Mamo!
SERIAL NETFLIX
Jest piękna, prawda?
Chcę kupić to zdjęcie.
Nie musisz tego robić.
Miło, że podobają ci się moje prace, ale wszystko tu jest drogie.
Nieważne.
Czemu je zrobiłaś?
Na tamtym maratonie zrobiłam wiele zdjęć.
Ale ta kobieta przykuła moją uwagę swoją pozą.
Jej uśmiech ma w sobie tyle życia.
To niesamowite.
Mogłybyście się zaprzyjaźnić.
Znasz ją?
Była moją żoną.
Zamordowano ją tydzień po tym, jak zrobiłaś to zdjęcie.
Simón!
Valerio.
Valerio!
Tato!
Tato, obudź się!
Nie chcę śnić o mamie!
Chodź do mnie.
Razem będziemy mieć spokojniejsze sny.
Powinnaś pić ze szczęścia.
Zasłużyłaś na huczne przyjęcie.
Gdzie twój drink?
Jestem szczęśliwa.
Ale nie mogę przesadzić.
To co tu robisz?
Mam tachykardię.
Przestraszyłam się.
Czuję się, jakbym miała w sobie serce pędzącego gdzieś konia.
Tak, czuję to.
Wiesz, co myślę?
- Co? - Że podnieca cię moja blizna.
Możliwe.
Jak ci minął dzień?
Pierwszy sondaż to katastrofa.
- Naprawdę? - Tak.
- Co ty powiesz? - Katastrofa.
Dlaczego?
Podjęliśmy decyzję.
Załatwimy Cárdenasowi żonę.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Chodź tu.
Naród musi myśleć, że Cárdenas jest rodzinnym człowiekiem.
I że ma rodzinę.
Dzieci.
Ogródek.
Tak.
Psy.
Brzmi świetnie.
- Tak sądzisz? - To mi się w tobie podoba.
- Co? - Że się nie poddajesz.
A ty co, nieprzytomny jesteś?
- Mówię, że się potknąłem! - Jasne.
Jajka się spalą!
Co się stało?
Oparzyłam się pieprzonym olejem.
Włóż rękę pod bieżącą wodę.
- Nie trzeba. - Trzymaj tak.
Dobrze.
Zaraz zjesz pyszne przypalone jajka.
Sam, zabierzesz go na trening piłkarski?
- Znowu ja? - Tak, ty. Uspokój się.
Nałóż sobie.
Naleję ci soku.
Poproszę.
Zrobię śniadanie po bieganiu z tatą.
Dobrze, mamo.
Wybierzesz się z nami?
No chodź.
Kusząca propozycja, ale nie.
- Dobrze. - Lenię się.
Simón, chodź! Życie jest krótkie!
- Mamy sok? - W lodówce.
Niedługo wrócę, żeby zrobić śniadanie.
Nawet w sobotę nie mogę odpocząć.
Szybko.
- Pa, dzieciaki! - Pa, mamo i tato!
- Bawcie się dobrze. - Pa!
Samantho, mogłabyś mieć odrobinę zdrowego rozsądku!
Przepraszam, że nie umiem smażyć jajek,
gotować ani prać ciuchów!
Wybacz, ale nie jestem mamą!
Nie jestem nią!
Hej.
A ty co byś zrobił?
Żyłbym dalej.
Ja nie potrafię. Odchodzę od zmysłów.
Rozumiesz?
Álvaro, pomóż mi zdobyć tę informację.
- A jeśli Zacarías się dowie? - Nie dowie się.
Słowo honoru.
Cami, to niebezpieczne.
Całe życie jestem w niebezpieczeństwie.
Wewnątrz mnie coś się dzieje
i to mnie przytłacza.
Proszę.
Hej.
Spróbuję podzwonić.
Ale nie mogę nic obiecać.
Fajnie, że przyszedłeś.
- Bracho, znalazłaś nagranie? - Jest tutaj.
Usiądź.
To twoje. Bracho, to dla ciebie.
Puść mi to.
Wiem, gdzie znaleźć kobietę, której szukacie.
Jest w jeziorze przy moście Guadua.
W tle słychać kręgielnię.
To mogła być pielęgniarka
albo sprzątaczka, która widziała, co zrobili z Valerią.
A teraz może pracuje w kręgielni.
- To jest… - Jakiś trop.
W mojej pracy tropy to podstawa.
W tym mieście nie ma zbyt wielu kręgielni.
Porozmawiam z kierownikiem.
Przejrzę akta pracowników, popytam o stałych klientów.
- Zostaniesz tu z dzieciakiem? - Jasne.
Kochanie, posłuchaj. To dla ciebie.
Podoba ci się?
Przypomina mi o tobie. Komponuję ją na twoją cześć.
Hej.
Czego?
Śmiało.
Nie, czekaj.
Chwyć tak.
Trzymaj mocno.
I daj czadu.
Dzięki.
Trzy kręgielnie i nic.
„Cierpliwość to sztuka żywienia nadziei”. Znasz to powiedzenie?
Tato, jestem głodny.
Spokojnie, już idziemy coś zjeść.
W poniedziałek moi ludzie sprawdzą pozostałe kręgielnie.
Nie martw się, dobrze nam idzie.
- Na co masz ochotę? - Na hamburgera.
Znowu hamburgery?
KRĘGIELNIA LA VICTORIA
Poproszę dwa hamburgery i dwa hot dogi.
Dwa burgery i hot dogi. Już się robi.
- Dzień dobry. - Dobry.
Co podać?
Poproszę zimne piwo.
Co to takiego?
Nic. Sprawa osobista.
Piwo zaraz będzie.
Nie wszyscy muszą mnie lubić.
Najpierw byli biedacy, mój lud.
Rozdawaliśmy im leki, jedzenie, butle gazowe.
Potem byli bogacze, twoi przyjaciele.
Znosiłem te gówniane koncerty, wyglądając w smokingu jak pingwin!
A teraz mamy zwrócić się do klasy średniej?
Nie. Wymyśl coś!
Coś wymyślimy.
Musisz mieć żonę.
Żonę?
Mam dwie piękne kobiety.
Po co mi żona? Żeby zrobiła się z niej tłusta zrzęda?
Po co?
Udam, że tego nie słyszałem.
A ja udam, że tego nie zaproponowałeś.
Żonę?
Znajdziesz mi ją na Tinderze?
Bo niby jak?
Spytasz ją: „Lubisz się pieprzyć? Masz tę robotę”.
Brzmi dobrze?
Nie byłoby to pierwsze ustawione małżeństwo kandydata.
Nie zamierzam wymienić wykwintnej wołowiny na byle mielonkę.
Przepraszam.
Tęskniłeś za mną?
Wyraziłem się jasno, że nie chcę was więcej znać.
Wyluzuj. Szef chce cię widzieć.
Czego on chce?
Nie mam pojęcia. Niedługo wyślę sygnał.
Cholera.
Nie dotykaj.
Sukinsyn.
Odpierdol się, gościu.
Idź do diabła! Skurwysyn.
Żarty sobie stroisz?
Co ci odbiło, Mariachi?
Schowaj broń.
Nikt nie ma prawa przystawiać się do mojej kobiety.
Jestem striptizerką, nie dziwką.
Swoją zazdrością odstraszasz klientów.
Miałaś być niczym duch.
Niech się gapią, ile chcą.
Ale nie mogą cię tknąć.
A czy ja podchodzę do twoich kumpli
i mówię im, jak porywać ludzi i sprzedawać ich na organy?
Lepiej używaj tej buźki do innych celów.
Nie mów o mojej robocie tutaj ani nigdzie indziej.
Nie chcę stracić mojej kobiety.
Po prostu pozwól mi pracować w spokoju.
Chcę pracować w spokoju.
Dzień dobry.
Hej.
Co to jest?
Nie wiem. Liczyłem, że ty mi powiesz.
Nie ma karteczki.
Tata.
Ktoś na ciebie czeka.
- Cześć! - Cześć.
Zatem?
Mówiłem, że chcę kupić to zdjęcie.
Tak, mówiłeś.
Ale skończyły nam się cenówki.
Nie traktujesz mnie poważnie, co?
Simónie, to zdjęcie należy do ciebie.
Koniec i kropka.
Dobrze.
Ale pozwól mi się odwdzięczyć.
Nie.
- Dlaczego? - Bo nie zrobiłam tego dla ciebie.
Nie?
Potrafię być bardzo uparty.
Pomyślmy.
Wiem.
Naucz mnie robić pizzę.
Serio.
Jak sprawić, by ciasto było idealne?
Co to za sztuczka?
Naucz mnie klasycznego przepisu.
Zdradź mi ten sekret.
- Dobrze. - Naprawdę?
- Tak. - Umowa stoi.
- Dobrze. - Super.
Kiedy zaczynamy?
Kiedy udzielisz mi lekcji?
- Kiedy chcesz. - Tak?
- Oczywiście. - Dobrze.
- Pójdę już. - Pa.
Witam uroczą teściową.
- Co tam? - Dobrze.
- Luchín. - Cześć.
Jakoś klepię biedę.
- Jak się masz? - Dobrze.
Musisz mi pomóc.
Daj mi wódki i jestem twoja.
Oczywiście.
Zdradzisz, jakiego szamponu używasz?
Jasne.
Gdzie moja córka?
Fotografuje świat.
- Proszę. - Dziękuję.
Chciałbym, żebyś rzuciła na to okiem.
ISABEL MALDONADO, 42 LATA, PIOSENKARKA
Zakładasz luksusowy burdel?
Nie, za dużo konkurencji.
Szukam kolejnej pierwszej damy.
Muszę ożenić Cárdenasa.
Co takiego?
Isabel Maldonado jest puszczalska. Odpuść.
Marta Gracia, zepsuta. Uczyła się od drugiego męża.
Diana Reyes. Rywalizowała ze mną.
Jest głupsza od Cárdenasa.
Słuchając jej przez cały dzień, nabawisz się krwotoku z uszu.
Tu jej nie ma.
Nie ułatwiasz sprawy.
Spróbuję to zmienić.
Mam idealną kobietę.
Poznaj nową pierwszą damę.
- Co takiego? - Czemu nie?
Odbiło ci?
Rozważasz wyjście za mąż za Cárdenasa?
Czemu nie?
Małżeństwa aranżowane zwykle są udane.
Mamo, to nieznośny kretyn.
Wiesz, że bzyka siostry bliźniaczki?
Nazywa je Szybka i Wściekła.
Jest oryginalny.
Mój Boże.
Camilo.
Wiesz, co robiłam w ciągu ostatnich lat?
Byłam twoim cieniem.
Żyłam dla ciebie.
Dla twojego serca, które mogło nagle się poddać.
Ale to koniec.
Poświęciłam swoje życie dla…
- Dla mnie. - Tak, dla ciebie!
Musiał mi wystarczyć twój ojciec nieudacznik.
Gdy ci się pogarszało, po trochu umierałam.
A gdy wracałaś do zdrowia, ja również.
Ale masz już nowe serce, prawda?
Teraz moja kolej na to, by żyć.
Chcę błyszczeć.
Poznawać prezydentów, całować dzieci, być w telewizji.
Tego właśnie chcę!
Przykro mi, że nie miałaś takiego życia, mamo.
Więc teraz nie próbuj mi go odebrać.
Nie obchodzi mnie Cárdenas.
Może sypiać, z kim chce. Udomowię go.
Nie chcę być jego żoną,
tylko pierwszą damą tego kraju. Kropka!
Popełniasz błąd.
Camilo, nie chcę twojego błogosławieństwa.
Panienko! Możesz tu podejść?
Chwileczkę.
Co jest?
Znudziło ci się bycie kelnerką?
Uśmiechnij się!
Mrugnij okiem.
Może dziś przyjdzie jakiś seksowny facet i olśni cię dowcipem?
Nie jest łatwo mnie olśnić, Tereso.
„Nie jest łatwo mnie olśnić, Tereso”.
Mamo!
Mamo, nie ruszaj się. Tam się pali!
Nie! Mamo!
Mamo, proszę!
Mamo!
Moje zamówienie!
Uspokój się.
Masz dobry gust.
A tu mam dzieło sztuki.
To zdjęcie jest niezwykle drogie.
Mówiąc „drogie”, mam na myśli bezcenne.
Wiesz, że w sobotę większość ludzi wybiera pizzę?
Serio? A ja wybrałam czwartek.
- Praktykantka gotowa? - Tak.
- Rozciągnijmy pizzę. - Dobra.
Właśnie tak.
To sekret naszej pizzerii.
Ciasto jest cienkie i elastyczne.
Najbardziej zbliżone do pizzy neapolitańskiej.
Dobrze ci idzie.
Krok drugi: odłóż ciasto.
Odstawiamy je na godzinę, żeby drożdże wyrosły. Jasne?
Jak mówiła Valeria,
na dwa okrążenia wokół Central Parku.
Teraz ugniatamy.
Wspomniałeś, że Valeria…
została zamordowana.
Co się stało?
Wolałbym teraz o tym nie mówić.
Zwłaszcza że mamy przed sobą ciasto na pizzę,
które trzeba uformować.
Przepraszam. Masz rację.
Chcę zacząć nakładać dodatki.
Brakuje nam jeszcze kluczowego składnika,
czyli ziół do ciasta.
To wiekowa tajemnica mojego taty.
Wyjdzie wspaniale.
Nie sądzisz, że z pizzą życie smakuje sto razy lepiej?
Jedna ręka na spodzie, druga na górze i delikatnie masuj.
Pamiętajcie, że pracujemy z prymitywnym umysłem.
- „Prymitywny” to komplement. - Mało powiedziane.
Ta decyzja bez wątpienia uratuje życie Camili.
Ale może zniszczyć ciebie.
Potrafię trzymać w ryzach moje sumienie.
Sumienie sięga głębiej, niż myślisz.
Zacaríasie?
Wolałbyś przełożyć to spotkanie?
Nie.
W polityce nie chodzi o posiadanie racji,
ale o stwarzanie pozorów jej posiadania.
Zapisz to.
Wiedzą należy się dzielić.
Cárdenas to PR-owa porażka,
a my mamy uczynić go najpotężniejszym człowiekiem w kraju.
Fascynująca praca, prawda?
To wyzwanie.
Zdecydowanie.
MARIACHI: WIDZIMY SIĘ ZA 20 MINUT POD ADRESEM, KTÓRY CI WYSŁAŁEM.
Skarbie.
Wiesz, gdzie są baterie do pilota?
W szufladzie ze sztućcami.
No jasne, bo baterie idealnie pasują do sztućców.
Zawsze tam były.
Co robisz?
Zadanie domowe. Świetna zabawa.
Co to za znak?
To symbol pielęgniarek. Czemu pytasz?
Bez powodu. Muszę coś załatwić.
Zabierz Lucasa do cioci i zastąp mnie w pizzerii.
- Ale muszę… - Proszę.
To niedorzeczne.
Álvaro mówił, że można im ufać?
Oczywiście.
Popełniasz błąd.
Coś ty taka bojaźliwa? Chodź.
Cami, przemyśl to.
A jeśli wpadniesz w kłopoty?
Camilo!
Dziwnie się czuję.
Miewam niedorzeczne myśli, uczucia i sny.
Musi mi pan pomóc to zrozumieć.
Potrzeba do tego pnącza śmierci.
Pnącza śmierci? Nie ma mowy.
Chodźmy stąd.
Ayahuasca ujawni twoje wnętrze.
Tam znajdują się odpowiedzi.
W twoim sercu.
Dziewczyno.
Ayahuasca to silny narkotyk.
Proszę, Cami.
W moim sercu?
Skarbie, wypadło mi spotkanie służbowe.
To nie potrwa długo.
Kocham cię.
- Gdzie ją wysadziłeś? - Pod domem jej przyjaciółki Taty.
Zawsze pojawiasz się, gdy życie twojego taty robi się szalone.
Skąd to się tu wzięło, dziadku?
Cóż, życie.
Życie jest szalone, Sami.
Twój tata poznał pewną fotografkę.
Nie wiem gdzie.
Zaprosiła go na swoją wystawę,
a tam była twoja mama.
Piękne zdjęcie.
Przepiękne.
Rentería, tu Simón Duque.
Oddzwoń do mnie.
- Witam. - Cześć.
- Chcesz stolik? - Nie, może być przy barze.
- Daj mi jedno piwo. - Jasne.
Coś do jedzenia? Mamy skrzydełka z kurczaka.
- Już jadłem. Dzięki. - Rozumiem.
Szukam rudowłosej dziewczyny
z tatuażem na ręce.
- Karla przez K. - Tak.
Ma dziś wolne.
Wiesz, gdzie mogę ją znaleźć?
Jesteś gliną?
Nie.
Widziałem ją tu ostatnio.
Coś między nami kliknęło i chciałem znów ją zobaczyć.
Rozumiem.
Te cichutkie są najgorsze, co?
We wtorki pracuje w klubie.
Cześć!
Piwo dla mnie, a dla niej tequila.
Dziękuję.
Co?
Dzięki.
Co to jest?
Sprawa osobista.
Dlaczego?
Nie.
Słucham?
Nie, dziś nie dostarczamy.
Nie ma dostawcy.
Dziadku, ja.
Chwila.
Ja pojadę.
Twój tata by mnie zabił, gdybym cię wysłał na motorze.
To nie byłby pierwszy raz, prawda?
Poza tym nie powiemy mu.
Proszę, dziadku. Puść mnie.
Tak?
Może pan złożyć zamówienie.
Już zapisuję.
Dwie pizze.
Karla! Hej, Karla!
Nie, nie.
Nie, nie!
Nie gaś silnika.
Co tam, szefie?
Jak się masz?
Gdzie twój boss?
Halo?
Pizza przyjechała!
Halo?
Dostawa pizzy.
Hej.
Chcę tylko porozmawiać.
Uspokój się.
Spokojnie.
Nie!
Zostaw mnie!
Zabierzcie to ode mnie!
Weźcie to!
Cami.
Nie!
Nie wiem, co to za środek, ale coś z nią jest nie tak!
Musi pan jej pomóc z tego wyjść.
Błagam!
Proszę spojrzeć!
Camilo.
Camilo?
Camilo.
Camilo!
Serce, które w sobie masz, nie powinno być twoje.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz