‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ผมมีความรู้สึกเหมือนตอนเพิ่งลาออก
‪บอกให้หัวหน้าไปตายซะ
‪เดินออกไปที่รถ แล้วขับออกไปเลย
‪(ชายหาดโอเซจ ‪ใจกลางทะเลสาบโอซาร์ก)
‪เป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ
‪(เมืองทะเลสาบโอซาร์ก)
‪ผมไม่เคยชอบกิจวัตรเลย
‪ผมไม่เคยเป็นคนประเภทที่คนอื่นบงการได้
‪คือผมรักสงบ มีนิสัยน่าเอ็นดู
‪แต่ผมไม่เหมือนคนอื่น ไม่เลย
‪ผมไม่เหมือนคนอื่น ‪และผมจะไม่คล้อยตามสังคมเหมือนคนอื่น
‪เวลาพวกเขาพูดว่า "สิ่งนี้ปกติ ‪สิ่งที่คุณมาเจอนั้นปกติ
‪สิ่งที่เราสร้างที่นี่นั้นปกติ
‪และปฏิกิริยาตอบโต้ของคุณผิด มันไม่ปกติ"
‪ไม่ ไม่เอา
‪คุณเคยเป็นทหารเหรอ
‪ผมเข้าใจ ขอบคุณ
‪ผมไม่มีวันทำได้
‪ขอบคุณที่รับใช้ชาติ
‪เคยตื่นขึ้นมากลางดึก
‪แล้วนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายสุดที่อาจเกิดไหม
‪เช่น คุณกำลังขับรถ
‪แล้วจู่ๆ ก็มีเด็กขี่จักรยาน ‪หรือสกู๊ตเตอร์โผล่มาจากไหนไม่รู้
‪แล้วคุณขับชนเด็ก
‪และเด็กตาย
‪ช่วงที่ดีของชีวิตคุณจบลงแล้ว
‪เวลาตื่น ผมคิดเรื่องนั้นก่อนเลย
‪ผมนะ ไม่ใช่คุณ
‪ในเตียงอุ่นๆ ของผม
‪มีหลังคาคุ้มหัว
‪ในเตียงอุ่นๆ มีหลังคาคุ้มหัว
‪มีอาหารในตู้เย็น... มีตู้เย็นก็บุญแล้ว
‪แต่พอผมตื่น ผมจะเริ่มคิดถึงคนข้างร้านปืน
‪ที่อาศัยในเต็นท์ผ้าใบ
‪แล้วเทศบาลเมืองก็รังแกเขาอยู่นั่นแหละ ‪แต่เขาเป็นแค่คนคนนึง
‪เขาเป็นแค่คนคนนึง
‪เขาเป็นแค่คนคนนึงที่สติแตก
‪คงจะเป็นทหารเรือ เพราะเขาดูคล้ายๆ คุณเลย
‪เขาดูคล้ายๆ คุณ และเขาแค่พยายามจะ...
‪เขาแค่อยากถูไถได้ แต่ทำไม่ได้
‪เพราะว่าเขา... เพราะว่าเขา...
‪แต่ว่าเขา...
‪หาคลิกไม่ได้แล้ว เจ้า...
‪เจ้า...
‪กุญแจ
‪เขาเอามัน...
‪ประกอบกันใหม่ไม่ได้
‪แต่ผมคิดว่าน่าจะมีบางวัน...
‪มีบางวันที่...
‪วันที่เขาแบบว่า... ใกล้แล้ว
‪วันที่เขาใกล้จะแบบว่า...
‪"โอ้...
‪ฉันจำได้แล้ว
‪ฉันจำได้แล้วว่าจิตฉันเคยเป็นยังไง
‪ก่อนเกิดเรื่องที่ทำฉันจิตแตก
‪ฉันจำได้แล้วว่าฉันเป็นใคร
‪และฉันไม่ต้องมานอนข้างทาง ข้างร้านขายปืน
‪เพื่อห้ามไม่ให้ฉันฆ่าตัวตาย
‪หรือฆ่าเมียแล้ว"
‪แต่แล้ว...
‪เขาก็สติแตก
‪ผ่านไปอีกวัน
‪ผมนอนบนเตียงของผม...
‪ร้องไห้เรื่อง...
‪ที่ฆ่าเด็กขี่สกู๊ตเตอร์หรือ...
‪เรื่องทหารเรือจรจัด...
‪หรือเรื่องที่พ่อผมตาย
‪พ่อผมไม่ใช่คนดีหรอก แต่ว่า...
‪ผมนึกถึงวาระสุดท้ายของพ่อ
‪ผมอยากกอดพ่อ
‪รู้ไหม
‪นั่นแหละปัญหาที่ผมมีมาตลอด
‪ผมจะถลำลึกลงไปในปัญหาคนอื่น
‪หรือไม่ก็สติแตกเพราะเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น
‪เรื่องที่อาจไม่เกิดขึ้น
‪แต่ผมกังวล ผมกังวล
‪เหมือนทอม เพ็ตตี้
‪น่าเสียดาย
‪วันนี้ผมมีวันที่ดีครับ
‪วันของคุณเป็นยังไงบ้าง
‪เวรตะไล
‪เขาอยู่นี่ไหม
‪- แล้วดูเหมือนอยู่ไหมล่ะ ‪- เอาเขาออกมายังไง
‪ฉันไม่ได้รู้จักแค่คุณกับเวนดี้ซะหน่อย
‪ได้คิดดูหรือยังว่า ‪เราพาเขาเข้าโรงพยาบาลเพราะเขาป่วย
‪เพราะต้องรักษาให้หาย
‪ได้คิดดูหรือยังว่าคุณมันตอแหล
‪และจับเขาเข้าโรงพยาบาลเพราะโดนหักหน้า ‪ที่งานปาร์ตี้เลียตูดรัฐมิสซูรีโง่ๆ ของคุณ
‪เธอไม่รู้จักเขาเหมือนเรา
‪ฉันรู้จักเขาตั้งแต่เขาอายุ 19 ปี
‪แล้วพาเขาเข้าโรงพยาบาลทำไม ‪ทั้งๆ ที่เขาร้องไม่อยากไป
‪คุณรู้จักฉันตั้งแต่ฉันอายุ 19 ปี
‪ในอนาคตจะทำกับฉันแบบนั้นด้วยไหม
‪เวลาเป็นแบบนี้ เขาทำร้ายตัวเอง โอเคไหม
‪คุณโกหกตัวเอง
‪เรื่องแบบนั้นใช้วิธีอื่นรับมือก็ได้
‪เขาป่วย เธอต้องเข้าใจจุดยืนของเรา ได้ไหม
‪เขารู้ทุกอย่างที่เราทำ
‪ได้ยินไหม
‪ไง
‪อะไรวะ
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกยังไงเหรอ
‪เหมือนโดนแกจับเข้าโรงพยาบาลบ้าไง
‪นั่นแหละที่รู้สึก
‪ไงคะ
‪- ว่าไง เข้าไป... ‪- เป็นไรไหม
‪ไม่เป็น เข้าไปข้างในสิ เปิดแอร์ไว้ ดีไหม
‪เดี๋ยวค่อยเข้าไป
‪อันที่จริงแล้วผมดีใจที่มันมา
‪แกกับเวนดี้ไปตายซะ
‪ฝากบอกด้วย เราตัดขาดกัน
‪และฉันเพิ่งไล่นังทนายตัวดีของแก ‪ให้ไปตายเหมือนกัน
‪เรื่องเหลวไหลนั่นจบเดี๋ยวนี้
‪- เดี๋ยว คุยกับเฮเลนเหรอ ‪- เดี๋ยว
‪- พูดว่าไง ‪- คุยกับเฮเลนเหรอ
‪ใช่ ฉันไปคุยกับมัน
‪แกไม่มีสิทธิ์จับฉันเข้าโรงพยาบาลบ้า
‪มีหลายอย่างที่แกทำฉันได้
‪แต่ห้ามจับฉันเข้าโรงพยาบาลบ้า
‪แล้วให้ยาระงับประสาท ‪เหมือนฉันเป็นสัตว์ในสวนสัตว์
‪รู้ตัวไหมว่าแกทำอะไรอยู่
‪รู้ตัวไหมว่าทุกอย่างที่แกทำ
‪มันห่างไกลความปกติแค่ไหน
‪ฉันเพิ่งต้องบอกเด็กอายุ 16 ปี
‪ว่าแม่เธอเป็นทนายให้แก๊งค้ายาเสพติด
‪- เดี๋ยว ว่าไงนะ ‪- มันไม่มีความปกติสักนิด
‪ใจเย็นๆ คุณไปคุยกับลูกเธอเหรอ
‪- คุยกับลูกเธอเหรอ ‪- ใช่ ฉันคุยกับลูกมัน
‪- เธอต้องหาที่ซ่อนให้เขา ‪- ฉันคุยกับลูกมัน
‪ซึ่งขอบอกเลย ฉันสงสารเธอ
‪เพราะเธอไม่รู้สักนิดว่ากำลังเจออะไรอยู่
‪คุณก็ไม่รู้สักนิดว่ากำลังเจออะไรอยู่
‪ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!
‪- อะไรวะ ‪- ไปกับรูธ
‪เธอฆ่าคุณทิ้งแน่
‪- มา คุณต้องไปแล้ว ‪- อะไรนะ
‪หนีไปซะ
‪ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!
‪อะไรวะ
‪โอเค งั้นบอกหน่อย
‪โรงพยาบาลมีนโยบายยอมให้คนไข้จิตเวช
‪ขึ้นรถแท็กซี่เองได้เมื่อถูกปล่อยตัวเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪ไม่มีครอบครัวหรือผู้ปกครองเลยสักคน
‪อ๋อ...
‪ฟังนะ...
‪อย่าพูดแบบนั้นกับฉัน
‪ไม่ๆๆ อย่ามาพูดเรื่องสิทธิของผู้ป่วย
‪เพราะฉันรู้ดีเรื่อง...
‪โอ๊ย หมดอารมณ์คุย
‪ขอโทษ ฉันไม่ได้ยินเสียงรถคุณ
‪ฉันสิต้องขอโทษ
‪เดาว่ารู้เรื่องเบ็นแล้วสินะ
‪- ใช่ คุยกับเขาหรือยัง ‪- ยัง
‪ยัง ฉันไม่รู้อะไรเลย
‪แต่คุณล่ะ รู้ไหม
‪ผู้พิพากษาถอนคำสั่งทำไม
‪ฉันไม่รู้
‪โรงพยาบาลโทรมาบอกว่าปล่อยตัวเขาแล้ว
‪ฉันรู้แค่นั้น
‪เออ ฉันเพิ่งโทรคุยกับพวกนั้น ใช้ไม่ได้เลย
‪อ้าว มาร์ตี้โทรมา
‪ไงคะ
‪ไง เขาทำพลาดมหันต์กับเฮเลน
‪เธออยู่ตรงนี้ค่ะ
‪เหรอ งั้น...
‪ฟังนะ คุณต้องพยายามเก็บสีหน้าสุดความสามารถ
‪ไม่
‪ไม่ เธอ...
‪เธอก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าเราเลย
‪รูธใช้ให้ดาร์ลีนเอาเขาออกมา
‪แล้วเขาไปบ้านเฮเลน
‪ปรากฏว่าพวกเขาทะเลาะกัน ‪แล้วเขาบอกเอรินหมดเปลือก
‪ผมกำลังไปหานะครับ
‪ค่ะ
‪เธอมีท่าทียังไงบ้าง
‪ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า
‪ใช่ค่ะ
‪และฉันพยายามโทรหาพวกเขาแล้ว ‪แต่ก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน
‪ช่วยบอกเฮเลนได้ไหมว่าผมไปที่บ้านรูธ
‪แต่ไม่มีใครอยู่
‪ได้ค่ะ
‪ผมขอให้รูธพาเขาออกไปซะ
‪คงพาไปบ้านดาร์ลีนมั้ง
‪โอเค
‪งั้นเราจะ...
‪แล้วเจอกันตอนคุณมาถึง
‪ครับ เดี๋ยวเจอกัน
‪มาร์ตี้อยู่บ้านรูธ ไม่มีใครอยู่
‪เขากำลังมาที่นี่
‪อ๋อ
‪น้องชายฉันป่วยมาก
‪ฉันรู้
‪คงลำบากใจน่าดู
‪นี่ มีอะไรเหรอ
‪พ่อแม่เธอทำอาชีพอะไรกันแน่
‪- อะไรนะ ‪- ทำงานอะไรกับแม่ฉัน
‪แม่เธอเป็นทนายให้พวกเขา
‪ใช่ และเป็นหุ้นส่วนกัน มีเรื่องอะไรเนี่ย
‪น้าเธอเพิ่งถูกปล่อยตัวจากโรงพยาบาลบ้าใช่ไหม
‪นี่เธอพูดเรื่องอะไรอยู่
‪น้าของเธอเพิ่งมาบ้านฉัน
‪แล้วบอกว่าแม่ทำงานให้แก๊งค้ายาเม็กซิกัน
‪มีอะไรจะพูดเรื่องนั้น
‪งั้นก็เรื่องจริง
‪พระเจ้า แล้วพ่อแม่เธอล่ะ
‪พวกเขาทำบริษัทบังหน้า...
‪โจนาห์ อย่า
‪ถ้าเธอไม่อยากให้ชีวิตพังพินาศ
‪เธอต้องฟังฉันให้ดีนะ
‪ห้ามบอกใครเด็ดขาด
‪เชื่อฉัน
‪ไม่อยากได้แบบนั้นหรอก
‪ห้ามไปคุยกับใครเรื่องพวกนี้เลย
‪และเมื่อเธอจำเป็นต้องระบาย
‪- มาคุยกับเราก็ได้ ‪- แต่กับเราเท่านั้น
‪ต้องเป็นแบบนี้
‪ขอบคุณที่ทำแบบนี้ให้
‪เราต้องซ่อนตัวเขา
‪นานพอให้เรื่องนี้เย็นลง
‪เขาจะปลอดภัยที่นี่
‪ฉันต้องกลับไปที่กาสิโน
‪ทุกอย่างจะได้ไม่ดูผิดปกติ
‪เราจะไปเอาเงินสดกับพาสปอร์ต
‪เตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม
‪ผมจะไม่ออกนอกประเทศ
‪ถ้าฉันขอให้คุณออกนอกประเทศ ‪คุณก็ต้องออก โอเคไหม!
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่เป็นไร
‪ทุกคนใจเย็นๆ ไว้นะ
‪เขาสามารถมาหลบภัยอยู่กับเรา
‪นานเท่าที่จำเป็น
‪มากับฉันสิ เบนจามิน
‪ฉันจะรินเครื่องดื่มเย็นๆ ให้
‪ขอบใจที่ช่วย
‪เขาดูเป็นคนดีนะ
‪ใช่
‪มีคนพยายามฆ่าเขา
‪ทุกอย่างที่เขาแตะต้องกลายเป็นขี้หมา
‪ฉันเริ่มจะคิดแล้วว่าเราอาจเป็นญาติกัน
‪ฉันเข้าใจประเด็นของเธอ แต่...
‪ฉันคุยกับพ่อที่ตายไปแล้ว
‪และฉันหลงรักผู้หญิงที่คุยกับสามีที่ตายไปแล้ว
‪และอายุรุ่นยายของฉัน ดังนั้น...
‪อะไรคือ "บ้า"
‪หลงรักเหรอ
‪ใช่
‪ไม่เป็นไรที่เธอรักเขา
‪ฉันไม่ได้บอกว่ารักเขาซะหน่อย
‪อืม
‪แน่ใจนะว่าแบบนี้โอเค
‪- ที่เขามาอยู่น่ะเหรอ ‪- ใช่
‪โอเคสิ ดาร์ลีนชอบเธอ
‪ทำไม
‪เพราะฉันชอบเธอ
‪มันจะโอเคนะ
‪ถ้าเขาโผล่มา เราโทรหาก็ได้
‪ฉันพอใจจะรอ
‪คุณหิวไหมคะ
‪เอาละ พอซะทีเถอะ
‪เขาอยู่ที่ไหน
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ข่าวดีก็คือ...
‪เขาวิกลจริต
‪และฉันบอกเอรินก็ได้ว่าเขาป่วยแค่ไหน
‪- ว่าเขา... ‪- ฉันบอกไปแล้ว ก็แน่อยู่
‪ลูกไม่เชื่อฉัน
‪ฉันจะพูดให้เธอเชื่อฉัน
‪ฉันมีนิทานเป็นพันเรื่อง เชื่อฉัน
‪จากนั้น เฮเลน ฉันจะหาตัวเขา
‪แล้วพาเขาออกนอกประเทศ ทำให้เขาหายไป
‪คุณจะไม่ต้องคิดถึงเขาอีก
‪เฮเลน ขอร้อง...
‪เราต้องคุยกัน
‪หนูเอาเรื่องที่แม่พูดไปคิดแล้ว
‪แม่ตอแหลสิ้นดี
‪- เอริน... ‪- ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย
‪เอริน เธอต้องเข้าใจนะ น้อง...
‪น้องชายฉันแต่งเรื่องแบบนี้มาทั้งชีวิต
‪ไปคุยกันที่บ้านนะ
‪ไม่ พวกเขาควรคุยด้วย ว่าไหม
‪เอริน คนดี มองฉัน
‪มองฉัน
‪แม่เธอไม่ใช่อาชญากร
‪และไม่ใช่ทนายความของเจ้าพ่อค้ายา
‪เราไม่ใช่อาชญากร
‪คิดดูสิ มันบ้าจะตาย
‪แม่
‪หนู...
‪หนูไม่รู้จักแม่ด้วยซ้ำ
‪หนูอยู่ใกล้แม่ไม่ได้
‪หนูจะกลับไปเก็บของที่บ้านงี่เง่าหลังนั้น
‪แล้วหนูจะกลับบ้าน
‪เดี๋ยวเธอก็หายโมโห
‪หายแน่
‪เราจะคุยกับเธอและ...
‪เราจะจัดการเบ็น
‪ขอร้องครับ ให้เราแก้ไขเรื่องนี้เถอะ
‪ช่วงนี้แก้ไขปัญหากันบ่อยนะ ว่าไหม
‪ปัญหาคุณทั้งคู่
‪และฉันเข้าใจว่ามันคงมากไป
‪ถ้าฉันขอให้คุณแก้ไขสถานการณ์นี้กันเอง
‪แต่ฉันว่าเราจะเห็นตรงกันว่า ‪เหตุการณ์วันนี้ชี้ว่า...
‪เรามีจุดอ่อนที่ยอมรับไม่ได้
‪และฉันจะต้องแก้ไขปัญหานั้น
‪พ่อกับแม่ขอคุยกันลำพังได้ไหม
‪ไม่ได้
‪- ไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪น้าเบ็นอยู่ไหน
‪อยู่กับรูธ
‪ต้องมีคนคอยเฝ้าเขา
‪- ผมเฝ้าได้ ‪- ไม่ ไม่ได้
‪ลูกช่วยแบบนั้นไม่ได้
‪งั้นทำไมเราไม่ย้ายกันล่ะ
‪เราย้ายไปที่ที่ปลอดภัย ‪แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกทีก็ได้
‪มันง่ายมากเพราะผมทำบัญชีไว้แล้ว
‪เราหาตัวแทนมาจัดการทุกอย่างได้
‪แล้วพาน้าเบ็นกับรูธไปด้วย
‪โจนาห์
‪ทำแบบนั้นไม่ได้
‪เราต้องไปเอาเงินมาจากสุสาน ‪เตรียมเอกสารให้เบ็น
‪คุณต้องทำให้เจ้าหน้าที่มิลเลอร์ได้งานคืน
‪- ผมพยายามอยู่ ‪- เร่งมือเข้าสิ
‪เราต้องพาเขาออกนอกประเทศ
‪ทำไมน้าต้องออกนอกประเทศด้วย
‪แค่เพราะบอกเอรินเนี่ยนะ
‪แต่เอรินไม่เป็นอะไรหรอก
‪เรายังโอเคเลย
‪เขาทำพลาดโคตรๆ
‪- เวนดี้... ‪- ไม่ ก็มันจริง
‪และลูกๆ ก็รู้...
‪เราทำพลาดแบบนี้ไม่ได้
‪เฮเลนคาบเรื่องนี้ไปฟ้องนาวาร์โรแน่ ฟันธงเลย
‪เขาจำเป็นต้องรู้ว่าเรามีค่ามากกว่าเธอ
‪ฉันชอบแฟนนาย เธอเจ๋งดี
‪เจ๋ง
‪รูธฉุนมาก
‪เธอก็แค่กลัวน่ะ
‪เธอทำงานให้คนไม่ดี
‪ฉันรู้สึกว่าฉันทำพลาดครั้งใหญ่เลย
‪เธอคว้าปืนลูกซอง
‪ก่อนเราออกจากบ้าน
‪ไม่ ฟังนะ...
‪ผมไม่เคยเห็นรูธตกหลุมรักใครมาก่อน
‪และผมรู้จักเธอมาทั้งชีวิต
‪เพราะงั้น...
‪นาย...
‪รู้สึกค่อนข้างมั่นใจเรื่องนั้นเหรอ
‪ผมจะรู้สึกยังไงก็ไม่สำคัญนักหรอก
‪คุณล่ะ รู้สึกยังไง
‪ฉันรักเธอ
‪ไม่มีใครเหมือนเธอเลย
‪ก็ไม่มีน่ะสิ
‪นายว่าฉันควร...
‪นายว่าฉันควรไป...
‪บอกเธอไหมว่าฉันรู้ตัวว่าฉันโง่แค่ไหน
‪ไม่
‪ฉัน...
‪ฉันโทรหาเฮเลนก็ได้
‪ฟังนะ ผมว่าเธอคงไม่พาคุณมาที่นี่
‪และบอกให้อยู่ที่นี่หรอก ถ้าเธออยากให้คุณไป
‪นั่นสิ
‪งั้นฉันควรอยู่ที่นี่
‪ใช่
‪โอเค
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪ครับ ผมเข้าใจ
‪วันนี้ต้องพยายามกันโค้งสุดท้าย
‪สามแสนดอลลาร์
‪- ผมรู้ แต่คุณเพิ่งบอกให้ผมเพลาๆ ‪- อืม
‪แต่วันนี้เป็นวันใหม่
‪นี่ไม่ใช่ปัญหากระแสเงินเข้าหรอกใช่ไหม
‪อันที่จริงแล้วก็ใช่
‪โอเค ผมแค่กังวลเรื่องเอฟบีไอ
‪- เพราะ... ‪- ไม่เป็นไร
‪มีปัญหาที่มากับเงิน...
‪ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
‪ผมต้องการระหว่าง 250,000 กับ 300,000
‪ทำให้หน่อย ผมรู้ว่าคุณทำได้
‪เพราะผมเคยเห็นคุณทำงานแล้ว วันนี้ ขอบคุณ
‪พับผ่า
‪แครปส์ สอง
‪ขอบคุณครับ
‪สวัสดีค่ะ คุณเดอร์โมดี้
‪(มิสซูรีเบลล์กาสิโน)
‪ครับ
‪มาร์ตี้ เธอรู้ เธอรู้ว่ามีเบื้องลึก
‪ผมทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว
‪ทำไม่ได้ ฮอร์โมนคงจะพลุ่งพล่านมั้ง
‪ผมไม่รู้ว่าคนท้องเป็นแบบนั้นไหม
‪เวรแล้วไง
‪ผมรู้ ผมก็นึกว่ามันจะง่าย
‪ก็แค่เสียเงินนิดหน่อย ไม่มีใครรู้หรอก
‪เพราะมันเป็นการพนัน ใครๆ ก็หมดเงิน
‪ฉิบหาย
‪ไม่เห็นต้องใช้คำหยาบกันเลย
‪นี่คุณทำบ้าอะไรน่ะ
‪คุณมาที่นี่ไม่ได้
‪ผมแค่อยากรู้ว่าผมต้องทำยังไง
‪- ให้มันเนียนขึ้น ‪- พับผ่า
‪คุณพูดถึงอะไร
‪แม่งทำตามแผนก็พอ แซม
‪เดี๋ยว หยาบคายใส่อีกแล้ว
‪ผมขอโทษจริงๆ รูธ
‪ผมรักคุณ
‪ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณหรือทำอะไรโง่ๆ
‪เบ็น คุณมาที่นี่ไม่ได้
‪ทุกอย่างโอเค
‪ไม่ ไม่โอเคสักอย่าง
‪เนลสันอยู่ข้างล่าง คุณต้องตามผมมา
‪มาสิ
‪ตามเขาไป
‪ทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง
‪ฉันก็รักคุณ
‪รักจริงๆ
‪ครับ ผมเข้าใจ ไปเช่ารถ ‪แล้วมาเจอเราที่หลักไมล์ 18
‪บอกพี่ด้วยว่าผมขอโทษ
‪บอกว่าผมอยากขอโทษรูธ บอกว่าผมขอโทษ
‪ครับ โอเค ได้
‪และเบ็นบอกว่าขอโทษ โอเคนะครับ
‪ครับ แค่นี้
‪พี่โกรธไหม
‪คิดเอาเองสิ
‪แน่ใจนะว่าผมแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้
‪โอเค
‪ช่วงหลายปีมานี้คุณสอนอะไรผมเยอะเลย
‪เปล่าซะหน่อย
‪ผมโทรหาคุณคืนที่บุชชนะเลือกตั้งรอบสอง
‪ผมโทรไปหาเพราะกลัวสุดขีด
‪เพราะผมไม่ได้ยื่นภาษีมาตั้งเก้าปี
‪คืนนั้นผมสอนคุณเรื่องอินเทอร์เน็ต
‪แล้วก็สอนใช้โปรแกรมคำนวณภาษี
‪ก็คุณไม่ยอมให้ผมทำภาษีให้
‪และ...
‪ปีที่ผมสอนคุณใช้โปรแกรมคำนวณภาษี ‪คุณโดนตรวจสอบไม่ใช่เหรอ
‪ยังไงก็เถอะ...
‪ถ้าคุณให้โอกาสผม
‪ผมแก้ไขเรื่องนี้ได้
‪เบ็น ผม...
‪ฟังนะ
‪ผมได้ทำการตัดสินใจเมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪และมันได้สร้างสถานการณ์ที่ลำบาก
‪ให้กับครอบครัวผม
‪ผมเสียใจ
‪คนที่เรากำลังรับมือ...
‪พวกเขาสนอยู่เรื่องเดียว
‪เงิน
‪เฮเลนจะสั่งฆ่าคุณ
‪เธอจะสั่งฆ่าเรายกครัว
‪เราถึงทำแบบนี้ไงล่ะ
‪ไงครับ
‪ผมขอโทษจริงๆ
‪ขึ้นรถมาเถอะ
‪ผมจะเอามันไปที่แคนซัสซิตี
‪ไว้ฉันจะซื้อมือถือใช้แล้วทิ้ง
‪แล้วคุณจะไปทางไหน
‪ไม่รู้สิ คงทางทิศตะวันออกมั้ง
‪ไว้จะโทรหา
‪โอเค
‪- ผมขอโทษจริงๆ ‪- ไม่ต้อง
‪ผมเสียใจที่ทำงานปาร์ตี้พี่พัง
‪พี่ก็ด้วย
‪พี่กลับเข้าวงการการเมืองแล้วนี่
‪ผมคิดมาโดยตลอดว่าพี่ไม่น่าออกมาเลย
‪พี่เป็นคนใหญ่คนโตได้เลยนะ
‪ก็ยังเป็นได้อยู่
‪ก็ยังเป็นได้อยู่จริงๆ
‪นี่คืออเมริกา
‪ให้พี่พานายไปที่ไหนดี
‪ที่ที่นายไปอยู่
‪และรักษาตัวได้
‪ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน ก็เจอตัวเองอยู่ดี
‪มันต้องมีที่ไหนสักแห่งสิ
‪กลายเป็นแบบนี้ได้ไง
‪ก็...
‪นายจะไปยุ่งกับลูกๆ
‪ของคนมีอิทธิพลไม่ได้
‪ส่วนใหญ่ก็ไปยุ่งกับลูกๆ ของใครไม่ได้
‪แต่พวกคนมีอิทธิพล...
‪พวกนั้นโกรธเป็นพิเศษ
‪ครับ
‪โอเค
‪แต่...
‪คือว่า...
‪เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪พี่มาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪และพี่ไม่คิดเหรอว่า...
‪สักวันยังไงลูกสาวของเธอก็ต้องคิดได้เอง
‪ไม่ๆๆ
‪พี่ว่าไม่
‪พี่ไม่มีวันยอมให้เธอ...
‪รู้ว่าพี่คิดแบบนี้หรอก ‪แต่เฮเลนเป็นคนน่ากลัวและ...
‪เธอฉลาดกว่าพี่
‪เมื่อกี้พี่พูดเหน่อเหรอ
‪เปล่า
‪พี่คิดว่าเธอฉลาดกว่าพี่จริงเหรอ
‪เปล่า
‪ทำไปทำไม
‪พี่บอกเหตุผลไปแล้ว
‪ถามจริงๆ
‪เพราะการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด
‪ทำให้ทุกอย่างที่เคยทำมาในอดีต...
‪ดูน่าเบื่อสุดขีดไปเลย
‪พี่คงเหนื่อยน่าดู
‪แต่กลับไม่เหนื่อย
‪จะเกิดอะไรขึ้นกับน้าไหม
‪บอกความจริง
‪แม่ถึงพาเขาออกนอกเมืองไปไงละ
‪จะได้ไม่เกิดเรื่องร้าย
‪แม่จะไปไหน
‪ที่ที่ปลอดภัย
‪ลูกๆ ต้องผ่อนคลายและไปนอนซะ
‪ส่วนพ่อก็ต้องขับเอามือถือแม่ไปที่แคนซัสซิตี
‪หนูไปเอง แค่นี้พ่อก็งานยุ่งพอแล้ว
‪มันอันตรายเกินไปมาก
‪อันตรายกว่าทุกอย่างไหมล่ะ
‪เขาไม่อยู่ที่นี่โว้ย
‪ฉันอยากถามเรื่องพ่อของฉัน
‪ช่วงสุดท้ายพ่อทรมานไหม ตอนคุณยิงพ่อ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณตำรวจ ‪เรานอนที่นี่ไม่ได้เหรอคะ
‪ฉันนึกว่านอนได้ ขออภัยจริงๆ ค่ะ
‪นอนได้ค่ะ
‪แต่ฉันมาเรื่องเพื่อนของคุณ
‪น้องชายฉันค่ะ
‪มีรายงานว่าน้องชายคุณอาจตกอยู่ในอันตราย
‪อาจมีใครตามหาเขาอยู่
‪ว่าโอมาร์ นาวาร์โรอาจกำลังตามฆ่าเขาอยู่
‪เป็นความจริงไหมคะ
‪ไม่จริง
‪คุณพระ ไม่จริงค่ะ
‪น้องชายฉันป่วย เขา...
‪เขาป่วยทางจิต
‪และเราเพิ่งออกจากโรงพยาบาล
‪เราเพิ่งจะฟังรายงานข่าว ‪เกี่ยวกับโอมาร์ นาวาร์โรทางเอ็นพีอาร์
‪ดังนั้นนี่มัน...
‪แค่เรื่องเข้าใจผิดค่ะ
‪ฉันต้องขอให้คุณทั้งสองคนลงจากรถด้วยค่ะ
‪คุณตำรวจคะ อย่าทำให้เรื่องนี้ ‪ซับซ้อนขึ้นได้ไหมคะ
‪กรุณาลงจากรถ
‪ฉันจะถามคำถามสองสามข้อ
‪จากนั้นเราจะค้นในรถ
‪ก็ได้ เรา...
‪เราลงจากรถก็ได้ แต่คือว่า...
‪กฎหมายตรวจค้นและยึดทรัพย์บอกว่า
‪เราไม่จำเป็นต้องตอบคำถามคุณ
‪และถ้าคุณอยากค้นรถ ก็ต้องไปขอหมายศาล
‪ซึ่งนั่นจะทั้งเสียเวลาและเสียทรัพยากรเปล่าๆ
‪ช่วงสุดสัปดาห์อีก เพราะคุณเนี่ยนะ
‪และฉันสงสัยจริงๆ
‪ว่าคุณจะใช้อะไรเป็นเหตุผลให้ขอหมายศาล
‪อะไร เพราะเรื่องเล่าไร้สาระที่น้องชายฉัน...
‪ซึ่งขอบอกไว้ว่าเขาเพิ่งออกจากศูนย์จิตเวช
‪เพราะเรื่องที่เขาพล่ามให้คนเร่ร่อน ‪ในลานจอดรถฟังเหรอ
‪ดังนั้น...
‪ปล่อยเรื่องนี้ไปได้ไหม
‪ขอร้อง
‪และคุณก็...
‪คุณเอาความตั้งใจดีไปทำอย่างอื่นเถอะ
‪เป็นทนายเหรอ
‪เปล่า
‪เรามีข้อมูลป้ายทะเบียนของคุณ ดังนั้น...
‪พวกคุณระวังตัวเป็นพิเศษก็แล้วกัน
‪ขอบคุณค่ะ คุณตำรวจ
‪ให้ตายเถอะ
‪นายพยายามทำอะไรพี่
‪เป็นนายจะทำยังไง ถ้านายเป็นพี่จะทำยังไง
‪อย่างกับเด็กเล็ก
‪ทำพี่อยากกินเหล้าตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
‪นายทำให้พี่อยากกินเหล้า
‪- ผมขอโทษ... ‪- ห้ามพูด
‪ห้ามพูดจนกว่าจะจบทริป
‪- เราจะไปไหน ‪- จะบ้าตาย
‪แม่เจ้าแม่จิต
‪(มือถือของเวนดี้)
‪ผมไม่รู้จะบอกว่ายังไง ‪เธอไปหาผู้บริจาคที่แคนซัสซิตี
‪ประการแรก องค์กรคุณล้มไม่เป็นท่า
‪ไม่มีใครอยากลงทุนในเรื่องเละเทะหรอก
‪ต้องการอะไรจากผมกันแน่
‪เราต่างรู้ดีว่าน้องเมียของคุณ ‪เป็นอันตรายต่อองค์กร
‪ผมไม่เห็นด้วย ไม่ เวลากินยาก็ไม่อันตราย
‪- และผมคุยกับเขา... ‪- ไม่
‪ในวงการเรา...
‪ขออภัยที่พูดขวานผ่าซาก ‪แต่เราไม่มีที่ให้คนป่วยทางจิต
‪อาชีพนี้ไม่มีนโยบายหัวก้าวหน้า
‪แต่เป็นกิจการที่หัวอนุรักษ์นิยมมาก
‪โชคดีค่ะ
‪รูธ ผมต้องคุยกับคุณ
‪อะไร
‪โอเค มาร์ตี้ขอให้ผมเสียเงินอีกเยอะ
‪แต่ทำไม่ได้ ผมว่าสาวเอฟบีไอคนนั้นเอะใจ
‪ดังนั้นถ้าผมเสียเงินต่อไป เธอจะ...
‪แซม ทำให้เสร็จๆ ไปเถอะน่า
‪ไม่ว่ามาร์ตี้จะสั่งให้ทำอะไร
‪ทำๆ ไปซะ
‪และฉันไม่อยากฟังเรื่องนี้อีก
‪โอเค ผมว่าคุณไม่เข้าใจว่าผมกดดันแค่ไหน
‪แซม ฉันไม่สนหอกอะไรหรอก
‪เพราะลูกเกลียดฉัน ต้องการแบบนั้นเหรอ
‪เพราะลูกอยากอยู่กับคุณมากกว่าเหรอ
‪เพราะการมาที่นี่เป็นความคิดที่แย่ ‪ต้องการอะไรจากฉัน จีน
‪ลูกๆ เราเป็นของคุณแล้ว คุณชนะ ยินดีด้วย
‪ไอ้สารเลว
‪ลูกเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ‪ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก
‪ทั้งจากพ่อ จากน้องชาย มัน...
‪เขาไม่น่าบอกลูกเลยจริงๆ
‪ขอพูดให้ชัดนะ
‪เบ็นไม่ได้ต้องตายเพราะสิ่งที่บอกเอริน
‪แต่เบ็นต้องตายเพราะเอรินไม่ใช่คนสุดท้าย ‪ที่เขาจะแฉเรื่องนี้ให้ฟัง
‪ผมเสียใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
‪ฉันไม่สนว่าคุณจะเสียใจไหม
‪ลูกจะไม่มีวันไว้ใจฉันอีก
‪เราก็เคยคิดแบบนั้น
‪ลูกคุณไม่เหมือนกัน
‪ยังไง
‪พวกเขารู้มาโดยตลอด
‪เปล่าซะหน่อย
‪เวนดี้บอกพวกเขาตอนเรามาถึงที่นี่
‪เป็นผมคงไม่บอก แต่ว่า...
‪ครับ
‪เดี๋ยวเธอก็กลับมาหาคุณ
‪มันอาจดูเหมือนไม่กลับ
‪แต่กลับแน่
‪ยังไงก็เถอะ คุณรู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นยังไง
‪และถ้าไม่เป็นไปตามนั้น
‪คุณก็รู้ว่ามันต้องเป็นยังไง
‪ว่าไง
‪ผมอยากบอกว่าผมขอโทษ
‪โอเค
‪เราต้องแก้ไขเรื่องนี้
‪ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่เคยคิดจะทำร้ายลูกคุณ
‪แต่โรงพยาบาลเป็นที่ที่แย่มากสำหรับผม
‪ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
‪คุณอยู่ไหน
‪ฉันจะไปรับคุณ เราจะได้ปรับความเข้าใจเรื่องนี้
‪นายคุยกับใคร
‪เฮเลน
‪นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪อยากตายหรือไง อยากให้ครอบครัวพี่ตายเหรอ
‪ถ้าอยากตายละก็ วิ่งไปตรงถนนเลยสิ!
‪เข้าใจไหมเนี่ย
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าผมพลาด ผมพยายามแก้ไขมันอยู่
‪ถ้าเธอไม่ได้ตามต้องการ เธอจะฆ่าลูกๆ ของพี่
‪นี่ไม่ใช่เกมนะ
‪นี่เป็นเรื่องจริง
‪เรื่องจริง ขึ้นรถ!
‪ขึ้นรถสิ!
‪(ตลาดริมทางเอมี่)
‪ไปสิ!
‪ขึ้นรถสิวะ!
‪น้องเมียคุณโทรมา
‪คุณต้องบอกฉันว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‪คุณอยู่ไหน
‪นี่มันฝันร้ายชัดๆ
‪ฉันจะพาเขาไปไหนเนี่ย
‪ฉันทำบ้าอะไรเนี่ย เขาไม่เข้าใจ
‪จริงๆ เขาไม่เข้าใจเลย
‪บอกผมได้ไหมว่าคุณอยู่ไหน
‪ฉันจะอยู่ที่ไหนก็ไม่แตกต่างอะไร
‪อยู่ที่จุดพักที่ไหนสักแห่ง
‪ฉันแก้ปัญหานี้ไม่ได้ ทำไม่ได้
‪ฉันควบคุมเขาไม่ได้
‪บอกมาว่าให้ผมทำอะไร
‪ไม่ได้ คุณช่วยฉันไม่ได้
‪ผมรักคุณ
‪ฉันก็รักคุณ
‪ไอ้คนโง่ งี่เง่า ปัญญาอ่อน
‪นี่
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีเอง
‪พี่พานายไปที่ไหนดี
‪พี่ต้องพานายไปที่ไหน
‪ที่นายอยู่แบบเป็นตัวเองได้
‪จากนั้นเรา... พารูธไปหานายได้
‪เราแก้ไขเรื่องนี้ได้ เราทำได้ แต่น้องรัก...
‪น้องรัก...
‪นายต้องช่วยพี่
‪ได้ไหม
‪พี่พานายไปที่ไหนดี
‪อาจเป็น... ที่น็อกซ์วิลล์
‪ผมยังมีคนรู้จักอยู่ที่นั่นสองสามคน
‪และผมรู้...
‪ผมรู้ว่าโรงพยาบาลอยู่ที่ไหนบ้าง
‪และผมไปกบดานได้
‪ผมกบดานได้
‪โอเค
‪- น็อกซ์วิลล์นะ ‪- อืม
‪โอเค
‪- โอเค ‪- ผมขอโทษ
‪ไม่เป็นไร มา
‪โอ้ ไปตายซะ
‪ฮัลโหล
‪ใบเสร็จคุณเพิ่มขึ้น 19 เปอร์เซ็นต์
‪เยอะจังนะ
‪มากพอจะขยายเวลาหมายศาลได้เลย
‪ช่างเป็นเหตุการณ์พลิกผันที่น่าสนใจดีจริง
‪คงมีนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักมั้ง
‪งั้น...
‪ตอนแรกคุณทำฉันถูกลดตำแหน่ง ‪แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้
‪ตามเกมเก่งสินะ
‪บางทีฉันไม่น่าอายัดบัญชีนั้นเลย
‪บางทีคุณน่าจะยังอยู่ในห้องขังที่เม็กซิโกต่อไป
‪โอเค เรื่องเหลวไหลนี่จะทำให้ฉันได้อยู่ต่อ
‪แต่เราจะไม่เป็นมิตรต่อกัน
‪รู้ไว้
‪ยินดีต้อนรับ
‪สวัสดีค่ะ
‪แค่นี้เหรอคะ
‪ผู้ชายคนเมื่อกี้ซื้อมือถือเหรอคะ
‪ใช่แล้วค่ะ เอาด้วยไหมคะ
‪- เป็นอะไรไหมคะ ‪- ฉันไม่รู้
‪ต้องการความช่วยเหลือไหม
‪ไม่ค่ะ
‪เอาไป
‪ขอบคุณ
‪อร่อยนะเนี่ย
‪ใช่แล้ว
‪การกินแพนเค้กมื้อค่ำทำให้ผมนึกถึง ‪บ้านตรงถนนไฟร์พิงก์
‪ค้างคาว
‪มันเป็นบ้านที่ดี
‪จริงเหรอ
‪ระเบียงหน้าบ้านนั้นใหญ่
‪ใช่
‪นั่นระเบียงของลัคกี้
‪ใช่
‪มันเป็นเด็กดีมาก
‪นายต้องการอะไร
‪หมายถึงอะไร
‪ในห้าปี
‪ไม่รู้สิ โธ่
‪บอกมาสิ
‪พี่เป็นไรไหม
‪พี่สบายดี
‪บอกมาสิ
‪ก็ได้
‪ง่ายมาก
‪รูธ
‪หมา
‪บ้าน
‪สวน งานทำ
‪ถ้ามีแพะก็ดี
‪แต่ผมรู้สึกว่าต้องอีกแปดถึงสิบปี
‪ฟังดูดีจังนะ
‪พี่ล่ะ
‪พี่ชอบที่นายพูด
‪ทั้งหมาแล้วก็...
‪แพะด้วย
‪พี่ไม่มีหมากับแพะหรอก
‪พี่จะมีรหัสผ่านบัญชีเงิน ‪กับงานระดมทุนบนเรือยอชต์
‪ฟังดูแย่จัง
‪ก็ต้องมีคนทำนี่
‪กินอาหารสิ
‪กินสิ
‪เดี๋ยวมานะ
‪ว่าไง คุณอยู่ที่ไหน
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ที่รัก หายใจลึกๆ
‪คุณอยู่ที่ไหน
‪ฉันทำไม่ได้
‪ไม่ได้ มาร์ตี้ ฉันทำไม่ได้
‪- ขับรถอยู่เหรอ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪จอดรถเดี๋ยวนี้ คุณไม่ควรขับรถ
‪เวนดี้ คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของเรา ที่รัก
‪คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของเรา
‪เรารักคุณมาก กลับบ้านเถอะ
‪ให้เราดูแลคุณกันนะครับ
‪ฉันทำไม่ได้ ไม่ได้
‪ฉันควรไปห้ามเขาไหม
‪ที่รัก หายใจลึกๆ
‪เราทำอะไรอยู่เนี่ย ฉันทำอะไรอยู่
‪พระเจ้า
‪หายใจลึกๆ
‪นี่ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ที่รัก ทุกอย่างจะดีเอง
‪ไม่ ไม่...
‪ที่รัก กลับบ้านเถอะ ผมจะดูแลคุณเอง
‪ไม่ ฉันทำไม่ได้
‪บอกทีว่าคุณได้ยินผม ที่รัก
‪เวนดี้
‪เราทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ฉัน...
‪เราทำอะไรอยู่เนี่ย
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล