SERIAL NETFLIX
Brawo!
Garabato.
Przygotuj czerwony dywan.
Rojo, mamy robotę.
Kurwa, przez ciebie przegrałem.
Koniec grania. Ruszamy.
Valeria Martín.
Sportsmenka.
Surowa dieta.
Coś ty za jeden?
Wiesz, co czyni cię wyjątkową?
Twoja grupa krwi. Zero minus.
Czego chcesz?
Należę do stowarzyszenia dawców organów
i szukamy zdrowej wątroby.
Żartujesz sobie?
Takiej zgodnej z rzadką grupą krwi.
Pomocy!
Garabato!
Mam cię.
Brać ją!
Lunaparki są fajne?
Jedna kolejka górska jeździła o tak!
Spodobają wam się plaże Miami.
Kiedy będziesz? Mieliśmy się spotkać po wylocie z Orlando.
Wiem, ale taką mam pracę.
Wiem. Ratujesz ludziom życie.
Właśnie.
Właśnie dzwonią, żebym uratował kolejne.
Muszę kończyć. Kocham was.
- Pa. - I my cię kochamy.
Gdzie się podziewałaś?
Pracowałam na ulicy.
Na ulicy?
Pracowałaś?
Jesteś teraz kurwą?
O co ci chodzi?
Dzwoniłem do ciebie osiem razy. Nie odbierałaś. Dlaczego?
- Robiłam zdjęcia. - Z kim?
- Sama! - Co robiłaś?
Zdjęcia. Jestem przemoczona.
Nie możesz odebrać komórki? Jest wodoodporna.
Świat nie kręci się wokół ciebie.
Może komórka była wyciszona. Nie wiem.
Wezmę prysznic. Źle się czuję.
- Później pogadamy. - Czekaj.
Martwiłem się.
To wszystko.
SIMÓN ZAPOMNIAŁAŚ WZIĄĆ APARAT.
SIMÓN BEZ OBAW. JEST TU CAŁY I ZDROWY.
DZIĘKUJĘ!
CAMILA NAWET NIE WIEDZIAŁAM, ŻE GO ZOSTAWIŁAM.
DZISIEJSZY DZIEŃ BYŁ… ZASKAKUJĄCY.
Co z nią, doktorze? Nie spóźniliśmy się.
Przynajmniej teraz towar nie jest naruszony.
Niech pan nie narzeka.
Proszę brać przykład z kolegi i nie wtrącać się w moją robotę.
Nawet mu dobrze z oczu patrzy.
Dobra rada.
Niech pan nie drażni niedźwiedzia.
Dokończę kluczową robotę, żebyście mogli wynieść śmieci.
Dzień dobry.
Zastałam pańskiego wnuka?
Nie mam wnuka.
Ale ostatnio…
miał pan wnuka.
Cześć.
Chodzi o forsę za pizzę?
Nie, choć nie zapłaciłeś.
Chciałam się upewnić, że żyjesz.
W środku jest jakiś człowiek…
Nie mówię, że go porwałeś, ale on twierdzi, że nie ma wnuka.
Serio!
Zamknął mi drzwi przed nosem.
Ja porywacz?
Oskarżano mnie o różne rzeczy, ale nigdy o porwanie.
On ma Alzheimera.
Rzadko pamięta, kim jestem i kim sam jest.
Wejdziesz?
Nie zrobię z ciebie zakładniczki.
Socrates jest fanem rocka.
Wpoił mi, że to najlepsza muzyka na świecie.
Podoba ci się?
Nie bardzo.
Czemu opuściłeś szpital?
Uciekłeś.
Mam uczulenie na lekarzy i gliny.
I nic mi nie jest. Widzisz?
Zgrywasz chojraka.
Gdybym nie wezwała karetki, już byś nie żył.
No i, lasko?
Już ci podziękowałem.
Dziękuję.
Nie nazywam się „laska”, tylko Samantha.
Miło cię poznać.
Nie mam z czego ci zapłacić, Samantho.
Ale mogę ci zaproponować…
pocałunek.
Albo autograf.
Na co mi twój autograf?
Odbiło ci, kretynie?
Autografu nie chciałaś.
A ja się martwiłam.
Następnym razem wyświadcz mi przysługę i umrzyj.
To nieco dziwne,
że ktoś szuka dla mnie żony.
W historii ludzkości aranżowane małżeństwa nie są niczym nadzwyczajnym.
Romans to okropny wynalazek wymyślony w XVIII wieku.
Powinienem cię o czymś ostrzec.
Mam pewne nawyki, których nie chcę się pozbyć.
Spójrz.
Oto Szybka i Wściekła. Moje dziewczyny.
Ale jeśli ty i ja się dogadamy,
staną się moimi tajnymi zabaweczkami.
Hejka.
Dzień dobry pani.
Zagrzejcie mi wodę. Zaraz przyjdę.
Myślałam, że masz większą wyobraźnię.
W moim sercu jest miejsce dla niejednej.
Nie tak szybko, Braulio.
W przeciwieństwie do twoich dziewcząt jestem powolna i delikatna.
- Tak? - Tak.
Nie kłam.
Dobrze cię znam, Greto Volcán.
Pani Orgazm to mój ulubiony film.
Cóż…
byłam wtedy bardzo młoda.
Spokojnie.
Nie oceniam cię.
Nikomu nie wyjawię tej tajemnicy.
Nie chciałbym, żeby ludzie poznali brudne sprawy mojej przyszłej żony.
Skąd o tym wiesz?
Nie kłamałem, mówiąc, że jestem twoim wielbicielem.
Powiem ci coś.
Jeśli pamiętasz te rzeczy, które robiłaś w tych filmach,
to moglibyśmy je dziś poćwiczyć. Co ty na to?
Nie?
Ile macie lat?
Dwadzieścia jeden. A pani?
Czterysta.
Co robicie ze swoim życiem oprócz bycia kochanicami Cárdenasa?
Jestem influencerką.
I żeby było jasne.
Szykowanie się dla naszego tatuśka to robota na cały etat.
A kanduś jest wymagający.
Kanduś?
Kandydat!
Słucham?
Myślałem, że nie chcesz mnie widzieć.
Jak poszło z Roblesem?
Nie miał wolnego terminu.
Ale jutro go poszukam.
Rozmawiałeś z glinami?
Zemsta…
to samotna misja.
Nie wspomniałam czegoś o Roblesie.
To on dał zabójcom adres mojego domu.
To przez niego zginęła moja mama.
To sukinsyn,
który zbija fortunę na operacjach dla handlarzy organami.
Kto wie, ilu ludziom zrujnował życie.
Ktoś musi go powstrzymać.
Myślisz o policji?
Nie odzywasz się.
Jestem trochę niedysponowana.
Wróciłam przemoczona. Chyba będę chora.
Czasami myślę, że robisz to celowo.
Co takiego?
Nie słuchasz lekarza, nie dbasz o siebie.
Słucham?
Chcesz być mi ojcem, którego nigdy nie miałam?
Jutro sesja zdjęciowa z Cárdenasem i twoją mamą.
- Jutro? - Zapomniałaś?
W porządku.
Skądże, nie zapomniałam.
Ale nie mogę uwierzyć,
że mama bierze to wszystko na poważnie.
Jest twoją matką, pamiętasz?
Wiesz co? Nie jestem głodna. Pójdę się położyć, dobrze?
Chodź tu.
Potrzeba ci delikatnych pieszczot.
Tak.
Zacaríasie.
Naprawdę źle się czuję.
Gdzie ta żywiołowa kobieta, którą pokochałem?
No gdzie?
Nie mogę.
Serio, nie mogę.
Nie patrz tak na mnie.
Ostrożnie!
Mój aparat.
Cześć.
Proszę o odrobinę powagi.
Dobrze, nie bój się. Właśnie tak.
Mogę coś powiedzieć?
Od dawna nie czułem czegoś takiego.
Spokoju, ukojenia, pokoju ducha?
Tak, tego wszystkiego.
Czuję dokładnie to samo.
Co to za paskudztwo?
Mama robiła naleśniki albo arepy.
Mamy nie ma.
Wcinaj płatki albo głoduj.
- Nienawidzę cię. - Dość.
Nic z tego. Muszę rozebrać zmywarkę.
Czemu nie wezwiesz fachowca?
Mamy za dużo pieniędzy?
Dziadek widział cię w trattorii z tą fotografką.
Tak, z Camilą.
W podzięce za zdjęcie daję jej lekcje gotowania.
Domyślam się, że to jej aparat.
Tak.
Mały, za pięć minut wychodzimy!
- Dobra. - Pospiesz się.
Tato, co robisz?
Czego pan chce?
Co tam, szefie?
Tak się nie wita przyjaciół.
Do rzeczy. Jestem zajęty.
Boss chce wiedzieć, czy rozważył pan jego ofertę.
Halo?
Sukinsyn.
Ten głupek tylko utrudnia sprawę.
Coś nie tak, skarbie?
Mówisz sam do siebie.
Zaraz chyba eksplodujesz ze złości.
- Kawy? - Dzięki.
Daj buziaka.
A to co?
Co takiego?
Mówię o tym!
Co to ma być?
To ta ważna sprawa, którą wczoraj się zajmowałeś?
To nie to, co myślisz.
Którą dziwkę posuwałeś?
Żadną! Daj mi spokój!
Nie?
Chcę wiedzieć.
Fermínie, wytłumacz mi, co to jest.
Bo tutaj, w Meksyku i w Chinach, nazywają to „malinką”!
Zostawiła ci ślady zębów w osobliwym miejscu.
- Dość! - Widać wyraźne ślady!
- To nie to… - Wspaniale!
Mnie nie może nikt tknąć.
Ale ty i twoi kumple możecie posuwać prostytutki?
Nie byłem z dziwką, jasne? Wyluzuj.
- Tylko ty mnie kręcisz. - Łapy precz.
- Uspokój się. - Puść!
To nie tak. Troya, słuchaj.
- Fermín. - No co?
Jeśli coś odkryję,
to przysięgam na moją zmarłą matkę,
że utnę ci wszystko, co wisi ci między nogami!
- Puść! - Dokąd to?
Dzięki za ocalenie aparatu.
Już drugi raz uratowałeś mu życie.
To powoli staje się tradycją.
Owszem.
Ale muszę odzyskać ten aparat.
Nie porozmawiamy o tym, co się wydarzyło?
Jestem skołowana.
Ja też, ale to się stało, prawda?
Powiedz, gdzie mam przyjechać, żeby go odebrać.
Nie ma mnie teraz w domu, bo muszę coś załatwić.
Zadzwonię do ciebie, kiedy wrócę. Dobrze?
To musiałoby być do południa, bo potem mam zlecenie.
Jasne, może być w południe.
Na razie.
Dzień dobry. Jest doktor Robles?
Jest teraz na sali operacyjnej i do popołudnia będzie zajęty.
Rozumiem. Dziękuję.
Oczywiście.
Doktorze Robles, proszę tu podpisać.
Robles?
- Tak? - Musimy pogadać.
- Krewny pacjenta? - Nie.
Simón Duque, mąż Valerii.
Brzmi znajomo?
Zabito ją pół roku temu
i wyjęto jej serce do przeszczepu.
Co mam z tym wspólnego?
O ile wiem, był pan w tym kontenerze.
Porozmawiajmy na osobności w moim gabinecie.
- Przepraszam. - Z drogi!
Stój!
- Tam nie wolno wchodzić. - Wracaj tu!
Co ci odbiło, żeby samemu iść do tego lekarza?!
Mogłeś mi powiedzieć.
Bracho!
Tak?
Zbierz ludzi. Trzeba zatrzymać doktora Jacinto Roblesa.
Przekaż jego dane lotniskom. Będzie próbował uciec.
Robi się, szefie.
Tak jest, gdy zwykli ludzie bawią się w policjantów.
Pierdolony zombiak. Zaraz cię udupię.
Jeśli chcesz, zrobię spaghetti z klopsikami.
Wciąż jesteś wkurzona?
Jestem ładna, ale nie głupia.
Jakaś ty seksowna.
Idę do roboty.
Do diabła.
Co tam? Jak leci?
Był dziś jakiś facet i twierdził, że zabraliśmy serce jego żony.
Tej postrzelonej.
Koleś wie, że byłem jednym z chirurgów.
Gdzie pan jest?
Pakuję się.
Nie pójdę siedzieć.
Nigdzie się pan nie rusza!
Moi ludzie po pana przyjadą.
Jesteśmy to panu winni.
Pomożemy panu wydostać się z kraju.
Myśli pan, że policja mnie szuka?
To jasne.
Pana zdjęcie pewnie już wisi na każdym posterunku.
Proszę zostać w domu. Przyślę ludzi.
- Dzięki. Doceniam to. - Proszę czekać.
Do diabła.
Policja!
Otworzyć drzwi!
Ruszamy.
Halo?
Simónie.
Robles uciekł.
Sukinsyn nawiał.
Co za skurwiel.
Mariachi, wielkie dzięki.
Nie ma za co. Wszystko gra.
Od tego jest rodzina.
Słuchaj.
Kto jeszcze wie, że był pan w to zamieszany?
Nikt.
- Serio? - Tak.
Dobrze. Milczenie to pierwsza zasada w tym interesie.
Przepraszam.
Sprawdźcie, czy macie w rejestrach tego człowieka.
Chwileczkę.
Ty przodem.
Dzięki.
Kapitanie.
Cześć, skarbie!
Lecę do Miami.
Nie, wszystko gra.
Stęskniłem się za wami.
Chcę was zobaczyć.
Nie mów dzieciom.
To będzie niespodzianka.
Do zobaczenia.
Pa!
Nie, to moja żona.
Doktorku, tutaj pan wysiada.
- Dobra, dobra. - To pana przystanek.
- Na takim odludziu, co? - Tak.
Boss szczerze docenia lata pańskiej pracy na rzecz organizacji.
Co wy wyprawiacie? Nie!
Nie! Co wy robicie?!
Jestem ważną częścią tej organizacji!
Pogadajcie z Sarmientem!
Co wy wyprawiacie?!
Nacieszcie się widokami. Rzadko się takie spotyka.
- Cześć. - Cześć.
Samantha, prawda?
Tak. A ty to ta fotografka?
- Tata bardzo cię wychwalał. - Serio?
A nam o tobie nic nie mówił.
Chcesz wejść? Taty nie ma.
Mogę przyjść później.
Nie, miałam cię wpuścić. Tata wkrótce wróci.
Zapraszam.
Nie!
Nie wolno dotykać trąbki mamy!
Wszystko dobrze?
Tak.
Mogę prosić o szklankę wody?
Przepraszam, pani Trąbko.
Nie wiedziałam, że ma tak walecznego obrońcę.
Myślisz, że mi wybaczy?
Wątpię.
Twój tata miał rację.
Jesteś uroczym młodym człowiekiem.
Tu masz wodę.
Dziękuję.
Nie zajmuj jej i odrób lekcje.
Tata już jedzie.
Halo?
Co jest?
Niech zaczeka!
Miałam poprawić ci nastrój, ale widzę, że to nie zadziałało.
Czy to dlatego, że żona w domu ci nie daje?
Nie jesteśmy na ty.
Proszę przygotuj wszystko. Chcę sprawdzić sondaże.
Tak jest, szefie.
Mogłeś zadzwonić od razu po rozmowie z tą kobietą.
Złożyłaby zeznania?
Obiecałem jej w to nie wciągać.
Wystarczy nam lekarz. Ją zostawcie.
Znaleźliśmy Roblesa.
- Gdzie jest? - Nie żyje.
Na jakimś polu znaleziono jego rozczłonkowane ciało.
Pomimo kampanii w mediach społecznościowych,
wizyt w szpitalach, szkołach i sierocińcach,
poparcie dla Cárdenasa nie wzrosło.
Moncada ma nad nim 15 procent przewagi.
To jakiś absurd.
Ogromna przewaga.
Co robimy? Mamy mało czasu.
Dajcie nam chwilę, by się naradzić.
Dziękuję.
Co ty wyprawiasz?
Dziwnie się zachowujesz.
Jesteś nieobecny, obojętny.
Jak nie ty.
Odezwała się pewna organizacja.
Chce sojuszu.
To potężna grupa.
Ma wiedzę, wpływy.
To byłoby jak zaprzedanie się diabłu.
- Trzymaj się z dala od takich grup. - Wiem, stary.
Znasz mnie.
Co to za organizacja?
Co robią?
Czemu się tak zamartwiasz?
Bo jeśli otworzę tę puszkę Pandory, cena będzie wysoka.
- Wyszła okropnie! - Proszę.
- Zobaczmy. - Cześć.
Tato, popatrz.
Camila rysuje tak kiepsko, jak mama.
- Tak. - Nie widziałem brzydszej żyrafy.
- Superbrzydka. - Zgadzam się.
Zgłodniałem. Idę coś zjeść.
Syn nie ma ostatnio lekko, więc dziękuję, że go rozśmieszyłaś.
Nie ma sprawy.
To sympatyczny chłopak. Naprawdę słodki.
Wiesz, słabo radzę sobie z dziećmi.
Wcale tak to nie wygląda.
Samantho!
- Poznałaś moją córkę? - Tak, jest urocza.
Nie zaproponowała ci kawy ani…?
Choć zgrywa obrażoną,
to dzięki tym dzieciakom
mogę to miejsce nazwać domem.
To piękny dom.
Wiesz, co mi się tu podoba? Kolory i wystrój.
To dzieło mamy.
Mówię o wystroju.
Camilo, uczę się grać na trąbce.
- Jak mama. Posłuchaj. - Rany.
Ta trąbka jest dla ciebie za duża.
Pewnie trudno jest ci w nią dmuchać.
Znasz się na trąbkach?
Ja? Skądże.
Oglądałam tylko filmy na YouTube.
Valeria zawsze mówiła,
że kiedyś kupi Lucasowi mniejszą trąbkę.
Cóż.
Kawa już się robi.
RAZEM ZA ZMIANĄ
Tak?
Wyślij adres i zostań tam.
Inspektor Rentería.
Proszę z nami.
Jest pani aresztowana.
Proszę.
Twój aparat.
Dziękuję.
Nigdy wcześniej go nie zostawiłam.
Jestem przerażona.
Ja również.
- To jest takie… - Zaskakujące.
- Mały! - Tak?
Weź prysznic.
Do zobaczenia.
Idę do Oriany. Na razie.
Miło było cię poznać.
I dzięki za kawę.
- Pa. - Pa!
To nic osobistego.
Jest zła, gdy rozmawiam z jakąkolwiek kobietą.
To normalne.
Śmierć mamy musiała być dla niej trudna.
Wszyscy bardzo to przeżyliśmy.
Co dokładnie się stało?
Valeria została zamordowana.
Wybrali ją, porwali i zabili.
Jak to wybrali?
Jacyś goście…
wycięli jej serce i sprzedali innym skurwielom.
A ci przeszczepili je komuś, kto bez niego by nie przeżył.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz