NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czuję się, jakbym właśnie rzucił pracę.
Kazał szefowi się pierdolić,
wsiadł do auta i odjechał.
OSAGE BEACH SERCE REGIONU
To miłe uczucie.
MIASTO LAKE OZARK
Nigdy nie byłem fanem rutyny.
Nigdy nie byłem kimś, kogo można do czegoś zmusić.
Jestem spokojny. Kochający.
Ale nie jestem jak inni.
Nie jestem jak inni i nie podporządkuję się innym.
Kiedy mówią, że ta sytuacja jest normalna, to, co zbudowali jest normalne,
i tylko moja reakcja jest nienormalna.
Nie.
Służyłeś w wojsku?
Rozumiem. Dziękuję!
Ja bym nie mógł. Dziękuję za twoją służbę.
Czy kiedyś obudziłeś się w środku nocy,
myśląc o najgorszym, co może się stać?
Na przykład: prowadzisz auto
i nagle znikąd pojawia się dzieciak na rowerze czy hulajnodze,
a ty w niego uderzasz.
Dzieciak ginie.
To koniec tej dobrej części twojego życia.
Kiedy się budzę, o tym właśnie myślę.
Ja, nie ty.
W ciepłym łóżku,
z dachem nad głową.
W ciepłym łóżku, z dachem nad głową.
Mam jedzenie w lodówce. Mam lodówkę.
Budzę się i myślę o gościu spod sklepu z bronią,
który śpi pod brezentem.
Miasto ma go totalnie w dupie. A to zwykły gość.
Zwykły gość.
Tylko mu się pomieszało.
To pewnie były żołnierz. Przypomina ciebie.
Wygląda jak ty i chce tylko…
On chce tylko żyć, ale nie może,
bo nie może…
Nie może…
sprawić, żeby wszystko kliknęło, znaleźć…
Znaleźć…
klucz.
Nie może…
wszystkiego poskładać.
Ale są takie dni, jak przypuszczam,
takie dni, kiedy…
Kiedy jest blisko.
Kiedy jest tak blisko…
„Pamiętam.
Pamiętam, jaki był mój umysł,
zanim wydarzyło się to coś, co go zniszczyło.
Teraz pamiętam, kim jestem.
I nie muszę spać na chodniku przy sklepie z bronią,
żeby nie zabić siebie
albo swojej żony”.
Ale potem.…
Gubi to.
Mija kolejny dzień.
Leżę w łóżku…
i płaczę, bo…
zabiłem dzieciaka na hulajnodze albo…
z powodu bezdomnego żołnierza.
Albo śmierci ojca.
Mój ojciec nie był dobrym człowiekiem,
ale widzę go w jego ostatnich chwilach.
Chcę go przytulić.
Wiesz?
Zawsze miałem ten problem.
Za bardzo angażuję się w czyjeś życie.
Albo fiksuję przez coś, co się nie stało.
Może nigdy się nie stanie.
Ale i tak się martwię.
Jak Tom Petty.
Jaka szkoda.
Miałem niezły dzień.
A jak twój?
Skurwysyn.
Jest tutaj?
- A jak myślisz? - Jak go wyciągnęłaś?
Nie jesteście moimi jedynymi znajomymi.
Nie pomyślałaś, że jest w szpitalu, bo jest chory?
I musi wyzdrowieć?
Wiesz, że to gówno prawda?
Wsadziłeś go tam, bo upokorzył cię
na twoim bankiecie od lizania się po jajach.
Nie znasz go tak jak my.
Znam go, od kiedy miał 19 lat.
I wsadziłeś go tam, choć błagał, żebyś tego nie robił?
Mnie też znasz, odkąd miałam 19 lat.
Mnie też to kiedyś czeka?
On w takim stanie robi sobie krzywdę.
Sam siebie okłamujesz.
Są inne sposoby na coś takiego.
Jest chory. Musisz zrozumieć naszą sytuację.
Wie o wszystkim, co robimy.
Rozumiesz?
Co jest, kurwa?
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
Jakbyś mnie oddał do szpitala.
Tak się, kurwa, czuję.
Cześć.
- Wejdź… - Wszystko gra?
Wejdź do środka. Tam jest klimatyzacja.
Za chwilę.
Cieszę się, że tu jest.
Ty i Wendy możecie się pierdolić!
Przekaż jej to. To koniec.
Twojej prawniczce już powiedziałem, że może się pieprzyć.
To już koniec.
Rozmawiałaś z Helen?
- O czym? - Rozmawialiście?
Tak, rozmawiałem z nią.
Nie możesz zamykać mnie w szpitalu.
Możesz mi dużo zrobić,
ale nie możesz zamykać mnie w szpitalu
i szprycować prochami jak jakieś zwierzę w zoo.
Wiesz, co właściwie robisz?
Wiesz, jakie to nienormalne?
To wszystko, co robisz?
Właśnie powiedziałem szesnastolatce,
że jej matka jest prawniczką jebanego kartelu.
- Czekaj, co? - To nie jest normalne.
Uspokój się. Rozmawiałeś z jej córką?
- Rozmawiałeś z nią? - Tak, rozmawiałem z nią.
- Musisz go ukryć. - Rozmawiałem z jej córką,
której cholernie mi żal,
bo nie wie, w co się wpakowała.
To ty nie wiesz, w co się wpakowałeś.
Do wozu, już!
- Co? - Idź z Ruth.
Ona cię zajebie.
- Musisz ruszać. - Co?
Wynoś się stąd.
Zabieraj dupsko do wozu, ale już!
Co jest, kurwa?
Proszę powiedzieć,
czy szpital psychiatryczny zawsze pozwala,
żeby zwolniony pacjent odjechał sam?
Właśnie.
Bez krewnego, bez żadnej opieki.
Proszę…
Tylko bez takich.
Nie uczcie mnie o prawach pacjenta,
bo wszystko o tym wiem…
Mam cię dość.
Przepraszam. Nie słyszałam auta.
Przepraszam.
Słyszałaś o Benie, tak?
- Tak. Rozmawialiście? - Nie.
Nie, nic nie wiem.
A ty coś wiesz?
Dlaczego sędzia uchylił nakaz?
Nie wiem.
Zadzwonili i powiedzieli, że go wypuścili. Tyle.
Rozmawiałam z nimi. Są bezużyteczni.
To Marty.
Dał dupy z Helen.
Ona właśnie tu jest.
Tak? Więc…
postaraj się nie reagować.
Nie.
Nie, ona…
wie tyle samo, co my.
Ruth przekonała Darlene, żeby go wyciągnęła,
a on poszedł do Helen,
najwyraźniej się pokłócili i powiedział wszystko Erin.
Jadę do was. Dobrze?
Dobrze.
Jak ona się zachowuje?
Jakby nic się nie stało?
Tak.
Próbowałam do nich zadzwonić, ale oni też nic nie wiedzą.
Powiedz Helen, że byłem u Ruth,
ale nikogo tam nie ma.
Dobra.
Kazałem jej gdzieś go zabrać. Pewnie są u Darlene. Nie wiem.
Dobra.
W takim razie…
Do zobaczenia.
Będę niedługo.
Marty jest u Ruth. Nikogo tam nie ma.
Zaraz tu będzie.
Mój brat jest ciężko chory.
Wiem.
Musi być ci ciężko.
Cześć.
Co się dzieje?
Czym zajmują się wasi rodzice?
- Co? - Co robią z moją mamą?
Jest ich prawniczką.
Są partnerami biznesowymi. Co się stało?
Wasz wujek wyszedł ze szpitala psychiatrycznego?
O czym ty mówisz?
Wasz wujek tu był i powiedział,
że mama pracuje dla kartelu narkotykowego.
I co wy na to?
Czyli to prawda.
Boże, a wasi rodzice?
Zarządzają wieloma firmami…
Jonah, przestań.
Jeśli nie chcesz spieprzyć sobie życia,
musisz mnie posłuchać.
Nikomu nie mów.
Zaufaj mi.
Nie chcesz tego.
Nie możesz nikomu nic powiedzieć.
Jeśli chcesz o czymś porozmawiać,
- możesz z nami. - Ale tylko z nami.
Tak musi być.
Dziękuję za pomoc.
Musi się ukryć,
dopóki sytuacja się nie uspokoi.
Tu nic mu się nie stanie.
Muszę wracać do kasyna,
żeby nie budzić podejrzeń.
Zorganizujemy kasę, paszporty
i wszystko przygotujemy.
Nie opuszczę kraju.
Opuścisz ten pierdolony kraj,
jeśli cię poproszę, żebyś opuścił ten pierdolony kraj, jasne?
Przepraszam.
W porządku.
Zachowajcie spokój.
Tu będzie bezpieczny. Z nami.
Zostanie tyle, ile będzie trzeba.
Chodź ze mną, Benjaminie.
Dam ci coś zimnego do picia.
Dziękuję.
Wydaje się całkiem miły.
Tak.
Ktoś chce go zabić.
Wszystko, czego się dotknie, zamienia się w gówno.
Może jesteśmy spokrewnieni.
Rozumiem, o co ci chodzi, ale…
Rozmawiam z moim zmarłym ojcem
i kocham kobietę, która rozmawia ze zmarłym mężem
i mogłaby być moją babcią, więc…
Szaleństwo to puste słowo.
Kochasz ją?
Tak.
A ty kochasz jego.
Tego nie powiedziałam.
To na pewno nie problem?
- To, że tu będzie? - Tak.
Żaden problem. Ona cię lubi.
Czemu?
Bo ja cię lubię.
Wszystko będzie dobrze.
Możemy zadzwonić, jeśli się pojawi.
Mogę poczekać.
Może jesteś głodna?
No dobrze.
Skończmy z tym.
Gdzie on jest?
Przykro mi.
Dobra wiadomość jest taka,
że jest szalony.
Powiem Erin, jak bardzo jest chory.
- Jak… - Już to zrobiłam. Rzecz jasna.
Nie uwierzyła mi.
Mnie uwierzy.
Mam tysiąc różnych historii.
A potem go znajdę
i wyprawię z kraju. Sprawię, że zniknie.
Już nigdy go nie zobaczysz.
Helen, proszę…
Musimy pogadać.
Przemyślałam to.
Okłamałaś mnie.
- Erin… - Nie próbuj.
Erin, musisz zrozumieć. Mój…
Mój brat całe życie zmyśla takie historie.
Wracajmy do domu.
Oni powinni wziąć w tym udział.
Erin, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Helen nie jest przestępczynią.
Ani prawniczką barona narkotykowego.
Nie jesteśmy przestępcami.
To szaleństwo.
Mamo.
W ogóle…
W ogóle cię nie znam.
Nie mogę być blisko ciebie.
Pójdę spakować swoje rzeczy
i wracam do domu.
Uspokoi się.
Owszem.
Porozmawiamy z nią i…
zajmiemy się Benem.
Proszę, pozwól nam to naprawić.
Ostatnio dużo jest do naprawy.
Przez was oboje.
Rozumiem, że nie mogę prosić o to,
żebyście sami zajęli się tą sytuacją,
ale chyba zgodzicie się, że te wydarzenia ujawniły…
niedopuszczalne słabe punkty.
I to ja muszę je naprawić.
Możecie nas na chwilę zostawić?
Nie.
- Nie? - Nie.
Gdzie jest Ben?
Jest z Ruth.
Ktoś musi go pilnować.
- Ja mogę. - Nie możesz.
Nie możesz tak pomóc.
Może wszyscy wyjedziemy?
W bezpieczne miejsce. Zaczniemy nowe życie.
Z moimi kontami to proste.
Pośrednik wszystkim się tu zajmie, a Bena i Ruth weźmiemy ze sobą.
Jonah…
nie możemy.
Trzeba zabrać kasę z mauzoleum i załatwić papiery dla Bena.
Miller musi odzyskać stanowisko.
- Pracuję nad tym. - Pracuj szybciej.
Musimy go wywieźć z kraju.
Czemu musi opuścić kraj?
Bo powiedział Erin?
Erin nic nie będzie.
Nam nic nie jest.
Spieprzył sprawę.
- Wendy… - To prawda.
A przecież wiecie…
że nie stać nas na takie błędy.
Helen powie o tym Navarrowi. Zrobi to.
Musi wiedzieć, że jesteśmy cenniejsi od niej.
Lubię tę twoją panią. Fajna jest.
Spoko.
Ruth jest wściekła.
Po prostu się boi. Wiesz?
Pracuje dla złych ludzi.
Chyba wszystko zjebałem.
Wzięła strzelbę,
zanim wyszliśmy z domu.
Słuchaj…
Nigdy wcześniej nie widziałem zakochanej Ruth,
a znam ją całe życie.
Więc…
Jesteś…
tego pewien?
Nieważne, co ja o tym myślę.
Co ty o tym myślisz?
Kocham ją.
Nie ma drugiej takiej.
Nie ma.
Myślisz, że powinienem…
Czy mam powiedzieć jej, że wiem, jaki jestem głupi?
Nie.
Mógłbym…
zadzwonić do Helen.
Nie sądzę, żeby przywiozła cię tu
i kazała zostać, gdyby chciała, żebyś wychodził.
Racja.
Powinienem zostać?
Tak.
Dobrze.
Na pewno?
Tak.
Jasne, rozumiem.
To będzie ostatnia akcja.
Trzysta tysięcy.
Dopiero co kazałeś mi przestać.
Ale dziś jest nowy dzień.
Tu nie chodzi o płynność finansową, co?
Ależ chodzi.
Martwi mnie FBI.
- Bo… - To nic.
…jest problem z pieniędzmi…
Nie ma problemu.
Potrzebuję od 250 do 300 tysięcy. Zrób to dla mnie.
Wiem, że możesz, bo widziałam twoją pracę. Byle dziś.
Cholera.
Wypadła dwójka.
Dziękuję.
Dzień dobry, panie Dermody.
KASYNO MISSOURI BELLE
Tak?
Ona wie, że coś jest nie tak.
Dłużej już nie mogę.
Nie mogę. Może to hormony.
Czy ciąża tak działa?
Cholera jasna.
Myślałem, że to będzie proste.
Tracisz kasę. Nikt się nie dowie,
przecież to hazard. Każdy traci kasę.
Ja pierdolę.
Nie musisz przeklinać.
Co ty wyprawiasz?
Nie może cię tu być.
Próbuję wykombinować, co zrobić,
- żeby to ułatwić. - Kurde.
O czym ty mówisz?
Trzymaj się jebanego planu.
Czekaj… Znowu przeklinasz.
Tak mi przykro, Ruth.
Kocham cię.
Nie chciałem cię zranić ani zrobić nic głupiego.
Nie możesz tu być.
Wszystko gra.
Wcale nie.
Nelson jest na dole. Musisz pójść ze mną.
Chodź.
Idź z nim.
I rób, co ci, kurwa, każe.
Ja ciebie też kocham.
Naprawdę.
Dobra. Pożycz auto i spotkajmy się przy 18 znaczniku.
Przeproś ją ode mnie.
Chciałem przeprosić Ruth. Przykro mi.
Dobra, w porządku.
Ben cię przeprasza.
Tak. Pa.
Jest wściekła?
A jak myślisz?
Na pewno nie mogę tego naprawić?
Dobra.
Wiele mnie nauczyłeś przez lata.
Wcale nie.
Zadzwoniłem tej nocy, gdy Bush wygrał drugi raz.
Byłem przerażony,
bo przez jakieś dziewięć lat nie płaciłem podatków.
To wtedy nauczyłem cię Internetu.
A potem programu do podatków.
Nie pozwoliłeś mi rozliczyć swoich.
No i…
czy w tamtym roku nie sprawdziła cię kontrola?
Ale wciąż…
Jeśli dasz mi szansę,
mogę to naprawić.
Ben…
Słuchaj.
Podjąłem pewną decyzję. Kilka lat temu.
Ta decyzja doprowadziła moją rodzinę do tej skomplikowanej sytuacji.
Żałuję tego.
Ludzi, z którymi mamy do czynienia,
obchodzi tylko jedno.
Pieniądze.
Helen każe cię zabić.
Każe zabić całą naszą rodzinę.
Dlatego to robimy.
Cześć.
Naprawdę mi przykro.
Wsiadaj.
Zabiorę go do Kansas City.
Później kupię nowy.
Dokąd pojedziesz?
Nie wiem. Pewnie na wschód.
Zadzwonię.
Dobra.
- Przykro mi. - Nie.
Przykro mi, że spieprzyłem ci imprezę.
Mnie też.
Wracasz do polityki.
Zawsze myślałem, że powinnaś się jej trzymać.
Mogłaś być kimś.
Wciąż mogę być kimś.
Wciąż możesz być kimś.
W końcu to Ameryka.
Gdzie mam cię zabrać?
Gdzie możesz zostać
i wyzdrowieć?
Gdziekolwiek jadę, zawsze to samo.
Musisz znaleźć jakieś miejsce.
Jak się tu znaleźliśmy?
Cóż…
nie możesz dowalać dzieciom
wpływowych ludzi.
Zasadniczo nie możesz dowalać niczyim dzieciom,
ale wpływowi ludzie…
wyjątkowo źle reagują.
No tak.
No dobrze.
Ale…
Chodzi mi o to…
Jak my się tu znaleźliśmy?
Jak ty się tu znalazłaś?
Nie sądzisz, że…
jej córka i tak by się w końcu zorientowała?
Nie.
Nie sądzę.
Nie pozwoliłabym jej…
odkryć, że tak myślę, ale Helen
jest przerażająca i…
sprytniejsza ode mnie.
Czyżbym słyszał akcent?
Nie.
Naprawdę myślisz, że jest sprytniejsza od ciebie?
Nie.
Czemu to robisz?
Mówiłam ci.
Tak naprawdę to nie.
Bo walka o życie sprawia,
że wszystko, co robiłeś wcześniej…
wydaje się nudne.
Musisz być zmęczona.
Tak by się wydawało.
Czy coś mu się stanie?
Powiedz prawdę.
Dlatego mama zabrała go z miasta.
Żeby nic się nie stało.
Dokąd ona jedzie?
W bezpieczne miejsce.
Musicie się odprężyć i wyspać.
A ja muszę zawieźć telefon mamy do Kansas City.
Ja to zrobię. Ty masz już dość na głowie.
To zbyt niebezpieczne.
Bardziej niż wszystko inne?
Jego tu, kurwa, nie ma.
Chciałam cię spytać o mojego tatę.
Czy cierpiał, kiedy go zastrzeliłeś?
Dzień dobry, pani funkcjonariusz. Nie można tu spać?
Myślałam, że można.
Można.
To o niego mi chodzi.
To mój brat.
Mieliśmy doniesienie, że coś może mu grozić.
Ktoś może go szukać.
Że Omar Navarro go szuka, żeby go zabić.
Czy to prawda?
Nie.
Boże, nie.
Mój brat jest chory. Jest…
chory psychicznie.
Właśnie wyszedł ze szpitala.
Słuchaliśmy reportażu
o Omarze Navarro w radiu.
Więc to…
wielkie nieporozumienie.
Muszę państwa poprosić o opuszczenie auta.
Czy możemy tego nie komplikować?
Proszę wysiąść z auta.
Zadam pani parę pytań.
Potem rozejrzę się po aucie.
Dobrze, możemy…
Możemy wysiąść z samochodu, ale wie pani,
obecne przepisy mówią,
że nie musimy odpowiadać na pytania,
a do przeszukania auta potrzebny jest nakaz.
To byłaby ogromna strata czasu i środków.
I to w weekend. A wszystko przez panią?
Ciekawa jestem,
jak uzasadniłaby pani wniosek o ten nakaz.
Jakieś kompletne bzdury, które mój brat,
świeżo po obserwacji psychiatrycznej,
wcisnął jakiemuś włóczędze na parkingu?
Więc…
może o tym zapomnimy?
Proszę?
A pani będzie mogła…
spożytkować dobre chęci gdzie indziej.
Jest pani prawniczką?
Nie.
Spisaliśmy waszą rejestrację, więc…
uważajcie na siebie.
Dziękuję pani.
Cholera.
Co ty chcesz mi zrobić?
Co ty byś zrobił? Będąc na moim miejscu?
Jesteś jak dziecko.
Przez ciebie mam ochotę się napić o siódmej rano.
- Przepraszam. - Nic nie mów.
Przez resztę drogi nic nie mówimy.
- Dokąd jedziemy? - Na litość boską.
Jezu Nazareński.
IPHONE WENDY
Co mam ci powiedzieć? Jest z darczyńcami w Kansas City.
Po pierwsze wasza fundacja jest martwa.
Nikt nie chce kłopotów, gdy w grę wchodzi kasa.
Czego ode mnie chcesz?
Oboje wiemy, że twój szwagier stanowi zagrożenie dla organizacji.
Nie zgadzam się. Nie jest tak. Nie, kiedy bierze leki.
- Rozmawiałem z nim… - Nie.
W naszej branży,
przepraszam, że mówię wprost, nie ma miejsca na choroby psychiczne.
To nie zawód dla postępowców.
To zajęcie dla konserwatystów.
Powodzenia.
Ruth, musimy porozmawiać.
Czego?
Marty kazał mi stracić dużo pieniędzy,
ale ja nie mogę. Ta pani z FBI coś podejrzewa.
Jeśli wciąż będę przegrywał…
Sam, po prostu to, kurwa, zrób.
Cokolwiek Marty ci kazał,
masz to, kurwa, zrobić.
Nie chcę o tym więcej słyszeć.
Nie rozumiesz, jak bardzo się stresuję.
Mam to bardzo głęboko w dupie!
Bo mnie nienawidzi. To chcesz usłyszeć?
Bo woli być z tobą?
Bo to był zły pomysł. Czego ty chcesz, Gene?
Będziesz miał oboje dzieci. Wygrałeś. Brawo.
Skurwiel.
Nie zdoła tego ukrywać do końca życia.
Nie przed ojcem i bratem.
Bardzo żałuję, że jej to powiedział.
Ale żeby było jasne…
Ben nie musi umrzeć, bo powiedział Erin.
Ben musi umrzeć, bo Erin nie jest ostatnią osobą, której powie.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Nie obchodzi mnie to.
Ona już nigdy mi nie zaufa.
Też tak myśleliśmy.
Wasze dzieci są inne.
Jak?
Bo zawsze wiedziały.
Nie wiedziały.
Wendy im powiedziała, gdy tu przyjechaliśmy.
Ja bym im nie powiedział, ale…
Tak.
Odzyskasz ją.
Wiem, że nie wygląda na to,
ale tak będzie.
Tak czy inaczej, wiesz, co musi się stać.
A jeśli tak się nie stanie,
to wiesz, co się wtedy stanie.
Tak?
Chciałem cię przeprosić.
Dobrze.
Musimy to naprawić.
Wiesz, że nie chciałem skrzywdzić twojej córki,
ale szpital bardzo źle na mnie wpływa.
W porządku. Rozumiem.
Gdzie jesteś?
Mogę po ciebie przyjechać. Wyjaśnimy to.
Z kim rozmawiałaś?
Z Helen.
Co z tobą jest, kurwa, nie tak?
Życie ci niemiłe? Chcesz zabić moją rodzinę?
Jeśli chcesz zginąć, wybiegnij na drogę!
Rozumiesz?
Wiem, że spieprzyłem sprawę. Próbuję to naprawić.
Jeśli ona nie dopnie swego, zabije moje dzieci!
To nie jest zabawa.
To rzeczywistość.
To rzeczywistość. Wsiadaj!
Wsiadaj do wozu!
Już!
Ładuj dupę do wozu.
To był twój szwagier.
Musisz mi powiedzieć, gdzie oni są.
Gdzie jesteś?
To jakiś koszmar.
Dokąd go wiozę?
Co ja, kurwa, robię? On nie rozumie.
Naprawdę nie rozumie.
Powiesz, gdzie jesteś?
Co za różnica, gdzie jestem?
Jestem na jakimś jebanym postoju.
Nie mogę tego naprawić.
Nie mogę go opanować.
Co mogę zrobić?
Nie możesz mi pomóc.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ty głupi, pierdolony idioto.
Już dobrze.
W porządku. Będzie dobrze.
Gdzie mogę cię zabrać?
Gdzie mogę cię zabrać,
gdzie będzie ci po prostu dobrze?
A potem przywieziemy ci Ruth.
Możemy to naprawić, ale, kochanie…
Musisz mi pomóc.
Dobrze?
Gdzie mogę cię zawieźć?
Może do Knoxville.
Znam tam kilka osób.
I wiem…
Wiem, gdzie są wszystkie szpitale.
Tam mógłbym się ukryć.
Naprawdę.
Dobrze.
Knoxville?
Dobrze.
- Dobrze. - Przepraszam.
W porządku.
Weź się pierdol.
Halo?
Twoje przychody wzrosły o 19%.
Rety, to sporo.
To przedłuży mój nakaz.
Co za ciekawy zwrot akcji.
Pewnie jakiś bogaty turysta.
Więc…
najpierw załatwiasz mi degradację, a teraz to.
Lubisz te gierki.
Mogłam nie oznaczać tego konta.
Może powinieneś siedzieć w celi w Meksyku.
Ten przekręt mnie tu zatrzyma,
ale przyjaźni z tego nie będzie.
Zapamiętaj to.
Witamy.
Miłego dnia.
To wszystko?
Czy ten gość kupił telefon?
Tak. Też chcesz?
- Wszystko w porządku? - Nie wiem.
Potrzebujesz pomocy?
Nie.
Proszę.
Dziękuję.
Dobre.
Prawda.
Pankejki na kolację przypominają mi dom przy Fire Pink Road.
Te nietoperze.
Te nietoperze!
To był świetny dom.
Tak?
Miał dużą werandę.
To prawda.
To była weranda Lucky’ego.
To prawda.
To był taki dobry piesek.
Czego sobie życzysz?
Jak to?
Za pięć lat.
Nie wiem. Daj spokój.
Powiedz.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Powiedz.
Dobra.
To proste.
Ruth.
Psy.
Dom.
Ogród.
Praca.
I chciałbym mieć kozy,
ale to chyba za osiem, dziesięć lat.
Brzmi miło.
A ty?
To, co powiedziałeś, brzmi dobrze.
Te psy i…
kozy i cała reszta.
Psy i kozy to nie wasza broszka.
Wasza broszka to zezwolenia i zbiórki na jachtach.
Brzmi okropnie.
Ktoś musi to robić.
Jedz.
Zaraz wracam.
Gdzie jesteś?
Nie wiedziałam, co robić.
Kochanie, weź oddech.
Gdzie jesteś?
Nie dam rady.
Nie mogę, Marty. Nie dam rady.
- Prowadzisz? - Nie dam rady.
Zatrzymaj się. Nie prowadź teraz.
Wendy, jesteś całym naszym życiem.
Całym życiem, kochanie.
Bardzo cię kochamy. Wracaj.
Zajmiemy się tobą.
Nie dam rady.
Mam go zatrzymać? Powinnam?
Kotku, oddychaj.
Co my robimy? Co ja robię?
Boże.
Oddychaj głęboko.
Co ja robię?
Wszystko będzie dobrze.
Nie…
Wróć do domu. Zajmę się tobą.
Nie mogę.
Powiedz, że mnie słyszysz.
Wendy?
Co my robimy?
Napisy: Krzysiek Ceran