SKRADZIONE SERCE
Przyślijcie karetki! Ranni cywile!
Samantha, ocknij się.
Samantha!
Simón!
Sami, nie umieraj, proszę.
Na pomoc!
Simón!
Powiedz, że jesteś cały!
Samantha.
No to teraz nas rozwalą.
Chwila. To Perrote.
Ruszać dupska!
Jesteście wolni!
- Biegnijcie! - Szybko.
Jazda!
Do wszystkich!
Uciekają na południe wozem policyjnym.
- Samantha. - Samantha!
- Musi trafić do szpitala! - Samantha!
Samantha!
Nie ruszaj się, gnoju!
- Puść mnie! - Ani drgnij!
- Potrzebuje pomocy. - Szybko.
Ona umiera, dupku!
Puść mnie, skurwielu!
Samantha umiera, dupku!
Ona umiera!
Hej!
Proszę jej pomóc!
Ostrożnie.
Ty! Jesteś aresztowany.
Proszę! On jest niewinny!
Zabrać go.
Simón nie jest jednym z nich.
Jest aresztowany. Kropka.
Muszę zostać z córką!
- Zajmę się nią. - Jest pod opieką medyków.
Tulio!
Jesteś bez serca.
Zamknij się, bo zapuszkuję cię razem z nim.
Milcz.
Miałeś się nim zająć, a nie dodatkowo pogarszać sprawę!
Banda durniów!
Ludzie tacy jak pan powinni panować nad emocjami.
To nie my do tego doprowadziliśmy.
Ale dobrze się stało.
Pan Duque przestał wygadywać te nonsensy w telewizji.
Skończ z tym cyrkiem, Sarmiento. I koniec z pomyłkami.
To rozkaz.
…inspektor. Oby…
Zacarías?
Czy to nie Camila stoi za tą reporterką?
Mogą być z tego kłopoty.
Wybuchnie skandal.
Dlatego, zanim podniesiesz na mnie głos albo zaczniesz mi rozkazywać,
lepiej okiełznaj swoją żonę.
Co się stało?
Nie możesz tam iść. Podejmujesz ogromne ryzyko.
Są za nami. Gaz do dechy, Perrote.
Trzymajcie się!
Potrzebne wsparcie!
Nie uciekną daleko.
Na pewno nas zabiją.
Uspokój się.
Nie złapią nas!
Zdychajcie, dupki!
Szybciej!
Uwaga.
Zjeżdżaj!
Szybciej!
Panie Duque, czy może pan skomentować swoje oskarżenia?
Kto za tym stoi?
- Kto z rządu… - Czas na reklamy, Portillo.
Już wystarczy.
Co z Samanthą?
Pozwoliłeś im uciec.
- Co z nią? - Zemdlała!
Jeśli ona umrze, radzę ci zostać w pierdlu.
Samantha, proszę.
- Zabieramy ją do szpitala. Jedzie pani? - Tak.
Proszę ze mną.
- Nie mam czasu dla twojego szefa. - Proszę mu to powiedzieć.
Niech dziewczynie towarzyszy jej ciotka.
Nic nie rozumiesz?
Proszę nie utrudniać.
Mam rozkaz zabrać panią za wszelką cenę.
Nie martw się, ja pojadę z Sami. Dam ci znać.
Informuj mnie, co u ciebie.
Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
Jest tu trzy dni, a już mam ochotę ją ukatrupić.
Co się stało?
Widziałam Camilę w wiadomościach. Była przed bankiem.
Ja pierdolę.
Zajmę się tym.
Zrób coś.
Camila nie odbiera.
No pewnie!
Napada ze swoim kochankiem na bank!
Co zamierzasz?
Miałeś to załatwić ostrożnie.
A skończyło się na wielkim skandalu!
Kogo za to obwinią?
Mnie, jak zwykle.
Panie prezydencie, zabroniłem im otwierać ogień.
Ale ktoś rzucił granat.
Od tamtej chwili dyskrecja nie wchodziła już w grę.
Martwi mnie co innego.
Oglądałem relację mediów i myślę, że widziałem tam córkę pierwszej damy.
To dlatego dzwoniła do pana żona?
Moje rozmowy z żoną to nie twój interes.
Mojej pasierbicy tam nie było. Po co miałaby się mieszać w to bagno?
Wspominam o tym, żeby mógł się pan przygotować.
Dziennikarze nie omieszkają o to zapytać.
Dopilnuj, żeby złapali bandziorów, którzy uciekli.
Wtedy ludzie będą nas nosić na rękach.
Zrób, co do ciebie należy.
Pełne skupienie.
To ten wóz. Zatrzymaj się.
Idziemy.
Cholera, uciekli!
Idziemy.
Do wozu.
Co jeszcze dziwniejsze,
przed chwilą do rządowego samochodu wsiadła Camila Duarte.
Nadmieńmy, że to żona doradcy prezydenta, Zacaríasa Cienfuegosa.
Na miejscu napadu towarzyszył jej Simón Duque.
Ten sam, który oskarżył członków obecnego rządu
o powiązania z szajką handlującą organami.
W ciągu ostatniego roku pojawiły się plotki o Camili Duarte,
pasierbicy prezydenta Cárdenasa.
Chodzi o burzliwy rozwód i sfingowanie śmierci.
Co łączy Camilę z tym złodziejem?
Nawet nie pytaj. Już mam migrenę.
Słucham?
Najpierw Camila udaje trupa,
a teraz paraduje w towarzystwie faceta, który powiedział całemu krajowi,
że moi ludzie współpracują z handlarzami organów!
To poważna sprawa.
Camila wdepnęła w jakieś bagno.
Muszę wiedzieć, w jakie dokładnie.
A co jest najlepsze?
Po tym wszystkim Zacarías pojechał ją ratować.
Ten chłopak jest święty.
Święty?
To Zacarías jest odpowiedzialny za cały ten bałagan.
Z tego, co wiem, uszkodził serce córki tego mężczyzny.
Teraz już wiesz.
Gdy zaczną lecieć głowy,
twoja będzie pierwsza.
Tyle z twoich prezydenckich aspiracji.
Czemu sprzeciwiłeś się decyzji Cárdenasa?
Przestałeś myśleć?
Nic z tych rzeczy.
Nie jestem idiotą.
Po tej bankowej wpadce
na głowę Cárdenasa spadnie
istna lawina gówna.
Owszem, polecą głowy.
Na przykład dowodzącego akcją inspektora
albo snajpera, który strzelił.
Właśnie! Zapomniałem zapytać.
Co sądzisz o rzekomym powrocie…
żony twojego wymagającego szefa?
Coś jest na rzeczy.
Dowiem się co.
Ta kobieta to nie twoje zmartwienie.
Skup się, Fausto.
Jestem skupiony jak nigdy dotąd.
Simón Duque został aresztowany.
Masz pojęcie, ile on wie?
Należy pan do rządu, Cienfuegos.
Taki problem to dla pana błahostka.
Jeśli nie zna pan hierarchii,
to służę pomocą.
Polecam zacząć od sekretarza stanu.
Nie darzę zaufaniem Fausta Benavidesa.
Cóż…
Może już czas na nowe sojusze.
Simón Duque to twoja odpowiedzialność.
Taka była umowa.
W zamian wyszedłeś na wolność i dalej zarządzasz organizacją.
Zorientowałeś się w hierarchii?
Wybacz, miałem drobne niedogodności.
Głodna? Może coś ugotuję?
Wal się!
Twoja decyzja, żeby iść przed bank, była idiotyczna!
- Inaczej zaplanowałem twój powrót. - Myślisz, że o to dbam?
Nie zapominaj, że jesteś moją żoną. I córką pierwszej damy.
Nazywasz mnie żoną? To zbytni optymizm.
Zdajesz sobie sprawę…
co ci ludzie zrobią Simónowi i jego rodzinie, jeśli cokolwiek powie?
Ty martwisz się tylko o to,
że Simón ujawni, że wynająłeś rzeźników, by zabić jego żonę.
Tego się boisz!
Masz rację.
To byłaby katastrofa.
Również dla ciebie.
Pamiętaj, że jesteś…
żywym dowodem zbrodni.
Powiedz temu kretynowi,
żeby uważał na to, co mówi.
Miejsce bohaterów jest w filmach.
Więc zrób, co trzeba, i wyciągnij Simóna z więzienia.
To nie on napadł na bank, tylko Tomás, chłopak Samanthy.
Powinieneś to zrozumieć.
Zawsze powtarzasz, że z miłości człowiek zrobi wszystko.
Proszę.
Prosisz mnie, żebym pomógł chłoptasiowi od pizzy?
Jeśli Samantha umrze, gdy on…
będzie w więzieniu, to myślisz, że będzie siedział cicho?
Myślisz, że coś go wtedy powstrzyma?
Głowa w lewo.
W prawo.
To jakaś pomyłka. Pozwólcie mi z kimś porozmawiać.
Cisza.
Idziemy. Zdejmiemy odciski.
Lubisz zdjęcia, prawda?
Piśniesz choć słowo,
a twoja rodzina zniknie, kapujesz?
Widzimy i wiemy wszystko.
Ani słowa.
- Żeberka bolą, co? - Dupek.
Naprawdę spieprzyłeś sprawę.
Napad, porwanie.
Są ranni.
Mogę ci pomóc dostać mniejszy wyrok.
Dobrze słyszałeś.
Musisz tylko powiedzieć, gdzie są twoi znajomi.
Tylko tyle.
Tak?
Tak.
Ambitny z ciebie facet.
Pracowity.
Ale nie jestem kapusiem.
Oczywiście.
Moja twarz to ostatnie, co zobaczysz, śmieciu.
Przyjrzyj mi się!
Gadaj.
Wychodzi na to, że moi przyjaciele wam nawiali, co?
Spokojnie. Przyprowadzę ich tutaj,
żeby zgnili razem z tobą.
Masz moje słowo.
Popraw mu.
Nie!
Trudno było ją ustabilizować. Otarła się o zawał.
Ale wyjdzie z tego?
Najbliższe godziny będą kluczowe.
Cała ta sprawa nie pomogła.
Dobry Jezu. Biedna Sami.
To typowe, że rodziny robią…
różne głupstwa w akcie desperacji.
Ale pan Duque? Jak napad na bank miał tutaj pomóc?
To pomyłka, doktorze.
Simón nie jest przestępcą.
Prawda jest taka, że jego córka potrzebuje nowego serca.
I to zaraz.
Przepraszam.
Zaraz wracam.
POŁĄCZENIE OD: TROCONIS
No więc?
Ona przyjdzie czy nie?
Nie odbiera. Pewnie jest zajęta.
To ją znajdź i odciąż.
Ma tu być wieczorem.
Nie próbuj niczego głupiego.
Przekonaj ją.
Uwiedź i zdobądź jej zaufanie.
Nie zrobisz Nicky krzywdy, prawda?
Nie zadawaj głupich pytań.
Lepiej martw się o siebie.
Pamiętaj, dla kogo pracujesz.
Rozumiesz?
Nie rozumiem, po co wam kobieta, która nie ma z nami nic wspólnego.
Będzie naszym koniem trojańskim w otoczeniu pana Duque.
Jezu, Troya.
Nawet jej nie wspominaj.
Wciąż nie rozumiem.
Sprężaj się i ją tu przywieź.
W tym biznesie nie ma miejsca dla idiotów.
Takie kobiety to ja lubię.
Bezczelne, z pazurem.
To było ostrzeżenie.
Co się dzieje z moją córką?
Odpowiem na twoje pytania, jeśli będziesz współpracować.
Akta twojej żony są mocno wybrakowane.
Ktoś ewidentnie zatuszował część informacji.
Kilka godzin temu stanąłeś przed kamerami
i chciałeś wymieniać nazwiska.
Dobrze więc.
Słucham cię uważnie.
- Ma pan dzieci? - Zrobiłbym dla nich wszystko.
A na pewno dopadł morderców ich matki.
Bo to takie proste, co?
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Pomóż mi.
Wtedy ja pomogę tobie.
Co tu robisz?
Mam lepsze pytanie.
Czemu paradowałaś przed bankiem na oczach wszystkich?
- Nie zamierzam o tym rozmawiać. - Camila.
Chcę, żebyś miała normalne życie.
Żebyś znów była dawną sobą. Szczęśliwą i beztroską.
Fotografką zakochaną w sztuce.
Tamta Camila nie żyje.
Nie.
Zamknęłaś ją głęboko.
Ale ja chcę ją odzyskać.
Posłuchaj.
Jakiej kwoty potrzebuje Simón, żeby uratować córkę?
Dam mu te pieniądze.
Ale mam warunek.
Zapomnisz o nim i jego rodzinie.
Skąd weźmiesz pieniądze? Zapewne z budżetu państwa.
Czy to ważne, skąd je wezmę?
Proszę, pomyśl o tym.
To rozwiązanie idealne.
Nie odpowiadaj teraz, dobrze?
Po prostu to przemyśl.
Mam dość twoich ciągłych tajemnic.
Co łączy tego faceta z banku z twoją żoną?
Moje życie prywatne to moja sprawa… panie prezydencie.
Prywatność? Twoją żonę oglądał cały kraj.
A teraz to ja będę musiał zmierzyć się z dziennikarskimi sępami.
Wystąpienie jest gotowe.
„Bez komentarza”.
Przepraszam.
Nie zapominaj się, Zacarías.
Dla przyjaciół jestem jak alkohol. Wszyscy mnie kochają.
Ale dla wrogów jestem najgorszym koszmarem.
Nie powinieneś mi grozić, Braulio.
Doprawdy, Zac?
Zrozum jedno.
Jestem prezydentem, dzierżę władzę.
To ja wydaję tutaj rozkazy.
I jeśli zechcę, to ktoś przyprowadzi do mnie Simóna Duque,
żeby opowiedział mi o tym, o czym ty nie chcesz.
Nie strugaj przede mną idioty.
Napraw to.
Albo ja to naprawię.
Teraz możesz odejść.
Zamknij za sobą drzwi.
Weź ją za rękę.
I zbliż ją do mnie.
Czasem między matką a córką słowa są zbędne.
Ona poczuje mnie poprzez ciebie.
Jak gdybyś kładła ją do snu.
Jak gdybyś przegoniła cały jej strach.
Samantha musi czuć, że ktoś ją chroni.
Dziękuję.
Wybacz mi.
Wybacz.
Sami.
Proszę.
Twoja mama tu jest.
Jest tutaj.
Jest tu kto?
Otwierać drzwi!
Hej!
Muszę zobaczyć się z córką!
Słyszy mnie ktoś?
Nicky Guerra.
Sukces dopytywał, gdzie się podziałaś.
Teraz albo nigdy.
Moja chrześnica jest w szpitalu, a jej ojciec w więzieniu.
Jedynym sukcesem, na jakim mi zależy, jest życie Samanthy.
Wybacz, Troconis, ale powiedz sławie, że jestem zajęta.
Może kiedy indziej.
Cami.
- Gaby, szybko przyjechaliście. - Byliśmy w okolicy.
Wracamy z wyjazdu.
Jak ona się czuje?
A gdzie Simón?
W więzieniu, a Samantha jest chora.
Powiedział, że tu będziecie, ale nie podał szczegółów.
O banku dowiedzieliśmy się z wiadomości.
Gaby, to czyste szaleństwo.
Dziękuję.
Dzień dobry. Przepraszam, ale…
Jesteście krewnymi Simóna Duque?
Tak.
Jestem Graciela Ramos, miło mi.
Chciałam porozmawiać z Simónem, ale policja się nie zgodziła.
Czego chciała pani od Simóna?
Mogę ocalić życie jego córce.
Ocalić jej życie?
Jak?
Mózg mojego męża obumarł.
Miał tętniaka, który spowodował rozległy krwotok.
Na początku miałam nadzieję, ale…
już jej nie mam.
Mój kochany Juan zawsze powtarzał,
że w razie śmierci chciałby zostać dawcą organów.
Nigdy się na to nie zgadzałam, ale…
rano słyszałam, co mówił ten biedny człowiek w telewizji.
I zdałam sobie sprawę,
że Juan ucieszyłby się na wieść,
że jego śmierć może dać komuś życie.
Przyszłam tu, żeby ofiarować…
serce mojego męża córce Simóna.
Mówi pani poważnie?
Te słowa to istne błogosławieństwo.
- Musimy sprawdzić, czy jest kompatybilne. - Oczywiście.
Poinformowałam już lekarza męża.
- Chodźmy do doktora Centeno. - Dobrze.
Mój lekarz już wie.
Dziękuję.
To prawdziwy cud.
Bogu niech będą dzięki.
- Chodźmy. - Tak.
Samantha jest tam, śmiało.
Niech go odwiedzi.
Ale chcę słyszeć wszystko.
On coś ukrywa, a ja chcę wiedzieć co.
Tak jest.
Pimentel.
Tak?
Do końca dnia masz doprowadzić do mnie resztę złodziei.
Żywych lub nie.
Zrozumiałem.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak, a u ciebie?
Macie pięć minut.
Co z Samanthą?
Coś się wydarzyło.
Nie mów, że…
Mamy dawcę.
Jakaś pani widziała cię w telewizji.
- Nie wierzę. Naprawdę? - Tak.
Przed nami sporo pracy.
Trzeba sprawdzić, czy serce jest kompatybilne.
Jest nadzieja.
- A co na to doktor Centeno? - Obaj lekarze już współpracują.
Badają tkankę i rozmiar serca.
Wszystko będzie dobrze.
Cieszę się, że zmieniłaś zdanie.
To nie moje zdanie się zmieniło, tylko okoliczności.
Wspaniałe miejsce.
Nie wiem, czy mnie zatrudnią. Chyba tu nie pasuję.
Ty? Jesteś skazana na sukces.
To akurat prawda.
Czadowa miejscówka.
To Gala.
- Musisz zrobić na niej wrażenie. - Jasne.
Gala? Oto diament, o którym ci mówiłem.
Wielka Nicky Guerra.
Burza Tropików.
Miło cię poznać.
Doceniam tę szansę.
Oby mój śpiew ci się spodobał, bo…
to miejsce jest naprawdę obłędne.
Pohamuj optymizm.
Taka nadgorliwość trąci tandetą.
Ja tu rządzę.
Jeśli się upijesz, wylatujesz.
Jeśli będziesz próbowała migdalić się z klientami,
wylatujesz.
- Nie prowadzimy burdelu. - Nie, przysięgam…
Nie przerywaj mi.
Cokolwiek dzieje się w Edenie, zostaje w Edenie.
Nie pytaj, nie dociekaj,
nie kwestionuj.
Masz tu być co wieczór o 21.00.
I proszę.
Przebierz się, bo wyglądasz jak dziwka, co nie miała farta.
Jeszcze jedno.
Miałam cię sprawdzić,
ale nasza wokalistka zachorowała. Zaczynasz od zaraz.
Obyś była dobra. Za godzinę masz występ. Powodzenia.
Dziwka bez farta?
Dzięki.
Leć.
Boję się, że to nowe serce nie będzie pasować.
Nadzieja zawsze jest warta ryzyka.
Przepraszam.
Śmiało, odbierz.
Pójdę do Lucasa.
Mamo?
Przemyślałaś moją propozycję?
Już mówiłam. Nie zgadzam się.
Czyli nie dbasz o życie tej dziewczyny.
Nieprzyjemna jak zwykle.
Wiedz, że Bóg postanowił trochę nam pomóc.
Więc…
Dziękuję, ale nie.
Czuję, że to, co powiesz, wcale mi się nie spodoba.
Czyli intuicja cię nie zawodzi.
Widziałam wiadomości.
Przeszłość zawsze wraca.
Przez ciebie Cárdenas znajdzie się w trudnym położeniu.
Szkoda.
Julia Moncada, była kandydatka ze słabymi wynikami,
nie daje za wygraną.
Dzwonię, żeby życzyć ci nieprzespanych nocy.
Uwielbiam moment zemsty.
Ten kretyn Cárdenas jest masakrowany w mediach.
Ludzie mu tego nie zapomną. Jakiś ojciec opowiada smutną historyjkę
o poszukiwaniach serca dla chorej córki, a policja do niego strzela.
Na ciebie też to rzutuje.
To ty jesteś odpowiedzialny za bezpieczeństwo w kraju.
Bez obaw.
Zawsze spadam na cztery łapy.
W dużej mierze dzięki mnie.
Nie zapominaj.
Gdzieżbym śmiał.
Jesteś…
moim kompasem.
Jesteś…
moim napędem.
- Jestem zmęczona. - Naprawdę?
Problem w tym, że jestem strasznie napalony.
Kochanie, seks jest przereklamowany.
Sprawia, że skupiasz się…
na błahostkach.
Skup się na swojej pracy.
To z pewnością ci się opłaci.
Amado mío
Kochaj mnie na zawsze
Niech ta wieczność
Rozpocznie się dziś
Amado mío
Gdy jesteśmy razem
Wkraczam w wyśniony świat
Słodkiej rozkoszy
Wiele razy szeptałam już
Amado mío
To był tylko pusty zwrot
Słyszałam czasem go
Odgrywając rolę swą
Ale teraz, gdy szepczę
Amado mío
Nie widzisz, że zależy mi?
Bo uczucie to się tli
W głębi mego serca
Amado mío Serce me
Kochaj mnie na zawsze
MAJĄ DAWCĘ
Przy mnie bądź
Kochaj mnie na zawsze
Mają dawcę!
Wiele razy szeptałam już
Słowa z serca płynące
Amado mío
Chcę byś już zawsze Kochał mnie
Bez ciebie tracę rozum
Niezła z niej sztuka, co?
Jest piękna. Istna gwiazda.
Wielka szkoda.
Dla artystów sukces to tylko stan przejściowy.
Przy mnie bądź
Szybciej. Już jesteśmy spóźnieni!
Policja!
Wszyscy na ziemię! Gleba!
Nie dam się przyskrzynić!
Nie, Perrote!
Stać!
Nie ruszać się!
Idziemy.
Byłaś świetna. Fenomenalna.
- Dzięki. - Burza Tropików pozamiatała.
Byłaś zjawiskowa.
- Tak? Było ekscytująco. - Urzekłaś mnie.
- Publiczność cię ubóstwia. - Byli świetni.
Proszę.
Oto i ona.
Najlepsza niespodzianka, jaką widziało to miejsce od dawna.
Nicky, to pan Sarmiento, właściciel.
Dziękuję za niezapomnianą noc, panno Guerra.
Witamy w Edenie.
Nie wiem, jak mam dziękować. To wspaniałe miejsce. Energia również.
Zakładam, że pensja też. Tu jest wspaniale.
A pani…
w każdym calu wpasowuje się
w tę skromną świątynię sztuki.
Bardzo długo czekałam na taką okazję jak ta.
Pojawiła się w trudnym czasie.
Niedawno wróciłam tu z Meksyku i miałam kłopoty.
Ale… nieważne. To nie pańskie zmartwienie.
Zasada numer jeden.
Jesteśmy tutaj jak jedna wielka rodzina.
- Tak? - Pani radości i troski
są również naszymi.
To pani nowy dom. Proszę nam zaufać.
Dziękuję.
Dziękuję, szefie. To znaczy… panie Sarmiento.
Choć „pan” nie pasuje do takiego młodzieńca.
Dziękuję.
Przepraszam.
Za dużo emocji.
Proszę nacieszyć się sukcesem.
- Dziękuję. Pójdę. - Zaraz dołączę.
Mówiłem, że jest jak burza.
Masz być ramieniem, na którym się wypłacze.
Nie odstępuj jej.
Bądź jej cieniem.
Od niej dowiemy się wielu rzeczy na temat pana Duque.
Potem zobaczymy, czy będzie nam potrzebna.
Ale już widzę, że płuca ma pierwszorzędne.
Jesteś wolny.
Nie wiem, czyją masz protekcję.
Ale wiem, że warto mieć cię na oku.
Róbcie swoje, inspektorze.
Nie mam nic do ukrycia.
Wczoraj chciałeś podać nazwiska osób, które zniszczyły ci życie.
Dziś milczysz jak grób.
Dziwne, prawda?
Simón.
Spokojnie. Dopilnuję, żeby cię wypuścili.
Najpierw pójdę do Samanthy.
Nic jej nie będzie.
Samantha przeżyje.
Hej.
- Simón. - Jak mnie wydostałaś?
To nie ja. Prosiłam Zacaríasa, ale odmówił.
Pan Duque.
Dobrze, że jest pan wolny.
Co z Samanthą?
Dobrze. Już ją ustabilizowaliśmy.
Ma pan wieści na temat potencjalnego dawcy?
Moje gratulacje. Pańska córka będzie żyć.
Naprawdę, doktorze?
Doktorze!
Kochanie!
- Udało się nam. - Tak.
Denerwuję się, tato.
Niepotrzebnie. Cud już się wydarzył.
Serce jest kompatybilne. Co może się stać?
Będzie dobrze.
Wiem, ale kiedy myślę o tym, jak mnie rozcinają…
Przypominają mi się krowy w rzeźni.
Skąd to porównanie?
Spokojnie. Będzie dobrze.
Nauczę cię, jak się dogadywać z nowym nabytkiem w twoim ciele. Zgoda?
- Dzięki. - Spokojnie.
Muszę jechać do szpitala, w którym leży dawca
i przekazać jego żonie, że serce jest kompatybilne.
- Pojadę z tobą. - Dobrze.
- Pa. - Niedługo wrócimy.
- Pilnujcie jej. - Jasne.
Pa.
- Będzie bezpieczna. - Nasza żabka.
Musimy uważać. Cárdenas zadaje pytania.
Nie pojmuję, dlaczego uwolniłeś Simóna Duque.
Jego pobyt w więzieniu niczemu nie służy.
Ma być wolny i szukać sposobu na ocalenie córki.
Przejść tę samą drogę, co ja.
Zatracić się w desperacji.
Jesteś bardziej pokręcony, niż myślałam.
Panie Cienfuegos, odpowie mi pan na kilka pytań?
Ludzie mają ich wiele.
Pan Cienfuegos jest zajęty.
Wielki strateg polityczny boi się takiej reporterki jak ja.
Zapraszam do gabinetu.
Chętnie porozmawiam.
Dziękuję.
Musimy się dowiedzieć, co będzie dalej.
Ja miałam terapię ze staruszkami.
Zawsze.
Przepraszam.
Samantha sobie poradzi.
Camila.
- Cześć. - Jak leci?
Cieszę się, że jest pan wolny.
Graciela Ramos.
Bardzo mi miło.
Mamy wyniki. Serce jest kompatybilne.
To znaczy, że może trafić do Samanthy.
Przepraszam.
Nie zrozumcie mnie źle.
Cieszę się waszym szczęściem.
Ale…
Wyobrażam sobie, że to…
bardzo trudna chwila dla pani.
Nigdy nie będę w stanie należycie się pani odwdzięczyć.
Wiem, w jakim stanie jest pani mąż,
ale jeśli nie ma pani nic przeciwko,
to bardzo bym chciał…
podziękować mu osobiście.
Naturalnie.
Proszę.
Mój Juan chciałby to usłyszeć.
- Proszę za mną. - Jasne.
Mogę?
Śmiało.
Dziękuję.
Nie.
Juan.
Juan?
Juan!
Juan.
ŻADNYCH SKRÓTÓW
Juan!
Napisy: Konrad Tekliński