อเครื่องใหม่
‪ฉันน่าจะบอกคุณไว้ว่า
‪ฉันกับมาร์ตี้จะห่างกันพักนึง
‪ทำไม
‪เราทะเลาะกัน
‪- ทะเลาะแบบไหน ‪- แบบรุนแรง
‪หวังว่าไม่เลิกกันนะ
‪ไม่
‪ไม่ ฉันไม่รู้
‪เขาทำตัวทุเรศ ฉันเลยไล่เขาออกจากบ้าน
‪คุณก็รู้ว่าเป็นไง
‪รู้สิ
‪และฉันรู้ด้วยว่าอย่าดูถูก ‪อำนาจของคนที่กำลังย้ายออก
‪ต่อให้ไม่นานก็ตาม
‪เรายังเป็นหุ้นส่วนกันอยู่
‪งานทุกอย่างจะดำเนินตามปกติเหมือนเมื่อก่อน
‪ฉันแค่ไม่ต้องรับมือกับเรื่องบ้าของเขา
‪คุณอาจพูดแบบนั้น แต่ครั้งแรกที่...
‪ให้ตายเถอะ เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันอยากคุยกับหัวหน้าคุณลำพัง
‪ซีคอยู่ไหน
‪- กับคนรักฉัน ‪- อ๋อใช่
‪ปิดเทอมหน้าร้อนนี่นา
‪ไม่ต้องห่วงซีคหรอก
‪แกปลอดภัยดี และไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณ
‪ผู้พิพากษาบอกแล้วนี่
‪จะเอาอะไร ดาร์ลีน
‪ฉันปลูกไร่ใหม่แล้ว
‪เราเปิดกิจการใหม่แล้ว
‪ฉันมาเรื่องข้อตกลงกระจายสินค้าของเรา
‪บ้าไปแล้วหรือไง
‪ปลูกฝิ่นใกล้กาสิโนแบบนั้นไม่ได้
‪นี่ที่ดินฉัน
‪เราจะมีสินค้าในอีกสี่เดือน
‪คุณฆ่าคนไป 57 คน
‪ตอนผสมของใส่ยาเรา
‪พวกติดยา
‪อดีตเหม็นเน่านั่นมันผ่านไปนานแล้ว
‪ฉันไม่สน ข้อตกลงถูกยกเลิก ‪ตั้งแต่ตอนที่คุณเล่นกับแก๊งค้ายา
‪คุณเผาทุ่งเรา
‪คุณขโมยที่ดินเราไปทำกาสิโนน่าเกลียดนี่
‪ซึ่งคุณก็กินกำไรอยู่
‪แล้วตอนนี้จะผิดคำพูดเหรอ
‪คุณตกลงไปแล้ว
‪คุณติดหนี้เรา
‪สิ่งสุดท้ายที่เราสัญญากับคุณ ‪คือเราจะไว้ชีวิตคุณ
‪อย่าให้ต้องผิดคำสัญญานั้น ‪ออกไปจากออฟฟิศฉันซะ
‪เมื่อผิดสัญญาก็จะมีผลที่ตามมา
‪เอาเลยสิ
‪คุณสั่งฆ่าคน เวนดี้
‪คุณไม่รู้สึกผิดบ้างเลยเหรอ
‪เพราะผมมองไม่เห็น
‪แล้วมาว่าผมอ่อนแอเพราะผมมีจิตใจ
‪กล้าพูดนะ
‪คุณช่าง...
‪สบายๆ เย็นชา
‪หลังเมสันตาย
‪เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น
‪เราน่าจะออกไป
‪ทุกอย่างจะได้ผล แต่คุณไม่ต้องการ
‪ผมช่วยเรา แต่คุณฉุดเราลงหลุมขี้ใหม่
‪ผมก็ต้องช่วยเราอีกรอบ
‪แล้วผมเนี่ยนะอวดดี ล้อเล่นใช่ไหม
‪ผมทำอย่างที่คุณต้องการเป๊ะ
‪อยากให้ผมทำมากขึ้น ก็ทำแล้วไง
‪แต่คุณสนับสนุนแผนการเดียวยังไม่ได้
‪คิดว่าผมจะขอโทษที่ปกป้องครอบครัวเหรอ
‪บ้าไปแล้ว
‪บ้าหลุดโลกไปแล้ว
‪ไงครับ
‪หวัดดี สบายดีไหม
‪ไม่ดีเลย ผมกับเวนดี้ทะเลาะกัน เผื่อคุณอยากรู้
‪เสียใจด้วย แย่จัง
‪ใช่ คือผมคิดอยู่ว่า
‪ผมอาจลองไปดูโรงแรมที่คุณพัก ชอบที่นั่นไหม
‪อืม มันยอดเยี่ยม
‪ตราบใดที่คุณไม่สนเรื่องความสวยงาม
‪หรือความสบาย หรือสุขอนามัย
‪แต่ก็มีหลังคานี่ ใช่ไหม
‪- นี่อะไร ‪- คำสารภาพ
‪คุณแค่ต้องเซ็น
‪อ๋อ ครับ ผมต้องไปถามเวนดี้ก่อน โอเคไหม
‪ทะเลาะกันเรื่องนี้เหรอ
‪ก็ส่วนนึง เดี๋ยวเธอก็เข้าใจ
‪- ผมแค่ต้องการเวลาหน่อย ‪- รู้ใช่ไหมว่ามันดูเหมือนอะไร
‪ดูเหมือนผมยื้อเวลา แต่ไม่ใช่ ‪ผมเพิ่งย้ายออกจากบ้าน
‪ฉันเอาคอพาดเขียงเพื่อขอข้อตกลงนี้ให้คุณ
‪เอาไปอ่านดู ขีดฆ่าท่อนไหนก็ได้ที่ไม่ชอบ
‪ผมพูดตามตรง ได้ไหมครับ
‪ฉันยังไม่รู้
‪ผมไม่ไว้ใจคุณ
‪โอเค
‪คือผมก็ต้องเสี่ยงมาก
‪คุณจะพูดให้ดูเหมือนปลอดภัยก็ได้
‪แต่เราต่างรู้ดีว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น
‪- และทุกอย่างที่ผมรู้เรื่องเอฟบีไอ... ‪- คนดีๆ ยังไม่เคยทำคดีคุณ
‪มีคนดีด้วยเหรอ คือว่า...
‪อีแวนส์อยากล้างแค้นและ...
‪เพ็ตตี้ก็โรคจิต
‪รู้ไหมว่าเขาทำให้คนของผมติดยาคนนึง
‪ฉันรู้ ฉันขอโทษ
‪แต่ฉันจะปฏิเสธว่าเคยพูดแบบนี้
‪เจ้าหน้าที่เพ็ตตี้ ระยำ เจ้าหน้าที่อีแวนส์ ระยำ
‪ไม่ควรทำคดีคุณด้วยซ้ำ
‪โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองคนนอนด้วยกัน
‪ไม่เป็นมืออาชีพเลย
‪แต่ฉันไม่ใช่สองคนนั้น
‪แล้วผมจะรู้ได้ไง รู้ไหม
‪ผมไม่รู้นี่
‪นี่เป็นถนนสองทาง
‪และผมพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า
‪ผมอยากทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ว่าคุณไว้ใจผมได้ แต่คุณปฏิเสธผม
‪ดังนั้นตอนนี้คุณต้องพิสูจน์ว่าผมไว้ใจคุณได้
‪จนกว่าจะไว้ใจและจนกว่าเวนดี้จะยอม
‪ผมก็เซ็นอะไรไม่ได้ ผมขอโทษ
‪ผมอยากทำงานกับคุณนะครับ ‪แต่จะไม่แลกด้วยทุกสิ่ง
‪เคยสังเกตเห็นไหมว่าคนสมัยนี้ไม่มีสัจจะกันแล้ว
‪ผมทำสุดความสามารถเพื่อคุณกับซีคแล้ว ดาร์ลีน
‪ไม่ได้พูดถึงคุณ
‪พวกแก๊งค้ายาทำผิดข้อตกลง ‪ที่จะกระจายสินค้าให้ฉัน
‪เชื่อไหมล่ะ กล้าดียังไง
‪ผมไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรให้ได้
‪ผมจับคนข้อหาไม่ก่อเหตุอาชญากรรมไม่ได้
‪คุณมีลูกน้องทั้งหมดกี่คน
‪สิบ รวมคนสำรองแล้ว
‪ไว้ใจกี่คน
‪ธุรกิจอย่างคุณนะเหรอ สาม สี่
‪ถือเป็นจุดเริ่มต้น
‪เรารับสมัครเพิ่มได้เสมอ
‪คนแถบนี้ไว้ใจตำรวจ
‪ดาร์ลีน ไม่ได้
‪ไม่เอาน่า ผมก็ต้องมีขอบเขตเหมือนกันนะ
‪ใครเป็นคนกำหนด ไม่ใช่คุณ
‪ดาร์ลีน
‪ผมขายยาเสพติดไม่ได้ ล้อเล่นกันใช่ไหม
‪จะให้ผมไปขอพวกเขายังไง
‪นี่กล้ายืนปฏิเสธฉัน
‪หลังฉันช่วยคุณไว้ตั้งเยอะเหรอ
‪ศพเจค็อบยังไม่ทันเย็น
‪จะมาหยามฉันแล้วเหรอ
‪เปล่า
‪ผมขอเวลาหน่อย
‪เตรียมทุกคนก่อน
‪คิดหาทาง
‪ฉันให้สามเดือน
‪และข้อตกลงอะไรก็ตาม ‪ที่คุณทำไว้กับพวกเบิร์ด...
‪มันจบแล้ว
‪ห้ามปกป้องพวกมันอีกต่อไป
‪เข้าใจไหม
‪นึกว่าสั่งให้อยู่ห่างเอรินแล้วไง
‪หล่อนโทรมาหา
‪ก็ไม่ต้องรับสิ
‪นี่เป็นไอเดียที่แย่
‪ประการแรก เขาเอาเบียร์มาเผื่อ
‪ประการที่สอง นี่หน้าร้อน
‪และประการที่สาม เธอไม่ใช่แม่ฉัน
‪เขาไม่ใช่คนดี เอริน
‪เขาดีกับฉัน
‪อืม
‪โอเค สิงห์อมควัน
‪เดี๋ยว ได้หายใจเข้าปะ
‪ไม่เอาน่า โจนาห์
‪ปุ๊นดีนะเนี่ย สูดลึกๆ
‪- ล้อเล่นปะเนี่ย ‪- พอทีได้ไหม เขาอายุ 14
‪ไม่เอาน่า นายสนุกใช่ไหม เพื่อน
‪มีใครอยากเล่นเกมดื่มที่เรียกว่า "ดูดเลย" ไหม
‪ไม่
‪อันที่จริงฉันมีไอเดียเด็ดกว่า
‪มา ชาร์ลอตต์
‪อยากถือไหม
‪มันปลอดภัย ฉันสัญญา
‪เราควรกลับ
‪ฉันยังไม่อยากกลับ
‪ถ้าอยากกลับ ฉัน...
‪ไปกับทอมมี่ก็ได้
‪ไกลประมาณเก้าเมตรใช่ไหม
‪เฮ้ย จ่อลงพื้นได้ไหมวะ
‪ทำไม คิดว่าฉันจะยิงนายเหรอ
‪แล้วใครจะขนของขึ้นรถให้
‪แม่ง มาเร็ว เอริน นี่มันบ้าไปแล้ว
‪ไปกันเร็ว เอริน
‪"ไปกันเร็ว เอริน"
‪แต๋วซะไม่มี
‪มีใครได้ยินแต๋วพูดไหม
‪ไปตายไป
‪พระเจ้า
‪ยัยแต๋วกล้าหือด้วย
‪ยิงปืนเป็นไหม ยัยแต๋ว
‪- ลองดูไหม ‪- ได้
‪อย่า
‪ให้เขาลอง
‪ได้
‪ให้สามนัด
‪ถ้าโดนขวดนึง ฉันให้ 20 ดอลลาร์
‪ถ้าโดนสามขวดล่ะ
‪นั่นปืนเก้ามม. ไอ้หนู
‪มันถีบ
‪โอเค
‪ตาฉัน
‪- พระเจ้า ‪- สัส
‪นี่คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่น่ะ
‪ใจเย็นๆ ได้ไหม ฉัน...
‪โอเค
‪วางบนหัวสิ
‪ไม่!
‪วางปืนเดี๋ยวนี้นะ!
‪- วางสิ ‪- ไม่ โจนาห์!
‪สนุกนะ
‪เถอะน่า
‪- ลองดูสิ ‪- ไม่!
‪เข้!
‪วางปืน
‪ชูมือขึ้น!
‪รู้อะไรอีกไหม
‪คุณไปพักที่ไหน
‪เดอะฮาวลิงครีก ที่มายาพักอยู่
‪เหมาะเลย
‪หนูขอโทษ หนูนึกว่าหนูจัดการได้แล้ว
‪ก็ไม่สำเร็จไง ใช่ไหม
‪ได้ดื่มด้วยไหม
‪ไม่ ผมไม่ยอม
‪ดีเลย งั้นก็แค่กัญชากับปืนสินะ
‪ชาร์ลอตต์ พ่อมีคำถาม
‪ทำไมลูกไม่ออกมา ลูกมีรถ
‪เอรินไม่ยอมออกมา
‪- โอเค ลูกไม่... ‪- เวนดี้ ขอคุยหน่อย
‪โอเค
‪ขึ้นรถแม่ เดี๋ยวนี้
‪ผมไปกับพ่อได้ไหมครับ
‪ลูกควรไปรถแม่ โอเคนะ
‪ทำไม
‪ไม่เป็นไร เราก็แค่...
‪- เรา... ‪- กำลัง...
‪- มีเรื่องนึง ‪- เรื่อง
‪เรื่องอะไร
‪ขึ้นรถแม่ เดี๋ยวนี้
‪ฉันแค่ขอให้ลูกคุณพาเอรินชมเมือง
‪ชาร์ลอตต์พยายามไม่ให้เอรินคบคนนั้น
‪แต่เธอบอกเหตุผลไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪อ๋อ นี่ฉันผิดเหรอ
‪ฉันไม่ได้พูด
‪ลูกไม่เคยมีปัญหามาก่อน
‪สิ่งแรกที่เอรินบอกชาร์ลอตต์ตอนมาถึงที่นี่
‪คือเธออยากเสียสาว
‪และขอให้ชาร์ลอตต์ช่วย
‪เธอเลยขับพาลูกไปหา ‪เด็กมาเฟียชั้นต่ำกลางดงเหรอ
‪เก่งมาก
‪ถ้าชาร์ลอตต์ไม่อยู่เป็นเพื่อนเอริน
‪ใครจะรู้ว่าจะเป็นยังไง
‪ฟังนะ ทุกคนไม่พอใจกันหมด...
‪รู้อะไรไหม เราลองเป็นเพื่อนกันดูแล้ว
‪แต่ฉันว่าไปไม่รอดแน่
‪ฉันก็ไม่แคร์
‪เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นั่น
‪- ผมทำให้พวกนั้นหายเกร็ง ‪- ไม่ คุณทำให้โดนจับ
‪ฟังนะ ผมกล่อมลูกนังทนายอยู่
‪เหรอ
‪ใช่ และผมว่าทำได้ดีมากด้วย
‪โอเคนะ เธอไม่ชอบเด็กเบิร์ด
‪เธอเกลียดแม่ตัวเอง
‪- และเธอรักผม ‪- แน่ใจนักเหรอ
‪วันนี้เธอบอกว่าผมว่าเธอซิง
‪แล้ว คิดว่าไงล่ะ
‪อย่าทำท้องก็พอ
‪มันคิดผิดอย่างแรง
‪ถ้าคิดว่าฉันจะจ่ายค่าซ่อมรถเส็งเคร็งให้มัน
‪ผมไม่น่าไปยุ่งกับมันเลย ผมไม่รู้มาก่อน
‪ไม่ ช่างแม่ง ตลกดีออก
‪ยังไงมันก็แค่สวะเดินได้
‪อาจใช่ แต่คุณต้องระวังคนแบบนั้น
‪ไม่ มันแตะฉันไม่ได้
‪แถวนั้นฉันเป็นคนใหญ่คนโต
‪ถ้าพรุ่งนี้มันลองทำอะไรละก็ ผมสาบาน...
‪ไม่ หยุดเถอะ
‪อย่ากังวลนักสิ
‪ฉันจัดการได้
‪เป็นไรหรือเปล่า
‪มันไม่ใช่เพราะคุณ
‪ฉันเป็นสาวคนเดียวในนี้นี่
‪ผมแค่ดื่มมากไปหน่อย
‪แค่นั้นเอง
‪คุณสวยโคตรๆ
‪เออ โอเค
‪ผมขอโทษ
‪รู้ไหม สักวัน...
‪นายจะได้เจอสาวที่เจ๋งสุดยอด
‪ไม่ต้องยิงปืน เธอก็ประทับใจได้
‪พี่ว่าพ่อย้ายออกถาวรไหม
‪พี่ไม่รู้
‪เราพยายามนอนเถอะ โอเคไหม
‪ไงครับ มายา อรุณสวัสดิ์
‪ผมช่วยถือครับ ดูท่าจะหนัก
‪ขอบคุณค่ะ เครื่องอบผ้าเสียนะ
‪จะเอาอะไรมากล่ะ
‪คุณเช่าห้องชุด
‪ใช่ พวกเขาเรียกมันว่าห้องชุด
‪น่าจะลองกินบุฟเฟต์ดูนะ
‪ดูเหมือนพวกเขาจะล้างอาหาร ‪สองสามครั้งให้มันสดใหม่
‪ลืมอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มีใครบอกเลยว่าจะแพ้ท้องตลอดเก้าเดือน
‪ครับ ก็...
‪ตอนเวนดี้ท้องโจนาห์ได้แปดเดือน
‪เธออาเจียนใส่รองเท้าผมในงานปาร์ตี้
‪สนุกดี
‪แล้วเป็นไงบ้าง เรื่องเวนดี้
‪ก็ผมมานอนที่นี่ไง
‪- มาร์ตี้ ‪- ครับ
‪ฉันจะคลอดในอีกหกอาทิตย์
‪ถ้ารู้ว่าคุณปลอดภัยก่อนหน้านั้นจะดีมาก
‪สวัสดีครับ
‪เช่นกัน
‪บอกทีว่าลูกไม่ได้มีเซ็กซ์กับเด็กคนนั้น
‪เพราะมีข่าวลือว่านั่นเป็นภารกิจหน้าร้อนของลูก
‪ไปฟังมาจากใคร
‪เราควรคุยกันนะ
‪มีบางเรื่องที่ลูกควรรู้ เรื่องที่...
‪เรื่องที่แม่อธิบายได้
‪มีกาแฟอีกไหม
‪วางมือถือลง
‪แม่พยายามคุยกับลูกอยู่
‪และหนูอยากดื่มกาแฟ
‪ในหม้อยังมีอีก
‪เอาละ
‪ลูกชอบอะไรในตัวเด็กคนนั้น
‪ดอเขาใหญ่
‪ถามจริง
‪- แล้วห้ามเจอเขาอีก ‪- ทำไม
‪เพราะเขาขับรถบรรทุกเหรอ หัวสูงชะมัด
‪เพราะเขาพาลูกไปพี้ยาและยิงปืนที่ชายหาด
‪แม่ไม่เข้าใจลูก
‪เอริน ลูกไม่ใช่คนแบบนี้ ทำไมไม่กลับบ้าน
‪ก็ไม่มีรถนี่
‪ลูกมีมือถือ
‪ไม่มีสัญญาณ
‪ลูกถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากบ้านหลังนี้
‪แม่จะไปไหน
‪อัลลิเกเตอร์โคฟ ไปดูว่ามีสัญญาณไหม
‪แม่สารเลว
‪เวนดี้ เบิร์ด
‪จิม ว่างสักครู่ไหม ฉันมีอะไรจะปรึกษา
‪คุณเจอทางตันกับเจ้าหน้าที่
‪เปล่า เรื่องอื่น
‪ฉันคิดถึงมูลนิธิของชาร์ลส์มาพักนึงแล้ว
‪และฉันอยากทำอะไรคล้ายๆ กัน
‪ผมเดาว่าคงเป็นแนวสะเทือนใจและเสรีนิยม
‪สันติภาพ วาฬ และสุขภาพฟันถ้วนหน้าเหรอ
‪นี่ ไม่เห็นต้องทำน้ำเสียงขยะแขยงเลย
‪เราอยู่ในรัฐสีม่วง
‪และฉันรู้ว่าคุณชอบมีส่วนร่วมไปซะทุกเรื่อง
‪ใช่
‪ต้องการอะไร
‪ชื่อ
‪น่าจะใครก็ได้ที่ปฏิเสธชาร์ลส์
‪รายชื่อสั้นนะ
‪- ผู้บริจาคและนักการเมืองเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันอยากจ่ายเงินก่อน
‪- ให้ความสนับสนุน ‪- นี่เรื่องอะไร
‪คุณไม่ได้ลงแข่ง
‪ฉันแค่อยากส่งเงินไปให้ถูกทาง จิม
‪ใครสักคนต้องทำให้ที่นี่น่าอยู่สิ
‪ซึ่งไม่ใช่คุณแน่นอน
‪เออ ก็ได้
‪ผมหามาให้ได้สองสามชื่อ
‪และรายชื่อคนที่ห้ามเข้าหา
‪ตกลงไหม
‪ตกลง
‪ขอบใจ จิม
‪บัดซบ
‪นายทิ้งยาลงชักโครก
‪- เปล่า ‪- อย่ามาโกหกพี่
‪ผมเจอใครคนนึง
‪อ้าว พี่ดีใจแทนนายมาก ไปเติมยามาอีก
‪ยาพวกนั้นกำจัดความต้องการ ‪แบบมนุษย์ของผมไปหมด
‪รูธใช่ไหม
‪จะห้ามไม่ให้ผมคบเธอเหรอ
‪เพราะไม่ยอมหรอก ผมชอบเธอ
‪เราก็ชอบ เธอสำคัญต่อเรามาก
‪สำคัญต่อผมด้วย
‪งั้นทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วกลับไปกินยาซะ
‪ฟังพี่ให้ดี
‪ห้ามนายทำเรื่องนี้พัง!
‪- พี่มองผมในแง่ร้ายตลอดเลย ‪- เหรอ
‪งั้นอย่าพิสูจน์ว่าพี่มองถูก
‪ผมสงสัยว่าเราจะทำให้ ‪เรื่องทั้งหมดนี้หายไปยังไงดี
‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร
‪ผมคิดว่าเจ้าหน้าที่ที่จับกุมเด็กๆ คงไม่รู้เรื่อง...
‪ความสัมพันธ์เรา
‪ผมกำลังขอให้คุณไปบอกพวกเขา
‪ผมดูรายงานแล้ว
‪ผมว่าพวกเขาทำดีกับลูกคุณแล้ว
‪เป็นผมจะขังไว้ทั้งคืน
‪พวกเขาเมายาและยิงปืน
‪ผมเข้าใจ แต่...
‪แต่อะไร
‪พวกเขาต้องยอมเสี่ยงเหมือนกับทุกคน
‪อยากเล่นแบบนี้เหรอ
‪เออ ใช่แล้ว
‪ทีนี้ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪ผมงานยุ่ง
‪หน้าร้อนนี้ทำเราวุ่นเลย
‪แคร็ปส์ ตางู
‪- มาเร็ว ได้เวลาเลิกแล้ว ‪- เกือบเสร็จแล้ว
‪เดี๋ยวก็เสียหมดหรอก
‪คุณมีปัญหาแล้ว แซม
‪ชนะๆๆ
‪ได้แปดแต้มครับ
‪เจด ให้ผมพนันอย่างเป็นสุขได้ไหม ขอร้อง
‪ออกเจ็ด ตกรอบ
‪ทุกคนคิดว่าจัดการไหว แต่ไม่ไหวหรอก
‪ไม่ใช่เธอคนเดียว ทุกคนเลย
‪เข้าใจแล้ว คุณไม่อยากให้ฉันคบน้องชายคุณ
‪คุณคิดว่าฉันไม่ดีพอ
‪- เพราะงั้นใช่ไหม ‪- ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪รูธ เขาเป็นไบโพลาร์
‪รู้ไหมว่ามันแปลว่าอะไร
‪มัน...
‪มันซับซ้อนและเละเทะมาก
‪แล้วคุณคิดว่าเขาจะพอใจที่คุณมาพูดเหรอ
‪ที่จริงฉันหวังว่าเธอจะไม่บอกเขา
‪เราเหลือเวลาน้อยมาก
‪ให้เบ็นกลับไปกินยาจนอาการคงที่
‪ซึ่งถ้าไม่กินยา เขา...
‪เขาอันตราย
‪ต่อตัวเอง ต่อเธอ ต่อทุกคน
‪อันตรายยังไง
‪โอเค ฟังนะ
‪สำหรับเรา มันจะต้องเป็นอะไรที่...
‪รุนแรงมาก เราถึงจะระเบิด ใช่ไหม
‪- อืม ‪- แต่ไม่ใช่สำหรับเบ็น
‪เวลาเขาไม่กินยา เขาจะสูญเสีย...
‪สูญเสียความเข้าใจขนาดปัญหา
‪เสียความสามารถในการมองภาพรวม
‪เจอปัญหาเล็กนิดเดียว ก็ระเบิดตูมขึ้นมา
‪บางครั้งขนาดไม่มีปัญหา ‪เขาก็ระเบิดแล้ว และ...
‪แล้ว...
‪บางครั้งมัน...
‪อะไร
‪เขาประเมินอะไรไม่เป็นเลย
‪และพยายามคิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
‪มันไม่มีเหตุผล
‪และเขาเคยมีแฟนมาก่อน
‪ผู้หญิงที่รักเขามากๆ และ...
‪เขาดีมาก
‪เขาเป็นคนโปรดคนนึงของฉันในโลก
‪แต่ความรักมากล้นฟ้าก็แก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้
‪เขาต้องกินยา
‪ถึงจะมีสติ
‪ถ้าไม่กินยา เขาจะป่วย
‪เขาจะป่วยมากๆ
‪ทุกครั้งเลย
‪ดังนั้นฉันขอในฐานะเพื่อน
‪ฉันขอเธอ...
‪ในฐานะเพื่อนฉัน
‪ช่วยให้เขากลับไปกินยาที
‪หรืออย่าคบเขา
‪พี่อยากจ้างงานผมเหรอ
‪พาร์ตไทม์ หลังเลิกเรียน
‪ดูแลต้นป๊อปปี้
‪ผมเคยได้ยินข่าวเรื่องต้นป๊อปปี้พวกนั้น
‪ใช่ ก็อาจเป็นเรื่องจริง
‪นายมาอยู่ที่นี่ก็ได้นะ ถ้าต้องการ
‪บนเนินมีกระต๊อบ
‪งั้นผมกับพี่จะนอนด้วยกันเหรอ
‪ไม่ กระต๊อบจะเป็นของนาย
‪แล้วรูธล่ะ
‪รูธโตแล้ว ไม่เป็นไรหรอก
‪เธอแทบไม่แตะสตูว์เลยนะ
‪อยากเติมมัสตาร์ดไหม
‪เติมครับ
‪งั้นพี่จะอยู่ไหนล่ะ
‪ในนี้เหรอ
‪บ้านนี้ใหญ่
‪ขอบคุณครับ
‪สตูว์อร่อยมากครับ
‪เดี๋ยวข้อนิ้วก็หักหรอก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีเรื่องพิลึกที่นั่นระหว่างไวแอตต์กับดาร์ลีน
‪พิลึกยังไง
‪ฉันว่าพวกเขาตำกัน
‪อะไรคือคำสี่ตัวอักษร ‪ที่แปลว่ากระท่อมชาวมองโกเลีย
‪เยิร์ต
‪เขาอยู่ไหม
‪เพราะฉันไม่ไปไหนจนกว่าจะได้คุยกับเขา
‪งั้นเธอคงได้ยืนอยู่ตรงนั้นไปอีกนาน
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่เป็นไร
‪นายมาทำอะไรที่นี่ ไวแอตต์
‪กลับบ้านเถอะ
‪นายไม่จำเป็นต้องคุยกับฉัน
‪ไม่ต้องเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ
‪ฉันนึกถึงบทสนทนานี้นับร้อยครั้ง
‪ซ้อมบทมาแล้ว
‪ซ้อมบทอะไร
‪นี่นายตำเธอเหรอ
‪ฉันไม่กลับไปแล้ว รูธ
‪ที่นี่ฉันมีบ้านที่ดี
‪มีงานดีๆ ทำในไร่ และ...
‪ฉันว่าจะดีมากถ้าทรีมาอยู่ด้วยกัน
‪นายไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪เพราะฉันรู้ว่าถ้าเราสลับที่กัน
‪นายก็จะทำเหมือนกัน
‪ไม่ ฉันไม่ทำ
‪เพราะตอนนี้ฉันสุขแล้ว
‪ก่อนหน้านี้ฉันทุกข์โศก
‪เธอจะมาทำลายเรื่องนี้เหรอ
‪จะมาทำลายเรื่องนี้ ‪เหมือนที่เธอทำลายทุกอย่างเหรอ
‪นายไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
‪- พอเถอะ ‪- ไว เธอฆ่าคน
‪เธอฆ่าคน
‪แล้วเอาไปฝังบนเนินนั่น ‪แล้วเธอก็ผสมยาใส่เฮโรอีน...
‪ส่วนเธอฆ่าพ่อฉันแล้วโกหกว่าไม่ฆ่า
‪แปลว่าเธอเป็นคนยังไง
‪เธอดีกว่าดาร์ลีนเหรอ
‪เธอ...
‪ทำลายชีวิตฉัน
‪เข้าใจง่ายพอไหม
‪ฉันรักนาย ไม่เข้าใจหรือไง
‪กลับบ้านซะ รูธ
‪- มาร์ตี้ ‪- ครับ ผมยังอยู่
‪ฉันเพิ่งดูให้ ไม่ใช่พวกเรา
‪แล้วเป็นใครกัน
‪ฉันไม่รู้ แต่ไม่ใช่พวกเรา
‪คุณอยู่ที่ไหน
‪ผมอยู่หน้าร้านยี่สิบบาท
‪ในห้างมินิ หัวมุมฮาวก์เนสต์กับพาร์กเวย์
‪มีประตูหลังไหม
‪มีซอยหลังร้าน ดังนั้นน่าจะมีประตู
‪เข้าไปข้างใน อีกห้านาที ‪เนลสันจะไปรับคุณกลับบ้าน
‪โอเค แต่ตอนนี้ผมไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้าน
‪คืนนี้ต้องอยู่
‪เบ็นอยู่ไหมคะ
‪อยู่ข้างล่าง
‪ต่อให้เราซั่มกันไม่ได้ ฉันก็ไม่สน ‪ฉันแค่อยากคุย โอเคนะ
‪โอเค
‪มีอะไรเหรอ
‪วันนี้ฉันเจอไวแอตต์
‪ที่บ้านของสเนลล์
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันทำลายชีวิตเขา
‪นี่
‪นี่ คุณไม่ได้ทำ
‪อะไร...
‪ยังไง
‪ฉัน...
‪ฉันทำทุกอย่างพังหมด
‪ฉันคง...
‪ฉันคงเป็นคนพาเขาขึ้นเตียงนังโรคจิตนั่นเองเลย
‪มานี่
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เฮเลนไม่ได้โทรมาเหรอ
‪- ไม่ ‪- เยี่ยมเลย ผมโดนตาม
‪ใครตามคุณ
‪ไม่รู้สิ แต่ผมต้องค้างที่นี่
‪งั้น...
‪ฉันจะไปเอง
‪ไม่ได้ เฮเลนสั่งมา
‪เวนดี้ ผมก็ไม่อยากมาเหมือนกัน
‪พ่อเหรอครับ
‪- ห้ามใครไปไหน ‪- ทำไม
‪- เราไปที่ห้องเราได้ไหม ‪- ไม่
‪ไม่ แม่อยากให้อยู่ที่ที่มองเห็น
‪เชื่อหรือยังว่าไม่ใช่เพราะคุณ
‪หุบปาก
‪ผมบินโดรนก็ได้
‪ไม่ ขอบใจ
‪เนลสันจะคอยเฝ้าเรา
‪โจนาห์ ตานาย
‪ถ้าคืนนี้เราไม่ตาย ยังโดนกักบริเวณไหม
‪โดน โดนอย่างแน่นอน
‪เออนี่ แม่ลืมบอก
‪เราจะก่อตั้งมูลนิธิการกุศล
‪ดังนั้นบางทีลูกๆ...
‪น่าจะคิดดูว่าอยากสนับสนุนเรื่องอะไร
‪ไอเดียแจ่มครับ
‪พ่อแม่ซ่อนเงินสกปรก ‪เป็นเงินบริจาคที่เป็นเงินสดได้
‪แถมยังเสียภาษีน้อยลงด้วย
‪ใช่ไหมครับ
‪ไม่ใช่เพื่อการนั้น
‪ทำจริงๆ
‪เราสามารถทำความดีได้
‪หนูคิดว่าเป็นไอเดียที่ดีมากค่ะ แม่
‪เล่นสิ
‪ผมเล่นแล้ว
‪คุณคิดว่าการกักบริเวณใช้ได้ผลเหรอ
‪มองในแง่หลักการ
‪ก็ได้ผลพอๆ กับติดคุก
‪งั้นเราทำไงดี
‪ล้อเล่นหรือเปล่า ก็กักบริเวณไง
‪จำที่ชิคาโกได้ไหม ตอนลูกอายุสิบขวบกับเจ็ดขวบ
‪และอยากรู้ว่าการฆาตกรรมคืออะไร
‪ไม่ค่อยชัด
‪โจนาห์ถามว่าถ้ามีคนขับรถอยู่
‪แล้วขับไปชนคนที่เดินอยู่
‪ใช่การฆาตกรรมไหม
‪ฉันบอกว่าไม่ "ไม่ นั่นฆ่าโดยประมาท"
‪แล้วเขาเอาแต่พูดซ้ำๆ "ฆ่าโดยประมาทๆ"
‪ทำไมถึงมาจำได้ตอนนี้ล่ะ
‪แล้วชาร์ลอตต์เล่นผวนคำเป็น...
‪"คาดโดยประหม่า"
‪ตลกดี
‪คุณนอนตรงนี้ไม่ได้
‪มาที่ห้องนอนเถอะ นอนบนเตียง
‪ฉันจะนอนกับฟูกบนพื้น
‪ไม่เป็นไร
‪บ้านนี้มีแต่หน้าต่าง
‪งั้นนอนในห้องเพดาน
‪แล้วสงครามยาเสพติดล่ะ
‪ตลกดี
‪หรือสัตว์
‪เราช่วยนกพื้นเมืองได้
‪แจ๋ว
‪หรือปัญหาสตรี
‪อืม
‪เธอพูดว่าไง
‪รถเอสยูวีสามคันขับออกไปวันนี้แต่เช้า
‪ไปทางเหนือ
‪ดูเหมือนเฮเลนจะคิดว่าพวกเขาไปชิคาโก
‪ทางสะดวก
‪งั้น...
‪จบแล้วเหรอ
‪ท่าจะจบแล้ว
‪ฉัน... ง่วงเลยผล็อยหลับไป
‪ยังมีนัดส่งของอยู่
‪รู้ไหมว่าที่ไหน
‪รู้
‪โรงหนังไดรฟ์อินที่แบรนช์
‪โอเค กาแฟไหม
‪ไม่ ฉันโอเค
‪ฉันว่าฉันน่าจะไปได้แล้ว
‪ฉันรับกาแฟเอง
‪เขาเลิกกินยาแล้ว
‪นี่
‪สัญญาณโดรนไกลแค่ไหน
‪ประมาณห้ากิโลเมตร
‪อยากไปนั่งรถเล่นกันไหม
‪ผมถูกกักบริเวณ
‪แล้วไง
‪ยังเห็นเธออยู่ไหม
‪เห็นครับ
‪เธออยู่หน้าเราสามกิโลเมตร
‪หวังว่าพวกมันจะไม่ลองดีกับเธอ
‪รู้ไหม
‪เราสองคน...
‪น่าจะขับรถพาโดรนข้ามประเทศกัน
‪มีคนบ้าๆ เยอะแยะ
‪อยู่ทุกเมืองและหมู่บ้าน
‪หน้าร้อนปีหน้าไหม
‪ครับ
‪จะสุดยอดไปเลยครับ
‪เห็นเธอไหม
‪ไอ้ห่า
‪(บริษัทรถบรรทุกครอสบอร์เดอร์)
‪ไปด้านหลัง
‪พวกนายจะบังคับให้ฉันเดินไปถึงตรงนั้นเลยเหรอ
‪สถุล
‪โถ่เว้ย รับสิ
‪- รีบออกมาเดี๋ยวนี้ ‪- ฉันไม่มีเวลาคุย
‪มีเรื่องบัดซบ
‪วิ่ง เดี๋ยวนี้
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล