Nie!
SERIAL NETFLIX
Nie dotykaj jej.
Radzę ci się do niej nie zbliżać.
Trzeba jej pomóc.
I właśnie po to tutaj jestem.
Spadaj.
Nie waż się jej tknąć.
Mam rozkaz od Zacaríasa Cienfuegosa.
Spieprzaj stąd!
Muszę wracać do domu.
- Co się stało? - Camila zemdlała.
Zajmij się nią.
Resztą się nie przejmuj.
Dobra.
Jak tam, staruszku?
Ktoś zamawiał pizzę?
No pewnie.
Ja neapolitańską, Garabato wegetariańską,
a on tak capi, że chyba z anchois.
Daj mu spokój, Rojo. Nie widzisz, że to już starzec?
Wnuczek jest na robocie.
Pilnujemy jego foczki.
To naprawdę dużo forsy.
Jaką mam gwarancję?
Zapłacę odsetki. Zrobię wszystko.
Jeśli nie zaliczka, to pożyczka.
A na co ci ta forsa?
Sprawy rodzinne.
Nie zostawiaj mnie tak.
Zapłacę, ile chcesz. Potrzebuję kasy.
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Ten gość, który mnie wypytywał, to posłaniec męża Camili.
To nie ma związku z Valerią.
No i świetnie, to znaczy, że nie o ciebie mu chodzi.
O mnie nie, tylko o Camilę.
Musi mieć jakiś powód.
Coś dziwnego się tutaj dzieje.
To po prostu zazdrosny mąż. Co w tym dziwnego?
To idealny moment, żeby się z tego wykręcić.
- Gdzie jest Camila? - W sypialni.
Szefie.
Pani Camila nie była sama.
Camilo.
Camilo?
Masz zamiar odebrać nie swój telefon?
Co się stało? Jesteś cała?
Straciłam poczucie czasu. Nie wiem, co się stało.
Ale odkąd Tirso wszędzie za mną łazi, mogę zemdleć gdziekolwiek.
Albo poprosić tego pizzermana o ratunek.
Co nie?
Wyjaśnisz mi, do cholery, o co chodzi z tym Simónem?
Nie będziesz zadowolony.
Spokojnie, kochanie.
W pracy złe wieści to dla mnie norma.
Pomyśl tylko,
że tutaj zdrada nie byłaby najgorsza.
Nie pogrywaj sobie.
Przyznaj, sypiasz z tym pizzermanem?
Nazywa się Simón Duque.
Brzmi znajomo?
To mąż Valerii Duque.
Kobiety, którą zamordowano,
żeby zdobyć dla mnie serce.
No cóż, słowa trzeba dotrzymywać.
- Chodź. - Nie.
- No już. - Proszę, nie.
- Dalej. - Nie.
- Wstawaj! - Nie, proszę!
- On zaraz tu będzie. - Tak się traktuje delikatne kąski.
Tomás zaraz wróci. Zaczekaj.
- Proszę. - Podoba się?
Puszczaj!
- No to jazda. - Nie!
O tak.
Kurwa mać, odbierz!
Nie!
Puszczać ją, bo pozabijam!
Spokojnie, staruszek zgrywa superbohatera.
Nie strzelisz.
Odłóż broń.
Oddaj mi to, przecież nie umiesz…
Co oni ci zrobili?
Ja nie chciałam.
Celował we mnie. Wzięłam broń i wystrzeliła.
Skurwiel.
Musimy się zmywać. Sąsiedzi mogli wezwać policję.
Albo tych gnojków.
Musimy zaczekać tutaj na policję.
Jeśli nas tu znajdą, to nas zamkną.
A jeśli dowiedzą się ich ludzie, to już po nas.
Dalej, dziadku. Spadamy.
- Idziesz ze mną. - Nie!
Rób, co chcesz, ale mnie w to nie mieszaj.
- Chodź. - Puszczaj!
Ruchy, dziadku!
Poznałam jego dzieci.
Ma piękną córkę i uroczego syna.
Cała rodzina jest załamana.
I ma powód.
A czy on wie, że masz serce jego żony?
Nie byłam w stanie mu powiedzieć.
Lepiej tego nie rób.
Najpierw ustalmy, co się wydarzyło.
To nie jest dobry pomysł.
Proszę, jeszcze jedna.
Potrzebuję tego.
Zadzwonię do mamy. Nie daje mi spokoju z tym weselem.
Zmieniłeś kod?
A po co ci mój telefon?
Ukrywasz tu coś przede mną?
Zmieniam kod co trzy dni.
Pracuję nad kampanią. Zbyt wiele tam poufnych danych.
Spokojnie.
Nie mam zamiaru przeglądać ci telefonu.
- Czego ci trzeba? Dam ci kod. - Nie trzeba.
Pójdę po swoją ładowarkę.
Po co? Masz tutaj.
Proszę.
- Proszę, Luqui. - Dzięki.
Ravioli już prawie gotowe.
Już jesteśmy.
- Cześć! - Tato!
- Hej. - Cześć.
- Hej! - Jak tam?
Dobrze.
Cześć, młody.
- Zostaniesz na kolacji? - Tak, dzięki.
Przyjechałeś po nas?
Kiedy wrócimy do domu?
Już niedługo.
A była Camila?
Camila?
Nie.
Chciałbym się z nią zobaczyć.
- Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
Gdzie Samantha?
Siedzi w pokoju, odkąd wróciła.
Jak się masz?
W porządku.
- Dobrze, że jesteś. - Sami.
Pytałem, jak się masz.
A ty?
Jakoś się trzymam.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie bardziej.
Chodź tu.
Tęskniłam za tobą.
W moim kraju nie ma takich lasek.
Witamy w raju.
Siedzę tu już miesiąc i nadal nie mam roboty. Masz coś może?
Niestety.
Polej dwa.
No chyba że nasz Meksykanin nie chce spróbować lokalnych smaków.
Co tam?
Idzie shot.
Szukasz roboty, tak?
- A co potrafisz? - Wszystkiego po trochu.
- Serio? - Tak.
„Wszystko” brzmi poważnie.
W tym barze są menele, hazardziści, złodzieje.
A nawet dziwki.
No proszę.
Nie pomogę ci, jeśli nie powiesz, co umiesz.
Przecież mówiłem, że umiem robić wszystko.
Wiesz co?
Jestem dobrze wyposażony.
Duży kaliber.
Długa lufa.
Podobasz mi się.
Przyjdź jutro.
Może będę w stanie pomóc.
Zdrówko.
Nie cierpię, kiedy nie mają gotówki.
Ciekawe, co powiedzą, jak zamontuję na tyłku terminal.
Terminal… No co?
Przecież żartuję.
Będziesz tak wcinał mandarynki?
A może spróbujesz te dwie pomarańczki?
Nie nakręcaj mnie, skoro nie skończysz.
A właśnie że skończę.
Lubię, jak się tak nakręcasz.
I ten smak cytrusów na ustach. Pychota.
Rozmawiałam z Dallas.
Powiedziałam jej, że chcemy adoptować.
Dała mi numer do znajomego z opieki społecznej.
Jutro po robocie…
pójdziemy gdzieś z nim pogadać.
Może w końcu uda się adoptować małego.
Nie będzie łatwo.
Instytucja państwowa nie tak prędko odda dziecko striptizerce…
i obcokrajowcowi z szemraną robotą.
Mówiłem już, że to nie problem.
Zajmę się tym.
Bez żadnych formalności. Ogarnę to.
Spokojnie.
Wiesz, że nie chcę kradzionego dziecka.
Nie, Mariachi.
To grzech.
Co tam, Garabato?
Że co?
Jak to nie żyje?
Co się stało?
Do kurwy nędzy, mówiłem, żebyście nie robili nic na boku.
Pozbądź się ciała, a ja rozmówię się z tobą jutro.
Chciałam tylko wpaść do fryzjera. Nie bój się, będę na czas.
Jestem na miejscu.
Dobrze? Kocham cię.
To potrwa jakieś dwie godziny.
- Nie szkodzi. - Nie trzeba.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Niedługo wrócę.
Zapnij pasy.
- Nie rozumiem. - Dobrze rozumiesz.
Simón Duque, rzekomy przyjaciel Camili,
to mąż zamordowanej kobiety.
Powiedziała mu o tym?
Nie, przysięgała nie mówić.
Ale nie ufam jej. Wymyka mi się spod kontroli.
Nie bez powodu.
Postaw się na jej miejscu.
A ty postaw się na moim.
Gdzie teraz jest?
U fryzjera.
Ale Tirso jej pilnuje.
- Zaczekaj tutaj. - Na pewno?
Czego ci trzeba?
Chcę włamać się do telefonu męża.
Pewnych rzeczy lepiej nie wiedzieć.
Każdy mężczyzna dopuszcza się zdrady.
Zrozum to.
Najłatwiej będzie wyjąć kartę SIM z telefonu.
Sklonujemy ją na laptopa i zyskamy dostęp do wszystkiego.
Bułka z masłem.
Niemożliwe.
Mój mąż nie rozstaje się z komórką.
Traktuje ją jak część swojego ciała.
Są też inne sposoby, ale droższe.
Proszę bardzo, prochy dla pana.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Pojawili się może jacyś krewni Karli?
Nie.
Tylko koleżanka z pracy. Siedzi tu już jakiś czas.
Rozumiem. Dziękuję.
- Proszę. - Pójdę już.
DJ-ka czy pielęgniarka?
Podobno pracowałyście razem.
W klubie czy w szpitalu?
W szpitalu.
Jestem pielęgniarką.
Simón. Miło mi. Jestem… a raczej byłem przyjacielem Karli.
Macie teraz zamiar pojawiać się nieproszone na przyjęciach?
Nie, przyszłyśmy na stypę.
A raczej pogrzeb.
Pochowamy szczęście naszego kandusia.
Żeby tak zostawić dwie dwudziestolatki dla jakieś stulatki?
Właściwie to macie rację, to jest stypa.
Może nie wiecie, ale dla Braulia już jesteście martwe.
Radzę się przygotować, bo trzeba go kochać, żeby go znosić.
A pani go nie kocha.
Wie pani, że on chrapie jak borsuk?
A do tego to prostak.
Ale my kochamy go takim, jaki jest.
Pani natomiast jest z nim tylko dla pieniędzy.
Czy ja naprawdę…
wyglądam wam na biedną?
Radzę tak nie szaleć. Nie znikamy na dobre.
Kiedy ją ostatnio widziałaś?
Parę miesięcy temu.
Miałam podbramkową sytuację i prosiłam ją o zastępstwo.
Zlecenie dla Monteja.
Spokojnie, Juana, ja też dla nich pracuję.
Co robisz?
Sprzedaję leki i…
Właśnie miałem dostarczyć towar,
ale ukradli mi telefon.
Są niebezpieczni. Nie rób z nimi interesów.
Nie chcę, ale czasem sprawy się komplikują i nie mam wyjścia.
Podasz mi numer do Monteja?
Dam ci, ale nie mów nikomu, skąd go masz.
Bez obaw.
Razem za Zmianą.
- Dziękujemy. - Witamy.
Zdjęcie.
Zaczyna się robić nieciekawie.
Ta przyjaźń Camili z mężem dawczyni…
może być niebezpieczna.
Nadal nazywasz ją „dawczynią”?
Nie mam czasu na poczucie winy.
Przemyśl, co chcesz zrobić. Już stąpasz po cienkim lodzie.
Już jesteśmy.
- Cześć. - Jak tam?
- Ze stresu zabiłabym fryzjerkę. - To samo zrobi z tobą matka.
Ale było warto. Wyglądasz cudownie.
- Ty również. - No ja myślę.
Chodźmy.
- Cześć. - Jest i ona.
- Wyglądasz zjawiskowo, mamo. - Zróbmy zdjęcie.
Już jesteśmy.
No to do roboty.
Dobra, babciu.
Ruchy.
JUŻ NA MIEJSCU.
CIOTKA ÁLVARA: GOTOWA DO TRANSMISJI.
Wszystko gra?
- Chodźmy się napić, muszę wyluzować. - Świetny pomysł.
- I jak, Bracho? Macie go? - Nie.
Montejo pracuje w tej nielegalnej klinice aborcyjnej,
ale nie ma po nim śladu.
Aborcyjnej?
Cholera.
Jego medyczne przedsięwzięcia nie przestają zaskakiwać.
Ukrywa się tak dobrze, że mógłby być wszędzie.
Skurczybyk.
Stresujesz się?
Oczywiście.
Jakbym czekał na rzeź.
Spokojnie, teraz nie ma już odwrotu.
Uśmiechaj się i podpisz papiery. Pokaż, jak się cieszysz.
Wszystko idzie idealnie. Przyszła cała prasa.
Uwielbiam śluby.
Nawet te ustawione.
Fajnie mieć ojczyma prezydenta.
No już, do zdjęcia.
Co tu pan robi?
Wybaczam panu, że nie dostałem zaproszenia
na ślub mojego przyszłego wspólnika.
Jak pan tu wszedł bez zaproszenia?
Będziemy się kłócić o takie błahostki?
Widzimy wszystko, wiemy wszystko, możemy wszystko.
Mogę poznać państwa młodych?
Nic z tego. Za dużo tu prasy. Nie może się pan tu ujawniać.
Camila Duarte?
Miło mi poznać.
Mąż wiele mi o pani opowiadał.
Doprawdy? Nie wiedziałam.
Juan Carlos Sarmiento. Jestem pani wielbicielem.
Pani zdjęcia są idealne i niezwykle inspirujące.
Dziękuję.
Camilo, chodź. Chcę mieć zdjęcie z tobą i z Luchem.
Przepraszam.
Dziękuję. Miło, że moje prace się podobają.
I to bardzo.
- Lucho. - Matka cię woła.
Niech się pan nie zbliża do mojej żony.
Praca dla niewdzięcznika to jak perfumowanie trupa.
Proszę pamiętać, że ona żyje dzięki moim usługom.
Wolałbym zachować większą dyskrecję,
ale nie dał mi pan wyboru.
Chyba już czas
pogadać z Cárdenasem o planach na przyszłość.
Skoczę po whisky.
Co pan na to?
BLOKOWANIE SYGNAŁU
Jairito!
Telefon może ci nie działać. Zablokowałam sygnał.
Dobra.
Oto pani Greta de Cárdenas.
Brawo!
- Dziękuję. - Jakaż ty piękna.
Rosita.
Masz Internet? Bo mnie rozłączyło.
Jesteście niemożliwi.
Wolicie pisać SMS-y zamiast pogratulować matce?
Gratulacje.
Jesteście uroczą parą.
I potężną.
Czyli mam wam pogratulować i życzyć udanego małżeństwa?
Ależ ta twoja córka kąśliwa.
Nie popieram tego układu.
Każde małżeństwo to układ. Twoje również.
- Zac. - Przepraszamy.
- Braulio, Greto, gratulacje. - Dziękujemy.
Życzę wam, żebyście byli tak szczęśliwi,
jak my z Camilą.
Dzięki, Zac.
- Udało ci się mnie uwiązać. - Ale w jakim towarzystwie.
Odzew w sieci jest niesamowity. Patrzcie na to.
W następnym sondażu zyskasz dziesięć punktów.
Spójrzcie na to.
- Dzięki mnie. - Fakt!
- Co jest z sygnałem? - Co?
Mogę? Znalazłam sieć bez hasła.
Marcelo, sprawdź, co się dzieje z siecią.
Zobacz.
Widzisz, kto do nas napisał?
A kto to?
Zróbmy sobie zdjęcie.
Później ci powiem.
Braulio.
To jego telefon.
Delta do centrali. Awaria Internetu.
Przeczeszemy teren.
Cárdenas nie może go poznać.
Nie zrozumiałby.
Ładny teatrzyk.
To Marcelo, moja prawa ręka.
Tak, wiem. Marcelo Samper. Miło mi.
Juan Carlos Sarmiento.
Jestem dyrektorem firmy eksportowej.
Działamy w branży medycznej.
Miło poznać.
Chcę poznać pana młodego.
Braulio, Greto. Pan Sarmiento chciałby was poznać.
Moje gratulacje.
Kubańskie cygara dotarły?
To od ciebie?
Bardzo dobre.
A gdzie ślicznotki, które mi je dostarczyły?
Dziś przychodzę tylko z najlepszymi życzeniami z okazji ślubu.
Poza tym wystarczy chyba towarzystwo tak pięknej kobiety?
Nie tylko dżentelmen, ale też bystry obserwator.
Dziękuję.
Zacarías umówi nas na kolację,
żebyśmy mogli porozmawiać o przyszłych interesach.
Cholera jasna!
Teraz już każdy może rozkazywać moim ludziom?
Omówimy to. Nie przeszkadzamy już.
Bawcie się.
Zacarías.
Nie pójdę z tym gościem nawet na kawę.
Mam w dupie, kim on jest, jasne?
Braulio.
Zacarías.
- Zacarías. - Co?
Problem z siecią rozwiązany.
Coś nie tak?
Włamali się.
Na pewno chcesz wiedzieć?
Muszę, jeśli nadal chcę żyć z Zacaríasem pod jednym dachem.
No tak.
Prawda to najkrótsza droga.
Choćby do piekła.
INSTYTUT TECHNICZNY LARROTTA
Czego chcesz?
Zaopiekować się tobą. Chcę cię chronić.
Kupiłem bilety. Dziś wyjeżdżamy.
Jedź ze mną. Zaufaj mi, to dla twojego dobra.
Muszę trzymać się od ciebie z dala.
Odkąd się znamy, sprowadzasz tylko problemy.
A ja…
To nie jest mój świat. Nie jestem taka. Nie jestem…
Rozumiem, ale posłuchaj.
Jeśli zostaniesz,
przez resztę życia nie będziesz spać spokojnie.
Tego chcesz?
Nie twoja sprawa, czego chcę, a czego nie.
Jedyne osoby, które wiedziały, że tam byłam,
nie żyją.
To był błąd, Tomás.
Największy błąd…
w moim życiu.
Proszę cię, daj mi spokój.
Nie chcę cię już więcej widzieć.
Życie jest jak godzina.
Cieszmy się każdą sekundą.
Zwłaszcza u boku takiej kobiety jak moja Greta de Cárdenas.
Niech żyje życie!
O Boże!
Jesteśmy małżeństwem!
Zdrowie, szefowo.
- Chodźmy. - Zac! Mój człowiek!
To jest mój człowiek!
Ten sukinsyn zrobi ze mnie prezydenta.
Kocham cię, Zac.
Też cię kocham, ale chodźmy już.
- Nie! - Greto, musimy iść.
O nie, to mój ślub. Ja tu jestem gwiazdą.
Jeszcze jeden drink i Cárdenas zacznie sikać w krzakach.
- Nie. - Tak.
Jedno takie zdjęcie i żegnaj, prezydenturo.
Chyba chcesz zostać pierwszą damą?
No pewnie.
Właśnie.
- Chodźmy. - Nie! Greta.
- A Szybka i Wściekła? - Dalej bawimy się w domu.
Ale ja chcę zostać.
- Rosa. Marcelo. Koniec już. - Schowaj go.
Odprowadzę parę młodą. Widzimy się w domu.
- Na razie. - Pa.
Chodź, kochanie.
Jak idzie?
Chyba coś znalazłam.
Ale musisz to zobaczyć sama.
To jest ten dobrze wyposażony gość, o którym mówiłam.
- Jak tam? - Dobrze.
Jestem Sergio, ale mówią mi Checo.
Rozmawiałyście o mnie?
Poniekąd.
Dallas wspomniała o pewnym szczególe.
Ale muszę potwierdzić, że nie zmyślasz.
Ty gnoju, czego chcesz od mojej laski, co?
Skarbie.
Nie możesz wyjść w takim stanie.
Odkryłaś straszliwą prawdę, ale…
Proszę, nie!
Nie.
Nie!
Nie.
Będziemy państwa informować
o poszukiwaniach, wydobyciu i identyfikacji
ciała znalezionego parę godzin temu.
Odkąd…
Jacyś ludzie wycięli jej serce i sprzedali.
Potrzebowali go, żeby utrzymać kogoś innego przy życiu.
Dlaczego?
Nie!
Przepraszam, kochanie, ale to coś niesamowitego.
Ten ślub to wielki sukces.
Polityczny oczywiście.
Komentarze są świetne. Robimy furorę.
Twoja matka się spisała. Jedzą jej z ręki.
Czy ty wiesz, jak trudno uśpić pijanego Cárdenasa?
Słuchasz mnie w ogóle?
Kim jest Mariachi?
Nie wiem, o czym mówisz.
A więc esemesujesz z człowiekiem, którego nie znasz?
To twoja sprawka.
Kazałeś zabić Valerię Duque.
Napisy: Krzysztof Łuczak