‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪กำลังไปค่ะ
‪ให้ตายสิ
‪เชี่ย!
‪นะคะ
‪เวร!
‪(ปารีส ปี 1967)
‪ขอบคุณค่ะ
‪เวร!
‪ขอโทษค่ะ
‪เราจะทำยังไงกับเธอดี
‪พวกเขากำลังส่งคนมา
‪เนื้อตัวแทบไม่มีแผลเลย
‪เป็นปาฏิหาริย์จริงๆ
‪ผมว่าเธอไม่คิดอย่างนั้นหรอก
‪เข้าใจใช่ไหมจ๊ะว่าแม่ของหนูน่ะไปดีแล้ว
‪เข้าใจความหมายใช่ไหมจ๊ะ
‪"ไปดีน่ะ"
‪คือ…
‪ฉันแน่ใจว่าแม่ของหนูไปยังภพภูมิที่ดีกว่าเดิม
‪และสักวันหนึ่ง หนูก็จะได้เจอแม่อีกครั้ง
‪"กำพร้าจากเหตุรถชนกันเมื่อวาน ‪บนถนนนิวเซอร์เคิล
‪อนาคตของเอลิซาเบธ ฮาร์มอนดูไม่สดใสนัก"
‪"เอลิซาเบธ วัยเก้าปี ‪ต้องสูญเสียครอบครัวในอุบัติเหตุรถชนกัน"
‪"อลิซ ฮาร์มอน ผู้เป็นแม่ เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ"
‪แล้วพ่อเธอล่ะครับ
‪ไม่เห็นพูดถึง
‪ฉันเดาว่าเขาก็เหมือนผู้ชายส่วนใหญ่ ‪ที่อาศัยในย่านนั้น
‪หลงระเริงกับชีวิตอิสระ
‪เด็กน้อยที่น่าสงสาร
‪เราไปต้อนรับเธอกันดีไหม
‪ยินดีต้อนรับจ้ะ เอลิซาเบธ
‪โชคดีนะจ๊ะหนู
‪ถึงแล้วจ้ะ
‪นี่คือโบสถ์น้อยของเรา ‪ครูลอนส์เดลคอยดูแลตรงส่วนนี้
‪ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ เอลิซาเบธ
‪ฉันสอนมารยาทให้สาวๆ ด้วยนะ
‪คุณเฟอร์กุสเซน นี่เอลิซาเบธ ฮาร์มอนค่ะ
‪พวกคุณมันไอ้พวกอมกระโปก!
‪โจลีน
‪ผมจัดการเอง
‪โจลีน ปากแบบนี้จะไม่ได้ตายดีนะ
‪- ไปตายซะ ไอ้คนอมกระโปก ‪- เธอจะตะโกนพูดจาไร้สาระแบบนั้นไม่ได้
‪ในนั้นคือห้องเรียนของเรา ‪หนูจะได้เจอพวกคุณครูในวันจันทร์
‪สองคูณหก
‪นี่ห้องสันทนาการ หนูจะกินอาหารทุกมื้อที่นี่
‪แล้วก็พบปะพูดคุยกับคนอื่นๆ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครูเดียร์ดอร์ฟ
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะ หนูๆ
‪ถึงบ้านแล้ว
‪มาสิจ๊ะ ฉันจะพาไปดูที่นอน
‪ที่นี่มีเด็กผู้หญิงทั้งหมด 21 คน ‪ทุกคนน่ารักเหมือนหนูนั่นแหละ
‪และนี่คือที่ของหนูโดยเฉพาะ
‪- ชิ่ว ไปๆ ‪- ค่ะ
‪เอาเสื้อผ้ามาเก็บไว้ข้างล่างนี่ได้
‪ส่วนแปรงสีฟันไว้ตรงนี้
‪ของส่วนตัวอื่นๆ ไว้ในนี้
‪ขอดูได้ไหมจ๊ะ
‪นั่งลงก่อนสิ
‪ฉันรู้ว่าตอนนี้หนูรู้สึกเคว้งคว้าง
‪แต่หลังจากที่ความเศร้ากดหนูจมลง ‪การภาวนาและศรัทธาจะประคองหนูขึ้นสูง
‪สูงพอที่จะมองเห็นเส้นทางใหม่ให้ตนเอง
‪เอลิซาเบธ ฉันคิดว่า
‪ชีวิตที่นี่ของหนูจะเปลี่ยนไปจากเดิมมาก
‪ดีกว่าที่เคยมีมา
‪และฉันแน่ใจว่า เราสองคนจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‪ตัวนี้น่าจะใส่พอดี
‪ฉันคิดว่าเราจะเผาชุดนี้ทิ้ง
‪แต่งตัวจ้ะ
‪เรามีที่ต้องแวะอีกที่
‪คุณเฟอร์กุสเซนจะดูแลหนูเอง ‪ไว้เจอกันตอนมื้อค่ำนะ
‪สีเขียวแจ่มที่สุด
‪มันคืออะไร
‪วิตามิน
‪วิตามินวิเศษ
‪ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะเก็บสีเขียวไว้กินก่อนนอน
‪ไม่งั้นยาจะหมดฤทธิ์ตอนที่เธออยากให้มันออกฤทธิ์
‪ถ้าเข้าใจที่ฉันพูดน่ะนะ
‪นี่ เธอชื่ออะไร เด็กใหม่
‪- เบธ ‪- โจลีน
‪พ่อแม่ตายเหรอ
‪คำพูดก่อนตายที่พูดกับเธอคืออะไร
‪ฉันถามทุกคนแหละ บางทีเราก็ได้คำตอบฮาๆ
‪หลับตาจ้ะลูก
‪ฉันจำไม่ได้
‪สักวันเธออาจจะจำได้ ไว้บอกฉันด้วยนะ
‪สีเขียวช่วยปรับสภาพอารมณ์
‪สีส้มกับน้ำตาลเพื่อเสริมสร้างร่างกาย ‪กินทั้งสองเม็ด
‪ฉันบอกแล้วไงว่าให้เก็บไว้กินตอนก่อนนอน
‪นี่อะไร
‪ปลา
‪เท่าที่รู้นะ
‪เป็นเมนูประจำวันศุกร์
‪ต้องกินให้หมดทุกคำ
‪ไม่งั้นพวกนั้นจะเอาไปฟ้องครูเดียร์ดอร์ฟ ‪แล้วเธอจะไม่ได้รับอุปการะ
‪อลิซ เร็วเข้า เปิดประตู
‪- ผมตามหาคุณตั้งเดือนกว่าจะเจอ ‪- สมควรแล้ว
‪ไม่ว่านี่คืออะไร ไม่ว่าคุณทำอะไรอยู่
‪มันบ้ามาก แม้จะเป็นคุณก็เถอะ
‪- ฉันไม่คาดหวังให้คุณเข้าใจ… ‪- สิ่งที่ผมเข้าใจก็คือ
‪คุณไม่ดูแลตัวเอง
‪เราจะเอา…
‪สวยใช่ไหมล่ะ
‪ให้ผมเข้าไปคุยกับลิซซี่เถอะ ‪ให้ผมดูว่าแกปลอดภัย
‪อ้อ คิดว่าฉันทำร้ายแกเหรอ
‪แกมีความสุขดี ที่นี่เป็นบ้านของแก
‪คุณเชื่อจริงๆ เหรอว่า ‪ลูกสาวเราเหมาะจะอยู่ในตู้เทรลเลอร์
‪ในที่ที่ไกลปืนเที่ยงแบบนี้
‪ใครว่าเป็นลูกเรา
‪- อย่าพูดแบบนั้น อลิซ ‪- และแกไม่ชอบให้เรียกว่าลิซซี่
‪(การแทนค่าเอกนาม ‪และการนำเสนอสมมาตร)
‪(โดย ดร.อลิซ ฮาร์มอน)
‪(คณะคณิตศาสตร์ ‪มหาวิทยาลัยคอร์เนล)
‪ก็ได้ อลิซ คุณชนะ
‪ผมทะเลาะกับคุณไม่ไหวแล้ว
‪และผมก็ไล่ตามคุณไปทั่วไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
‪ถ้าคุณจะเอาแต่หนีอยู่แบบนี้
‪ฉันขอโทษ พอล
‪พอผมขับออกไปแล้ว ผมจะไม่กลับมาอีก
‪คุณฮาร์มอน ทำเสร็จแล้วเหรอ
‪งั้นเอาแปรงลบกระดาน ‪ไปเคาะที่ห้องใต้ดินได้ไหมจ๊ะ
‪พวกคุณมันไอ้พวกอมกระโปก
‪และคุณก็เป็นไอ้คนอมกระโปกตัวเอ้
‪ไม่เคยเจอใคร ‪ที่ชอบรสชาติของสบู่มากเท่าเธอเลย
‪จะไปไหนน่ะ ฮาร์มอน
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะ เด็กๆ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครูเดียร์ดอร์ฟ
‪แมรี่ซู หนูโชคดีจังนะจ๊ะ
‪หนูโชคดีทุกครั้งค่ะ
‪ครอบครัวสเปลแมนประทับใจหนูมาก
‪ได้ยินว่าบ้านพวกเขาใหญ่เบ้อเริ่ม
‪มาเก็บข้าวของใส่กระเป๋ากันนะ ‪เก็บให้เรียบร้อยอย่างที่ฉันเคยสอน
‪ใช่จ้ะ ถุงเท้าก่อน จำเอาไว้
‪ไม่ยุติธรรมเลย น้องมาที่นี่หลังเธออีก
‪พวกเราส่วนใหญ่ต้องอยู่ที่นี่ชั่วชีวิต
‪- อยู่มาเป็นชาติแล้ว ‪- อย่าลืมที่คาดผมล่ะ
‪ไม่มีใครรับเราไปเลี้ยงหรอก เราแก่ไป
‪และอย่าร่ำไรล่ะ
‪ถ้าเป็นฉันก็ดีสิ
‪หรือดำไป
‪สักวันอาจจะมีใครมารับเราไปก็ได้
‪นำฟ่อนข้าวเข้ามา นำฟ่อนข้าวเข้ามา
‪เราจะยินดีปรีดา นำฟ่อนข้าวเข้ามา
‪นำฟ่อนข้าวเข้ามา นำฟ่อนข้าวเข้ามา
‪ต้องการอะไร แม่หนู เธอควรอยู่ที่โบสถ์น้อย
‪นั่นเกมอะไรคะ
‪เธอควรขึ้นไปอยู่กับคนอื่นๆ ข้างบน
‪หนูไม่อยากอยู่กับคนอื่นๆ
‪หนูอยากรู้ว่าคุณเล่นเกมอะไรอยู่
‪มันเรียกว่าหมากรุก
‪สอนหนูได้ไหมคะ
‪ฉันไม่เล่นกับคนแปลกหน้า
‪- ฝันดีนะ สาวๆ ‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ เฟอร์กุสเซน
‪"ราตรีสวัสดิ์ ราตรีสวัสดิ์
‪การลาจากนั้นหวานอมขมกลืน
‪ข้าจึงกล่าวราตรีสวัสดิ์ จนกว่าจะทิวาสาง"
‪เธอพูดถูก
‪วิตามินได้ผลดีกว่าตอนกลางคืน
‪เธอกินไปกี่เม็ด
‪ไม่รู้สิ
‪บางครั้งฉันก็เว้นไปหนึ่งวัน หรือหลายๆ วัน
‪แล้วก็กินทีละสองสามเม็ด
‪กินแล้วรู้สึกดี
‪แหงล่ะ
‪แค่ระวังหน่อย อย่าเสพติดความรู้สึกนั้น
‪หนูไม่ใช่คนแปลกหน้า
‪หนูอยู่ที่นี่
‪หนูพอจะเข้าใจบ้างแล้ว
‪จากที่สังเกตดู
‪เด็กผู้หญิงไม่เล่นหมากรุก
‪ตัวนั้นขยับขึ้นลง หรือกลับไปกลับมา
‪ไปได้สุดทาง ถ้ามีที่ว่างให้ไปได้
‪แต่ตัวนั้นขยับขึ้นได้อย่างเดียว
‪ตัวสูงๆ จะไปทิศไหนก็ได้
‪แล้วตัวนี้ล่ะ
‪แนวทแยง
‪เดินทแยงหนึ่งช่อง และตรงอีกหนึ่งช่อง
‪มาเล่นกัน
‪ฉันเล่นฝ่ายสีขาว
‪ฉันให้โอกาสเดียว
‪เรียกว่ารุกฆาตในสี่ตาเดิน
‪- ทำได้ยังไงคะ ‪- วันนี้ไม่บอก
‪- สอนหน่อย ‪- ไม่ใช่วันนี้
‪เรียกว่ารุกฆาตในสี่ตาเดิน
‪ทำได้ยังไงคะ
‪เรียกว่ารุกฆาตในสี่ตาเดิน
‪พระเจ้าทรงใกล้เข้ามา
‪ใกล้เข้ามา
‪ใกล้เข้า…
‪เธอต้องยอมแพ้แล้ว
‪ยอมแพ้เหรอคะ
‪ใช่แล้ว แม่หนู เมื่อเธอเสียควีนไปแบบนั้น…
‪เธอต้องยอมแพ้
‪- ไม่ ‪- ใช่ เธอยอมแพ้แล้ว
‪- ไม่เห็นบอกว่ามีกฎแบบนี้ ‪- มันไม่ใช่กฎ แต่เป็นน้ำใจนักกีฬา
‪- หนูอยากเล่นให้จบ ‪- ไม่ได้
‪- คุณต้องเล่นให้จบ ‪- ไม่
‪เธอแพ้แล้ว
‪นะคะ!
‪เกมจบแล้ว
‪คุณมันไอ้คนอมกระโปก
‪ออกไป
‪รุก
‪รุกฆาต
‪หวัดดี ยายเผือก
‪โจลีน
‪จะเอาอะไร
‪ฉันอยากรู้ว่าไอ้คนอมกระโปกแปลว่าอะไร
‪เชี่ย
‪โอเค
‪รู้ไหมว่ากระโปกคืออะไร
‪ไม่รู้
‪มันคือของเด็กผู้ชาย
‪ภาพด้านหลังของหนังสือสุขศึกษา ‪หน้าตาเหมือนนิ้วโป้ง
‪หนูจ๋า
‪สาวๆ ชอบดูดนิ้วโป้งนั่น
‪เธอชอบไหม
‪ยังไม่เคยลองเลย
‪มันเอาไว้ฉี่ไม่ใช่เหรอ
‪ก็เช็ดให้สะอาดก่อนสิ
‪เราควรกินผักใบเขียวอย่างน้อยวันละครั้ง
‪พืชตระกูลถั่วสัปดาห์ละสองสามครั้ง
‪และอยู่ห่างๆ จากบุหรี่ และแอลกอฮอล์ทุกชนิด
‪ผมชอบสังเกตอุจจาระตัวเอง ‪อย่างน้อยสัปดาห์ละสามครั้งด้วย
‪มันควรจะเป็นก้อน แต่ไม่แข็ง ‪ซึ่งเป็นสัญญาณว่าร่างกายเราขาดน้ำ
‪เพราะเหตุนี้เราจึงควรดื่มน้ำวันละหลายแก้ว
‪สารหล่อลื่นมหัศจรรย์แห่งธรรมชาติ
‪เธอกำลังสะใจ
‪หนูเปล่า
‪- เป็นเกมที่สูสี ‪- แต่หนูก็ชนะคุณอยู่ดี
‪น่าจะชนะได้เร็วกว่านี้
‪- เธอควรเรียนรูปเปิดซิซิเลียนดีเฟนซ์ ‪- คืออะไรคะ
‪เมื่อสีขาวเดินไปที่ช่อง E4 สีดำทำแบบนี้
‪- แล้วไงต่อ ‪- ม้าไปที่ KB3
‪อะไรคือ KB3
‪ช่องบิชอปฝั่งคิงแถวที่สาม ที่ฉันเพิ่งวางม้าลงไป
‪ช่องพวกนี้มีชื่อเรียกด้วยเหรอ
‪ถ้าเธอเล่นเก่ง มันก็มีชื่อ
‪- สอนหนูหน่อย ‪- ยังก่อน มาเล่นกันอีกกระดาน
‪คุณโกรธ
‪ไม่ได้โกรธ
‪เล่นไปเถอะ
‪มียุทธวิธีอื่นๆ ที่เธอจะต้องเรียนรู้ต่อไป
‪รูปเปิดหมากเลเวนฟิช
‪รูปเปิดหมากไนดอร์ฟ
‪เดินให้ดูซิ
‪เลเวนฟิช
‪ไนดอร์ฟ
‪เล่นอีกกระดาน
‪เอลิซาเบธ!
‪ขอโทษค่ะ ครูเดียร์ดอร์ฟ
‪แม่ รู้อะไรไหมคะ
‪แม่ไม่รู้จ้ะ มีอะไร
‪แม่คะ หนูมีประจำเดือนครั้งแรกแล้วละ
‪จริงเหรอเนี่ย
‪- นี่ไม่ใช่ยุทธวิธีที่คุณเคยสอน ‪- แล้วไง
‪แต่มันใช่พวกนั้นไหมคะ
‪เหมือนซิซิเลียนดีเฟนซ์
‪เขาเรียกว่าการเปิดหมาก
‪นี่ด้วยเหรอคะ
‪ใช่
‪ควีนส์แกมบิต
‪หนูเล่นสีขาวเหรอ
‪นับจากนี้เราจะผลัดกันตามหลักกติกาปกติ
‪งั้นทำไมก่อนหน้านี้ไม่ให้หนูเริ่มเดินก่อนบ้าง
‪เล่นสิ
‪รุก
‪รุกฆาต
‪นั่นวิสกี้เหรอคะ
‪ใช่
‪อย่าฟ้องล่ะ
‪ไม่ฟ้องค่ะ
‪การเปิดหมากสมัยใหม่
‪เป็นหนังสือที่เหมาะกับเธอที่สุด
‪มันจะบอกทุกอย่างที่เธออยากรู้
‪เธอจะต้องรู้ศัพท์หมากรุกก่อนอ่าน
‪ชื่อเรียกแต่ละช่อง
‪ฉันจะสอนให้เดี๋ยวนี้
‪ตอนนี้หนูเก่งพอแล้วเหรอคะ
‪เธออายุเท่าไหร่
‪เก้าขวบ
‪จะครบสิบในเดือนพฤศจิกายน
‪จะบอกความจริงให้นะ แม่หนู
‪เธอทำให้ฉันทึ่ง
‪"ไม่มีใครได้ยินเสียงเขา
‪ชายผู้เสียชีวิต
‪แต่เขายังคงนอนครวญคราง
‪ผมอยู่ไกลกว่าที่คุณคิด
‪และไม่ได้โบกมือทักทาย แต่กำลังจมน้ำ
‪ชายผู้น่าสงสาร
‪เขาชอบแกล้งอำคนอื่น และตอนนี้
‪เขาตายแล้ว
‪พวกเขาเล่าว่า ‪น้ำคงเย็นเกินไปจนหัวใจเขาทนไม่ไหว
‪โอ้ ไม่นะ ไม่ๆ
‪น้ำเย็นจัดตลอดเวลา
‪ถึงอย่างนั้นคนตายก็ยังนอนคร่ำครวญ
‪ผมอยู่ไกลเกินไปตลอดทั้งชีวิต
‪และไม่ได้โบกมือทักทาย แต่กำลังจมน้ำ"
‪นี่คุณแกนซ์จากชมรมหมากรุก
‪ชมรมหมากรุกเหรอคะ
‪เราเล่นกันที่ชมรม
‪ฉันเป็นโค้ชทีมมัธยมปลายอีกด้วย
‪โรงเรียนดันแคนน่ะ
‪อยากเล่นด้วยกันสักกระดานไหม
‪เธอเล่นสีที่เธอเลือก
‪ข้างนี้ค่ะ
‪อ้อ รูปเปิดเรตี้
‪รุกฆาตในสามตาเดิน
‪เธอเล่นเก่งนี่ สาวน้อย
‪มีทีมที่นี่เหรอ
‪เด็กคนอื่นๆ น่ะ ที่นี่มีชมรมหมากรุกไหม
‪งั้นปกติเธอเล่นที่ไหน
‪ข้างล่างนี่ค่ะ
‪คุณไชเบลบอกว่า ‪เธอเล่นสองสามกระดานทุกวันอาทิตย์
‪แล้วระหว่างนั้นเล่นที่ไหน
‪หนูเล่นในหัว
‪ในหัวเหรอ
‪บนเพดานน่ะ
‪อ้อ
‪ก่อนที่จะลืม
‪ฉันมี…
‪ของขวัญมาให้
‪เอาสิ เปิดเลย
‪ชอบไหม
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪อยากเล่นอีกกระดานไหมคะ
‪รุก
‪เบธ
‪ฉันขยับควีนของฉันไปที่เรือสี่
‪รุก
‪บิชอปขวางไว้
‪ควีนกินเบี้ยของคิง
‪เข้าป้อม
‪ม้ากินม้า
‪รุกฆาตในสามตาเดิน
‪ตอนแรกรุกด้วยควีน
‪คิงต้องกินควีน
‪จากนั้นบิชอปรุกที่ม้าห้า
‪ตาเดินต่อไปคือรุกฆาต
‪คุณพระคุณเจ้า
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪จะว่าอะไรไหม เบธ
‪ถ้าฉันขอถ่ายรูปเธอ
‪ฉันอยากจะเล่าเรื่องเธอให้เด็กๆ ในชมรมฟัง
‪เธอไปยืนข้างๆ คุณไชเบลสิ
‪ใกล้กว่านี้หน่อย
‪อย่างนั้นแหละ
‪พูดว่าควีน
‪ควีน
‪เก้าคูณสี่เท่ากับ
‪(รักษามารยาทด้วยนะ!)
‪โอ้ หวัดดี มาร์จ
‪สวัสดีค่ะ ขอโทษด้วยที่มาสาย ‪แต่ฉันบังเอิญเจอจีนเข้า
‪โอ้ จีน นี่เอ็ด เรียร์ดอน ‪คนที่ฉันเล่าให้เธอฟังไง
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ส่วนนี่คือแจ็ค คอนเนอร์ส
‪- จีน แบสเซ็ตต์จากมอร์ริสวิลล์ ‪- สวัสดีครับ จีน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- เชิญนั่งนี่สิครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪จะรับอะไรไหมครับ
‪นี่ ครูเดียร์ดอร์ฟอยากพบ
‪ผมว่าพวกเขาเป็นหนุ่มสาวที่มีมารยาท
‪คุณจะสังเกตเห็นได้ทันทีว่าพวกเขามีมารยาทที่ดี
‪คุณแกนซ์บอกฉันว่าเธอเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์
‪เขามีคำขอพิเศษ
‪เขาอยากพาเธอไปโรงเรียนมัธยมปลายในวัน…
‪- วันพฤหัสฯ ครับ ‪- วันพฤหัสฯ
‪ตอนบ่าย
‪เขายืนกรานว่าเธอเป็นเซียนหมากรุก
‪เขาอยากจะให้เธอไปเล่นให้ชมรมหมากรุกดู
‪เรามีสมาชิกสิบกว่าคน ‪ฉันเลยเสนอต่อครูเดียร์ดอร์ฟว่า
‪ให้เธอไปเล่นทุกกระดานแบบชนกัน
‪แบบไหนนะคะ
‪ในเวลาเดียวกัน
‪เราอยากให้เด็กๆ ของเรามีโอกาส
‪ได้ออกไปรู้จักโลกข้างนอกทุกครั้งที่ทำได้ แต่ว่า…
‪ฉันกังวลเล็กน้อยที่จะปล่อยให้เอลิซาเบธ ‪ไปโรงเรียนมัธยมปลายท้องถิ่นคนเดียว
‪โอ้ ผมจะดูแลเธอเองครับ
‪ผมจะมารับเธอไปโรงเรียน แล้วพามาส่งที่นี่เลย
‪ฉันคิดว่าน่าจะมีเด็กสาวสักคนไปกับเธอด้วย
‪ผมนึกว่าคุณจะไป
‪ในฐานะแขกของผม
‪ไม่ค่ะ ฉัน…
‪ฉันละทิ้งหน้าที่ตรงนี้ไปไม่ได้
‪งั้นถ้าผมให้เชอร์ลีย์ มันสัน
‪เหรัญญิกและนักเรียนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของผม
‪ติดตามไปด้วยล่ะ
‪คิดว่ายังไงจ๊ะ เอลิซาเบธ
‪อยากไปเล่นหมากรุกที่โรงเรียนมัธยมปลายไหม
‪อยากค่ะ
‪โอเค
‪งั้นก็ตกลงตามนั้น
‪คุณแกนซ์กับ…
‪- ชาร์ล็อตต์ ‪- เชอร์ลีย์
‪เชอร์ลีย์ ใช่
‪พวกเขาจะมารับเธอ ‪หลังมื้อเที่ยงในวันพฤหัสฯ ดีไหมคะ
‪เยี่ยมครับ
‪แล้วเจอกันนะ
‪เอลิซาเบธ
‪มีคนบอกฉันว่า ‪เธอเล่นหมากรุกกับภารโรงของเรา
‪กับคุณไชเบล
‪ใช่ค่ะ
‪นั่นไม่ปกติเลยนะ เอลิซาเบธ
‪เธอลงไปที่ชั้นใต้ดินเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪แบบนั้นไม่ได้
‪แม้ว่าเมธูเอนจะเชื่อในความเป็นเลิศ
‪เราจะให้เธอลงไปเล่นหมากรุก ‪ที่ชั้นใต้ดินไม่ได้
‪ฉันคิดว่าเรามีชุดหมากรุกในตู้เกม
‪ฉันจะให้เฟอร์กุสเซนไปค้นดู
‪แค่นี้จ้ะ เอลิซาเบธ
‪ไปโรงเรียนเขาก็ระวังเรื่องมารยาทด้วย
‪เฮเลน เดียร์ดอร์ฟค่ะ
‪- ขาดไปหนึ่งเม็ด ‪- มีแค่นั้นแหละ
‪คนต่อไป
‪ตาฉันแล้ว ฮาร์มอน
‪เม็ดสีเขียวอยู่ไหน
‪ต่อไปนี้ไม่ได้แล้ว
‪อยู่นั่นไง ข้างหลังคุณ
‪ฉันรู้ว่ายาอยู่ไหน ฮาร์มอน แต่ฉันจะไม่ให้เธอ
‪กฎหมายใหม่ของรัฐ ‪ห้ามให้ยาระงับประสาทกับเด็กๆ อีก
‪- คิดเอาละกัน ‪- ฮาร์มอน
‪"ไปเสียเถิดท่าน
‪เอ่ยคำอำลา ให้ข้าได้ยินเสียงท่านจากจร"
‪- อะไรนะ ‪- ไปซะ
‪เฟอร์กุสเซนได้ให้ยาสีเขียวกับเธอบ้างไหม
‪มีเหลือบ้างไหม
‪ไม่จ้ะ ที่รัก ถ้าให้ก็ดีสิ
‪แต่รัฐเพ่งเล็งพวกเขาอยู่
‪เพราะสิ่งที่พวกเขาทำกับยาพวกนั้น
‪มันยังอยู่ที่นั่น
‪ในโหลใหญ่ๆ
‪จริงเหรอ
‪ไม่ยักกะเห็น
‪เธอกำลังมีอาการถอนยาใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪แปลว่าอะไร
‪อาการถอนยาก็เป็นแบบ…
‪ไม่รู้สิ รู้สึกกระสับกระส่ายไหม
‪แน่นอนเลย
‪คอยสังเกตดูนะ
‪อีกสองสามวันเธอจะเห็น ‪เด็กกำพร้าท่าทางกระวนกระวายแถวนี้
‪ฮาร์มอน
‪เธอเป็นไรไหม
‪- เธอเปิดแบบคิงส์แกมบิตหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪ฉันล่ะชอบที่สุดเลย
‪รู้ไหมว่าหมากรุกเก่าแก่กว่าหมากฮอสอีกนะ
‪- ไม่ ‪- เก่ากว่าตั้ง 400 ปีแน่ะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ขอคุยกับเบธได้ไหมคะ
‪- แป๊บเดียว ฉันอยากให้กำลังใจเธอ ‪- ได้ เชิญเลย
‪โชคดีนะ
‪(ห้องแล็บวิทยาศาสตร์)
‪(ยินดีต้อนรับ เบธ ฮาร์มอน)
‪ดีมาก
‪นั่งประจำที่และห้ามส่งเสียงดังนะครับ
‪ชาลส์ ลีวี่จะนั่งที่กระดานหมายเลขหนึ่ง ‪เพราะเขาเก่งที่สุดในชมรม
‪คนอื่นๆ จะนั่งตรงไหนก็ได้ ‪ห้ามคุยกันระหว่างเล่น
‪เริ่มเลยเหรอคะ
‪เริ่มที่กระดานหมายเลขหนึ่ง
‪แล้วก็ไปกระดานต่อไปเหรอคะ
‪ถูกต้อง
‪พวกเขาจะตอบโต้ไม่ได้ ‪จนกว่าเธอจะเปิดครบทุกกระดานก่อน
‪ที่หนูแปลกใจก็คือพวกเขาเล่นแย่มาก
‪พวกเขาทิ้งเบี้ยล้าหลังไว้ทั่วเลย
‪แล้วตัวหมากของพวกเขาก็เปิดโล่งให้คร่อม
‪บางคนพยายามจะรุกแบบโง่ๆ
‪แต่หนูจัดการเรียบ
‪พี่คนที่ชื่อชาลส์ ลีวี่
‪เขาควรจะเก่งสุด
‪หนูผูกตัวหมากของเขาใน 15 ตาเดิน
‪แล้วรุกฆาตในอีกหกตาเดิน ‪ด้วยกลยุทธ์ม้าผนวกเรือ
‪คุณแกนซ์บอกว่าหนูชนะพวกเขาทั้งหมดได้ ‪ในเวลาหนึ่งชั่วโมง 20 นาที
‪รู้สึกดีมากเลย
‪หนูไม่เคยชนะอะไรมาก่อน
‪เธอควรกลับไปได้แล้ว
‪ที่เหลือหนูยกให้
‪- โจลีน ‪- ไง
‪มีวิตามินอีกไหม
‪อย่าเสียมารยาทสิ
‪นี่ซาแมนธา เธอเพิ่งมาถึง
‪มีสักเม็ดไหม
‪ที่ไปสาธิตมาเป็นไง
‪ราบรื่นดีไหม
‪- ดี แต่ฉันต้องการ… ‪- ฉันไม่อยากฟัง
‪สวัสดี ซาแมนธา
‪เยซู ปลดอำนาจเขาให้ได้ยินกันทั่ว
‪ข้าปลดเขาไม่ได้ ฝ่าบาทเองก็เช่นกัน
‪เขาคือกษัตริย์ของข้าและของฝ่าบาทเช่นกัน
‪เขาคือบุตรแห่งพระเจ้า
‪และนั่นคือคำตอบของท่านงั้นหรือ
‪ใช่แล้ว ฝ่าบาท
‪นายทหารกัลลิโอ
‪เราตัดสินให้นำตัวเจ้า ‪ไปยังลานธนูของพระราชวังเดี๋ยวนี้
‪เพื่อประหารชีวิตในข้อหาขบถ
‪ไม่นะ ไดอาน่า
‪- ไม่ ไม่มีความจำเป็น ‪- ฝ่าบาท มาร์เซลลัสคือสามีที่ข้าเลือก
‪ข้าขอไปกับเขา
‪ห้องน้ำค่ะ
‪รีบไปรีบมา
‪ถอยไป! ข้าไม่ได้พิจารณาความเจ้า!
‪ไม่มีหลักฐานเอาผิดเจ้า
‪หากฝ่าบาทพอพระทัย ข้าจะนำหลักฐานมาแสดง
‪คนทรยศ! ‪แถมยังสมรู้ร่วมคิดในการทุษร้ายต่อรัฐ!
‪- ไม่ ไม่ใช่มาร์เซลลัส ‪- นี่คือเหตุผลที่เขาไม่มารับเจ้า
‪หยุดนะ!
‪แต่เลือดขัตติยะในตัวฝ่าบาท ‪ได้แปรเปลี่ยนเป็นพิษร้าย
‪โรมต้องเสื่อมทรามเพราะความอาฆาตมาดร้าย
‪- หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้! ‪- ฝ่าบาทควรเป็นซีซาร์
‪หยุดนะ
‪สำหรับข้า ข้าพบกษัตริย์องค์ใหม่แล้ว
‪ข้าประสงค์จะไปกับสามีข้า
‪ไปยังอาณาจักรของเขา
‪งั้นก็ไปเลย!
‪ไปเลย ทั้งสองคน!
‪ไปสู่อาณาจักรของเจ้า!
‪พวกเขาจะไปยังอาณาจักรที่ดีกว่า
‪พวกเขาจะไปพบกษัตริย์ของตน
‪เอาละ เด็กๆ
‪ไปกินโกโก้และคุยสิ่งที่เราได้เรียนรู้กันเถอะ
‪- เอลิซาเบธ! ‪- แม่เหรอคะ
‪เอลิซาเบธ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี