Błagam.
Proszę, nie zabijaj mnie.
Mój syn ma 12 lat.
Ma tylko mnie.
A moja córka?
Ma 19 lat. Co z nią?
Patrz na mnie.
Czy ona się nie liczy?
To, co zrobiłaś, było złe.
Nadszedł czas zapłaty za błędy.
Stul pysk!
Zamknij się!
Banda sukinsynów!
Dość!
Zrujnowałeś życie mojej córce.
Zniszczyłeś życie mojej żonie i naszemu nienarodzonemu dziecku.
Zabiję cię, skurwielu.
Spokojnie, Fermín. Opuść broń.
Zabij mnie.
Zabij mnie. Wymierz sprawiedliwość.
Wymierzę sprawiedliwość i załatwię was wszystkich.
Organizacja
może działać beze mnie.
Jest taki cudowny mit o Hydrze lernejskiej.
Odciętą głowę zastępują dwie nowe.
Zabij mnie.
Masz okazję!
Oto serce, którego potrzebujesz!
Pomyśl o swojej córce.
Wycisz sumienie.
Jest lepszy sposób…
żeby uratować Samanthę.
Już czas, żebyś potraktował nas poważnie, Simón.
Miałeś wielką szansę.
Ale skoro zdecydowałeś się na dłuższą drogę,
to zacznij zbierać pieniądze.
O ile chcesz nas wynająć.
Pół miliona dolarów.
Wyprowadź go.
A z niej wytnijcie, co tylko się da.
SKRADZIONE SERCE
Wiem, że każda sprawa jest pilna, ale ta jest wyjątkowa.
To 19-latka, która padła ofiarą potwornego spisku.
Ktoś ją podtruwał i uszkodził jej serce.
Zgłoszono to władzom?
Powiedzmy, że to skomplikowane.
Chodzi o handel organami?
Gdyby było więcej dawców, problem by nie istniał.
To typowe.
Deficyty to woda na przestępczy młyn.
Niestety wiem o tym aż za dobrze.
Serc brakuje nam nieustannie.
Ludzie mają błędne wyobrażenie na temat dawstwa organów.
Nie zdają sobie sprawy, że jedna osoba może uratować nawet siedem żyć.
Nie możecie zrobić wyjątku?
Zważywszy na okoliczności. To młoda dziewczyna.
Błagam.
Wszyscy ci ludzie czekają na cud, który ocali ich życie.
Właśnie na taki wyjątek.
Życie jest niesprawiedliwe.
To jedna z jego największych wad.
I to, że się kończy.
Powodzenia.
Nie zabił tej terapeutki.
Zaczynam myśleć, że potrafi pan zobaczyć przyszłość.
To nie tak, Sarmiento.
Ja ją tworzę.
Co zrobił chłoptaś od pizzy?
Powiedział, że znajdzie lepszy sposób, żeby to naprawić.
Mamy dawcę.
Jak to?
To niemożliwe.
Ja oddam serce Samancie.
To nie ma sensu.
Ależ ma. Jestem jej ojcem, więc przeszczep się przyjmie.
Nawet jeśli, to żaden lekarz ani klinika się na to nie zgodzi.
Jest pan zdrowy.
Nikt nie podejmie się takiego zabiegu.
To byłoby morderstwo.
Przestępstwo.
A co z terapeutką?
Bez obaw.
Nie radzę wątpić w swoje wybory, bo zwątpi pan w siebie.
Informuj mnie.
Trzymajcie się planu.
- Święte słowa, przyjacielu. - Nie zrozum mnie źle.
Nie przyjaźnimy się.
Wciąż uważam wasz proceder za odrażający.
Zacznij zbierać pieniądze. O ile chcesz nas wynająć.
Pół miliona dolarów.
Nie ogarniecie tej roboty.
Ale ja tak.
Wrócę na chatę i założę ciuchy zarezerwowane dla sponsora.
Ten gość wszystko mi wyśpiewa.
To mi się podoba. Twarda sucz, ale pracy się nie boi.
Dokładnie.
Więc?
Kiedy ustawiamy się na jakieś bzykanko?
Oby niedługo.
No co? Boisz się?
Martwi się, że zdradzi swoją panienkę z Meksyku.
Wróciła do Kolumbii.
Ale masz minę.
No to lipa. Masz szczęście, że jestem uparta.
Zawsze dostaję to…
czego chcę.
Lepiej skup się na robocie.
- I wytrzyj nos. - Wystarczy, Sofi.
Tomy, jest jeszcze czas. Wchodzisz w to czy nie?
Nie, brachu. To samobójstwo.
- To odpuść i nie kracz. - Odpuszczę.
Na świecie jest mnóstwo biedaków i tchórzy.
- Jestem biedny, ale tchórzliwy? - Nie ma opcji.
Przemyśl to.
Dobra, skupmy się.
Powtórzmy plan.
Ja czekam na zewnątrz, wy wchodzicie.
Zwiniemy się, zanim przyjadą psy.
Załatwiłeś samochód?
No jasne.
Dziadku!
Moja piękna wnuczka.
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
Za domem i pizzą też.
Tęskniłam za wszystkim. Jak nowy lokal?
Jest nieźle.
Czasem życie zmusza nas, żeby zacząć od nowa.
Widzę, że macie też prezent.
Tak.
Dawno się nie widzieliśmy, Nicky.
Tak, panie Fabricio. Całe wieki.
Muszę znaleźć nową fuchę.
Pracę.
I popracować nad słownictwem.
Rozumiem.
Piękne zdjęcie Valerii.
To prawda.
Sam, dobrze się czujesz?
Tak. Jestem trochę zmęczona po podróży.
Fakt, była męcząca. Całe to pakowanie, przelot…
No tak. Simón mówił, że załatwiał wszystko na ostatnią chwilę.
Ale nie wchodził w szczegóły.
Wszystko w porządku?
Tak. Tata na pewno wszystko ci wyjaśni.
A co z tobą? Nadal śpiewasz?
Oczywiście.
Prędzej umrę, niż zamilknę.
Jakim cudem nie zostałaś jeszcze gwiazdą?
Codziennie zadaję sobie to pytanie.
Powiem tak. Mam dla ciebie pracę.
Kokosów ci nie zapłacę,
ale oferuję darmową pizzę i bliskość rodziny.
- Zgadzasz się? - Oczywiście, że tak!
Wielkie dzięki, panie Fabricio.
Świetnie.
Nie krzycz.
Boże!
Co to ma znaczyć?
Ty nie umarłaś.
Nie, nie umarłam.
Hej.
Mam ci tyle do powiedzenia.
Zacarías naprawdę oszalał.
Dzięki.
Jest zdolny do wszystkiego.
Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Czuję się jak we śnie.
Wiesz, ile łez wypłakaliśmy?
Tata, milczałam dla twojego dobra.
Jak tam Lucho i moja mama?
- Co u nich? Widujecie się? - Lucho jest w Brukseli.
Twoja śmierć go załamała.
A twoją mamę? Nawet sobie nie wyobrażasz.
Znalazła martwą córkę w jeziorze.
Pierwsze miesiące były bardzo trudne.
O nie.
Jutro mam z nią iść na cmentarz.
W zeszłym tygodniu minęła rocznica twojej śmierci.
Nie pomyślałam o tym.
Camila, musisz porozmawiać z mamą.
Ma prawo wiedzieć, że żyjesz.
Poza tym teraz tu mieszkasz.
Prędzej czy później cię znajdą.
Mama zawsze trzymała stronę Zacaríasa. Teraz miałoby być inaczej?
Kochana, to twoja matka.
Ma się dowiedzieć od Zacaríasa?
Powiedz, że nie pragniesz mnie teraz wziąć,
jak tylko ty to potrafisz.
Udało się nam znaleźć dawczynię dla pańskiej żony.
Jak to możliwe, że znaleźliście kogoś tak szybko?
To nie pańskie zmartwienie.
Pan powinien zadbać, żeby żona mogła żyć w dostatku.
Gala, moja asystentka, zajmie się resztą.
Odmówiłem. Nie zabiłem jej, żeby ratować Sami.
Dużo o tym myślałem, ale…
nie mógłbym.
I tak ją zabili.
Nie chcą żadnych świadków.
Odkąd dołączyłam do twojej rodziny…
jest tylko gorzej.
- Jestem waszym przekleństwem. - Nie.
Jesteś ofiarą, tak jak my.
Chcę porozmawiać z Samanthą.
Wiem, co ona teraz czuje.
Obezwładniającą samotność.
I desperację.
Nawet jeśli jest otoczona przez rodzinę.
Znalazła się w trudnej sytuacji.
- Pogadam z nią. - Idź.
Mogę wejść?
Była piękna, prawda?
Zupełnie jak ty.
Bardzo za nią tęsknię.
Chciałabym oddać ci to serce.
Serce twojej mamy.
Żeby znów dała ci życie.
Ale nie mogę.
Sprawdziłam. To niemożliwe.
Nie wytrzymałoby drugiego przeszczepu.
Jesteś tam, mamo.
Słyszę cię.
Jesteś tam.
Wiem, przepraszam.
Ale nie mogłem jej zabić.
Nie jestem mordercą.
Nie wiem, co robić.
Ale obiecuję…
Obiecuję ci,
że nie pozwolę jej umrzeć.
Masz moje słowo.
Już nawet nie pamiętam, kiedy ostatni raz spałam do 8.00 rano.
Ja pamiętam.
Zanim zaczęłaś pracować z Zacaríasem Cienfuegosem.
Oj Fausto, nie zaczynaj znowu.
To cena za to, żebyś został prezydentem tego kraju.
A może…
chcesz do końca życia stać w czyimś cieniu?
Nie. Ale nie chcę też, żebyś marnowała życie
w towarzystwie tego aroganckiego drania.
Ten arogancki drań to jedyny człowiek, który może dać ci prezydenturę.
Oboje to wiemy.
Co tak długo robiliście w Meksyku?
To miał być trzydniowy wyjazd, prawda?
Co sugerujesz?
Masz rację.
Zagłębialiśmy się w Kamasutrę.
W piramidach.
Dlatego nie było nas cały tydzień.
Skoro tak mówisz.
Nie wygłupiaj się.
Wiesz, że nie znoszę, gdy ktoś chce mnie kontrolować.
Kochanie.
Ty i ja tworzymy drużynę.
Każdy ma swoją rolę.
Ty masz trzymać się blisko tego osła, Cárdenasa.
I zbierać przydatne informacje.
Podsłuchuj, notuj i nagrywaj.
Cárdenas to oszust. Wykorzystamy to, żeby go pokonać.
Gazety codziennie krytykują to, co robię, albo to, czego nie robię.
Teraz chcą wyjaśnień co do wydatków na wyjazd służbowy Grety.
Słyszysz, co mówię?
Jesteś prezydentem, Braulio.
Dziwisz się?
Albo na ciebie plują, albo cię potrzebują.
Więc twierdzisz, że muszę to znosić?
Najchętniej zamknąłbym im tę cholerną gazetę,
żeby wiedzieli, kto tu rządzi.
Właśnie tego nie powinieneś robić.
Kierować się zachciankami.
Ostrzegałem ciebie i Gretę, żebyście nie przepuszczali rządowej kasy.
Kupiła pierścionek za 50 tysięcy dolców. Przecież to grosze.
Ułatwiasz zadanie sępom, które tylko czekają, żeby cię zmiażdżyć.
Pamiętaj, że jeśli ja pójdę na dno,
to pociągnę cię za sobą.
Więc wysil ten swój intelekt i zrób coś, do cholery!
Zacarías nie zdradzi Cárdenasa.
Uwierz mi, gdy Cárdenas się pogrąży,
Zacarías ulotni się jako pierwszy.
Z przegranymi się nie trzyma.
Wtedy przypomnę mu, że jesteś człowiekiem, którego potrzebuje.
I tyle.
Nie znoszę tego dupka Cienfuegosa.
Nie mogę znieść również tego,
że spędzasz z nim 20 godzin dziennie.
To inwestycja.
Zwykła inwestycja.
Przykro mi, panie Duque, ale nie mogę udzielić panu kredytu.
Jestem waszym klientem całe życie, panie Peralta.
Wiemy o tym, panie Duque.
Restauracja już jest zadłużona. Kolejna pożyczka nie wchodzi w grę.
Pizzeria? Mam na myśli tę nową.
Tak. Nie wiedział pan?
Nie.
- Ale możemy ją sprzedać, tak? - Tak.
Może pan ją sprzedać,
ale po spłacie zadłużenia nie zostanie panu wiele.
Panie Peralta, to wyjątkowa sytuacja.
Bardzo mi przykro, panie Duque.
Zrobiłem, co mogłem,
ale taka jest polityka banku.
Więc mi pan odmawia.
Jesteście bezużyteczni.
Zostawiacie mnie, gdy jestem w potrzebie?
Nie zauważyłem pani.
Bez obaw. Niewidzialność bywa błogosławieństwem.
Nie rozumiem. Dlaczego nie powiedziałeś, że Sami jest chora?
Nie chciałem cię martwić.
Jestem jej dziadkiem.
To dlatego wróciłeś z Meksyku?
Nie tylko dlatego. W Meksyku nie było kolorowo.
A tutaj mam dom i rodzinę.
A co u ciebie?
W porządku.
- Na pewno? - Tak.
To dlaczego restauracja jest zadłużona? Chciałem wziąć kredyt.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Z tego samego powodu, dla którego milczałeś o Sami.
Nie chciałem cię martwić.
Po co ci pieniądze?
Długo by gadać, tato.
Powiem ci później.
Będziesz żyć.
Rozumiesz?
To rozkaz.
Skoro czekamy na twoje serce,
to zadbam, żeby każda minuta była niezapomniana.
Zgoda?
Dość już tych smutnych min.
Jesteś pełna życia.
Masz go w sobie tyle,
że zdążysz się mną znudzić
i każesz mi wskoczyć do jeziora.
Pocałuj go. Nie! Masz pocałować.
Raz, dwa, trzy…
Wszystko gra?
Co się dzieje?
Oddychaj, kochanie. Spokojnie.
To tylko zadyszka. Uspokój się.
Chodź do mnie.
Spokojnie.
Halo?
Co?
Zawieź ją do szpitala.
Już jedziemy. Ma problemy z oddychaniem.
Zapomniałaś, że jestem pierwszą damą tego kraju?
Po jaką cholerę kazałaś mi po ciebie przyjechać?
Od tego są taksówki.
Za chwilę zrozumiesz.
Camila.
Nie.
Camila.
Mamo.
Ty żyjesz.
Moje maleństwo.
Jak to możliwe?
Moje maleństwo.
Tak bardzo tęskniłam.
Tak mi przykro. Wybacz mi.
Jak ona się czuje?
Co się stało, doktorze?
Wysiłek fizyczny i silne emocje
spowodowały atak duszności, ale ustabilizowaliśmy ją.
Miała szczęście.
Następstwa takich ataków
mogą być o wiele bardziej…
poważne.
Czyli ona może umrzeć
w każdej chwili?
Pana córka jest chora.
Rozmawiał pan może ze swoim kolegą z Nowego Jorku?
- Tak. - I jak?
Tam sytuacja jest podobna.
Czas oczekiwania wynosi półtora roku.
Czy pańskim zdaniem serce Samanthy tyle wytrzyma?
Powiem wprost.
Ryzyko jest duże.
Nie zostało jej wiele czasu.
- Można do niej zajrzeć. - Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
Nie miałam wyboru, mamo.
Musiałam upozorować własną śmierć, żeby uciec przed Zacaríasem.
Ale, jak widzisz,
to nie pomogło.
Nie wyobrażasz sobie, ile bólu nam przysporzyłaś.
Luchowi.
Mnie!
Przez lata baliśmy się, że umrzesz.
Potem dostałaś nowe serce,
a mimo to cię straciliśmy.
Ale ty nie umarłaś, do cholery!
Przepraszam, mamo.
Matce nie robi się takich rzeczy.
Widać, że nie masz dzieci.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Bo…
Dlaczego nie oszczędziłaś mi żałoby?
Bo zawsze stałaś po stronie Zacaríasa.
Myślałaś, że to bohaterstwo.
Porwać niewinną kobietę, zabrać jej serce i przekazać je mnie.
Na zawsze będę mu za to wdzięczna.
A tobie za co mam dziękować?
Za depresję, w którą popadł Lucho?
I za moją?
W mediach społecznościowych nie wyglądałaś na przygnębioną.
Grasz pierwszą damę i mieszkasz obok tego drania.
Obnoszenie się z bólem na oczach kraju nie byłoby mądrym pomysłem.
Widzę, że dalej lubisz wypić.
A ty?
Dalej lubisz popełniać błędy?
Wygląda na to, że dalej jesteś z tamtym facetem.
Czego ty chcesz, mamo?
Żebym wróciła do Zacaríasa?
Wysłał za mną zabójcę do Stambułu.
Porwał mnie w Meksyku i zamknął w jakimś domu.
Prawie zginęłam, próbując uciec!
Ale nie to jest najgorsze, mamo.
Systematycznie podtruwał córkę Simóna.
Niewinną Samanthę. Ona ma 19 lat.
Uszkodził jej serce!
Ona umiera!
A dlaczego?
Przez tego sukinsyna, Zacaríasa!
Takiego mężczyzny bronisz, mamo!
On jest potworem!
Zrozum to wreszcie!
Zostaw.
Jak ty to robisz?
Przewidujesz każdy wariant i każdą możliwość.
Pracujesz ze mną od roku.
Powinnaś wiedzieć, że zawsze dostaję to, czego chcę.
Liczę, że to obejmuje też naszą umowę.
Zrobiłam wszystko, o co mnie prosiłeś.
Zrozum, że takich rzeczy nie załatwia się z dnia na dzień.
Doskonale to rozumiem.
Ale twój kochany Cárdenas popełnia wiele błędów.
Fausto ma wszystkie cechy idealnego następcy.
Koniec końców władza trafiłaby w twoje ręce.
Manipulujesz mężem po mistrzowsku.
Funkcjonowanie mojego małżeństwa
to nie twoja sprawa.
Ufam, że dotrzymasz słowa.
Nie chciałabym się zniżać, do wyjawiania twoich sekretów.
Pan Duque! Miło pana słyszeć.
Mam problemy z uzbieraniem takiej kwoty.
Samantha nie ma wiele czasu. Negocjujmy.
Nasz klient będzie uradowany na wieść o pańskiej desperacji.
Ale z żalem informuję, że cena nie ulegnie zmianie.
Obaj wiemy, że życie pańskiej córki jest warte znacznie więcej.
OSTRY DYŻUR
Trudno mi uwierzyć w twoje słowa.
Nie dziwię ci się.
Camila…
zostaw całe to bagno.
Chodź ze mną. Zaczniesz od nowa.
Gdzie, mamo?
W pałacu prezydenckim?
Żyjesz pod nosem Zacaríasa. Nie ma mowy.
On wciąż jest twoim mężem.
To psychopata.
I morderca, mamo.
Czyli związek z Simónem jest lepszy?
Na Boga, dziewczyno.
Bije w tobie serce jego żony.
Córeczko, proszę. Zobacz, do czego to doprowadziło.
Muszę iść.
To on?
Ledwo napisał, a ty już lecisz.
Posłuchaj, mamo…
Przepraszam, że ty i Lucho tyle przeze mnie wycierpieliście.
Nie zasłużyliście na to.
Na cały ten ból.
Przepraszam.
Mamy wiele do omówienia i wiele do wybaczenia.
Ale brak mi czasu.
Dzięki za wszystko, Tata.
Możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Hej…
Miło było cię zobaczyć.
Mówię szczerze.
Teraz wiem, co czuła Maryja.
Jej dziecko też zmartwychwstało.
Proszę.
Dziękuję.
Co z Sami?
Zostanie na oddziale do jutra.
Jest z nią Tomás.
Cudowny ten jej chłopak, co?
Ty też jesteś cudowna.
Przeze mnie porzuciłaś dom, pracę
i wplątałaś się w ten koszmar.
Nie lubiłam tamtego domu.
W Meksyku wiodłam przeciętne życie.
Z kasą też bywało krucho.
Poza tym czuję się winna.
Gdyby nie ja, nie znaleźliby cię.
Dopadliby nas prędzej czy później.
Może czas zgłosić to na policję?
Nie. Policja była w to zamieszana.
Za nic nie można im ufać.
- Są różni gliniarze. - Wybij to sobie z głowy, Nicky.
Przejrzałem akta Valerii Duque i są dość dziwne.
Ktoś musiał w nich grzebać. Nie trzymają się kupy.
Mów wprost.
W normalnych warunkach sprawa dalej byłaby otwarta.
Dasz radę nam pomóc?
Nie wiem jak.
Jak to zrobić, żeby samemu nie wdepnąć w niezłe gówno.
Ufam ci, mój drogi Camacho.
Może dzięki temu dostaniesz awans.
Poza tym chcesz czegoś ode mnie, pamiętasz?
Musisz zasłużyć.
Mam na myśli kolację. Bez deseru.
Cokolwiek postanowisz, pomogę.
Sęk w tym, że skorzystanie z ich usług…
kosztuje fortunę.
Pół miliona dolarów. Tomás, ja…
Zdobędę pieniądze.
Zrobię wszystko, żeby je zdobyć.
Nie pozwolę, żeby Samantha cierpiała.
Jest jeszcze czas. Wchodzisz w to czy nie?
Jestem biedny, ale tchórzliwy?
Przemyśl to.
Hej.
Jak ona się czuje?
Stan jest stabilny, ale…
boję się o nią.
Spokojnie, Simón.
Przebrniemy przez to.
Być może będę musiał dobić targu z diabłem.
Zacarías postawił na swoim.
Od jak dawna wiesz, że Camila żyje?
Od niedawna.
I nic nie powiedziałeś?
Nie chciałem psuć Camili przedstawienia.
Wszystko mi wyjawiła.
O zabójcy w Turcji, porwaniu w Meksyku.
I o Samancie.
Naprawdę uszkodziłeś jej serce, żeby się zemścić?
Życie z Braulio odcisnęło piętno na twoim intelekcie.
Ja miałbym uszkodzić komuś serce? To brzmi absurdalnie.
Owszem.
Camila powiedziałaby wszystko, żeby bronić swojego chłopca od pizzy.
I tym tkwi problem, Greta.
Twoja córka ma fioła na punkcie tego śmiecia.
Zawsze będę wdzięczna za to, co dla niej zrobiłeś.
Ale nie będę popierać…
Chcę tylko odzyskać swoją żonę.
Zostawić ten bałagan za nami, żebyśmy na nowo stali się rodziną.
Tylko tego chcę.
Nic ci nie będzie.
Poza tym
bez ciebie świat stałby się nudny, kelnereczko.
Musisz wymyślić nowy dowcip.
Ten jest tragiczny.
Nie możemy udawać, że nic się nie dzieje.
Naprawdę ze mną kiepsko.
Nie spławisz mnie.
Lepiej zrób na tym łóżku trochę miejsca i przyzwyczajaj się,
że będę z tobą…
przez kolejnych 50 lat życia.
Przepraszam. Młody człowieku, musisz wyjść.
Dobrze.
- Co jest? - Wyciągnę cię z tego.
Wyciągnę cię z tego, zobaczysz.
- Jak? - Znam sposób.
- Nie! Co chcesz zrobić? Chwila. - Kocham cię.
Co chcesz zrobić?
Dokąd idziesz? Tomás!
Tomás!
Proszę się położyć. To zalecenie lekarza.
I bez nerwów.
Mam pytanie.
Dlaczego nie próbowaliście odnaleźć się wcześniej?
To skomplikowane.
Bardzo skomplikowane. Wydarzyło się tyle okropnych rzeczy.
Musieliśmy się rozdzielić.
Wiesz co, Nicky?
Czasem się zastanawiam,
czy Simón naprawdę kocha mnie,
czy raczej kocha Valerię poprzez mnie.
Słyszałam o tym.
Że organy mają pamięć.
A ty?
Jesteś pewna, że go kochasz?
Jestem pewna.
Nie wiem wszystkiego, to fakt.
Jak można zacząć związek z takimi wątpliwościami?
Prawda jest taka, że wasz związek jest wybuchowy.
Co zrobicie?
Teraz najważniejsza jest Samantha.
To prawda.
Gdyby coś jej się stało, Simón by tego nie zniósł.
Dziś mam debiut w restauracji.
- Powinnam iść, ale mogę to odwołać. - Nie. Idź do pracy.
- Na pewno? - Tak.
Dziękuję.
Wiesz co? Spadłaś Simónowi z nieba.
Mówię poważnie.
- Dopij kawę. - Tak zrobię.
Problem pojawi się tutaj.
- Albo… - Gdybym…
Hej. Możemy pogadać?
Jasne. Co jest? Skąd ta mina?
Potrzebuję pomocy.
Pewnie. Jakiej dokładnie?
Mam poważny problem i potrzebuję kasy. Mnóstwa kasy i to szybko.
Ile?
Pół miliona dolarów.
A kto by nie chciał takiej kasy?
Patrzcie go.
Myślisz, że śpimy na forsie czy jak?
- Zarób sobie. - Wyluzuj. Przyjaźnimy się.
- O nie, stary. - Nie.
Nie ma, kurwa, mowy.
Ten koleżka może i jest dobry na numerek,
ale nie zaangażujemy go w ostatniej chwili.
A gdyby pomógł nam rozwiązać nasz problem?
Musisz się uspokoić.
Jesteś osłabiona. Oddychaj, dobrze?
Tomás zrobi coś szalonego, znam go.
Zrobi jakąś głupotę. Musisz go powstrzymać.
Co mam zrobić?
Patrz.
To jego lokalizacja. Znajdź go.
- Idź. - Po co ci ta lokalizacja?
Kiedy mnie zdiagnozowali,
zdecydowaliśmy, że sobie ją udostępnimy.
Żebyśmy mogli się o siebie troszczyć.
A teraz leć po niego.
Dobrze, tylko się nie denerwuj.
- Posłuchaj. - Tak?
Jeśli nie chcesz, żeby moje serce wysiadło wcześniej,
to musisz go znaleźć.
- Szybko. - Spokojnie.
Jesteś pewien, Tomás?
Masz jeszcze czas, żeby się wycofać.
Właśnie czasu mi brakuje.
- Laluś wie, jak strzelać? - To twardziel. Powiedz mu.
To nie jest dobry pomysł.
Sofi.
Simón. Czy coś się stało?
Nie, ale Samantha mówiła, że z tobą rozmawiała.
Tomás.
Co chcesz zrobić?
Załatwić tę sprawę.
- Nie pozwolę Samancie umrzeć. - Jazda.
- Ona nie umrze… - Muszę kończyć.
- Chodź! - Trzymaj kciuki.
Chwileczkę!
Muszę wybrać trochę gotówki z bankomatu!
Już zamknięte.
A może tak odrobina uprzejmości? Nie mógłby pan przymknąć oka?
- Dobrze, tylko szybko. - Ale z ciebie słodziak.
BANK
Nie ruszać się!
Przyszliśmy po waszą kasę!
Ręce za głowę!
Za głowę, już!
Szybciej!
Jazda! Róbcie, co mówimy.
Patrzcie w podłogę. Wszyscy na tyły.
Z życiem!
Ręce do góry! Już!
Stój, bo strzelę!
Wyłazić!
Zbierzcie się! Szybko!
Dawaj forsę!
A ten to, kurwa, kto? Ręce do góry!
Tomás?
Co ty odpierdalasz?
Stój, bo cię odstrzelę!
Napisy: Konrad Tekliński