Wybrał pan świetne serce dla swojej córki.
Podsumujmy.
Irene Valdez, 46 lat.
Nie ma męża ani dzieci.
Wcześniej uczyła historii. Prowadzi małą knajpę i ma dwa koty.
Czyli tylko one zatęsknią.
Proszę się tym nie dręczyć. To dobry wybór.
A to ode mnie na waszą rocznicę.
Nie codziennie świętuje się 25 lat małżeństwa.
Jesteś przemiła.
Dzięki, Irene.
- Smacznego. Bon appétit. - Dziękujemy.
Ale jedna rzecz mnie zastanawia.
To Cienfuegos płaci za przeszczep.
Wróżę wam wielką przyjaźń.
Dlaczego to robisz?
Jak możesz z tym żyć?
Zapotrzebowanie na organy jest ogromne.
Ale dostępność niewielka.
Gdyby więcej ludzi oddawało swoje organy…
nasza firma nie miałaby racji bytu.
Skoro jesteś taki ciekawy, to jedź z nami, Checo.
Zobaczysz, jak zdobywamy serce dla córki.
Doktorze Carrasco, to Simón Duque.
Ojciec naszej pacjentki.
Panowie się znają, prawda?
Tak.
Bez obaw, panie Duque.
Córka wróci do zdrowia.
Sprawdziłem jej historię medyczną. To młoda kobieta.
Nie będzie miała problemów z przeszczepem.
Doktor Carrasco jest ekspertem w swojej dziedzinie.
Z przeszczepem Camili poradził sobie po mistrzowsku.
Co pan na to?
Kurwa!
SKRADZIONE SERCE
Simón zaraz się złamie.
Pewnie już wybrał ofiarę. Wie, kogo zabiją.
Co, jeśli to zrobi? To go odmieni na zawsze.
Spójrz na to inaczej, Cami.
A jeśli jego córka umrze?
Będzie żałował, że tego nie zrobił.
Że co?
Mówimy o zamordowaniu drugiego człowieka.
Musi być inny sposób.
Nie jesteś winna zbrodni Zacaríasa.
I tak samo nie odpowiadasz za decyzje Simóna.
Siedzę w tym po uszy.
Kocham Simóna.
Nie chcę, by zrobił coś takiego.
Nie pozwolę na to.
Czekaj. Co zamierzasz? Camila, przemyśl to jeszcze.
Podejrzewasz, kto może za tym stać?
Jestem dziennikarką. Mam mnóstwo wrogów.
Ale ktoś chciał cię sprzątnąć.
Nie wiem. Może ci od handlu organami?
Rozgłos w mediach na pewno ich ucieszył.
Gdyby chcieli twojej śmierci, już byłabyś martwa.
- To było ostrzeżenie. - Od kogo?
- Od bandziorów czy przedstawicieli rządu? - Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Pochopne wnioski?
Te dupki mnie nie uciszą. Jebać ich, Camacho.
W tym kraju jest pełno martwych reporterów,
którzy też tak mówili.
Musisz się uspokoić.
Dotrę do sedna tej sprawy bez względu na cenę.
Dlaczego to robisz?
Dla ochrony.
Rekiny wypłynęły na żer i byle kropla krwi może je zwabić.
- Jestem zapobiegliwy. - To przez Camilę?
Mam rację?
Zachowujesz się inaczej.
Zakończ to szaleństwo. Nie jest warte twojej kariery.
Nie widzisz, że twoja strategia zawiodła? Camila cię nienawidzi.
Koniec jest wtedy, gdy jest koniec.
Yogi Berra tak mawiał.
Prawdziwy filozof z Major League.
Masz.
Ukryj to gdzieś.
Zwłaszcza przed Faustem.
Nie przejmuj się nim.
Spokojnie. Musisz się odprężyć i pomyśleć o czymś innym.
Musimy być teraz w pełni skupieni.
Rób, co mówię, dobrze?
Rosa. Moja mała Rosa.
Rosa.
Moim prezydenckim błędem było oddanie cię Zacaríasowi.
Powiedz, jak cię tam traktują?
Kupiłaś już sobie dom?
Zarabiasz tyle, na ile zasługujesz?
Nie pogardziłabym podwyżką.
Dla Zaca taka kobieta to zbyt wiele.
Jeśli szuka pan asystentki…
Nie.
Potrzebuję cię dokładnie tam, gdzie jesteś.
Nie rozumiem.
Rozumiesz.
Muszę sprawdzić twoją lojalność.
Zacarías knuje intrygi, o których mi nie mówi.
A jako prezydent muszę wiedzieć wszystko.
Na przykład
jaki masz kolor stanika?
Czerwony, jak należy.
Jeśli powiesz mi wszystko, co muszę wiedzieć,
dostaniesz podwyżkę.
Co myślisz?
Że jest pan świetnym prezydentem.
Wiem.
Mój mąż to dzikus.
Nie powinien cię porywać.
- Przepraszam. - Zapomnijmy o tym palancie, mamo.
Pomóż mi. Jestem zdesperowana.
Musimy znaleźć nowe serce dla Samanthy.
Poruszę niebo i ziemię, żeby je zdobyć.
Może dzięki temu…
zasłużę na twoje przebaczenie.
Kochanie,
my, matki, też popełnimy błędy.
Nie byłam przy tobie, by cię wesprzeć.
Byłam tak wdzięczna Zacaríasowi, że…
Nie słuchałaś mnie.
Tak bardzo mu współczułaś, że byłaś głucha na moje słowa.
Byłam sama jak palec.
Wiem, córeczko.
I za to przepraszam.
Ale od teraz
będę przy tobie.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Nareszcie, mamo!
Kochanie.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Braulio rozmawiał z Zacaríasem.
Zażądał, żeby wycofał się z tego brudnego biznesu.
On nie odpuści.
Wbił sobie do głowy, że opłaci przeszczep Samanthy.
Nawet dał Simónowi teczkę, żeby mógł wybrać dawcę.
- Teczkę z ludźmi do wyboru? - Ich okrucieństwo nie zna granic.
Ale Simón nie pozwoli córce umrzeć.
Stanie się taki jak Zacarías.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Słyszałaś o mężczyźnie zamordowanym w szpitalu?
Tak.
Miał oddać swoje serce Samancie.
Zamordowali go, żeby Simón nie miał wyboru.
Dobry Boże!
To, że jestem pierwszą damą, musi coś znaczyć.
Zdobędziemy serce dla tej dziewczyny.
Koniec końców, żyjesz dzięki jej matce.
Ile?
Dwie.
- Co pięć godzin. - Dobrze.
Hej.
Co jest, tato?
Dziwnie się zachowujesz.
Nie.
Wszystko dobrze. Ja…
chcę, żebyś wyzdrowiała.
Wiem.
Kiedy się urodziłaś, byłem…
śmiertelnie przerażony.
Nie ma instrukcji, jak być ojcem.
Byłem wystraszony. Pamiętam…
że stawałem przy kołysce.
Patrzyłem, jak śpisz, i sprawdzałem, czy oddychasz.
Tak bardzo się bałem.
Że się przewrócisz albo zadławisz jabłkiem.
Ale cóż…
Te czasy już minęły.
- Dziś jesteśmy tutaj. - Tak.
Wiesz, co mawiała moja mama, a twoja babcia?
Że mam jedno proste zadanie.
Utrzymać cię przy życiu.
Często się przewracałaś, ale kończyło się na siniakach.
Samantha.
Jestem przy tobie.
Wiem.
Ale bardzo się boję, tato.
Ludzie w moim wieku myślą…
że są nieśmiertelni.
Hej.
Rób swoje.
Każde z nas ma zadanie do wykonania.
Teraz odpocznij.
A twoje zadanie?
Co się stało? Masz straszną minę.
Za trzy dni wsadzą nas do więzienia.
Tylko nie to.
Przejebane.
Pogadaj z teściem. Poproś, żeby nas stąd wyciągnął.
Skoro go wypuścili…
- Nie proś zdrajcy, bo gówno może. - Sofía!
Zrób coś, bracie.
Wiedziałem, że tak będzie.
Muñoz.
Co?
- Co robisz? - Spokojnie.
Czego chcesz?
Muszę pilnie porozmawiać z inspektorem.
Czyżby?
Skąd ten pośpiech?
Mam cenne informacje, które z pewnością go zainteresują.
Jakie informacje?
Nazwiska, o których mówił Simón Duque.
W zamian za ugodę.
Zadzwoń do niego.
- Dobrze. - Dzięki.
- Powiem mu. - Dziękuję.
Co?
Spokojnie.
Mariachi?
Mamy problem.
Ptaszek chce śpiewać.
Dobrze.
W takim razie go uciszymy.
Wybacz. Były korki, no i późno się położyłem.
Nie martw się, bracie.
Daruj sobie te gówniane wymówki.
Zadzwonisz do tej panny. Ma tu przyjść dziś po południu.
To pilne, czaisz?
I po bólu. Miłego dnia, brachu.
Jazda.
Przepraszam.
Halo?
Cuma?
Co?
Mój cudowny manager. Co słychać?
- Możesz przyjść do baru? - Dzisiaj?
Chciałam spędzić dzień wolny z chrześnicą. Co jest?
Chodzi o to, że…
ten gość z wytwórni ma czas tylko dzisiaj.
No dobrze. Oczywiście, że przyjdę.
Czekaj na mnie.
Proszę o pięć minut. To delikatna sprawa.
Jeśli chodzi o atak na dziennikarkę, to sam się tym zajmij. Ja nie mam czasu.
Chodzi o doradcę prezydenta.
Idziemy.
Mówisz o Zacaríasie?
Wiem, że ma powiązania z niebezpiecznymi ludźmi.
Niebezpiecznymi?
Oni handlują organami.
Mam nadzieję, że to fiasko z bankiem było ostatnią pomyłką.
Sprawa z Simónem ma się skończyć.
Bez obaw. Pozostała już tylko kwestia operacji.
Dziś zamkniemy ten rozdział.
Wszystko dobrze?
Nigdy nie widziałem pana tak podenerwowanego.
Polepszy mi się, gdy zapomnę o Duque i skupię się na przyszłości z żoną.
W swoich planach na przyszłość
proszę ująć naszą umowę.
Informuj mnie.
Hej.
Poczta głosowa.
Boże, oby nie było za późno.
- Naprawdę go kochasz, prawda? - Nad życie.
Mogę mieć do ciebie prośbę?
Oczywiście.
Możesz uwolnić chłopaka Samanthy?
Tego złodzieja?
- Camila… - To wina Zacaríasa.
Inaczej Tomás nigdy by tego nie zrobił.
Sami go potrzebuje.
Nawet odrobina spokoju dobrze jej zrobi.
Ze mną było tak samo.
Już to przerabiałyśmy.
Proszę.
Wypuszczenie tego chłopca wywoła spore zamieszanie.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Przemyśl to.
Simón, odbierz.
Powiedz, że nie zrobiłeś tego, co myślę. Gdzie jesteś?
To delikatna sprawa, Camacho.
Czy prezydent o tym wie? A może sam jest w to zamieszany?
Jeśli tak, to rządowy statek może zatonąć w każdej chwili.
A ja nie zamierzam iść z nim na dno.
Co pan sugeruje?
Po cichu kontynuuj śledztwo i informuj mnie o postępach.
- Może pan na mnie liczyć. - Camacho.
Nikt inny nie może o tym wiedzieć.
Czy to jasne?
Nikt.
Dobrze.
- Co to jest? - Siadaj.
- Ciotka przysłała ci tort. - Nie mam ciotki.
Otwórz.
ALBO WY, ALBO TOMÁS
Czas podjąć decyzję.
Ciocia zadała ci pytanie.
Ludzie często odwiedzają ten grób?
Raczej nie. Tylko matka.
Przychodziła w każdą niedzielę o wczesnej godzinie.
Zawsze przynosiła te same kwiaty.
Ale w zeszłym tygodniu nie przyszła.
To tutaj.
Dziękuję.
To ona?
Tak.
Dzień dobry. Może podać coś do picia?
Tak, dwa piwa. A dla ciebie co? Herbatę z hibiskusa?
Nie, dlaczego? Dziś napiję się z wami.
Trzy piwa. Dziś trzeba zaszaleć.
- Zostawię menu. - Dzięki.
Mamy najlepsze jedzenie w mieście.
- Sprawdzimy. - Zapoznajcie się.
- Dzięki. - Przepraszam.
Patrz, Checo. To jest ta knajpa, a to ta pani.
Wygląda świetnie, prawda?
Podobno wspaniale gotuje, więc zostajemy na obiad.
Powiem ci jedno.
Już widzę, że ta babka ma wielkie serce.
A jeśli Camacho nie pójdzie na układ?
Słuchaj, Tomás. Pogadaj ze swoim teściem.
Simón ma teraz na głowie Samanthę.
Czyli jesteśmy w dupie. Trafimy do paki.
On nam nie pomoże.
Udupi nas i ocali siebie. A za co?
Żeby żyć jak w bajce ze swoją księżniczką.
Możesz przestać chrzanić?
Nie poszczęści ci się, dupku. Ta mała wykituje, zanim wyjdziesz.
Zamknij się.
Oby powiedzieli ci, gdzie ją pochowają.
Będziesz przynosił stokrotki albo słoneczniki.
- Zamknij się. - Zmuś mnie.
Biedna Sami umrze…
- Zamknij mordę! - To mnie zmuś!
Nie!
Hej! Potrzebujemy lekarza!
Przepraszam.
- Co się stało? - Szybko, wykrwawia się!
Co tu się dzieje?
Oboje pod ścianę! Już!
Nie ruszać się! Ręce na widoku!
- Pośpieszcie się! On krwawi! - Dalej!
- Tylko nie on! - Idziesz ze mną.
Jazda!
Zostało mi jeszcze dziesięć minut.
To dość czasu, żebyś powiedziała mi, co łączy Simóna Duque,
nielegalny handel organami i twojego wymagającego szefa Zacaríasa.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ktoś z administracji rządowej jest powiązany z tą szajką,
a nazwisko twojego szefa często pada w tej dyskusji.
Wiedziałaś?
Wiedziałaś, prawda?
Lorena, ta sprawa jest odrażająca!
Nie wiem za wiele.
Ale lepiej nie ruszać tego tematu.
Ci ludzie są niebezpieczni.
- Cárdenas wie? - Nie.
Zapewniam.
Przemyśl następny ruch.
Jeśli to wyjdzie na jaw, rząd upadnie, a ty razem z nim.
Dlaczego odnoszę wrażenie,
że próbujesz teraz ochronić Zacaríasa?
Chcę ochronić ciebie.
Moncada tylko czeka,
aż Cárdenas popełni błąd, żeby mogła go załatwić.
A ty jesteś w jego obozie.
Nie.
W przeciwieństwie do ciebie nie będę częścią rządu,
który dopuszcza taki proceder.
Rozumiesz?
Fausto, kochanie. Zawsze jesteś przeuroczy.
Przypomnę ci, że polityka to brudna gra.
W wykonaniu każdej strony.
Wiesz co? Nie chcę, by Zacarías był moim doradcą.
Dotrę do sedna tej sprawy.
Kto stanie mi na drodze,
ten pożałuje.
Nieważne kto.
Idę się umyć.
Pogadamy później.
Więc?
Jak wyglądam?
Profesjonalnie? Ładnie?
Jak gwiazda? Ekskluzywnie?
Wyglądasz idealnie.
Bądź sobą.
W tym jestem świetna.
A dlaczego masz taką minę?
Powinieneś mi kibicować, a wyglądasz, jakbyś szedł na pogrzeb.
Liczę, że jako sława nie zapomnisz o mnie.
Zwariowałeś?
Dziś jest ten dzień. Nasze życie się odmieni, Troconis.
Co z Polo?
Co powiedział lekarz?
Wykrwawił się w drodze do szpitala.
O nie!
Nie!
Nie.
Idziesz ze mną.
Jazda.
Myślałem, że wieść o pani wizycie to żart.
Witam, pani Cárdenas.
Dziękuję, inspektorze Camacho.
- Jestem tu w imieniu prezydenta. - No tak.
Mój mąż postanowił ułaskawić tego młodego człowieka.
To z uwagi na trudną sytuację jego rodziny.
Nie.
Został złapany na gorącym uczynku.
Nie cwaniakuj, Camacho.
Później ktoś przekaże ci szczegóły.
Młodzieniec jest wolny do czasu procesu. Rozumiemy się?
Zdejmiesz mu kajdanki czy ja mam to zrobić?
Rosa!
- Tak? - Prosiłem o kontrakty.
Przygotuję je do końca dnia.
- Wszystko dobrze? - Jak zawsze.
Rosa, wyjdź. Musimy pogadać na osobności.
Dzwoniłam chyba z 800 razy. Czemu, kurwa, nie odbierasz?
Jestem zajęty.
Fausto wie.
- Ile? - Brakuje mu tylko szczegółów.
Nie wiem, co się stanie. To wymknęło się spod kontroli.
Wydarzy się tylko to, na co przyzwolę.
Już niedługo.
Dobrze, przygotujmy się do pracy. Włączyć monitor.
Fermín, powinieneś już tu być.
Doktor Carrasco ma inne wizyty.
Wiem, szefie. Ale tu jest mnóstwo ludzi.
Nie chcemy popełnić błędu.
Carrasco jest gotowy.
A ty musisz jeszcze wstąpić po córkę Simóna.
Spokojnie. Zdążymy.
- Smakowało? - Tak.
Pyszne było.
Zupełnie jak u mamy.
- Cieszę się. - Świetnie.
- Może deserek? - Pewnie!
- Na pewno? - Tak.
- Możemy zjeść tutaj? - Oczywiście.
- Trzeba chwytać każdy dzień, co? - Siadajcie.
Zaraz przyniosę.
Dlaczego nie powiedziałeś, gdzie będziesz?
Zrobiłeś to.
Wybrałeś kogoś?
Mieliśmy szukać innych opcji do skutku.
Przecież widziałaś, co zrobili tamtemu dawcy.
Tak musi być.
Boję się, jak to na ciebie wpłynie.
Nie wyobrażasz sobie, co czuję po wybraniu tej kobiety.
Kobiety?
Teraz możesz…
nazwać mnie dupkiem, czy jak tam chcesz.
Przyjąłem tę chorą ofertę Zacaríasa.
Zrobię dokładnie to samo, co on.
Rozmawiałam z mamą.
Powiedziała, że pomoże.
- Że znajdzie serce… - Już za późno.
Kogo wybrałeś?
Samotną kobietę.
Nie ma męża ani dzieci.
Nikogo nie zostawi.
Więc zostaniesz mordercą?
- Raz już kogoś zabiłem. - Tak, doktora Montejo. Ale dlaczego?
Bo zabił twoją żonę i chciał zabić Samanthę!
A ja teraz chcę uratować swoją córkę!
Simón.
Tu chodzi o moje dziecko.
O Samanthę. Dotarło to do mnie w pełni.
Teraz rozumiem Zacaríasa. Miał rację.
Nie możesz pochwalać tego, co zrobił!
Powinnam być martwa.
Twoje dzieci nigdy nie powinny doświadczyć takiej tragedii.
Powinieneś być ojcem trójki pięknych dzieci.
To Valeria powinna żyć.
Zmieniać pieluchy.
I myśleć o wydaniu płyty.
Tak, wybrałeś samotną kobietę.
Nikt po niej nie zapłacze.
Ale co z jej prawem do życia? Za kogo się masz? Powiedz.
Nie możesz tego zaakceptować.
Nie akceptuj tego, proszę.
- Spójrz na mnie. - Za późno.
Nie. Jeszcze nie jest za późno.
Błagam cię.
Nie jest za późno.
Simón.
Błagam cię.
Sarmiento.
Wszystko odwołuję.
Panie Duque.
Organizacja nigdy nie przerywa rozpoczętego zlecenia.
Poza tym mamy umowę z tym, kto płaci.
Czyli z panem Cienfuegosem.
Miłego dnia.
Co on powiedział?
Idziemy.
Chodźmy.
Miłego dnia.
No, panowie. Czas brać się za robotę.
- Pa. Do zobaczenia jutro. - Pa.
Widzę, że deser posmakował.
Oczywiście!
Właściwie to posmakował tak bardzo…
Podejdź.
Że mamy prośbę.
Pójdziesz z nami
i przygotujesz go dla naszego szefa.
O co chodzi? Nie rozumiem.
Uważamy, że masz tak dobre serce, że chcemy je pożyczyć.
- Prawda. - Nie rozumiem.
- Może i lepiej. - Właśnie.
- To smutna sprawa. - Racja.
- Nie. - Spokojnie.
Krzyknij, a przestrzelę ci płuca.
Spokojnie.
Nie róbcie mi krzywdy!
- No już. - Spokój.
Zostaw Simóna Duque w spokoju.
Odebrałeś mu żonę, a córce uszkodziłeś serce.
Nie sądzisz, że to wystarczy?
On i Camila na to nie zasługują.
Ojej, droga teściowo.
Czyżbyś zmieniła stronę?
Nagle Camila na to nie zasługuje.
A zasłużyła na serce, które zdobyłem?
Straciłeś ją, Zacarías.
- Pogódź się z tym. - Mam złe wieści.
Ta mała potrzebuje przeszczepu. Nie mogę tego cofnąć.
Jesteś odrażający.
Camila miała rację.
Cały czas wstawiałam się za tobą.
Ale to już przeszłość.
Nie pozwolę, żeby twoje szaleństwo pociągnęło nas z tobą na dno.
Powiem Brauliowi wszystko, co wiem.
Twoja kariera aktorska była krótka, ale imponująca.
Podobno byłaś Miss Orgazmu.
Przypomnij mi.
Kiedy Cárdenas leci do Waszyngtonu?
A jeśli ten filmik wycieknie do sieci tuż przed spotkaniem z prezydentem USA?
Bardzo źle cię oceniłam.
Nie różnimy się od siebie tak bardzo.
I ostrzegam. Nie tylko ja mam ten filmik.
Mam dowody na każdy grzeszek, który popełniłaś z mężem.
Kontrakty, przelewy.
Wszystko.
Mówisz o interesach, które sam forsowałeś.
A gdzie mój podpis?
W szaleństwie nie dbasz o to, że pociągniesz na dno wszystkich.
Siebie również.
Spokojnie, Greta.
Pozwól mi ją odzyskać tak, jak to uznam za stosowne.
To dobre dla ciebie i Braulia.
Gdzie Zac, do cholery?
Wyszedł wcześniej. Źle się poczuł.
Ostatnimi czasy Cienfuegos wydaje się rozproszony.
Bez obaw, panie prezydencie. Sam zajmę się odpędzaniem tych sępów.
Pan prezydent ma tylko dwie minuty.
Portillo!
Miejmy cię z głowy.
Ci, którzy ostrzelali moje auto, mówili to samo, ale…
wciąż tu jestem.
Wiemy, że padła pani ofiarą ataku. Pragnę zapewnić, że…
Jestem niezmiernie rad, że żyjesz, Portillo.
Moje rządy
potrzebują dziennikarzy bezstronnych, a nie martwych.
Powinnaś zostać w domu i odpoczywać.
Chętnie, ale pańskie rządy nie dają dziennikarzom chwili wytchnienia.
Niedawno odkryliśmy, że na cmentarzu głównym
znajduje się grób Camili Duarte,
która zmarła, ale najwyraźniej nie do końca.
Jak pan skomentuje zmartwychwstanie pasierbicy?
Prosimy o odpowiedź.
Jeszcze do niedawna pierwsza dama odwiedzała grób swojej córki,
która żyje.
Może pan to wyjaśnić?
Nie dziw, że chcieli ją zabić.
Prezydent nie będzie komentował spraw dotyczących życia prywatnego.
Pytania dotyczące pani Duarte
proszę kierować do niej lub jej męża, pana Zacaríasa Cienfuegosa.
- Panie prezydencie. - Dziękuję.
Sama pierwsza dama mnie uwolniła.
Z rozkazu prezydenta.
Czyli nie jestem szaraczkiem.
To dzięki Camili.
Miło z jej strony.
Była świetna.
No i dzięki mojej mamie, która jest w jej sercu.
A co z Polo? Jego też wypuścili?
Polo nie żyje.
Co?
Jak to?
Sofía próbowała mnie dźgnąć nożem. Polo mnie zasłonił i…
Nie mówmy o tym teraz.
Powiedz, co u ciebie. Jak się czujesz?
Co jest grane?
Chodzi o mojego tatę. Dziwnie się zachowywał.
Bardzo dziwnie.
Wiesz co?
Boję się, że zrobi to samo, co zrobili mojej mamie.
Twój staruszek
to uczciwy facet.
- Wiem. - Zaufaj mu.
Wiem, ale nie chcę żyć z sercem kogoś, kto nie miał umrzeć.
- Nie! - Przestań!
- Nie wierć się! - Nie mam pieniędzy!
- Nie krzywdźcie mnie! - No już, nie becz.
Wypadki chodzą po ludziach.
Tak? Już jedziemy.
Towar jest nienaruszony.
Czego chcecie? Nie róbcie mi krzywdy!
- Przestań. - Spokojnie, suko.
Przykro mi, ale Simóna nie ma.
Pan Duque jest ostatnio nieuchwytny.
A Nicky?
Jest w pracy.
Dzisiaj?
Myślałem, że ma wolne.
Jej manager dzwonił, że jest pilnie potrzebna.
Nie wiem dlaczego.
To nic. Dziękuję.
Przyjdzie ten gość czy nie?
- Poczekajmy przy barze. - Spóźnia się, ale cierpliwości.
Hej.
Miałeś być uśmiechnięty.
Musisz do urologa czy co?
Nicky.
Uciekniesz ze mną? Na zawsze?
Gadasz głupstwa, jakbyś się upalił.
Chodźmy się napić.
Posłuchaj mnie, Nicky.
Ucieknij ze mną.
Przestań.
- Zamknij się. - Nie!
Co to było?
Nie wiem.
O nie. Ratunku!
Hej!
Pomóż mi!
Pomóż!
Chodź do mnie.
Puszczaj!
Ratunku! Co się dzieje?
Przepraszam.
Ty gnoju!
Jak leci?
Usychałem z tęsknoty za tobą.
Sarmiento. Hej!
- Nie krzywdź jej. - Spokojnie, Gala.
Simón jest częścią rodziny.
Miło znów panią widzieć.
Nie odwzajemniam tego uczucia.
Jak już mówiłem,
nasze procedury nie przewidują wyrzutów sumienia.
Miejsce skrupułów jest w religii.
Powiedziałeś, że to mój wybór.
Zdecydowałem, że ona nie umrze. Dzwoń.
Czy mogę?
Z zasady nie idę na ustępstwa.
Ale mam przeczucie,
że możemy się dogadać.
Czego chcesz?
Mój szanowny gość, pan Duque,
prosi o przerwanie procedury związanej z dawczynią.
Ale skoro to pan płacił,
pan jest naszym klientem.
Zacarías!
Zacarías, dosyć! Proszę!
Dopiąłeś swego.
Powstrzymaj to, proszę.
Pańska żona również tu jest.
Zacarías,
naprawimy to na naszych warunkach.
Błagam cię.
Zrób to dla miłości, którą czujesz do mnie,
i tego, co wspólnie przeżyliśmy.
Pokaż, że masz duszę. Że nadal jesteś człowiekiem.
Błagam, ocal tę kobietę!
Błagam.
Ocal samego siebie. To ostatnia szansa!
Błagam cię.
Sarmiento. Daj go.
Rozumiem.
Mam wspaniałe wieści.
Procedura wciąż trwa.
Dziś pańska córka
dostanie nowe serce.
Napisy: Konrad Tekliński