MIASTO MEKSYK
Wygadujesz kompletne bzdury.
To absurd.
Pierwszą reakcją zawsze jest wyparcie.
To typowy mechanizm obronny. Potem przychodzi akceptacja.
I wreszcie pragnienie, by ją uratować.
Znam każdy etap tej podróży.
Odbyłem ją dla Camili.
- Dam ci pewną radę. - Czyżby?
Jak niby miałbyś uszkodzić serce mojej córki?
Zabierz ją do kardiologa.
Może cię zaskoczyć.
Co ty pieprzysz?
Samantha świetnie się spisała.
Brała tabletki nad podziw regularnie.
Te od terapeutki?
Felicia Montalvo.
Wyśmienita w swoim fachu.
Twoja córka dobrze wybrała.
Zdrowa psychika to podstawa.
To sprawa między tobą i mną.
Nie mieszaj w to Samanthy, dupku.
Teraz zrozumiesz, dlaczego twoja żona tak skończyła.
Ale nie powinieneś przez to przechodzić tak daleko od domu.
Jutro wracasz do Kolumbii.
Za kogo ty się uważasz, żeby dyktować mi, co mam robić, co?
W Bogocie są świetni kardiochirurdzy.
Polecę ci kogoś…
Oszalałeś, skurwysynu?
Jeśli jutro nie wrócicie do Kolumbii,
to w pizzerii twojego ojca wybuchnie przypadkowy pożar,
a on będzie w środku.
Twoja szwagierka i jej mąż zginą w wypadku.
Kartagena jest ostatnio niebezpieczna.
Dość! Przestań, gnoju!
Ani drgnij!
Dzisiejszy dzień na zawsze odmieni twoje życie.
Gdy stąd wyjdziesz,
będziesz zadręczał się tylko jedną myślą.
„Jak mam ocalić własną córkę?”
„Jak ją ocalę? Jak?”
„Jak daleko się posunę?”
Dopiero wtedy…
doświadczysz piekła.
Jeśli to prawda, zabiję cię, sukinsynu.
Widzisz?
Z mojej twarzy biła taka sama desperacja,
gdy lekarze mówili mi, że Camila umrze.
Chyba, że zdobędę zdrowe serce.
- Widzę to u ciebie. - Nie szarp się!
Przestań, bo cię odstrzelę!
Nie ruszaj się.
Zegar tyka. Odliczanie już się zaczęło, Simón.
Nieprzespane noce.
Uczucie bezradności.
To wszystko przed tobą.
Ale uważaj.
Nie chcę przebaczenia.
Chcę, żebyś poczuł to, co ja.
Zobaczył, jak to jest.
Dopilnuj, żeby wrócili do Kolumbii.
- Przyprowadzić żonę, szefie? - Nie.
Niech leci z nim.
Na własne oczy zobaczy jego desperację.
Na zawsze zapamięta,
przez co przeszedłem.
Leć bezpiecznie.
SKRADZIONE SERCE
Samantha? Co się dzieje?
Wszystko gra?
Tato, jesteś!
Co się stało?
Powiedz.
- Co zrobili? - Jak się czujesz?
Dobrze.
Jak poszło?
Zbirów już nie ma?
Już nie będą nas niepokoić.
Co powiedział Zacarías? Powiedz mi.
- Powiem ci później. - Też chcę wiedzieć.
Daj tabletki od terapeutki.
- Dlaczego… - Dawaj je natychmiast!
Nie będziesz dłużej ich brać.
Rozumiesz?
Pakujcie się. Opuszczamy Meksyk.
- Co? - Pakujcie się!
Pomogę im.
Ale co się stało?
Czemu wyjeżdżacie?
Nie tylko my. Lecisz z nami do Kolumbii.
Co?
Mam tutaj dom, pracę, publiczność…
Nie rozumiesz, że jesteś w to zamieszana?
- Przysięgałam, że tam nie wrócę. - A ja, że cię ochronię!
- Co mogą nam zrobić? - Wszystko!
Niejaka Karla postanowiła mi pomóc.
Wiesz, co ją spotkało?
Nie pozwolę, żeby z tobą było tak samo.
Nie rozumiem, jak można uszkodzić czyjeś serce.
To absurd.
To ta terapeutka.
Wygląda na to, że od miesięcy karmi ją tymi cholernymi tabletkami.
Uszkodziły jej serce, stąd to omdlenie.
Mogły ją osłabić, ale uszkodzić serce?
To bez sensu.
Z medycznego punktu widzenia jest taka możliwość.
Wiesz, jaki jest Zacarías.
To ekspert od mieszania ludziom w głowach.
Chce, żebyś popadł w obłęd. Spójrz na mnie.
Dlaczego Zacarías miałby zrobić coś tak strasznego?
- Żebym doświadczył tego, co on. - Jak to?
Jutro wyjeżdżamy.
Znajdę kardiologa, eksperta, który zbada Samanthę.
Nie mogę uwierzyć, że jest chora.
Bo nie jest.
Jest zdrowa.
Spójrz na mnie. Samancie nic nie dolega.
Rozumiesz?
Dokąd polecimy?
Do Kolumbii.
Prosto do jaskini lwa?
Wiesz, co powiedział twój mąż?
Że spali mojego ojca w pizzerii i zamorduje ciotkę i wujka moich dzieci.
Nie chcę nikogo narażać.
Nie wierzę, że musimy przez to przechodzić.
Dlaczego?
W Kolumbii nie będzie tak źle.
Już tam mieszkaliśmy. Dom dalej stoi. Znajdę lekarza.
Ale tam jest twoja mama.
Moja matka?
Twoja matka jest żoną prezydenta.
Wciąż jesteś w niebezpieczeństwie.
Ona myśli, że nie żyję.
Nie wiem, czy dam radę się z nią spotkać.
Nie zmuszam cię.
Próbuję tylko znaleźć jakieś rozwiązanie.
Nie zostawię cię samego.
Jadę z tobą.
To serce i ja będziemy przy tobie.
Odnalazłam cię.
I nie zamierzam opuścić.
Nie martw się.
Jak leci, szefie?
Wsiadają do taksówki i mają mnóstwo walizek.
Grzecznie wykonują polecenia.
Mają wejść na pokład samolotu do Kolumbii.
BOGOTA, KOLUMBIA
Cóż…
Wróciliśmy.
Kiedy możemy odwiedzić dziadka?
W swoim czasie, mały.
Nicky, chodź!
- Pokażę ci mój pokój. - Dobrze, powoli.
Już idę.
Nic się nie zmieniło.
Twoja ciotka zajęła się domem, gdy nas nie było.
Damy jej znać, że wróciliśmy?
Są w Kartagenie. Świętują rocznicę.
Nie chcę im psuć wyjazdu.
Zadzwonię do Taty i zostanę u niej.
Lepiej zatrzymaj się tutaj.
Zostań.
Dzięki tobie czuję, jakby mama była z nami.
Masz jej serce, prawda?
Idę do swojego pokoju.
Mariachi? Gotowe.
Wszyscy są w domu. Posłuszna rodzinka.
Posłuchałeś mnie i wróciłeś. Prawda, Zac?
Za dużo tequili w Meksyku?
Za dużo pracy.
I wspaniała…
Lorena.
- Jak żyje nasz prezydent? - Dobrze.
Jak to jest, że twoje asystentki są zawsze takie piękne?
Zuchwały drań.
- Jestem jego doradcą. - Prawda.
- Tytuły są ważne. - Tak.
Jutro będzie konferencja prasowa.
Umowę, którą pan Cienfuegos zawarł w Meksyku, trzeba nagłośnić.
Żadnych dziennikarzy.
Te pismaki potrafią mnie tylko krytykować.
Panie prezydencie, zamknął pan trzy stacje radiowe.
Słyszał pan o wolności słowa?
Po co ze mną zadzierali? Nie mieli za grosz szacunku.
Jestem przecież prezydentem.
Tak bardzo tęskniłam.
Ja też.
Mamy tyle do nadrobienia.
Nie mogę się doczekać.
Naprawdę?
To może się…
dyskretnie wymkniemy?
Mam wizytę u lekarza.
Z ojcem.
Dlaczego?
Nie wiem, dlaczego się uparł.
Nie wiem.
Ale wszystko gra?
Już ci mówiłam.
Czuję się osłabiona i zmęczona.
Mam zawroty głowy.
I jeszcze ta depresja.
Wiesz…
Nie jest lekko.
Wiem, malutka.
Wiem.
Odkąd ci goście pojawili się w Meksyku, jest gorzej.
Mariachi jest na wolności. To popieprzone.
Wiem.
To nie koniec.
Jestem pewna.
Co jest z wami? Ruszcie się!
Widzieliście kiedyś leniwego przestępcę?
Skąd! Oni naprawdę ciężko pracują.
Do roboty!
Tak.
Przysięgałam, że już mnie nie zobaczysz.
Ale dotrzymywanie obietnic idzie mi kiepsko.
Wyglądasz…
tak samo.
Czyli zjawiskowo, prawda?
Dokładnie tak.
Jak tam rodzina? Dzieci?
- A żona? - Była żona.
- Tak? - Tak.
No proszę.
Co się stało z „póki śmierć nas nie rozłączy”?
Takie założenia są zbyt optymistyczne.
Albo z gruntu błędne.
Policjant i filozof.
Świetna kombinacja do walki z przestępczością.
Co tutaj robisz?
Otrząsnęłam się już po tym, jak złamałeś mi serce.
Potrzebuję pomocy.
- Policjanta. - Rozumiem.
Nie faceta, który miał dać mi wszystko, a zostawił mnie z niczym.
Kawy?
Piwa.
To rum.
Rum? No dobrze.
Pański gość.
Wina?
Chcę tylko wiedzieć, czy możecie zdobyć dla mnie wątrobę.
Jeśli ma pan pieniądze,
to dobrze pan trafił.
Dla nas najwyższą wartością jest uśmiech na twarzy klienta.
Handel organami?
Słyszałem o tym.
Potężny inspektor Rentería za to beknął.
Może, ale przywódcy już wyszli na wolność.
Nalegam, Nicky.
Niech twój znajomy złoży oficjalne zawiadomienie.
On się boi, Tulio.
Ci ludzie mają mocne plecy.
Gdyby Simón wiedział, że tu jestem, zabiłby mnie.
Ale nie każdy może się pochwalić byłym w policji.
Prawda?
Dokładnie.
Pomożesz mi?
Przejrzę dostępne akta.
Jeśli coś znajdę, dam ci znać.
Możemy też wybrać się na kolację i przegadać całą sprawę.
Przysięgałeś, że jeszcze wyląduję w twoim łóżku.
A ja, że odmówię. Lecę.
Proszę.
Gotowe.
Możesz odczuwać lekkie zimno.
Gotowa?
No to zaczynajmy.
Nie podobają mi się te odczyty.
Spójrzcie tutaj. Zaburzenia rytmu serca.
- Zapalenie mięśnia sercowego? - Niestety w zaawansowanym stadium.
Co? Dlaczego?
Jak bardzo?
Przepraszam.
Czy te tabletki mogły wywołać tę chorobę u córki?
Może, jeśli brała je długo i w dużych ilościach.
Ale jeśli przepisał je specjalista, to nie sądzę, żeby to one były winne.
Ale to możliwe?
To byłby przypadek rażącego zaniedbania.
Ale tak.
O czym wy mówicie? Nie rozumiem…
Panie doktorze…
co dokładnie jej dolega?
Powiem tak.
Praca lewej komory serca jest zaburzona.
To znaczy…
że pana córka potrzebuje przeszczepu, i to szybko.
Przeszczepu? To bez sensu.
Naprawdę?
- Tato, co się dzieje? - Proszę mówić, doktorze.
Co dalej?
Na razie Samantha musi odpoczywać.
Przeprowadzimy więcej badań i wpiszemy ją na listę oczekujących.
Na jaką listę oczekujących?
Potrzebny będzie dawca.
Ktoś ze stwierdzoną śmiercią mózgu,
ale zdrowym sercem.
- Jak długo będziemy czekać na dawcę? - Simón.
Panie Duque, w tym kraju na tej liście jest około 2000 osób.
Ludzie potrzebują nowych nerek, wątrób i płuc.
Serc też.
Lista jest długa, a wskaźnik darowizn dość niski.
Wszystko przez to, że ludzie są niedoinformowani.
Gdyby zrozumieli, jak wiele istnień mogą ocalić,
tylko dzięki temu, że zgodzą się zostać dawcami, byłoby inaczej.
- To szaleństwo. Nic mi nie jest. - Sam, zostań.
Nie będę tego słuchać.
Nie mogę w to uwierzyć…
- Uspokój się. - Uspokoić się?
Powiedział, że moja córka umrze!
Simón.
Posłuchaj mnie, proszę.
- Nie. - Słuchaj!
- Samantha. - Nie.
To konował. Jestem za młoda na przeszczep.
- Znajdziemy innego lekarza. - Nic mi nie jest!
- Tabletki od terapeutki… - Przestań do tego wracać!
To był Zacarías.
Zacarías?
To on sterował terapeutką.
Może ją przekupił albo zastraszył.
Dawka leku była zbyt duża…
i coś się stało z twoim sercem.
Felicia?
Ale dlaczego, tato?
Dlaczego?
Dlaczego ja?
Hej.
Naprawię to.
Czy ja umrę?
Nawet tak nie mów!
- Ile mam czasu? - Posłuchaj.
Jestem twoim ojcem i nic ci nie będzie. Naprawię to.
Słyszałeś lekarza. Lista oczekujących jest długa.
Skoro nie lista, to co? Jak niby mi pomożesz?
Zamordujesz kogoś?
Znajdziesz taką kobietę jak mama i wytniesz jej serce?
- To jest twój plan? - Uspokój się.
Czemu mam się uspokoić?
I tak umieram, więc co z tego?
Sam, spójrz mi w oczy.
Nie wiem, co zrobię,
ale przysięgam na twoją matkę, że przeżyjesz.
Rozumiesz?
Przytul się.
Nie lubię zdjęć.
Nie umiem pozować.
- Patrz tu. - Powiedz mi.
Restauracje,
limuzyny,
wszystkie te luksusy…
To tylko na pierwsze dwie randki?
Poradnik uwodzenia Cienfuegosa mówi, że teraz musisz mi pokazać,
że twardo stąpasz po ziemi.
Poradnik tu nie pomoże.
Wykraczasz poza schematy.
Czy to źle?
Nie, to cudowne.
Przywykłem, że wszystko kontroluję.
Ty zmusiłaś mnie do improwizacji.
Bardzo cię lubię.
Bardziej, niż powinienem.
Proszę pana?
Ktoś do pana.
Camila.
Nie wiedziałem, że wróciłaś.
Nie udawaj idioty.
Skąd masz mój adres?
Jak mogłeś zrobić coś tak okrutnego?
Co masz na myśli?
Myślałem, że chciałaś wrócić tutaj z Simónem.
Zawsze byłeś cyniczny.
Ale to jest odrażające.
Nie wiesz, jak trudno mi być tym złym w tej historii.
Nienawidzisz mnie i Simóna, ale jak możesz odgrywać się na niewinnej dziewczynie?
Ona ma tylko 19 lat!
Sprawdzimy,
czy twój idealny facet,
nieskazitelny Simón Duque, sprzeda duszę diabłu.
Tak jak ja musiałem, żebyś mogła żyć.
Nie.
Tylko ktoś o wypaczonej duszy mógłby to zrobić.
Chcę tylko, żeby Simón zobaczył,
w jak fatalnej sytuacji byłem.
Chcę, żebyś widziała, jak Simón staje się potworem,
za jakiego masz mnie.
Mam dla ciebie propozycję.
Chętnie posłucham.
Nie przychodzi mi to łatwo, ale dużo myślałam.
To boli, bo muszę zrównać się z tobą.
Ale nie pozwolę im znów cierpieć przez twój obłęd.
Mów.
Pogadaj ze swoimi porywaczami.
Niech zrobią, co trzeba, żeby zdobyć serce dla Samanthy.
A ja urodzę ci upragnione dziecko.
Mówisz poważnie?
Przemyśl to.
Ale nie zwlekaj.
Cześć.
Jak się trzymasz?
Jakoś.
Chciałam pogadać z mamą, ale jest za granicą.
Tak czy siak,
rozważałam różne opcje.
Ty coś znalazłeś?
Nie. Niech to szlag.
Obdzwoniłem szpitale,
godzinami rozmawiałem z lekarzami z różnych krajów.
Zacarías chce, żebym poczuł to, co on.
No to czuję.
Różnica jest taka, że ja urodziłam się z tym problemem,
a Samantha choruje przez niego.
Tato…
Co dolega Sami?
Od śmierci dziadka jedynym powodem, dla którego żyję…
jesteś ty.
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Nie zasługujesz, żeby cię w to mieszać.
Zapomnij o mnie.
Nie proś o to. To niemożliwe.
Czyli jesteś idiotą.
- Czyżby? - Tak.
Ten idiota cię kocha.
Masz piękną twarz.
Hej.
Czekaj.
Muszę coś zrobić.
Oczywiście.
Szukam doktor Felicii.
A kto pyta?
Pacjentka. Muszę się z nią widzieć.
Chwileczkę.
Przykro mi, ale pani doktor nie ma dziś czasu.
Tak?
Jaka szkoda.
No nic. W takim razie się wprosimy. Dziękujemy.
- Szybko! - Chwileczkę!
Wracajcie! Ochrona!
Ostrożnie.
Szybko.
To ona. Felicia!
Ty zdziro.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlaczego? Gadaj!
Odpowiedz!
Nie krzycz. Siedź cicho.
Wybacz mi.
Tak mi przykro.
Przykro ci?
Rozpieprzyłaś mi serce!
Chodź. Czas na sesję terapeutyczną.
Zamknij się!
- Nie! - Zamknij się, suko!
Przepraszam.
Grozili, że zabiją mojego syna.
Nie wiesz, co to za ludzie.
Wiem doskonale!
Wycięli serce mojej matce. A ty jesteś taka sama, jak oni!
Wyluzuj.
Samantha, przestań. Przestań!
Hej!
Nie ujdzie ci to na sucho, jak tym skurwielom!
Nareszcie w domu.
Jestem wykończona.
Gdzie mój mąż? Nie przywitasz się?
Wróciła! Chodź do mnie.
Rany. Zostawiłaś coś dla innych czy wykupiłaś wszystko?
Pierwsza dama nie może chodzić w łachmanach.
Skąd.
Jak było w kraju beze mnie?
Tragicznie, ale mniejsza o to.
Kochanie, jak się miewa mój pasierb?
Dobrze. Ma nowego chłopaka.
Zakochał się w Brukseli.
Najchętniej zostałbym z tobą,
ale za dwie godziny mam spotkanie.
Będzie ubaw po pachy.
- A gdzie jest Zacarías? - Wrócił dziś rano.
Rany.
Żadnego z nas nie było tutaj w rocznicę śmierci Camili.
Poproszę Tatę, żeby odwiedziła ze mną grób.
Nie becz, kobieto.
Oszczędzaj łzy na później.
Nie, Mariachi.
Garabato jest za ostry.
Zdejmij jej kaptur, bo się udusi.
Morda, suko!
Nieco szacunku, Garabato.
Prawa człowieka wciąż obowiązują.
Z tego, co wiem,
wynika, że wywiązałaś się z powierzonego ci zadania.
Moje gratulacje.
Zaprosiliśmy cię tu dzisiaj, żeby negocjować warunki twojej emerytury.
Organizacja nie widzi powodu, żebyś pozostała aktywna.
Zrobiłam wszystko, co kazaliście.
Błagam, nie rób mi krzywdy. Mam syna.
Nie przejmuj się.
Kilka części ciebie pozostanie na tym świecie.
Zbadamy cię i zobaczymy, co jeszcze da się wykorzystać.
Głowa do góry.
Twoja śmierć da życie wielu innym ludziom.
Praca lewej komory serca jest zaburzona.
To znaczy, że pana córka potrzebuje przeszczepu serca,
i to szybko.
Dawno już nie biegałeś.
Przed czym uciekasz?
Wszystko się spieprzyło.
Pamiętasz…
jak zobaczyliśmy ją po raz pierwszy,
zaraz po urodzeniu?
Mówiliśmy wtedy,
że zrobimy wszystko, żeby ją chronić.
Valeria,
Samantha to nasza córka.
Co mam robić?
Myślałem, że zostanie pan w Meksyku na dłużej.
Nie śmiałbym zatrzymywać twojej żony na dłużej.
Zacarías? Możemy zaczynać.
Dzień dobry.
Będę mówił zwięźle.
W imieniu prezydenta Cárdenasa pragnę przekazać,
że rozmowy z rządem meksykańskim wypadły bardzo pomyślnie.
To wielka szansa na rozwój dla obu krajów.
Szczegółowe informacje dotarły do państwa w formie materiałów prasowych.
Liczę, że przeczytaliście.
Zakładam, że są też pytania.
Słucham.
Ja mam pytanie, panie Cienfuegos.
Czy rozważył pan moją propozycję?
Wyprowadź ją.
Chwileczkę.
Ta obywatelka ma prawo pytać.
Mam dla pani odpowiedź.
Chętnie przedstawię ją później.
Teraz pytania dziennikarzy.
Proszę bardzo.
Camila.
Proszę, proszę.
Moja dobrodziejka.
Żmija, która mnie oszukała.
Czuję ulgę, że nie ucierpiałaś.
Wszyscy się martwiliśmy.
Powiedz mi coś.
Na ile Zacarías wycenił rolę takiej niewdzięcznej suki?
Twoje zdjęcia naprawdę robią na mnie wrażenie.
W innych okolicznościach…
Ty zdziro!
Puszczaj mnie!
Nie będę wam przeszkadzała w kłótni.
Hej, tato. Jak leci?
Dobrze. A u ciebie?
- Gdzie jest Camila? - Niedawno wyszła.
- Samantha wstała? - Nie.
Śpi, ale ja już zgłodniałem.
Zaraz coś ci przygotuję. Chwilkę.
Nie, poczekaj.
Możecie bić brawo. Nicky Guerra coś wam upichci.
Potrafię ugotować wszystko. Co chcesz?
Jajka po ranczersku? Chilaquiles?
Regionalne śniadanko?
Arepas kolumbijskie, wenezuelskie?
- Potrafisz to wszystko ugotować? - Jestem obywatelką świata.
Wybieraj.
Za duży wybór. Będą arepas wenezuelskie.
- Zgoda. - Zaczynajmy.
- A ty? - Arepas kolumbijskie.
Oczywiście, że tak.
NAPRAWIAMY ZŁAMANE SERCA
Ciesz się, że nie poszłam z tym do mediów.
Wyobraź sobie nagłówki.
„Cudowne zmartwychwstanie żony Zacaríasa Cienfuegosa”.
Wiesz, że to droga donikąd.
Zdecydowałeś się?
Chcesz, żebym popełnił przestępstwo.
Rzuciłem palenie.
Naprawdę tak się dla niego poświęcisz?
Tak bardzo go kochasz?
Jeszcze nie rozumiesz, kochanie?
On kocha tylko serce swojej żony.
Nie ciebie.
Jesteś co najwyżej…
nośnikiem.
Tak czy nie?
Nie.
Dlaczego nie?
Przecież dlatego mnie zamknąłeś.
Chciałeś mnie odzyskać. Czemu odmawiasz?
Ale nie tak.
Nie tak.
Chcę, żebyś była blisko niego.
Wtedy doświadczysz koszmaru,
jakiego ja doświadczyłem.
I kiedy wreszcie zrozumiesz,
jak wiele dla ciebie poświęciłem…
wrócisz do mnie na kolanach.
I będziemy mogli spróbować być razem.
Obrzydzasz mnie.
Powinni cię zamknąć u czubków.
Przysięgam ci.
Zapłacisz za każdą wyrządzoną krzywdę.
Puszczaj!
Uwielbiam twoją pasję.
Tęsknię za seksem z tobą.
Przyjmij moją ofertę.
Uratuj życie Samanthy.
Proszę.
Przepraszam.
Ktoś do pana.
Dokończymy później.
Przyprowadziłem nie lada gościa.
Witaj w Kolumbii, Simón.
Jak widzisz rozszerzam działalność.
To Eden.
Mów wprost.
Chcę skorzystać z waszych usług.
Nie tak szybko.
To kosztuje.
I nie mówię tylko o pieniądzach.
Zrobię wszystko, żeby ocalić moją córkę.
Łącznie z zamordowaniem niewinnej osoby?
Poznajesz ją?
Ona jest terapeutką…
Nie, chwila…
złą kobietą, która uszkodziła serce twojej córki.
Organizacja daje ci szansę.
Pomścisz swoją córkę i jednocześnie ją ocalisz.
Ma zdrowe serce. Dostępne od zaraz.
Zbadaliśmy ją. Nadaje się na dawczynię dla twojej córki.
Nasz personel medyczny jest gotowy.
Wystarczy sprowadzić tu piękną Samanthę
i możemy zaczynać.
Musisz tylko pociągnąć za spust.
Ratuj swoją córkę.
Napisy: Konrad Tekliński