NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Już idę.
Jezu.
Cholera!
Kurwa!
PARYŻ 1967
Dziękuję.
Kurwa!
Mademoiselle.
Przepraszam.
Co z nią zrobimy?
Kogoś przyślą.
Wyszła z tego bez szwanku.
Cholerny cud.
Raczej się z tobą nie zgodzi.
Rozumiesz, że twoja mama odeszła?
Wiesz, co to znaczy?
Odeszła.
Cóż…
Na pewno jest w lepszym miejscu.
Kiedyś znów ją zobaczysz.
„Osierocona we wczorajszym wypadku na New Circle Road
Elizabeth Harmon z niepokojem patrzy w przyszłość.
W wyniku wypadku dziewięciolatka została bez rodziny.
Jej matka Alice Harmon zginęła na miejscu”.
A ojciec?
Nie napisali.
Pewnie jak większość mężczyzn z tamtych okolic
padł ofiarą beztroskiego stylu życia.
Biedactwo.
Powitajmy ją.
Witaj, Elizabeth.
Powodzenia, skarbie.
Jesteśmy.
To nasza kaplica, królestwo pani Lonsdale.
Witaj, Elizabeth.
Uczę młode panny etykiety.
Panie Fergussen, to Elizabeth Harmon.
Banda pieprzonych lachociągów!
Jolene.
Zajmę się nią.
Takim gadaniem wpędzisz się do grobu!
- Pierdol się! - Nie możesz tak krzyczeć.
Tam jest sala lekcyjna. W poniedziałek poznasz nauczycieli.
A to świetlica, miejsce posiłków
i aktywności towarzyskich.
Dzień dobry, pani Deardorff.
Dzień dobry.
Witaj w domu.
Chodź, rozpakujesz się.
Mamy tu 21 dziewczynek równie uroczych jak ty.
To twój wyjątkowy kącik.
- Idź. - Dobrze.
Miejsce na ubrania.
A szczoteczkę zostawimy tutaj.
Rzeczy osobiste możesz trzymać w szafce.
Pokaż.
Usiądź.
Teraz czujesz wyłącznie smutek.
Dobija cię, ale wiara i modlitwa podniosą cię na duchu.
Odnajdziesz dla siebie nową ścieżkę.
Sądzę, że czeka cię tu zupełnie inne życie.
Lepsze niż mogłaś mieć.
Jestem pewna, że się zaprzyjaźnimy.
Powinna pasować.
Starą spalimy.
Ubierz się.
Jeszcze jedno.
Pan Fergussen się tobą zajmie. Do zobaczenia na kolacji.
Zielone są najlepsze.
Co to?
Witaminy.
Magiczne witaminki.
Na twoim miejscu zostawiłbym zieloną na noc.
Wtedy zacznie działać, kiedy powinna.
Rozumiesz?
Jak ci na imię?
- Beth. - Jolene.
Rodzice nie żyją?
Co powiedzieli ci przed śmiercią?
Pytam wszystkich. Może coś śmiesznego?
Zamknij oczy.
Nie pamiętam.
Daj znać, jeśli sobie przypomnisz.
Zielona na wyrównanie nastroju.
Pomarańczowo-brązowa na wzmocnienie. Weź obie.
Mówiłam, żebyś zaczekała i wzięła witaminy przed snem.
- Co to? - Ryba.
Podobno.
Jest w każdy piątek.
Zjedz wszystko,
bo doniosą pani Deardorff i nie zostaniesz adoptowana.
Alice, otwórz.
- Szukałem cię z miesiąc. - Nie bez powodu.
Cokolwiek robisz, to szaleństwo.
- Nawet dla ciebie. - Nie musisz rozumieć.
Wiem tylko,
że o siebie nie dbasz.
Jeszcze to.
Urocze, prawda?
Pozwól mi pomówić z Lizzie. Sprawdzę, jak się ma.
Myślisz, że ją krzywdzę?
Jest szczęśliwa. Tu jest jej miejsce.
Naprawdę uważasz, że miejsce naszej córki jest w przyczepie na odludziu?
Naszej?
- Nie zaczynaj. - Nie lubi zdrobnienia Lizzie.
ODWZOROWANIA JEDNOMIANOWE I SYMETRYCZNE PREZENTACJE GRUP
DR ALICE HARMON
WYDZIAŁ MATEMATYKI UNIWERSYTET CORNELLA
Dobrze, wygrałaś.
Nie chcę z tobą walczyć.
Nie będę cię ścigać,
gdy znów uciekniesz.
Przepraszam, Paul.
Gdy odjadę, to na dobre.
Panno Harmon, już skończyłaś?
Weź gąbki do piwnicy i je wyczyść.
Pieprzone lachociągi. Ty jesteś największym szmaciarzem.
Nie znam nikogo, kto tak bardzo lubi smak mydła.
A ty dokąd, Harmon?
Dzień dobry, dziewczynki.
Dzień dobry, pani Deardorff.
Mary-Sue, masz duże szczęście.
To prawda.
Zrobiłaś wrażenie na Spellmanach.
Podobno mają duży dom.
Spakujmy twoje rzeczy do walizki. Jak cię uczyłam.
Najpierw skarpetki.
To nie fair. Trafiła tu po tobie.
My nigdy stąd nie wyjdziemy.
- Jestem tu już bardzo długo. - Weź opaskę.
Nas nikt nie zabierze. Jesteśmy za stare.
Pospiesz się.
- Szkoda, że to nie ja. - Albo zbyt czarne.
Może kiedyś ktoś cię zauważy.
Układamy snopki
Radość tętni w nas Układamy snopki
Czego chcesz? Wracaj do kaplicy.
Co to za gra?
Powinnaś być na górze z resztą.
Nie chcę tam być.
Chcę wiedzieć, w co pan gra.
To szachy.
Nauczy mnie pan?
Nie gram z obcymi.
- Słodkich snów. - Dobranoc, Fergussen.
„Dobranoc, dobranoc!
Smutek rozstania tak bardzo jest miły, że by dobranoc wciąż usta mówiły”.
Miałaś rację. Witaminy lepiej działają w nocy.
Ile wzięłaś?
Nie wiem.
Czasem pomijam dzień albo kilka.
Biorę dwie lub trzy.
Lubię to uczucie.
Nie wątpię.
Uważaj, żeby za bardzo nie przywyknąć.
Nie jestem obca.
Mieszkam tu.
Trochę już umiem
z obserwacji.
Dziewczyny nie grają w szachy.
Ten porusza się w górę i w dół albo do przodu i do tyłu,
jak daleko chce, jeśli ma miejsce.
Ale ten może iść tylko do przodu.
Ten wysoki może chodzić, jak chce.
A ten?
Po przekątnych.
Jedno pole na ukos i jedno do przodu.
Zagrajmy.
Gram białymi.
Teraz albo nigdy.
To szewski mat.
- Jak to się robi? - Nie dzisiaj.
- Niech pan pokaże. - Nie dzisiaj.
To szewski mat.
Jak to się robi?
To szewski mat.
Być bliżej Ciebie chcę
O Boże mój!
Bliżej…
Poddajesz się.
Poddaję?
Gdy stracisz hetmana w ten sposób…
poddajesz się.
- Nie. - Tak, poddałaś grę.
- Nie mówił pan o tej regule. - To nie reguła, to postawa sportowa.
- Chcę dokończyć. - Nie.
- Trzeba skończyć. - Nie.
Przegrałaś.
Proszę!
Gra skończona.
Ty lachociągu.
Wynoś się.
Szach.
Mat.
Cześć, bidulo.
Jolene?
O co chodzi?
Powiedz, co to jest lachociąg.
Cholera!
Dobra.
Wiesz, co to lacha?
Chyba nie.
Chłopcy to mają.
Znajdziesz w książce do higieny, wygląda jak kciuk. Złotko,
dziewczyny lubią ssać ten kciuk.
A ty?
Jeszcze nie próbowałam.
Czy oni tym nie sikają?
Po wszystkim jest czyściutki.
Co najmniej raz dziennie jedzcie zielone warzywa.
Strączkowe kilka razy w tygodniu.
I wystrzegajcie się tytoniu oraz alkoholu.
Trzy razy w tygodniu sprawdzam swój stolec.
Powinien być zwarty, ale nie twardy, co oznaczałoby odwodnienie.
Dlatego powinniśmy pić kilka szklanek wody dziennie.
To cudowny nawilżacz natury.
Triumfujesz.
Wcale nie.
- Było blisko. - Pokonałam pana.
Mogłaś wygrać szybciej.
- Naucz się obrony sycylijskiej. - Co to?
Gdy biały zagrywa na e4, czarny robi tak.
- A potem? - Skoczek na f3.
Co to jest f3?
Pole, na którym postawiłem skoczka.
Kwadraty mają nazwy?
Jeśli dobrze grasz, to tak.
- Proszę pokazać. - Nie teraz. Gramy.
Jest pan zły.
Nie jestem.
Graj.
Są inne strategie, których powinnaś się nauczyć.
Wariant Lewenfisza.
Wariant Najdorfa.
Pokaż.
Lewenfisz.
Najdorf.
Zagrajmy jeszcze raz.
- Elizabeth! - Przepraszam, pani Deardorff.
Mamo, nie zgadniesz.
Co się stało?
Dostałam pierwszej miesiączki.
Kto by pomyślał?
- Tego nie znam. - No i?
Czy to coś takiego
jak obrona sycylijska?
To są otwarcia.
To jedno z nich?
Tak.
Gambit królowej.
Gram białymi?
Od teraz będziemy się zmieniać. Tak powinno się grać.
Dlaczego wcześniej nie zaczynałam?
Graj.
Szach.
Mat.
To whiskey?
Tak.
- Nie mów nikomu. - Nie powiem.
Współczesne otwarcia szachowe.
To książka dla ciebie.
Wszystkiego się z niej dowiesz.
Ale najpierw musisz poznać notację szachową.
Nazwy pól.
Nauczę cię.
Jestem już dość dobra?
Ile masz lat?
Dziewięć.
Dziewięć lat.
W listopadzie skończę 10.
Prawdę mówiąc, dziecko…
jesteś wybitna.
„Nikt go nie słyszał,
zmarłego,
gdy jęczał z zawodem:
»Daleko mnie zniosło od brzegu
i nie machałem, tonąłem«.
Biedak
uwielbiał ci psoty.
Zmarł…
w chwili.
Za zimno musiało mu być, serce ścięło, mówili.
Och, nie, nie, nie,
tam zawsze są chłody.
Znów zmarły łka z zawodem:
»Daleko mnie niosło całe życie
i nie machałem, tonąłem«”.
To pan Ganz z klubu szachowego.
- Klubu szachowego? - Gramy w klubie.
Trenuję szkolną drużynę.
W Liceum Duncana.
Rozegramy partię?
Wylosuj kolor.
Ta.
Otwarcie Rétiego.
Mat w trzech.
Umiesz grać, młoda damo.
Macie tu drużynę?
Klub szachowy?
Gdzie grywasz?
Tutaj.
Pan Shaibel twierdzi, że grasz z nim co niedzielę.
A w międzyczasie?
Gram w głowie.
W głowie?
Na suficie.
Cóż…
Zanim zapomnę.
Przyniosłem ci
prezent.
Śmiało, otwórz.
I jak?
Bardzo dziękuję.
Zagramy jeszcze?
Szach.
Beth.
Hetman na a5.
Szach.
Goniec blokuje.
Hetman zbija piona królewskiego.
Roszada.
Skoczek zbija skoczka.
Mat w trzech ruchach.
Szach hetmanem.
Król zbija.
Goniec szachuje na g5.
Mat.
Słodki Jezu.
Muszę już iść.
Pozwolisz,
że zrobię ci zdjęcie?
Opowiem o tobie w klubie szachowym.
Stań obok pana Shaibela.
Bliżej.
Dobrze.
Powiedz „hetman”.
Hetman.
PAMIĘTAJ O MANIERACH
Cześć, Marge.
Wybacz spóźnienie, ale spotkałam Jean.
Jean, to Ed Reardon, o którym ci mówiłam.
- Cześć. - Miło mi.
A to Jack Connors.
- Jean Bassett z Morrisville. - Jak się masz?
- Cześć. - Proszę, usiądź.
Dziękuję.
Czego się napijesz?
Pani Deardorff chce cię widzieć.
To dobrze wychowana grupa.
Mają doskonałe maniery.
Pan Ganz powiedział mi, że jesteś bardzo uzdolniona.
Ma nietypową prośbę.
Chciałby, żebyś odwiedziła liceum…
- W czwartek. - W czwartek po południu.
Uważa, że jesteś fenomenalną szachistką.
Chce, żebyś zagrała w klubie szachowym.
Mamy dwunastu członków.
Zasugerowałem pani Deardorff,
że mogłabyś rozegrać symultanę z całą grupą.
Co?
Jednoczesny mecz.
Zależy nam, by dziewczęta
wychodziły poza ośrodek, ale…
Obawiam się puścić Elizabeth do lokalnego liceum.
Zaopiekuję się nią.
Przyjadę po nią, a potem odwiozę.
Powinna mieć towarzystwo młodej damy.
Sądziłem, że pani z nią pojedzie.
Jako mój gość.
Nie.
Mam tu obowiązki.
Pojedzie z nią Shirley Munson,
klubowa skarbniczka i moja najlepsza uczennica.
Co ty na to?
Chcesz zagrać w szachy w liceum?
Tak. Chciałabym.
Dobrze.
Załatwione.
Pan Ganz i…
- Charlotte? - Shirley.
Właśnie.
Przyjadą po ciebie w czwartek po obiedzie.
Doskonale.
Do zobaczenia.
Elizabeth.
Podobno grywasz w szachy z naszym woźnym.
Z panem Shaibelem.
Tak, proszę pani.
To wbrew zasadom, Elizabeth.
Chodziłaś do piwnicy?
Tak, proszę pani.
To niedopuszczalne.
Methuen wierzy w doskonałość,
ale nie możesz grać w piwnicy.
Chyba mamy szachy w szafce z grami.
Pomówię z Fergussenem.
To wszystko.
W liceum dbaj o maniery.
Helen Deardorff.
- Tylko jedna? - Tak.
Następna.
Teraz ja.
Gdzie zielona?
Już ich nie wydajemy.
Są tam.
Wiem, ale ich nie dostaniesz.
Nowe prawo. Żadnych psychotropów dla dzieci.
- Pogódź się z tym. - Harmon.
„Oddal się teraz.
Pożegnaj się ze mną, niech twój chód słyszę”.
- Co? - Spadaj.
Fergussen dał ci zielone pigułki?
Dodatkowe?
Chciałabym, złotko.
Dobrali im się do skóry za to, że nas faszerowali.
Wciąż tam są.
W wielkim słoju.
Poważnie?
Nie zauważyłam.
Masz objawy odstawienia?
Nie wiem.
Jakie?
Na przykład…
Jesteś rozdrażniona?
Tak.
Nie ty jedna.
Za kilka dni będziemy chodzić po ścianach.
Harmon.
W porządku?
- Znasz gambit królewski? - Nie.
Mój ulubiony.
- Wiesz, że szachy są starsze niż warcaby? - Nie.
O jakieś 400 lat.
Zaczekajcie!
Mogę z nią pomówić?
- Chcę życzyć powodzenia. - Śmiało.
Powodzenia.
LABORATORIUM
WITAJ, BETH HARMON
Bardzo ładnie!
Usiądźcie i proszę o ciszę.
Charles Levy usiądzie przy pierwszym stole jako nasz najlepszy gracz.
Reszta może usiąść, gdzie zechce. Żadnych rozmów podczas gry.
Mam zacząć?
Z numerem jeden.
Potem kolejny?
Zgadza się.
Nie ruszą się, póki nie rozpoczniesz wszystkich partii.
Zaskoczyło mnie, jak źle grali.
Zostawili pionki w tyle.
A ich figury były otwarte na widełki.
Kilku miało głupie pomysły na mata.
Ale załatwiłam ich.
Ten chłopiec, Charles Levy,
miał być najlepszy.
Zablokowałam go w 15 ruchach.
Mat w kolejnych sześciu wieżą i skoczkiem.
Pan Ganz powiedział, że pokonałam ich w godzinę i 20 minut.
Było fajnie.
Nigdy nic nie wygrałam.
Powinnaś już iść.
Może pan wziąć resztę.
- Jolene. - Hej.
Masz więcej witamin?
Nie bądź niegrzeczna.
To Samantha. Przyjechała wczoraj.
Nie masz nawet jednej?
Jak poszło?
Poradziłaś sobie?
- Tak, ale… - Nie chcę o tym słyszeć.
Witaj, Samantho.
Wyrzeknij się Jezusa, by wszyscy słyszeli.
Nie mogę się go wyrzec. Wy też nie.
Jest moim i waszym królem.
To Syn Boży.
Tak odpowiadasz?
Tak, panie.
Trybunie Gallio,
zostaniesz zabrany na pałacową strzelnicę
i przeszyty strzałami za zdradę stanu.
Nie, Diano.
- To bezpodstawne. - Panie, Marcellus jest moim mężem.
Chcę odejść razem z nim.
Toaleta.
Pospiesz się.
Cofnąć się! Nie jesteś sądzona.
Nie ma dowodów przeciw tobie.
W takim razie dostarczę dowodów.
Zdrajca! Spiskował przeciw państwu!
- Nie Marcellus! - Dlatego nie przyszedł.
Przestań!
Twoja szlachetna krew zamieniła się w truciznę.
Zepsułeś Rzym swoją mściwością.
- Dość! - Powinieneś być cezarem!
Przestań!
Znalazłam innego króla.
Chcę iść z mężem
do jego królestwa.
Na bogów, tak też się stanie!
Odejdźcie oboje!
Do waszego królestwa!
Odchodzą do lepszego królestwa.
Odchodzą do lepszego królestwa!
Spotkają się ze swoim królem!
Drogie dziewczęta.
Porozmawiajmy o tym, czego się dowiedziałyśmy.
- Elizabeth! - Mama?
Elizabeth.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk