Jestem w szoku, że żyję.
Obsesyjnie boję się odrzutu przeszczepu.
Moje ciało może w każdej chwili chcieć pozbyć się nowego gościa.
Jestem cudem kroczącym po cienkiej linie.
SERIAL NETFLIX
Właśnie dlatego Chcę zostawić za sobą przeszłość
Chcę, byś poszła ze mną
Chcę umrzeć w twych ramionach, skarbie
Przepraszam za zdjęcie.
Nie ma sprawy, ale to mój gorszy profil.
Mogę toczyć walki na igrzyskach
Mogę błagać cię o wybaczenie
Przeprowadzić się do La Castellana
Niektóre kawałki wzruszają.
Zimną wodą o poranku
Tak, niektóre rozdzierają człowieka na pół.
Będę twoim wiernym szoferem
Wszystkim, czym tylko chcesz
Dzięki tobie znów się narodziłem
Byłaś dla mnie tchnieniem życia
- Nie. - Ależ tak!
Jeśli odejdziesz, co ze mną będzie?
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ta piosenka przybrała smutny ton
Chcę cię poślubić
Trwać przy twoim boku
Cieszyć się twoją miłością
Właśnie tego chcę
Chcę zostawić za sobą przeszłość
Chcę, byś poszła ze mną
Chcę umrzeć w twych ramionach, skarbie
Wszyscy wychodzić!
Mój aparat!
- Tu jest. - Mój aparat.
Chodź.
Stań tutaj.
Kurwa.
Przepraszam.
Przepraszam. Proszę wybaczyć.
W środku jest moja żona!
Kurwa.
- W porządku? - Dzięki, że nas uratowałeś.
Nas?
Bez niego bym umarła.
- Ale katastrofa. - I jaka szkoda.
Jak mogę ci się odwdzięczyć za uratowanie mi życia?
- Chyba przesadzasz. - Skądże.
- Spójrz. - Na co?
- Moglibyśmy skoczyć na pizzę. - Raczej nie.
Wszyscy lubią pizzę. Ja ją uwielbiam.
Nie chodzi o to.
Po prostu nie przepadam za tą konkretną pizzą.
Jeśli naprawdę chcesz się odwdzięczyć,
to proszę.
- Masz pizzerię? - Tak.
- Serio? - Camila?
Gdzie byłaś? Dzwoniłem.
Zacaríasie, dobrze, że tu jesteś.
To jest Simón.
- Simónie… - Miło mi.
…to Zacarías, mój mąż.
Simón uratował mnie na koncercie.
Było tam istne szaleństwo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Mówiłaś, że nie idziesz na koncert. Co się stało?
Wiesz, że często mówię jedno, a robię drugie.
I uwielbiam Carlosa Vivesa.
- To było straszne. - Idziemy już?
Tak, chodźmy.
- Miło było cię poznać. - Nawzajem.
- Simón Duque. - Camila Duarte.
Chodźmy.
Nie!
Proszę, nie!
Nie!
Przepraszam.
- Wystraszyłeś mnie. - Co jest nie tak?
Miałam straszliwy koszmar.
Naprawdę?
Co ci się śniło?
Tonęłam i miałam obcą twarz.
Te sny są szalone.
- Dawniej nie miałam snów, pamiętasz? - Nie.
To dziwne, bo te koszmary zaczęły się po moim przeszczepie.
Czy serce może śnić?
Nie słuchasz mnie, prawda?
Tak sądzisz?
Myślę, że moje koszmary cię podniecają.
Podniecają mnie twoje nogi.
Są zagrożeniem dla ludzkości.
- Hej. - Tak?
Nadal nie mogę.
Nie czuję się gotowa.
Nie wiem, co jest nie tak.
Uciekasz czy biegniesz do mnie?
Wszamiemy chilaquiles z sosem salsa verde?
Chila… co?
A może obczaimy wenezuelskie arepas?
Tato, nie wygłupiaj się z samego rana.
Co jest, lasko? Kłopoty na dzielni?
To nie jest śmieszne. Nie słyszysz samego siebie?
Wyluzuj, chciałem tylko…
Co chciałeś?
Udawać, że wszystko gra?
Czy chcesz być jak ciocia Gabby
i mówić, że śmierć nie istnieje
i że jesteśmy jednością?
Nie, chciałem, żebyś się uśmiechnęła.
Ale się nie uśmiecham.
Ani trochę.
Bo od czasu, gdy skradziono serce mamy,
czuję się tak, jakby skradziono moje.
Ale ona miała szczęście, a ja muszę wciąż żyć.
Hej.
Musimy ponownie nauczyć się żyć i uśmiechać.
Bez niej.
I musimy wysprzątać kuchnię,
bo inaczej zjedzą nas tu karaluchy.
Któż to się uśmiecha?
Mama zawsze przestrzegała przed karaluchami.
Tak.
Nie zastanawiasz się…
kto teraz chodzi z sercem mamy?
Zastanawiam się.
Cały czas.
Chodź tu.
Jesteś w świetnej formie.
Nie słyszę nic niepokojącego.
Gdyby pan je słyszał zeszłej nocy.
To było tak, jakby moje serce chciało mi coś powiedzieć.
Masz w sobie zdrowy organ, który jest w idealnym stanie,
ale musi się przyzwyczaić do nowego domu.
Daj mu czas.
Ono chyba mnie nie lubi.
To dziwne,
bo czasami, kiedy patrzę w lustro,
czuję się inną osobą.
To przelotne uczucie, ale i tak.
Biorcy przeszczepów mają czasami fałszywe poczucie,
że noszą teraz w sobie część życia dawcy.
Ale to nieprawda.
Naprawdę nie ujawni mi pan tożsamości dawcy?
Camilo, proszę. Skończ z tą obsesją.
Bądź wdzięczna i żyj swoim życiem.
Wie pan, co myślę?
Że to była kobieta.
Jedyną rzecz, jaką musisz wiedzieć,
jest to, że twoje nowe serce sprawuje się idealnie.
Teraz jest twoje. To wszystko.
Pozdrów ode mnie twojego męża.
Oczywiście.
Tak czy owak, doktorze, jakoś do tego dojdę.
Nie wiem jak, ale proszę zapamiętać moje słowa.
Dowiem się.
Zacaríasie, tu doktor Carrasco.
Posłuchaj.
Twoja żona nadal ma tę obsesję.
Musisz ją powstrzymać.
Naraża to na niebezpieczeństwo wiele osób,
łącznie z tobą.
Doktorze, ta informacja nie wyjdzie na jaw bez mojej wiedzy.
Spokojnie.
Ależ elegancko kazałeś mu się odpieprzyć.
- Dolać ci? - Nie, dziękuję.
To nie jest normalne.
Ile razy będziemy tu wracać?
Ciągle chodzą mi po głowie słowa Renteríi.
„Valerii nie wybrano przypadkowo”.
Oni wiedzieli, że jej serce jest zgodne z sercem kogoś innego.
Mieli jej dokumentację medyczną.
Jechali za nami, Julio.
Policja wszystko sprawdziła.
Śledztwo nadal się toczy.
Teraz dom wygląda lepiej. Racja, młody?
Nie zmywam naczyń.
Dobra, ja to zrobię.
Skończyłeś?
Zabierz te rzeczy stąd.
Znajdź na dole skrzynkę z narzędziami i włóż je do niej.
Nie rozkazuj mi. Nie jesteś mamą.
Ty nie jesteś moim synem, a muszę się z tobą użerać.
Mały, pomóż mi, dobrze? Potem możesz pograć w gry wideo.
Ja to dokończę.
Dobra.
Na ziemię, jeśli chcesz przeżyć!
Lucasie, odłóż to.
Odłóż to!
Co się stało?!
Ostrożnie!
- To się stało. - Co?
Co?! Lucas miał broń!
Stał tam i niemal mnie zabił!
- Jak to?! - To był wypadek.
- Ładny wypadek. - Co?
Strzelił do mnie. Na szczęście chybił.
Coś ty narobił?! No co?!
Ostatni raz w życiu trzymałeś broń w rękach, jasne?!
To nie jego wina, tato. Ma dziesięć lat.
- Po co ci broń w domu? - Do obrony.
- Do obrony? - Tak.
Ale nie pomogła uratować mamy.
To był wypadek, tak?
- Wypadek? - Oczywiście.
Wasz tata pozbędzie się broni, a ty dostałeś nauczkę
i musisz teraz z tym żyć.
Nie, tato.
Pozbędę się tej broni.
Wiem, że nie będzie nam łatwo odzyskać szczęście.
Ale przynajmniej jesteśmy razem.
To wszystko, co mamy.
W porządku?
Dziękuję.
Pamiętaj, jaki chcemy osiągnąć efekt:
ciepła, bliskości, zaufania.
Nawet zdobywca Pulitzera miałby problem,
by uczynić z tego człowieka kandydata godnego zaufania.
Wystarczy, że ukryjemy pustkę w jego głowie.
Nie oczekuj cudów.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Tirso.
Tak?
Nie odstępuj jej.
- Coś jest nie tak. - Jak pan sobie życzy.
W końcu spotykamy się osobiście.
Zac ciągle o tobie mówi i teraz wiem, dlaczego.
Miło mi pana poznać.
Przyjechałam zrobić parę zdjęć.
Od wszystkiego innego ma pan je.
One są bardzo przydatne.
To jest Szybka, a to Wściekła.
Taki jestem, Camilito.
Mam wielkie serce i pragnę służyć mojemu narodowi.
Przygotuję sprzęt do sesji.
Czy mi się wydaje,
czy twoja żona jest posępniejsza od grabarza?
Braulio, prosiłem cię, żebyś przyszedł bez bliźniaczek.
Jeśli media to zobaczą, zaczną pytać. To nie jest ci potrzebne.
Czemu chcesz zepsuć mi całą zabawę?
Zachowujesz się jak mój ojciec.
Płacisz mi, bym zrobił cię prezydentem, tak?
Musisz mnie słuchać.
- Dziewczyny, słyszałyście pana Marudę. - Tak.
Zaczekajcie w hotelu. Później wam to wynagrodzę.
Bez klapsów.
Idźcie.
W porządku.
Dobrze.
Gotowy.
Róbmy te zdjęcia!
Co pan sądzi o kandydaturze Julii Moncady?
Jakieś rady?
Niech nie marnuje czasu na politykę.
Polityka to męska gra.
Proszę posłuchać.
Nie mówię, że kobiety nie są kompetentne,
ale z problemami tego kraju
może zmierzyć się jedynie ktoś z jajami.
I nie chodzi tu o mnie,
ale o to, by ten kraj się odrodził.
Dlatego musimy połączyć siły, aby dokonać zmian.
Dziękuję i miłego dnia.
Czyli twierdzi pan, że kobiety są niezdolne do rządzenia?
Pani Valeria przechodziła badania.
Wiem, ale jakie?! Na co? Kto je wykonał?!
Potrzebuję informacji!
W czym mogę panu pomóc?
Jestem Simón Duque, mąż Valerii.
Parę miesięcy temu żona miała tu badania. Chcę znać wyniki.
Proszę zapytać żonę.
Moją żonę zabito.
Posłuchaj no.
Daj mi te wyniki
albo uznam, że jesteś w to zamieszany.
Czy to jasne?
Pomogę panu, ale proszę puścić.
- To musi być błąd. - Nie, to te wyniki.
Mamy problem.
BYCIE DAWCĄ RATUJE ŻYCIE
Była w ciąży.
Nie odkryto tego podczas sekcji?
Nie chciałem cię bardziej martwić.
Przykro mi.
- To nic nie zmienia. - Ależ zmienia!
Moja żona została zabita i na dodatek była w ciąży! Rozumiesz?
Nie lubisz tej pracy? Nudzi cię? Co do cholery?!
Mam to zrobić za ciebie?
Zrobiliśmy naloty na dziesiątki nielegalnych klinik.
Mamy raporty z transplantacji wykonanych tamtego dnia.
Ani jednego przeszczepu serca.
Przesłuchaliśmy wiele osób.
A ten anonimowy telefon?
Wykonano go z budki.
Spokojnie.
Simónie.
Pół roku temu mało wiedziałem na temat handlu ludźmi.
Świętowałem urodziny żony, nie wiedząc, że są jej ostatnimi.
I nie poznałem mojego nienarodzonego dziecka.
Posłuchaj.
Ze 120 tysięcy przeszczepów wykonanych każdego roku,
nielegalnych jest pięć do dziesięciu procent.
To proceder przynoszący w wielu krajach miliardy dolarów zysku.
W Kosowie, na Cyprze, w Egipcie.
Czego ty, kurwa, chcesz?
Zrozum, że to, co stało się Valerii,
to nie jednostkowy przypadek ani dzieło amatorów.
To wielka siatka.
Mam ot tak zapomnieć i żyć dalej?
Czego ty chcesz?
Nie chcę, żeby twoje dzieci straciły też ojca.
Bawiąc się w detektywa, możesz wpaść w prawdziwe kłopoty.
Serce twojej żony mogło trafić do każdego.
Być może tej osoby nie ma już w kraju.
Nie naciskaj.
Nie warto.
Dziękuję.
Za statystyki.
To nie takie proste.
Ale też niezbyt trudne.
A byłoby szkoda…
gdyby tyle forsy przeszło ci koło nosa.
Żałowałabyś.
A forsa na pewno ci się przyda.
Nie chcę stracić pracy.
Doktor Carrasco się nie dowie.
I wiesz co?
Jeśli chodzi o forsę, to bez obaw.
To żaden problem.
Dobra.
Do zobaczenia o 21 w siedzibie gazety.
Nadal miewasz te dziwaczne sny?
To moje równoległe życie.
Możesz w to uwierzyć?
Jakby ktoś wysyłał mi wiadomości.
Ale nie potrafię ich zrozumieć.
Dziękuję.
Dziś przyjmuję tylko dobre wieści.
Wieczorem dowiemy się, kto jest dawcą.
Czekaj.
Co jest?
Zgubiłeś coś?
Szukam czegoś.
Czego? Amfy? Koki? Kwasu?
- Mów. - Nie.
- Nie? - Nie.
Mam chorego brata. Potrzebuje nerkę.
- Nerkę? - Tak, mam forsę.
Ten gość szuka tu nerki.
Czego on tu chce?
Mojej nerki?
- Zobaczmy, ile masz. - Puść.
Wiesz, co myślę?
Że jeśli znów zobaczę cię w tej okolicy, spuszczę ci wpierdol.
Zrozumiano?
Jasne?
Bar Milonga w centrum.
Siedzą tam goście handlujący tym, czego szukasz.
Przyszedłem przeprosić w imieniu sekretarki doktora Carrasco.
Postanowiła się wycofać w ostatniej chwili.
Nie wiem, o czym mówisz.
Czemu miałaby popełnić przestępstwo?
Naprawdę nie mam pojęcia, o czym mówisz, Zacaríasie.
- Camila jest przygnębiona. - Będzie bardziej, jeśli pozna dawcę.
Pomijając ten fakt,
to smutne, że tak znamienity dziennikarz jak ty
chciał przekupić biedną sekretarkę.
- Przyjaźnię się z Camilą. - Álvaro.
Biorcy przeszczepów nie mogą wiedzieć, od kogo pochodzą ich organy,
żeby ich tożsamość nie pomyliła im się z tożsamością dawcy.
Popadają w obsesję.
Wiodą nieszczęśliwe życie.
Wyszukują najdrobniejsze szczegóły i przywłaszczają je sobie.
Aż po pewnym czasie nie poznają samych siebie.
Zacaríasie…
Jeśli chcemy pomóc Camili, jaką znamy,
nie możemy dopuścić, by poznała dawcę.
Zrób to dla niej.
Nakłoń ją, żeby zaprzestała poszukiwań.
Boże, to przerażające.
Ten sen to podświadome poczucie winy z powodu posiadania czyjegoś serca.
Uwielbiasz się przechwalać,
że przez dwa semestry studiowałeś psychologię.
Dla jasności: przez trzy semestry.
Zapomnij o tym śnie.
A twój brat plecie bzdury.
Spójrz na mnie.
Masz pracę, którą uwielbiasz, kochającego męża,
życie, którego każdy ci zazdrości.
Wiesz, co powinnaś robić?
Cieszyć się tym, co masz.
Chcę czegoś więcej, mamo.
I właśnie tego dotyczy ten telefon.
Tak?
Wystraszyła się i nie przyszła.
Kłamiesz.
Dzwoniłem do niej, ale kazała mi się odczepić.
Camilo, lepiej tak to zostawmy.
Neapolitańska i cztery sery do szóstki.
Już się robi.
- Moja przyjaciółka Tata… - Cześć.
…w każdy czwartek jadamy pizzę.
Postanowiłam, że dziś spróbujemy pizzy od mojego bohatera.
„Bohatera”?
- Serio? - Tak.
On twierdzi, że są przepyszne.
Zaraz znajdę wam stolik i przyniosę napoje.
Musisz nam polecić waszą najlepszą pizzę.
Jeśli miałbym wam coś polecić,
to stołowanie się u nas w każdy czwartek.
Rany.
Tak dobry z ciebie kucharz?
Ze mnie może nie, ale z mojego taty tak.
Jestem jego pilnym uczniem.
- Wiecie co? - Wspaniale.
Mam wrażenie, jakbym już wcześniej tu była.
Od kiedy to tak bardzo lubisz jazz?
Dobre pytanie.
Widzę podwójnie.
Lubię to.
Za czwartki!
- Ten kawałek wzruszy cię do łez. - No i?
Zdałem egzamin?
Zapytaj ją.
Powiem tylko,
że mój dietetyk chyba straci pracę.
Zgadza się.
Muszę już iść. César przyjechał.
O nie.
Twój mąż to największy nudziarz pod słońcem.
Słucham? Nie większy niż twój.
- Było miło. - Mnie również. Dobranoc.
- Ja też już pójdę. - To zły pomysł.
Wiesz, co jest najgorsze?
- Że się z tym zgadzam. - Świetnie.
Może jeszcze piwo.
Jeszcze jedno?
To pierwszy raz od dawna, gdy mój syn się uśmiecha.
Przyjdę tu z Zacaríasem. Spodoba mu się.
Albo nie.
Raczej nie. To straszny malkontent.
I nudziarz, prawda?
- Słowa twojej koleżanki. - Tak.
Mam wrażenie, że Zacarías zapomniał,
że radość, niczym diabeł, tkwi w drobnych szczegółach.
I że odchodzi tak łatwo, jak przychodzi.
Gdzieś przeczytałam,
że radość jest pełna niczym jędrny pomidor.
Ale szczęście nigdy nie jest pełne.
Zawsze coś je psuje.
Szczęście nigdy nie jest pełne.
Zawsze coś je psuje.
Ale…
Co jest?
- Powiedziałam coś nie tak? - Nie.
- Wlepiałeś we mnie wzrok. - Skądże, nie wlepiałem.
Muszę już iść. Ile płacę?
To na koszt firmy.
- Nie! Przecież tyle zjadłyśmy! - Nalegam.
To w ramach… długoletniej przyjaźni.
- Bardzo długiej. - Tak.
Wiem, jak ci się odwdzięczę.
W przyszłym tygodniu mam wystawę zdjęć.
Wieczorem.
Przyjdź.
Nie wychodzę bardzo późno,
bo pracuję w pizzerii, ale… spróbuję.
Przyjdź.
- Co? - Wpadnij.
Przyjdź, z kim tylko chcesz.
Ta trąbka prześlicznie gra.
Naprawdę.
- Dzięki za wszystko. Dobranoc. - Dobranoc.
Podwyższ do stu.
Teraz na pewno wygram!
„Silni wybiją się nawzajem, a słabi przetrwają”.
- Tak! - Bernard Shaw, słynny dramaturg.
Rozmawiałem z dzieciakami w szkole…
Szukam czegoś. Może mógłbyś mi pomóc?
Nie handlujemy tu prochami.
- Nie chodzi o narkotyki, ale o… - Tak!
…coś bardziej skomplikowanego.
Tak!
Mam bardzo chorą żonę.
Wymaga przeszczepu serca.
Może masz znajomego albo kumpla…
Źle trafiłeś.
Mam forsę.
Źle trafiłeś, koleś. Wynoś się stąd!
Dokąd idziesz, przystojniaku? Zostań na chwilę.
- Chodź tu. - Nie, dzięki.
Hej, co jest?
Co wy robicie?
Nie żyje.
Luqui, zostaw to.
Już wiem, czemu Vale chowała kontrolery.
To jest nieznośne.
Pachnie cudownie.
Jest z mięsem, żebyś nie narzekała na bakłażana cioci Gaby.
- Serio? - Tak.
- Lucas! - Luqui!
- Lucas! - Idę!
Chodź, jest z mięsem!
- Ładnie uprzątnęłaś. - Jestem głodny!
Gdzie się podziewa Simón?
Pojechał na przesłuchanie, prawda?
- Przesłuchanie? - Tak.
Czemu mi nie powiedział?
Dokąd idziemy?
Spokojnie!
Myślisz, że możesz tak węszyć?
- Kto ci o nas powiedział? - Nikt.
- Śmierdzi mi gliniarzem. - Nie!
A raczej trupem.
Nie jestem gliniarzem!
Garabato!
- Co jest takiego ważnego? - Ten typek.
Szuka serca. To pewnie wtyczka.
- Nie! - Zostaw.
Nie jest wart naboi.
Dziwne. Pojawił się znikąd i zaczął zadawać pytania.
Słyszałeś, co mówię?
Wiesz coś o jakichś sercach?
- Nie. - Ja też nie.
Widzisz?
Dajcie mu wycisk, żeby więcej o nic nie pytał.
Niech to zapamięta.
Jak…?
- Co się stało? - Nic.
Kto ci to zrobił?
Jakieś oprychy chciały mnie okraść.
A ja postanowiłem się bronić.
Tato, to makijaż?
Nie, Luqui. Przynieś apteczkę.
Już się robi!
- Zabierzemy cię do szpitala. - Nie, wystarczy tabletka na ból.
- Lucasie, nie trzeba! - Pospiesz się.
- Jest! - Przynajmniej cię opatrzę.
Mama najpierw przemywała rany wodą z mydłem,
a potem dezynfekowała.
Robisz to na odwrót!
Nie ma czasu.
Mam dobre wieści. Czekaj.
Tata…
uratował telefon.
Nie do wiary.
- Nie ruszaj się. - Delikatnie!
SPOJRZENIA CAMILA DUARTE
Dziękuję.
Jak się masz?
Mamo, nie przesadzaj z alkoholem.
Spokojnie. Dziś wszystkie oczy skierowane są na ciebie.
Ja i tak jestem niewidzialna.
Właśnie o tym starasz się zapomnieć.
Spokojnie, moja ukochana teściowa nie nabroi.
Uwielbiam, kiedy się mnie boicie.
Ludzie prawią same komplementy.
Przy tej ilości szampana powinni oklaskiwać każde zdjęcie.
Miło, że przyszedłeś, polityczny geniuszu.
Musiałam go błagać,
żeby nie przyprowadził tu swojego gwiazdora kandydata.
Jestem tu więc jedyną gwiazdą.
Żartuję.
- Wybacz. - Oczywiście.
- Cześć. - Przyszedłeś.
Chciałem zobaczyć twoje prace.
Oby ci się spodobały tak bardzo, jak mnie smakowała twoja pizza.
Dziękuję.
- A jeśli nie, to kłam. - Dobrze.
Denerwuję się.
Z kim mam przyjemność?
To on odzyskał mój aparat
i uratował mnie na koncercie Carlosa Vivesa.
A ty w wyrazie wdzięczności zaprosiłaś go na swoją wystawę.
- Tak. - Oczywiście.
Simón posiada też…
- Pizzerię? - Tak.
Skąd wiesz?
- Powiedziałaś mi. - Tak?
- Camila Duarte? - Tak.
- Carlos Sepulveda, El Espectador. - Miło mi.
- Możemy porozmawiać? - Oczywiście.
- Wybaczcie. - Jasne.
Baw się dobrze.
Hawajska ma wzięcie?
Mamy szeroki wybór pizz, ale hawajskiej nie robimy.
- Mam pytanie. - Słucham.
Czy pizzermani znają się na sztuce?
Mam wiele odpowiedzi na to pytanie, ale wolę zachować milczenie.
I dobrze. Ignoranci lubią być bezczelni.
Idę się douczyć.
Proszę bardzo.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz