SERIAL NETFLIX
To ona.
Ona.
Jesteś pewna?
Musimy już iść. Chodźcie.
No chodźcie.
Co to ma być?
Co tu się dzieje?
Camila?
Dobrze, że pan przyszedł.
Nie miałam do kogo zadzwonić.
Wszystko dobrze?
U mnie tak,
ale ciocia mojego przyjaciela jest bardzo chora.
Dzień dobry. Jestem Álvaro.
- Witam. - Miło mi.
Byliśmy na ostrym dyżurze.
Czekaliśmy przez wiele godzin,
więc postanowiłam pana odszukać.
Nie rozumiem.
Gabinet był zamknięty. Kto was wpuścił?
Pielęgniarka.
Widząc, w jakim stanie jest jego ciocia, postanowiła pomóc.
Otworzyła nam drzwi.
Czekaliśmy tu na pański powrót z sali operacyjnej.
Muszę was prosić o opuszczenie gabinetu.
Zadzwonię na ostry dyżur,
żeby natychmiast ją zbadali.
Bardzo dziękuję.
Chodźmy.
Dziękuję, doktorze.
Przepraszam za wtargnięcie i zrobienie zamieszania.
Camilo.
Coś nie tak? Wydajesz się…
Wszystko idealnie.
Dziękuję za pomoc.
Do widzenia.
Przepraszam, myślałem, że to dom mojego kuzyna Ezequiela.
Nie ma tu żadnego Ezequiela. Musi pan mieć zły adres.
Nie rozumiem. Moja mama mówiła, że była tu kilka tygodni temu.
Jak się pan nazywa?
Pańskiej mamy tu nie było, a ja jestem Simón. Przepraszam.
Nie wie pan, kto mieszkał tu wcześniej?
Wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku. Spokojnie.
Nie ma tu żadnego Ezequiela.
Jeśli szuka pan kuzyna, proszę wynająć detektywa.
Dziękuję.
Przepraszam.
Kto to był?
Nie wiem, ale mam złe przeczucia.
Daj znać, jeśli znów go zobaczysz.
Dobrze.
Nie chcę w to mieszać Cárdenasa.
To będzie nasza umowa.
Sprytne.
Żeniąc Cárdenasa z Gretą,
zostanie pan kolejnym zięciem przyszłego prezydenta.
Genialne.
Do rzeczy.
„Greta Volcán, pierwsza dama, jakiej ten kraj oczekuje”.
Wspaniale!
Co jeszcze?
- Zobaczmy. - Dobrze.
Jest jeszcze jeden.
„Pierwszy tryumf Braulia.
Kolumbijska Miss Universe pada do jego stóp”!
Tak jest!
Zac to geniusz.
Jest wart każdego peso, jakie mu płacę.
Nie mówiłam?
Tak czy owak…
chciałbym się dowiedzieć,
czy wygrałem również na loterii.
Nie owijasz w bawełnę.
Pragnę poznać Panią Orgazm.
Braulio.
Nasza organizacja
może od jutra zacząć przechylać sondaże na waszą korzyść.
W zamian za co?
Ministerstwo Handlu Zagranicznego.
Chcecie kontroli nad towarami wychodzącymi z kraju.
Oraz urzędami celnymi i granicami.
Nasze szeroko zakrojone działania
muszą przebiegać nieco sprawniej.
Obecnie wydajemy mnóstwo forsy na przekupywanie władz.
To wygórowane żądanie.
I mówi to taki cynik jak pan.
Niezłe z pana ziółko.
„Piekło świeci pustkami,
bo wszystkie diabły są tutaj”.
Cytuję Szekspira.
Pewnie literatury też pan nie lubi.
Nudzi mnie.
Tak myślałem.
Jak pomożecie mojemu kandydatowi?
Mam kompromitujące informacje na temat życia osobistego Julii Moncady.
Zdobywanie brudów na ludzi to moja specjalność.
To, co mam, to złoto.
Nie brudy.
Chwileczkę.
Czemu tak długo nie odbierałaś?
Zasnęłam.
Rozumiem.
Już ci lepiej?
Masz dziwny głos.
Jest dobrze. Nie martw się i dokończ kolację.
Później pogadamy, dobrze?
Nie zniosę tego wszystkiego.
Musisz rozważyć, co zrobić z tą nową informacją.
Rozważyć?
Mam to rozważyć?
Właśnie odkryłam, że zabito pewną kobietę,
żeby zabrać jej serce.
Jak do mnie trafiło?
Czy Zacarías jest w to zamieszany? Wie, co się stało?
Masz wiele pytań.
Porozmawiaj z nim i powiedz mu, co wiesz.
Nie.
Jestem spanikowana i przerażona.
Cami, sama mówiłaś,
że Zacarías nie posunąłby się tak daleko.
Wiesz, co myślę?
Że chcę wiedzieć, co się stało.
Nie dam rady tak żyć.
Tak się martwię o Simóna.
On też ma prawo znać prawdę.
Jestem skołowana, bo nie wiem…
czy moje uczucia do niego są prawdziwe…
czy może objawia się przeze mnie jego żona.
Cami, pleciesz bzdury.
Takich historii jest pełno i wszystkie są wyssane z palca.
Nie zapominaj, że miałam przeszczep.
Pamiętaj o tym.
Pokażę ci zdjęcie, na którym wyglądasz jak głupek.
- Słucham? - Nazwałaś tatę głupkiem?
Nie jego, tylko jego minę.
Taki szeroki uśmieszek.
Myślałeś wtedy o Camili, co?
Mam wysyłać ci do akceptacji listę moich myśli?
Tato, kiedy Camila znów tu przyjdzie?
Lubię ją, bo okropnie rysuje.
Lepiej tak nie mów, bo ona jeszcze się tu wprowadzi.
Nie szanujesz pamięci o mamie, więc ja to robię.
Samantho.
No co?
Wasza mama zawsze będzie miłością mojego życia.
Ale tak.
Czuję coś do Camili.
I najbardziej zaskakuje to mnie.
Nie za wcześnie, by czuć coś takiego?
Czy to źle, że wasz tata znów coś czuje?
Mam wrażenie, że jeśli znów się zakochasz,
mama umrze na dobre.
Chodź tu.
Nie.
Tę kobietę zabito dla jej serca.
Ktoś je kupił, ktoś sprzedał.
A ja zostałam z nim bijącym w mojej piersi.
A jeśli twój mąż kupił to serce?
Albo zapłacił, żebyś je szybciej dostała?
Co ja mam z tym wszystkim zrobić?
Czy Zacarías mógł być w to zamieszany?
Czy mógł kupić mi nowe życie kosztem tej kobiety?
Czy mój mąż mógłby być mordercą?
Oszukano go? Nie wiedział o tym?
- Nie wiem. - Camilo, dość.
Wyciąganie pochopnych wniosków nic nie da.
Może jest na to jakieś logiczne wytłumaczenie?
Powiesz Zacaríasowi?
O czym ma mi powiedzieć moja żona?
Dzwoniła do mnie nowojorska galeria z prośbą o próbki prac Camili.
Wspaniale, prawda?
Dzięki temu poczułaś się lepiej?
Musiałam przejrzeć materiały. Jestem taka niezdecydowana.
Chciałam zasięgnąć opinii przyjaciółki.
- Z moją również mogłabyś się liczyć. - Camila bardzo ci ufa.
Już późno.
Wybacz.
Jesteś ślepy, sukinsynu?
Dzisiejsze dzieciaki są niewychowane.
Ruszaj. Za nią.
Uwaga, centrala. Jedziemy za świadkiem.
- Co jest? - Kurwa.
- Skończyło się paliwo. - Kurwa, żartujesz!
Bak był pełny.
Wyślijcie posiłki do domu świadka.
Ktoś opróżnił nam bak!
Powtarzam: wyślijcie posiłki do domu świadka.
Kiedy dzwoniłem, mówiłaś, że położyłaś się spać,
ale łóżko jest zasłane.
Śledzisz mnie czy co?
Pytam z ciekawości. To wszystko.
Czemu nie odbierałaś, jak dzwoniłem?
Czasami po tabletkach śpię jak zabita.
Zawsze, jak ja dzwonię.
Nie, kiedy dzwoni Tata albo Álvaro.
Mam pytanie.
Kto polecił ci doktora Carrasca?
Czemu pytasz?
Bo nigdy mi tego nie powiedziałeś.
Wiesz, Camilo,
w mojej pracy muszę mieć znajomości.
Szukałem najlepszego kardiochirurga w kraju i go znalazłem.
Proste.
Ciekawi mnie to,
bo wcześniej o to nie pytałam, a chciałabym wiedzieć.
Brakuje mi ciebie.
Między nami jest dziwnie. Inaczej.
Ja jestem inna.
Taka się czuję.
Może to przez moje serce.
Nie jest tak, jak wcześniej.
Nie myślałam, że pokocham kogoś takiego jak ty.
Brzmi to tak, jakbyś żałowała.
Reprezentujesz sobą to, czego nienawidziłam.
Ale jak to mówią: „Nigdy nie mów nigdy”.
Jako dziecko chciałem być sztukmistrzem, bo tylko to lubiłem w cyrku.
Uwiodłeś mnie swoimi czarami,
nie sztuczkami.
To ta dziwka!
Rojo!
Spalimy wszystko tą benzyną zabraną gliniarzom!
Co wiesz?
Facet mieszka z dwójką dzieci: chłopcem i nastolatką.
Był podejrzliwy i podenerwowany.
Chyba ma jakieś problemy.
Camila umie dobierać sobie kiepskie towarzystwo.
Co jeszcze?
Ma też pizzerię, którą pani Camila odwiedza
ze swoją przyjaciółką.
Przepraszam.
HANDEL NARZĄDAMI: PORWANIA
HANDEL NARZĄDAMI JEST CZĘSTSZY, NIŻ SĄDZICIE
MROCZNY BIZNES
Chyba masz się już lepiej.
Pozwól, że wyjaśnię.
Ojciec moich dzieci musi znów się śmiać.
Serio?
Tworzycie ładną parę.
CZEŚĆ, CAMILO. MAM NADZIEJĘ, ŻE ZNÓW SIĘ SPOTKAMY!
Dzięki za ten blef o nowojorskiej galerii.
- Rozmawiałaś z Zacaríasem? - Nie.
Nie wiem, co robić i myśleć.
To Simón.
Chce się spotkać.
Spójrz, jak odmienia cię jedna wiadomość.
A jeśli to nie ja,
tylko serce Valerii, które chce z nim być?
Daj spokój z przesądami.
Co zamierzasz zrobić?
Nie wiem. Tak bardzo chcę z nim być.
Ale skoro to, co czułam, martwiło mnie wcześniej,
to co dopiero teraz?
Jak mam mu powiedzieć, że to ja mam serce jego żony?
Musisz myśleć racjonalnie.
Może…
zrób sobie przerwę od Simóna?
Szukałam dziś informacji na temat handlu narządami.
To przerażające.
Trudno uwierzyć, że Zacarías albo doktor Carrasco
są w to zamieszani.
To niemożliwe.
Porozmawiaj z mężem.
Musi być inne wytłumaczenie.
- Dokąd idziesz? - Zrobić to, co należy.
Przynieś mi kawę.
Doktorze Carrasco.
Dzień dobry, Zacaríasie.
Cóż to za okazja?
Chodzi o Camilę?
O coś innego.
Choć ma to z nią związek.
Wczoraj przyłapałem ją i jakąś staruszkę w moim gabinecie.
I jeszcze mężczyznę.
Co tam robiła?
Ponoć ta starsza pani źle się czuła.
Ale to wydało mi się dziwne.
Camila coś ci mówiła?
Cześć.
Wybacz, że cię nie uprzedziłam.
- Przeszkadzam? - Skądże. Wejdź.
Wybacz, że nie odpowiadałam na twoje esemesy.
Dobrze rozumiem. Przecież masz męża.
Gdzie twoje dzieci?
Lucas jest w szkole,
a Samantha pomaga dziadkowi w trattorii.
Lucas pytał, kiedy znów cię zobaczy.
Mnie też to ciekawiło.
Dlatego do ciebie napisałem.
Bo nie mogę przestać o tobie myśleć.
- Posłuchaj. - Tak?
Nie powinniśmy się więcej widywać.
- Mylisz się. - Nie.
- Nie? - Przeciwnie.
To najrozsądniejsze, co możemy zrobić.
Dzień dobry.
Nareszcie.
Sam pan zje tę pizzę?
To pizza dla trojga!
Kelnereczko.
A ty jesteś ta trzecia.
Uwielbiasz mnie wkurzać, co?
Dostarczam ludziom pizzę.
Nie chcę patrzeć, jak ją jedzą.
Jestem klientem specjalnym.
Bo chyba nie całujesz każdego, kto prosi o więcej pepperoni?
To jak?
Sócrates się obrazi, jeśli odmówisz.
Dołącz do nas.
Piękno to rzadkość na tym świecie.
Zwłaszcza w tych slumsach.
Tylko na pięć minut, bo potem muszę spływać.
Tak, Rentería?
Co takiego?
Tak, już jadę.
Muszę przyznać, że nie jadłem smaczniejszej pizzy.
Dziadek to geniusz.
Tata odziedziczył po nim tę magię.
Twojemu tacie świetnie idzie.
Proszę.
Dla mnie?
Nigdy nie paliłam trawki.
Spokojnie.
Patrz.
Ten towar jedynie odpręża.
Pomaga zapomnieć.
Każdy chce o czymś zapomnieć.
Ty nie?
Bardziej niż myślisz.
Jeszcze dziś złożycie szczegółowy raport. Niczego nie pomińcie.
Simónie.
Upuścili benzynę z auta naszych ludzi…
Kazałem wam ją chronić, prawda?
Oni zabili jej matkę.
- Prosiłem, żebyś ją chronił! - Simón!
Ale miałeś to gdzieś!
Uważaj, rozmawiasz z policjantem.
Który nie zrobił nic w sprawie Roblesa i Monteja!
Teraz zabili Karlę, dupku.
Kto będzie następny?
Obijaj się dalej.
Puść go.
O co ci chodzi?
Kto teraz? Ja czy moje dzieci?
Karla od dawna była ich celem, ale ty…
Ostatnio przyszedł jakiś gość i zadawał pytania.
Będę bronił moich dzieci.
Bo ty gówno zrobisz.
Skurwiel.
Widzisz to?
Wygląda jak Oreo.
Prawda?
No co?
Mówiłam ci,
że wcześniej tego nie robiłam?
Nie.
- Nie? - No może z 30 razy.
Wiesz co?
Tak?
Po wypaleniu skręta ma się zajebisty seks.
TATA
Teo! Gdzie jest Samantha?
Wyjechała z dostawą.
Czemu wysłaliście ją z pizzą? Nie chcę, żeby jeździła motocyklem.
Nikt jej nie wysłał. Sama chciała.
Czemu ją puściłeś?!
Co z tobą?
Pojechała doręczyć kilka pizz.
Robiła to setki razy.
Nie odbiera telefonu. Co się dzieje?
Pewnie ma słuchawki
i jest w swoim świecie.
Nie wie, że się tak zamartwiasz.
Dam ci powód do zmartwień.
Wczoraj zabito Karlę.
Tę pielęgniarkę?
Tak. Polowali na nią i zabili jak zwierzę!
Następnym celem możesz być ty, ja albo moje dzieci!
Już idę!
Napijesz się czegoś?
Jeśli można.
Wody?
- Z czymś mocniejszym. - Z bąbelkami?
Tomás.
Cześć.
Jak się masz?
Cudownie. Nie widać?
Słyszałam, że z kimś rozmawiasz. Ktoś tu jest?
Tak, mój kumpel Douglas.
Ale wszyscy nazywają go…
Garabato.
- Cześć. - Hej.
Muszę już iść.
- Już? - Tak.
Czekaj, zrobię ci kawę. Obudzi cię.
Nie trzeba.
Nie.
Co tam?
Nie gap się tak na moją dziewczynę.
Powiedziałeś „dziewczynę”?
Skąd.
- Tak. - Nie.
Jestem twoją dziewczyną?
Dobry żart.
Rozmawiałem z Juliem i Gaby.
Dzieci mogą się u nich zatrzymać.
Proszę cię, nie kop w to gniazdo szerszeni.
Wystarczy nam to, co przydarzyło się Valerii.
To Samantha?
Tak, już tu jedzie.
Dobrze.
Myślałeś o tym, co powiesz dzieciom?
Nikt nie odbierze zwłok.
Jej jedyną krewną była matka. Nie miała nikogo innego.
Pogrzebem zajmie się Simón Duque.
Przygotuj dokumenty.
Z czym się mierzymy, szefie?
Zwłoki znaleziono nieopodal domu, w którym mieszkała zamordowana.
Motywy zbrodni są nieznane.
Dla Wiadomości 24/7 mówił Diego Quintero.
Jedyny motyw jest taki, że pełno tu skurwieli.
To bzdury. Zmyślają je, żeby nakręcić ludzi.
Śmiechu warte.
Hej, oglądałam to.
Wynosimy się stąd.
Dlaczego robimy to tak, jakbyśmy uciekali?
Kiedy wracasz do domu pijana, wyjaśnienia ci się nie należą!
Ja? Jestem zupełnie trzeźwa!
Czuć od ciebie alkohol. Wystarczy spojrzeć na twoje oczy!
Z kim byłaś i co tam robiłaś?!
Z nikim! Z Orianą, jak ci mówiłam!
I nigdzie nie pojadę! Tu jest mój dom!
- Bez niej ja też nie jadę! - Jedziecie oboje!
Pomogę ci się pakować.
Chcesz mieć dom dla siebie, żeby się bzykać z fotograficzką.
Nie muszę ci się tłumaczyć.
I przed wyjściem weź prysznic!
Będziesz musiał zabrać mnie stąd siłą.
Nie rozumiesz, że próbuję cię chronić.
- Przed kim? - Mordercami twojej mamy!
Co?
Czemu oni nas szukają?
Dopadną cię, jeśli tu zostaniesz.
Nie chcę tego. Nie chcę, żeby wrócili.
Nic mi nie będzie. Zaufaj mi.
Ale nie rób tak więcej. Żeby to był ostatni raz.
- Dobrze? - Tak.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Nie będziemy więcej krajem żebraków.
Mamy talenty i umiejętności, które możemy eksportować.
Jak chcemy to zrobić?
Oferując przedsiębiorcom pakiety ulg podatkowych.
Negocjujemy też z innymi krajami…
Nasz zięć zna się na wszystkim.
Wiemy, że chcą państwo być częścią dobrobytu, który wkrótce tu nadejdzie.
Dlatego państwa tu zaprosiliśmy.
Znaleźliśmy dawcę.
Przecież byłam daleko na liście.
Cuda się zdarzają.
Jak ona umarła?
Nie naciskaj. Mówiłem, że nic nie wiem.
CÁRDENAS NA PREZYDENTA
Powinnaś być wdzięczna, że masz to serce.
W twoim przypadku takie szanse należą do rzadkości.
Jestem człowiekiem z ludu, który spełnia swoje obietnice!
I dlatego…
to niezwykle ważne, żebyśmy wszyscy trzymali się razem!
Za zmianą!
Dziękuję.
Miał lepszą przemowę, niż się spodziewałem.
Gratuluję.
Wszystko gra?
Ta organizacja nadal cię nęka?
Nie.
Ale złych wieści nie brakuje.
Panie doradco.
Moje gratulacje.
Od dziś jestem pańskim fanem.
Nie rozumiem, czemu to nie pan ubiega się o ten urząd.
Jest pan charyzmatyczny, odważny, mądry.
Proszę to rozważyć. Dałbym panu wsparcie.
Oby Cárdenas tego nie usłyszał.
Poza tym Zacarías woli działać za kulisami.
Bycie anonimowym to zaleta.
- Hej! - Cześć!
- Przyniosłeś gry? - Są tutaj.
Wkrótce dojdę na czwarty poziom.
Nic z tego. Dziś wieczorem cię pokonam.
Jesteś beznadziejny. Nic z tego.
Przekonamy się.
- Co tam? - Jak leci?
Nie powinieneś być sam w domu.
To niemądre. Jeśli oni przyjdą…
Jeśli te dupki przyjdą, to będę na nich czekał.
- Czekał? - Tak?
- Jak Rambo? - Co?
Albo Superman?
Sam mówiłeś, że oni spalili dom tej pielęgniarki.
Mam do ciebie prośbę.
Jeśli cokolwiek się stanie…
„Cokolwiek się stanie”? Nawet tak nie mów.
Co z Camilą?
Uznała, że nie powinniśmy się spotykać. Chyba mówiła poważnie.
- To sensowne, bo ona ma męża. - Nie rozumiem.
Myślę, że chodzi o coś jeszcze.
Co świętujemy?
Zagrajmy…
w „Prawdę czy wyzwanie”.
Co tam u Simóna Duque?
Mówiłam ci, że zostawiłam aparat.
W parku?
A on mi go przechował.
Co robiłaś z nim w parku?
Simón uczy mnie gotować.
Poszłam z nim do supermarketu,
bo musiał kupić warzywa i inne produkty.
Dlaczego czuję, że kłamiesz?
I czemu wczoraj jak przestępca wkradłaś się do gabinetu doktora Carrasca?
Chcesz grać w „Prawdę czy wyzwanie”?
Tak.
Poszłam tam po informacje.
Te, o które cię prosiłam.
I wiesz co?
Znalazłam je.
Wiem, od kogo pochodzi moje serce.
Od Valerii Duque.
Kobiety, którą zabito dla jej serca.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz