Wypuśćcie mnie, proszę!
Przysięgam, ja się tylko broniłam. Nie chciałam.
Życie to ciąg przyczynowo-skutkowy.
To, co cię za chwilę spotka, jest skutkiem tego,
że postanowiłaś zabić mojego człowieka.
- Puśćcie mnie, ja się broniłam. - Laska się stresuje.
- Nie chciałam, tylko się broniłam. - Spokojnie.
Lada moment nie będziesz już nic czuć.
- Związać ją. - Nie.
Nie!
Ten idiota miał sobie pójść!
Co ty wyrabiasz?
No już, spadaj.
Samantha jest niewinna.
Zabijcie mnie.
Miłość.
Bezwarunkowa, impulsywna, nierozsądna.
Prowadzi do złych decyzji.
Ale czy można się jej opierać?
Nie chcemy zostawiać śladów.
Pozbądź się go.
Tylko nie tutaj.
Nie stresujmy więcej naszej dawczyni.
Strach źle wpływa na organizm.
Puszczaj!
Uspokój się.
Niedługo nie będziesz nic czuć.
Spokojnie.
SERIAL NETFLIX
Nie chcę być matką zdrajczyni.
Ale teściową mordercy już tak?
Zrobił to, żeby cię ratować, nie rozumiesz tego?
Jeśli będę milczeć,
to będę współwinna morderstwa, nie rozumiesz?
To będzie koniec kariery Zacaríasa i szansy na wygraną Braulia.
Znowu chcesz zrujnować mi życie?
Przepraszam.
Nie chcę takiego życia.
Do kogo dzwonisz?
Niech mąż ją powstrzyma.
Dosyć już!
Proszę cię, stary.
Obiecuję, że się nie dowiedzą.
Po prostu zniknę, dobra? Proszę.
To nic osobistego, stary.
To ty jesteś chłopakiem mojej córki? Trzeba jej pomóc.
- Nie. Stój! - Puszczaj.
Nie znasz ich. Pozabijają nas.
Trochę rozsądku. Chcesz ją uratować?
No już, spokojnie.
- Odbijemy ją. - Dobra.
Za nimi, szybko.
Chcę złożyć zeznania w sprawie przeszczepu.
Znakomicie.
- Mogę… - Ogarnę to.
Proszę ze mną.
Wie pani, do kogo należało pani serce?
Tak.
Do Valerii Duque.
A skąd pani wie, skoro to poufne dane?
Odkryłam, że w dniu przeszczepu…
Valerię porwano i zamordowano…
żeby zdobyć serce.
To mógł być zbieg okoliczności.
Tak sądziłam.
Ale czy to nie podejrzane,
że gdy byłam bliska śmierci, nagle pojawiła się dawczyni?
Wie pan, ile osób było przede mną na liście?
Ten, kto to zrobił…
chciał ratować mi życie.
Co zrobił?
Zapłacił za serce Valerii.
A kim jest ta osoba?
To mój mąż.
Zacarías Cienfuegos.
Skąd takie przypuszczenia?
Znalazłam w jego telefonie obciążające go wiadomości.
Zrobił to, żeby ocalić mi życie.
Nie chciał, żebym umarła.
Wie pani, z kim kontaktował się mąż?
Z niejakim Mariachim.
Gotowa, by zostać pierwszą damą?
Jeszcze pytasz?
Zobacz sama.
Wyniki sondaży.
Zmiażdżyłem Moncadę w debacie.
Tylko jakaś katastrofa odebrałaby mi zwycięstwo.
A tego się nie spodziewam.
Chodźmy.
Proszę, oto nasza piękna dawczyni.
Nie trzeba dezynfekować.
- Przygotujmy ją do znieczulenia. - Żadnego znieczulenia.
Obiecałem jej, że będzie cierpieć.
Zróbmy, jak mówi Garabato.
Żadnych pytań. Do dzieła.
Bądź grzeczna.
- Nie! - No już.
Proszę!
Ma pan okazję zabłysnąć.
Nie! Puśćcie mnie!
Nie byłem przekonany do adopcji, ale Troya mnie namówiła.
Podobno dzieci to błogosławieństwo.
- Zajrzę do doktorka. - Dobra.
Nie!
Nie, ja tak nie mogę pracować! Dajcie mi znieczulenie.
- Leż spokojnie! - Nie.
- Boże! - Proszę, nie!
Boże!
Mówiliśmy, że bez znieczulenia.
Dość!
Puszczać ją!
- Co robisz, Checo? - Ręce precz od mojej córki!
Puść ją, bo rozwalę ci łeb!
Ręce precz!
Naćpałeś się?
Co z tobą? Opuść broń.
Kojarzysz Valerię Duque?
Ty skurwysynu.
Była moją żoną.
Zabiłeś mi żonę i nienarodzone dziecko.
To twoja córka?
Ruchy, doktorze.
Nie ruszaj się!
Skalpel.
Tato!
Spokojnie!
- Tato! - Nie mogą uciec!
Szybko, spadamy stąd!
Tato!
Tym razem nie spudłuję.
Rzuć broń, bo poderżnę jej gardło.
O jednym marzyłem.
Poderżnę jej gardło.
Chciałem poznać gnojka, który zabił mi żonę.
Ja jestem tutaj nikim. To dużo grubsza sprawa.
Wplątałeś się…
Już dobrze.
Spokojnie.
No już.
Wystrzelam was wszystkich, gnojki!
Skończyły mi się naboje!
Wytrzymaj!
Co za skurwysyn.
- Nie ruszaj się. - Ty łajzo.
Cześć, koleżko. Bóg z tobą.
Mówiłem, żebyś zostawił Samanthę.
Proszę bardzo, strzelaj.
No już, dawaj.
Nie zabijesz mnie. Nie masz jaj.
Teraz rozumiem.
To zabawa dla facetów, tchórzu.
Nie doceniasz kobiet.
Czemu nie odbierałaś?
Składałam zeznania na komisariacie.
Co niby miałam zrobić?
I jak?
Wyznałam prawdę.
Przyznałam, że mam serce Valerii Duque,
za które ty zapłaciłeś.
Wydałaś mnie?
Nie jestem tak silna jak ty.
Nie zniosę poczucia winy.
Jutro są wybory!
Nie wpadłaś na nic mądrzejszego?
Wolałaś zrujnować życie sobie, mnie i innym w imię godności?
To twoja wina!
To ty postanowiłeś zostać mordercą, do jasnej cholery!
Czy to z miłości, czy z innego powodu.
Ale ja nie mogę i nie chcę być współwinna.
Nie.
Chcesz po prostu móc pieprzyć się z Simónem Duque.
Przyznaj.
Chciałabym.
Chciałabym być tego tak pewna jak ty.
Nie masz pojęcia, jaki mam teraz mętlik w głowie.
Biedactwo.
Mętlik w głowie.
I przez ten mętlik w głowie musiałaś wszystko zniweczyć?
Pieprzona zdrajczyni.
Owszem.
Jestem mordercą.
Ale to przez ciebie.
Jesteśmy związani na zawsze.
Nie pozbędziesz się tego serca
ani nie uciekniesz ode mnie.
Pogódź się z tym.
Masz tylko mnie.
Nie rozumiem, czemu nie powiedziałaś mi o tych kolesiach.
Działała w samoobronie.
To wszystko moja wina.
Słuchaj. Spójrz na mnie.
Nie czuj się z tym źle. To oni zabili twoją mamę.
Zasłużyli na najgorsze.
To zwyczajne bestie. Nie martw się.
Twoja żona była niezłą bestyjką.
Piszczała jak świnia i błagała o litość.
Simón, przestań.
Wystarczy już!
- Czemu mnie nie zawiadomiliście? - Był pan zajęty, nie mogliśmy czekać.
Do auta z nimi.
Dobra robota. Jak skończysz, spisz raport.
Uparłeś się, żeby wykonywać robotę za mnie.
Ale dzięki. Rozwiążemy tę sprawę, jeśli tylko zaczną gadać.
A chcesz poznać prawdę?
To Zacarías i te zbiry.
A może by tak pozbyć się oskarżyciela? Simóna Duque.
Weź to.
Jak już dostaniesz awans, postawisz mi kawę.
Chodź.
Zatrzymaj się, muszę siku.
Jiménez.
Chodź tu.
Co tak długo?
Kurwa mać.
Uwiarygodnijmy to.
Dalej, skuj go.
Dobra.
No już, do środka.
Tak jest.
Inaczej w to nie uwierzą.
Pozdrowienia dla Santiego i Consuelo.
Co zamierzasz?
Zgarnę dziadka i spadam stąd.
Ci gnoje siedzą za kratkami, ale…
gotowi są wrócić z piekła, żeby mnie dopaść.
No tak.
To był najgorszy moment na twoje spotkanie z tatą.
Przepraszam.
Będę tęsknić.
I to bardzo.
Chciałabym spędzić z tobą choć jeden nudny dzień.
Jeszcze się spotkamy.
Mam słabość do nudnych kelnereczek.
A ja mam słabość do takich chuliganów.
Zapomnij o wszystkim.
Proszę.
Żyj dalej i bądź sobą.
Nie mam zamiaru cię zapomnieć.
O nie.
Posłuchaj.
Nie mów tacie,
ale gdziekolwiek cię nie ukryje,
pewnego dnia przyjdę.
Znajdę cię.
Słuchajcie.
Słyszeliście, że Freddie Mercury nie jadł pizzy?
Dbaj o siebie.
I o niego.
Hej.
Kocham cię.
Daj sobie trochę czasu.
Jesteś jeszcze młoda.
Zasługujesz na wspaniały związek.
Jiménez!
Kurwa mać.
Pomocy!
Ratunku!
Bracho!
Ratunku!
- Bracho! - Szefie.
Jak to się stało?
Te łajzy zapłacą za śmierć Jiméneza.
Przysięgam.
Nie wierzę, że prawie skończyłam jak mama.
Tato, patrz, kto przyszedł.
Co ty tu robisz? Gaby, zabierz dzieci.
- Chcę zostać z Camilą. - Słuchaj taty.
Idziemy.
Chodź, Luqui.
Co się stało, Sami?
Co ty tu robisz, co?
Poszłam na policję.
- Wszystko powiedziałam. - Tak?
Dlaczego?
Nie mogę tak żyć.
Valeria zasługuje na sprawiedliwość.
Twój mąż raczej nie będzie zadowolony.
Skoro zrobił to z miłości,
nie chcę wiedzieć, co zrobiłby z nienawiści.
Nie cierpi mnie.
Tak jak ty.
Nawet nie wiesz, jak trudno było mi cię znienawidzić.
Nigdy nie sądziłam, że przyniosę komuś tyle cierpienia.
Pół roku temu w tym domu mieszkała zwyczajna rodzina.
Byliśmy szczęśliwi, póki żony nie spotkała ta okropność.
A ja przed chwilą przez twojego męża zabiłem człowieka.
A ta młoda dama to moja córka.
Splamiła ręce krwią, żeby uciec od człowieka Zacaríasa.
Nie.
Ten dom jest naznaczony śmiercią.
Nie odzyskasz żony, choćbyśmy trafili z Zacaríasem za kratki.
- Ale zapłacimy za to. - Bez obaw.
Spokojnie, wiem, że jesteś ofiarą.
Nie wiem tylko, co do ciebie czuję.
Ja też nie.
Ale wiem, że ten koszmar nie skończy się szczęśliwie.
Mam do ciebie prośbę.
Chcę powiedzieć dzieciom.
Zasługują na prawdę.
Sama chciałabym im powiedzieć.
Proszę.
Pańska żona doniosła policji,
ale jakoś to ogarniemy.
Jak już mówiłem, widzimy wszystko i wiemy wszystko.
Czy zeznania Camili
pomogły jej oczyścić sumienie?
Nie muszę się martwić?
W przeddzień wyborów
przydałoby się, żeby nie gadała na lewo i prawo.
Zapanuje pan nad nią?
Nie wiem, co z Simónem Duque.
Co z nim zrobimy?
To będzie zapewne najtrudniejsza rozmowa w moim życiu.
To ja jestem odpowiedzią na pytanie, które sobie zadajecie.
Ale o co chodzi?
Jakiś czas temu
zdiagnozowano u mnie niewydolność serca.
Nazywają to kardiomiopatią rozstrzeniową.
Dawali mi niewiele czasu.
Nie było dawcy,
więc uratować mnie mógł tylko cud.
Albo przestępstwo, co?
Mąż był tak zdesperowany,
że zwrócił się do przestępców
z prośbą o znalezienie zdrowego, zgodnego serca.
Masz serce mamy?
To chcesz powiedzieć?
Twój mąż kazał zabić mamę,
żeby ratować ciebie?
Przysięgam, że nie miałam z tym nic wspólnego.
Nie wiedziałam.
Nie wiedziałam, co knuje mój mąż.
Przysięgam, że nie wiedziałam.
Byłam pewna, że umrę.
Gdybym mogła wyrwać sobie to serce,
to daję słowo, że zrobiłabym to.
Miałam umrzeć. To były już moje ostatnie dni.
Pewnego dnia usłyszałam, że znaleziono dawczynię.
„Dawczynię”.
Trafiłam do kliniki i następnego dnia miałam już serce.
Byłam wdzięczna i szczęśliwa.
Chciałam dowiedzieć się, co się stało,
chociażby poznać jej rodzinę.
Postanowiłam więc sprawdzić to na własną rękę.
I oto, czego się dowiedziałam.
Odkryłam ten koszmar.
To twoja wina, że mama nie żyje.
- Samantho… - Chwila.
Ona siedzi tu cała i zdrowa,
jak gdyby nigdy nic.
A mama leży martwa pod ziemią.
A ona siedzi tutaj.
To przez ciebie mama nie żyje.
- Samantho… - Ani słowa.
- Nie! - Lu…
To, co zrobiła, jest niewybaczalne.
Musisz jej wybaczyć.
Zakochała się w nim?
Nie wiem.
I myślę, że ona też nie.
Oboje pójdziecie siedzieć.
Jeśli dobrze pójdzie,
za 24 godziny twój mąż zostanie prezydentem.
Władza zapewnia najlepszą ochronę.
Zakochałam się w tobie w bardzo dziwny sposób.
Byłam pewna, że kocham innego.
Kiedy cię zobaczyłam, myślałam, że serce mi wyskoczy.
Gdy poznałam Lucasa,
szybko się zaprzyjaźniliśmy.
Samantha mnie polubiła, a ja czułam się tutaj dobrze.
Było tak pięknie, że aż się przeraziłam.
Wiem.
Wiem, co teraz myślisz. Ja czuję to samo.
Mam tak samo.
Nigdy nie miałabym pewności, którą z nas tak naprawdę kochasz.
Ja też cię pokochałem.
Więc to ty masz serce mojej siostry?
Napije się pan?
Nie, dziękuję.
Podobno zadaje pan sporo pytań
na temat działalności organizacji,
która daje odrobinę nadziei
ludziom bliskim śmierci.
Tak nazywacie swoją rzeźnię?
Byłbym zawiedziony, gdyby sądził pan,
że ktoś tak nieznaczący jak pan
mógłby powstrzymać tak dużą operację.
Wasza organizacja,
jak ładnie by pan tego nie przedstawił, to zwyczajni mordercy.
Przedstawię panu inne rodzaje naszej działalności,
które zapewne są panu bliższe.
Jaka ładna.
- Ta kolorowa? - Tak.
Jaka duża.
Santiago świetnie się bawi z wujkiem Fermínem.
Jak się bawisz?
Super!
Uważaj na piłkę, bo zaraz ucieknie.
Gdzie jego matka?
Jest tutaj.
Mam dla pana propozycję,
która pozwoli panu utrzymać rodzinę przy życiu.
Bo przy pańskiej policyjnej pensji długo nie pociągną.
- Rozmawialiście z Cárdenasem? - Czeka na nas, żeby iść zagłosować.
Zaczyna się exit poll.
Zacaríasie.
Dziś dzień wyborów.
Mam na głowie nie tylko twoje wyrzuty sumienia.
- Pogadajmy. - Ogłuchłaś?
Witam przyszłego prezydenta.
To wielki dzień dla Zacaríasa.
Radzę się wymalować i udawać.
Każdy mąż lubi, kiedy żona wygląda idealnie.
Zadowolona, uśmiechnięta żona.
Pamiętaj o tym.
Wezwij windę.
Mamy problem.
Spokojnie, ostatnio problemy się mnie imają.
Nie mamy motocykla, a masa zamówień czeka na dostawę.
Znajdziemy jakiś motocykl.
Nie ruszać się, łajzy!
Ani kroku.
Co ty tu robisz?
Checo?
- Ty sukinsynu. - Co ty tu robisz?
Zapytaj swojego policjanta.
Szukam dziewczyny od motocykla.
Wyjechała z kraju.
- Serio? - Tak.
Idziemy, tu jej nie ma.
Nagrywają to.
Nagrywaj, a dostaniesz kulkę.
Już po tobie.
Jak to są na wolności? Przecież ich złapali.
Spakujcie to, co najważniejsze.
Nic nie jest takie, jak się wydaje. Musisz wyjechać daleko.
Szybciej.
- Lucas! - Szybko!
Uwaga!
Zgodnie z przewidywaniami sondaży
Braulio Cárdenas wygrał wybory prezydenckie,
zdobywając 85% głosów.
Moje zwycięstwo to triumf prostych ludzi,
tych z niższych sfer.
Nie ja wygrałem.
Wygrali ludzie zapomniani,
którzy teraz zyskają władzę.
Od teraz…
Co za patol.
…już na zawsze.
Udało się, Zac!
Jesteś najlepszy!
Mówiłem, że trzeba mi zaufać, panie prezydencie.
Ładnie brzmi. „Panie prezydencie”.
Wiedziałam, że wygramy.
Skorumpowana zgraja.
Obrzydliwe.
Gratulacje, „tato”.
No nie.
Już nie jestem ojczymem, tylko tatą.
Tak jest!
Nie zniosę tej farsy.
Twój mąż zyskał właśnie większą władzę.
Musicie tak walić, żeby dostarczyć pizzę?
Co jest? Impreza u mnie? I nikt mnie nie zaprosił?
Zapraszam. Napijecie się czegoś?
Z wiekiem celuje szef coraz gorzej.
Jiménez się obudził.
Jiménez nie żyje, Bracho. Widziałem, jak do niego strzelali.
Raczej jak pan do niego strzelał.
Jiménez przeżył.
Proszę nie utrudniać.
Zadowolony?
Ulżyło mi.
Dzięki, że byłeś przy mnie.
Jak sprawy z Camilą?
To było bardzo odważne.
Czemu policja się nie odezwała?
Cały kraj żyje teraz czym innym.
Zacarías pewnie cię nienawidzi.
Wiesz, co powiedział?
Że się od niego nie uwolnię.
No i?
Co zamierzasz zrobić?
Od 60 lat ten kraj nie miał takiego prezydenta jak Braulio Cárdenas.
Uśmiechnij się. Powinnaś się cieszyć moim zwycięstwem.
Nie umiem ukrywać uczuć.
Przydadzą nam się wakacje. Ogarnę to czym prędzej.
Baw się dobrze.
Co za niespodzianka.
Chcemy pogratulować prezydentowi elektowi.
Cóż za dyplomatyczny gest.
Mam iść też?
Nie trzeba, dziękuję.
Nie przyszłyście nikomu gratulować, co?
Mądrzy ludzie nie tracą czasu.
Cárdenas będzie musiał oddać nam część władzy,
jeśli nie chcesz, żeby wybuchł ogromny skandal.
Skandal?
Mówisz o twojej relacji z kandydatką?
Twój mąż nie zniósłby szczegółów. Kraj też nie.
Mamy XXI wiek.
Związki homoseksualne to nic,
ale uwikłanie prawej ręki prezydenta w handel organami to już coś.
Nie masz dowodów.
Jeszcze.
Oboje jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.
Jutro przyślę ci swoje żądania.
Zaczekaj.
Lucho, ja mam żonę…
Spokojnie, umiem zachować dyskrecję.
Możesz siedzieć w szafie, jak długo chcesz.
Pozwól mi tylko czasami wpadać.
- Na kolana! - Rzuć broń!
- Na ziemię! - Rzuć broń!
Na ziemię.
- Na ziemię. - Spokojnie.
Na kolana.
Mariachi będzie nam potrzebny?
Bez obaw, szefie.
Nikt nie jest niezastąpiony.
Gratulacje, Cienfuegos.
Znakomita robota.
To Juan Carlos Sarmiento.
Cieszę się, że będziemy współpracować.
Wyprowadzić tego gnojka z mojego domu.
Braulio.
Popełniłeś największy błąd w swoim życiu.
Zbierzemy ślady z tego obszaru.
- Przekażcie raport śledczym. - Camilo.
Zatrzymać go.
Spokojnie.
- Camilo! - To miejsce zbrodni. Trzymajcie go!
Co oni jej zrobili?
Camilo!
To Sarmiento!
Dzień dobry.
Udanej podróży, pani Márquez.
Dziękuję.
W dniu ślubu
Valeria mówiła, że będzie cię kochać nawet po śmierci.
Owszem.
No i co?
Camila jest uosobieniem tej obietnicy.
- Wszystko się udało? - Tak.
Dzięki za pomoc.
Przyjaciele z teatru chętnie pomogli.
Podziękowania należą się też Bracho.
Dbajcie o tatę.
A ty o serce mamy.
To mój priorytet.
Obiecuję.
Żegnaj, Camilo.
Udanej podróży.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Udanej podróży.
Mówi się, że w sercu znajdują się uczucia,
emocje, które definiują nas jako ludzi:
miłość, radość, strach, smutek, ból, nienawiść.
Od 30 lat pracuję jako kardiochirurg.
Słyszałem wiele historii i miejskich legend,
według których uczucia ludzi zmieniły się po przeszczepie.
To absurd, podobnie jak plotki o tym,
że w naszym kraju działa szajka zajmująca się handlem organami.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Przysłał mnie doktor Carrasco. Podobno może mi pan pomóc.
To zależy.
Tylko jeśli jest pan gotów na wszystko.
Pan Cienfuegos śle pozdrowienia.
Przeszczep serca
to tak naprawdę przeniesienie pompy hydraulicznej.
Ten niesamowity mięsień
rozprowadza krew po całym organizmie.
Serce jest wyłącznie symbolem.
Najbardziej uniwersalnym.
Serce jest niejako królem wszystkich symboli.
Jego obraz skrywa tajemnicę życia.
I miłości.
Tego dnia postanowiłam lepiej poznać swojego gościa.
I przyznam, że ta znajomość zaczęła się dobrze.
Pokochałyśmy tego samego mężczyznę.
WIDZIMY WSZYSTKO, WIEMY WSZYSTKO!
Napisy: Krzysztof Łuczak