Nie bój się ciemności.
Powiedziałabym nawet, że to żaden powód do strachu.
Gdziekolwiek.
Najsilniejszy człowiek to taki, który nie boi się samotności.
To ludzi powinniśmy się bać.
To inni mówią ci, co masz robić i co czuć.
W końcu zrozumiesz,
że marnujesz życie na poszukiwanie czegoś,
czego inni kazali ci szukać.
Kiedyś zostaniesz sama jak palec,
więc naucz się dbać o siebie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Halo?
Beth Harmon?
Tak.
Mówi Harry Beltik z mistrzostw stanu Kentucky.
Pamiętam.
Słyszałem, że przegrałaś Borgowem.
Moje kondolencje.
Dzięki.
Grałaś białymi?
- Czarnymi. - To nawet lepiej.
Przegrać czarnymi.
Chyba tak.
Co rozegrałaś?
Zamknięty.
Rossolimo? Serio?
- Na własne życzenie. - To błąd.
Spędzam lato w Lexington i pomyślałem, że może…
Może co?
Chciałabyś poćwiczyć?
Wiem, że jesteś ode mnie lepsza.
Ale z Sowietami przyda ci się pomoc.
Gdzie jesteś?
W drodze do hotelu Phoenix.
W czwartek wprowadzę się do mieszkania. Mogę wpaść.
Może wpadniesz teraz?
Przepraszam, panienko.
Gdzie ta gąska, która skopała mi tyłek pięć lat temu?
Najwyraźniej dorosła.
A.I. Deinkopf, Strategia gry środkowej.
Czytałam.
J.R. Capablanca, Moja kariera szachowa.
Tę również.
Fornaut, Partie szachowe Alechina 1938–1945.
Znam.
Meyer, Końcówki wieżowe.
Wiem, czytałaś.
Nie.
Ale mam ją na górze.
Niektórych jeszcze nie czytałaś.
Capablanca grał intuicyjnie.
Miał wrodzony talent, bez wątpienia ogromny.
Za to Bogolubow i Grünfeld grali z pamięci.
Wiem, co o nich myślisz.
Czytałem w Przeglądzie szachowym.
Ładna okładka.
Widzę, co robią gracze po zakończonych partiach.
Studiują warianty otwarcia,
strategię gry środkowej i teorię końcówek.
- Jakby to miało znaczenie. - Ty się nie uczysz?
Analizuję partie.
Rozegrane, nie teoretyczne.
- Gram na wyczucie. - Jak Capablanca.
- Pokonałby Borgowa. - Nie zawsze.
Gdyby było trzeba.
Myślisz, że gwiazdorzę?
To szachy.
Wszyscy gwiazdorzymy.
Wielokrotnie rozegrałem twoją partię z Bennym Wattsem.
Po co?
- To stare dzieje. - Nie aż tak.
- Teraz gram inaczej. - Nie do końca.
Jesteś uparta, więc się wkurzasz.
I widzisz tylko to, co przed tobą.
Myślę jaśniej.
Gniew jest mocną przyprawą.
Odrobina otrzeźwia, nadmiar otępia.
To rada z ciastka z wróżbą?
Od pani Grecco, mojej nauczycielki.
Musisz mieć otwarty umysł.
Uczepienie się jednego pomysłu, jak ten pion, to koniec.
Spójrz.
- Ten pion jest związany. - No i?
Musisz ruszyć się królem albo utkniesz.
Widzę, ale…
Spójrz na piony na tym skrzydle.
- Może ruszyć tu. - Spróbuj.
Widzisz?
Dobra sekwencja.
Alechina.
Znalazłem w książce.
Wiem, do czego pijesz.
Jedzmy.
Też jesteś inny niż pięć lat temu.
- Serio? - Owszem.
Ale nie wiem, co się zmieniło.
Spoważniałem.
To nie to.
Poprawiłem zęby.
Rzeczywiście.
To zęby. Doprowadzały mnie do szału.
Zapłaciłem z kasy na czesne.
Rodzice są wściekli.
Warto było.
Pójdę już.
Zostawię szachownicę.
To wezmę.
Wrócę rano z kolejnymi książkami.
Cholera.
Boże.
Nie.
- Jestem trochę nieśmiała. - Co pani dolega?
Teraz nie mam objawów, bo…
pojawiają się i znikają.
Pojawiają się i znikają?
Niestety.
Zawsze tak jest, gdy idę do lekarza.
Podczas wizyty znikają.
Później wracają.
Opisz swoją grę końcową.
Widziałeś ją.
Jaki miałaś plan?
Pokonać cię.
- Nie miałam planu. - Wciąż improwizujesz.
Pokonałam cię pięć razy.
Mam tytuł mistrza i nigdy nie grałem lepiej.
Jaki skromny.
Ale w Paryżu spotkasz dużo lepszych.
Pokonam Borgowa, jeśli się przyłożę.
Musiałabyś naprawdę się przyłożyć.
To lata ćwiczeń.
Borgow nie jest mistrzem Kentucky.
Jest mistrzem świata. W wieku 10 lat pokonałby nas oboje.
Znasz jego dokonania?
Nie.
Poczytaj sobie.
Partie z Leningradu z 1962 roku.
Zobacz, jak gra końcówki wieżowe.
Przejrzyj partie z Łuczenką i Spasskim.
Może czegoś się nauczysz.
Nie, tędy.
MOJE ŻYCIE Z SZACHAMI
Jasne.
„Przejrzyj partie z Łuczenką i Spasskim, może czegoś się nauczysz”.
Kurwa.
„Mam tytuł mistrza”.
Żenujące.
Lato za pasem.
Nie za głośno?
Daj spokój.
Zaraz ściszę. Po prostu…
Lubię tę piosenkę.
Grasz?
„Podczas walki chcesz, by pierwszy cios był ostatnim.
I chcesz móc go zadać”.
„Mało co wykańcza psychikę tak jak szachy”.
„Czasem atakujący żałują błędnych ruchów,
ale to lepsze niż do śmierci żałować,
że przepuściło się okazję”.
Nie zawsze opłaca się atakować.
Czasem lepiej wycofać figurę.
To partia Smysłow–Botwinnik.
Botwinnik powinien zbić piona hetmanem.
Widocznie był zmęczony
albo ktoś mu czegoś dosypał.
Ciekawy przypadek.
„Jestem dobrym graczem, ale moi przeciwnicy są o połowę młodsi.
Nie wiem, jak długo będę wygrywał”.
„Mogę walczyć z każdym, lecz nie z czasem”.
Jutro wyprowadzam się z hotelu.
Do mieszkania.
Zagraj pionem na e5.
Proszę.
- Nietypowo. - Tak.
Zagranie Mikėnasa.
Gdzie jest?
Mieszkanie.
Na New Circle Road.
Będę rzadziej wpadał.
To nie tak daleko.
Będę miał zajęcia.
Muszę też poszukać pracy dorywczej.
Jeśli chcesz, możesz mieszkać tutaj.
Za darmo.
- Poważnie? - Tak.
Poważnie.
Przepraszam.
Nie…
Nie byłam gotowa.
Teraz jestem.
Teraz albo nigdy.
Mam zostać czy iść do siebie?
Jak chcesz.
No dobrze.
Dobranoc.
Beth?
Beth Harmon?
Margaret Neil.
Teraz Margaret Johnson.
Liceum Fairfield?
Margaret.
Cześć.
Mike i ja pobraliśmy się po ukończeniu szkoły.
Gratuluję.
Niedługo później urodziła się ta kruszyna.
Jak jej na imię?
Jean, po babci Mike’a.
Czytałam o tobie.
Szachy i podróże.
- To pewnie ekscytujące. - Owszem.
Otacza mnie wianuszek facetów.
Pytałaś kiedyś, jacy są i czy z którymś się umawiałam.
Gdy wpadłam do ciebie na spotkanie klubu Piskląt.
Rany!
To było…
jakby wieki temu. Prawda?
Powinnam załatwić swoje sprawy,
zanim zrobi się naprawdę marudna,
a ta błoga chwila, jak to mawiamy, nagle minie.
Miło było cię spotkać.
Wzajemnie.
Życie to nie tylko szachy.
Jednym z moich idoli jest Philidor,
francuski muzyk.
Grał w szachy z opaską na oczach w Paryżu i Londynie.
Diderot napisał do niego list.
Kojarzysz Diderota?
- Rewolucja francuska? - Powiedzmy.
Philidor dawał pokazy z opaską na oczach,
wypalając sobie mózg.
Czy jakkolwiek to nazywali w XVIII wieku.
Diderot wysłał mu list, w którym napisał coś w stylu:
„Głupotą jest narażanie się na szaleństwo z powodu próżności”.
Czasami o tym myślę,
gdy analizuję ruchy na szachownicy.
Widziałem twoje zdjęcie na okładce Przeglądu szachowego
i to, które Townes zrobił w Las Vegas
do gazety z Lexington.
Były piękne.
- Myślałem, że wy… - Nic z tych rzeczy.
Prawdę mówiąc,
czekałem na twój powrót.
- Dla ciebie poprawiłem zęby… - Czy Koltanowski nie grał w opasce?
Nie był szalony.
Nie, nie był.
To Morphy oszalał. I Steinitz.
Morphy myślał, że ktoś chce ukraść mu buty.
Może myślał, że buty to gońce.
Może.
Beth?
Zagrajmy w szachy.
Dobrze.
Dwie paczki chesterfieldów.
I to.
Nie wolałabyś ukraść?
Wybierasz się na turniej?
Tak.
Powodzenia.
Reszty nie trzeba.
Dla odmiany.
Bez sensu. Twój skoczek jest zagrożony.
Nie widzisz tego. To silniejszy ruch, niż myślisz.
Spójrz.
Skoczek bije,
a ja wychodzę pionem.
Inaczej goniec byłby zablokowany.
Przeciwnik rusza się tutaj…
i traci piona.
- A drugi goniec? - Na litość boską.
Będzie szach i poświęci skoczka.
Nie widzisz?
Nie od razu.
Szkoda.
Jesteś dla mnie za bystra.
CZY WATTS UTRZYMA TYTUŁ MISTRZA USA?
Cześć.
Śniadanie prawie gotowe.
Nauczyłem cię wszystkiego, co umiem.
Chociaż to niewiele.
Muszę się uczyć.
Miałem zostać inżynierem, nie szachistą obibokiem.
Dokąd pójdziesz?
Wprowadzę się do mieszkania.
Jest bliżej uniwersytetu.
- Zostawię ci… - Mylisz się.
Wiele mnie nauczyłeś.
Miło, że zadzwoniłeś.
Cieszę się, że mogłem być tu z tobą.
Po stracie mamy.
To coś więcej.
Pomogłeś mi.
Ty mnie również.
Coś zrozumiałem.
Co?
Nie kocham szachów.
Nie przejmuj się.
Nie kocham ich tak, jak kiedyś.
Nie mam takiej obsesji wygrywania.
Jak ty.
Zostawię ci…
tę książkę.
Wiele was łączy.
Poważnie?
Morphy był prawnikiem w Nowym Orleanie.
Przeanalizuj jego partie,
styl gry.
Poświęcał skoczki i gońce, jakby miał ich tuzin, a nie po dwa.
Atakował króla tak szybko, że paraliżował przeciwników.
Szkoda, że Morphy i Capablanca nie żyli w jednym czasie.
Mogliby grać razem.
Szkoda, że Morphy wpadł w paranoję
i zmarł.
Przed rozgrywkami w Paryżu zarywał noce.
Przesiadywał w lokalach i rozmawiał z nieznajomymi.
A następnego dnia grał jak rekin.
Dobrze ubrany facet z klasą
przesuwał bierki drobnymi, kobiecymi dłońmi.
Miażdżył jednego europejskiego mistrza za drugim.
Wiesz, jak go nazywali?
„Dumą i smutkiem szachów”.
Skończył karierę w wieku 22 lat.
- I ze mną będzie tak samo? - Jesteś podobna.
Może…
zawsze taka byłaś.
Bądź ostrożna.
OHIO, MISTRZOSTWA USA 1967
MISTRZOSTWA USA KRAJOWY TURNIEJ SZACHOWY, OHIO 1967
Cześć, Beth.
Cześć, Benny.
Czytałem o partii z Borgowem. To musiało być okropne.
- Czułam się jak idiotka. - Znam to.
Bezradność.
Mogłaś tylko…
przesuwać drewno.
Kto na pierwszy ogień?
Manfredi.
Szybko pójdzie.
Najlepsi szachiści z całego pieprzonego kraju
na jakieś podrzędnej uczelni
mają grać na tanich plastikowych szachownicach.
Gdyby to był turniej golfa albo tenisa, otaczaliby nas reporterzy…
a nie tacy ludzie.
- Powinnaś zobaczyć turniej w ZSRR. - Taki mam zamiar.
Musiałabyś mnie pokonać.
Taki też mam zamiar.
DZIEŃ PIERWSZY
DZIEŃ DRUGI
OTWARCIA I TAKTYKI BENNY WATTS
DZIEŃ TRZECI
CZARNE: WATTS
BIAŁE: HARMON
Mało który gracz ma odwagę bronić swoich przekonań.
Trzeba się wyzbyć nieśmiałości, grać z całkowitą pewnością.
Rozpoznaję to już w pierwszym ruchu,
po sposobie przestawienia bierki.
Co radzisz młodym graczom chcącym pójść w twoje ślady?
Przeczytać moją książkę.
Oczywiście.
Niech studiują partie.
I dbają o formę. Większość ludzi sądzi, że szachiści wyglądają jak ty.
Harmon!
Zaczekaj.
Znalazłeś swojego reportera.
Zabawne.
Co zrobiłaś biedakowi z trzeciej rundy?
Wyglądał, jakby chciał się zabić.
O którym biedaku mówisz?
Celna uwaga.
Ja i kilka osób idziemy do klubu studenckiego
napić się piwa, pograć.
- Chodź z nami. - Dzięki, ale muszę się uczyć.
Wrócę do akademika i poczytam twoją książkę.
Zadbam o formę.
Jutro mamy wolne.
Mogę o coś spytać?
To zależy, czy odpowiedź da ci przewagę.
Serio?
Boisz się?
- O to chciałaś spytać? - Nie, o nóż.
To znaczy?
Po co go nosisz?
Dla ochrony.
- Przed czym? - Przed wszystkim.
Poucz się.
Beth!
Beth Harmon. To Danny Weiss i Dave Friedman.
Miło mi.
Poznaliśmy się ostatnio. Ograłaś mnie.
Mnie złoiłaś skórę.
Przepraszam.
Daj spokój. Gdy otarłem łzy, odtworzyłem partię.
Wiele się nauczyłem. Dzięki.
Drobiazg.
Spójrz tutaj. Ruch białych.
Co byś zrobiła?
Typowa partia hiszpańska.
Wiemy. Ale jaki wykonać ruch?
- Widzisz? - Może masz rację.
Mam. Beth myśli tak samo jak ja.
Ruch pionem jest za słaby.
Musiałby ruszyć się gońcem.
Właśnie.
- Cześć. - Zaczekaj.
Może partia szybkich?
Zwykła, blitz, bughouse?
Nie. Wypiję kawę i wracam do nauki.
Weiss ci zamówi, prawda?
Jasne.
Z cukrem i śmietanką?
Tak.
- Dzięki. - Weź mi sok jabłkowy.
Tylko nie w plastikowym kubku.
- W szklance. - Jasne.
Usiądź.
Niech będzie.
- Jedna partia. Jasne? - W porządku.
Dobrze.
Za partię…
pięć dolców?
- Nie zdążyłam wypić kawy. - Już jest.
- Proszę. - Dziękuję.
Łyknij sobie, a potem uruchomię zegar.
Śmiało.
Dziękuję.
Jeszcze raz?
Ty albo ja.
To zagrywka psychologiczna?
Pokonam cię bez tego.
Przepraszam za wczoraj, nie chciałem cię wydoić.
- Ale to zrobiłeś. - Daj spokój.
Jesteś tu najlepsza.
Ale oglądałem twoje partie…
Atakujesz jak Alechin.
A ty skutecznie odpierałeś.
Bez znaczenia. To był blitz.
W tym jestem lepszy. Sporo gram w Nowym Jorku.
- Wygrałeś w Las Vegas. - Dawno temu.
Uczepiłaś się dublowania moich pionów.
Drugi raz bym się nie wywinął.
Analizujesz gry w głowie?
Rozgrywasz je, gdy jesteś sam?
Chyba jak każdy.
Nie sądziłem, że wymienisz hetmany.
Ja też.
Trzydzieści ruchów, Jezu.
Aż tyle?
W piciu też jesteś lepsza.
Miło, że tak to przeżywasz.
- W środku się gotuję. - Nie widać.
Nie powinienem ruszać piona.
- Pewnie nie. - Co zrobisz z Borgowem?
Nie wiem.
Nie mam paszportu ani ciuchów.
Ponoć w Paryżu jest teraz zimno.
Nie mówię o Paryżu, tylko o Moskwie.
Poczta nie dociera do Kentucky?
Co będzie w Moskwie?
Turniej dla wybranych.
Mistrz US Open dostaje zaproszenie. Nie wiedziałaś?
- Dla pani? - Jeszcze dwa piwa.
Dzięki. Nadal piję pierwsze.
Wypiję oba.
Wyluzuj.
Jak mam się dostać do Moskwy?
Gdy ja leciałem,
federacja płaciła za bilet, a fundacja kościelna
pokryła resztę.
Miałeś sekundanta?
- Weissa. - Weissa?
Samemu w Rosji byłoby mi ciężko.
- Proszę. - Dziękuję.
Zawsze tyle pijesz?
Czasem piję więcej.
Kto jeszcze zagra w Moskwie?
Czterej najlepsi Rosjanie i cztery inne kraje.
W takim tempie wykończysz się, zanim skończysz 21 lat.
Ładna fryzura.
Tak, jasne.
Co z Moskwą?
Czterech radzieckich szachistów to dużo za dużo.
Morderczo.
Ale jako jedyna z Amerykanów możesz sprostać wyzwaniu.
Borgow zmiażdżył mnie w Meksyku.
Kiedy lecisz do Paryża?
Za pięć tygodni.
Przyda ci się dobry trener.
Nie Harry Beltik.
Ktoś…
lepszy.
Ktoś bardziej dojrzały.
Kogo masz na myśli?
Możesz wpaść do Nowego Jorku?
Nie wiem.
Możesz spać w salonie. Potem polecisz do Paryża.
Miło z twojej strony,
ale nie wiem, czy chcę lecieć do Paryża.
Co innego będziesz robić? Upijać się?
Skoro o tym mówisz, brzmi nieźle.
Beth…
Borgow mnie ośmieszył.
- Bo nie byłaś gotowa. - Nie wiem, czy podołam.
Jesteś najlepsza.
Pokonałaś mnie.
Dobrze, niech będzie. Wpadnę do Nowego Jorku.
Świetnie.
Wyjedziemy stąd. Ja prowadzę.
- Kiedy? - Jutro po południu.
Gdy skończy się ta impreza.
A jeśli chodzi o seks…
Zapomnij.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk