‪ความมืดไม่น่ากลัวอะไร
‪จริงๆ แล้ว มันไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
‪ไม่ว่าจะที่ไหน
‪คนที่แกร่งที่สุด คือคนที่ไม่กลัวการอยู่คนเดียว
‪เธอควรกลัวคนอื่นต่างหาก
‪คนอื่นจะบอกให้ทำอะไร รู้สึกยังไง
‪กว่าจะรู้ตัวอีกที…
‪เธอจะพยายามทุ่มเทชีวิตค้นหาบางสิ่ง
‪ที่คนอื่นบอกให้ค้นหา
‪สักวันเธอจะอยู่ตัวคนเดียว
‪ดังนั้นเธอต้องคิดหาทางดูแลตัวเองให้ได้
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฮัลโหล
‪เบธ ฮาร์มอนใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪นี่แฮร์รี่ เบลติกจากการแข่งรัฐเคนทักกี
‪ไม่ ฉันจำได้
‪ได้ยินว่าเธอแพ้บอร์กอฟ
‪ก็เลยโทรมาแสดงความเสียใจ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอเล่นฝ่ายไหน ขาวเหรอ
‪- ดำ ‪- โอ้ แบบนั้นดีแล้ว
‪หมายถึงถ้าเธอจะแพ้
‪คงงั้นมั้งคะ
‪เธอเปิดแบบไหน
‪ซิซิเลียนแบบปิด
‪รอสโซลิโม จริงเหรอ
‪ฉันยอมให้เขาทำกับฉัน
‪พลาดซะแล้ว
‪ฟังนะ ฉันมาอยู่เล็กซิงตันช่วงฤดูร้อน ‪และฉันว่าบางที…
‪บางทีอะไรคะ
‪เธออยากฝึกเล่นหมากรุกไหม
‪ฉันรู้ว่าเธอเก่งกว่าฉัน
‪แต่ถ้าเธอจะแข่งกับพวกโซเวียต ‪เธอจะต้องการตัวช่วย
‪ตอนนี้คุณอยู่ไหน
‪ฉันกำลังไปโรงแรมฟีนิกซ์
‪ฉันจะย้ายเข้าอะพาร์ตเมนต์ในวันพฤหัสฯ ‪ถึงเวลานั้นฉันจะแวะไปหา
‪ทำไมไม่มาตอนนี้เลยล่ะ
‪ขอโทษครับ คุณ
‪เกิดอะไรขึ้นกับสาวน้อยเด๋อๆ ด๋าๆ ‪ที่โค่นผมลงได้เมื่อห้าปีก่อน
‪ดูเหมือนเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪เอ.ไอ. ดีนคอปฟ์
‪กลยุทธ์กลางเกม
‪ฉันเคยอ่านแล้ว
‪เจ.อาร์. คาปาบลังกา ‪อาชีพการเล่นหมากรุกของผม
‪เล่มนี้ก็อ่านแล้ว
‪ฟอร์โนต์ การเล่นของอาเลไคน์ ‪ปี 1938 ถึง 1945
‪อ่านแล้ว
‪ไมเยอร์ ปิดกระดานด้วยเรือกับเบี้ย
‪ฉันรู้ เธออ่านแล้ว
‪ยัง
‪แต่เล่มของฉันอยู่ชั้นบน
‪จะต้องมีเล่มที่เธอไม่เคยอ่านบ้างแหละ
‪คาปาบลังกาเล่นด้วยสัญชาตญาณ
‪และพรสวรรค์โดยธรรมชาติซึ่งไม่ได้น้อยเลย
‪ไม่เหมือนโบโกลิวบอฟกับกรันเฟลด์ ‪ที่ท่องจำทุกอย่าง
‪ใช่ ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับพวกเขา
‪ฉันอ่านสัมภาษณ์ของเธอในเชสรีวิว
‪ว่าแต่ปกสวยนะ
‪ฉันเห็นพวกผู้เข้าแข่งที่เล่นจบเกมไปแล้ว
‪นั่งศึกษาการเปิดรูปหมากชนิดต่างๆ
‪ไม่ก็กลยุทธ์กลางเกม ทฤษฏีปิดเกม
‪- อย่างกับมันจะช่วยอะไรได้ ‪- เธอไม่เคยศึกษากระดานเลยเหรอ
‪ฉันวิเคราะห์เกมต่างๆ
‪สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่สิ่งที่อาจเกิดขึ้น
‪- แล้วเล่นไปตามสถานการณ์ ‪- แบบคาปาบลังกา
‪- เขาน่าจะเอาชนะบอร์กอฟได้ ‪- ไม่ทุกเกมหรอก
‪ทุกเกมที่สำคัญ
‪- คุณคิดว่าฉันเป็นพวกยโสโอหังสินะ ‪- ก็นี่มันหมากรุก
‪เรายโสโอหังกันทั้งนั้นแหละ
‪ฉันทบทวนกระดานของเธอ ‪กับเบนนี่ วัตส์เป็นสิบรอบ
‪ทำไมคะ
‪- ผ่านมาเป็นชาติแล้ว ‪- ก็ไม่ได้นานขนาดนั้น
‪- ฉันเปลี่ยนไปแล้ว ‪- เปลี่ยนไปนิดหน่อย
‪เธอยังหัวดื้อก็เลยโมโห
‪แล้วพอโมโห เธอก็เห็นแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า
‪ความโกรธทำให้สมองฉันปลอดโปร่ง
‪ความโกรธเป็นยาชูกำลัง
‪กินนิดหน่อยจะทำให้ตื่นตัว ‪กินมากไปจะทำให้ตื้อไปหมด
‪ไปเอามาจากไหน คุกกี้เสี่ยงทายเหรอ
‪ครูเกร็กโค ครูประถมสองของฉัน
‪แต่คำพูดนั้นก็ยังใช้ได้จริง เธอต้องเปิดใจกว้างๆ
‪ถ้าจดจ่ออยู่กับความคิดเดียว ‪เหมือนคิงม้าเบี้ยตรงนี้
‪เธอก็ตาย
‪มาดูสิ
‪- เบี้ยหน้าม้าตัวนี้ไปไหนไม่ได้ ‪- แล้วไง
‪ดังนั้นเธอต้องขยับคิง ไม่งั้นตาต่อไปจะจน
‪ฉันเห็นแล้ว แต่…
‪ดูเบี้ยข้างควีนที่อยู่ชิดฝั่งนี้สิ
‪- คิงขยับมาตรงนี้ได้ ‪- ลองดู
‪เห็นไหม
‪ลำดับการเดินได้ดี
‪เป็นการเดินของอาเลไคน์
‪ฉันจำมาจากหนังสือ
‪ฉันเข้าใจที่คุณพูด
‪กินกันเถอะ
‪คุณก็ไม่ใช่คนเดิมเมื่อห้าปีก่อนเหมือนกัน
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪แต่ฉันคิดไม่ออกว่าคุณเปลี่ยนไปตรงไหน
‪ฉันมีความลึกซึ้งมากขึ้นมั้ง
‪ไม่ใช่หรอก
‪แล้วฉันก็ไปซ่อมฟันมาด้วย
‪- ใช่ นั่นแหละ ‪- ใช่
‪ฟันคุณนั่นเอง เห็นแล้วหงุดหงิดใจมาก
‪ฉันใช้เงินค่าเทอม
‪พ่อแม่โกรธมากเชียวละ
‪แต่ก็คุ้มนะ
‪ฉันควรไปแล้ว
‪ฉันจะทิ้งกระดานไว้ที่นี่นะ
‪ส่วนอันนี้ฉันขอ
‪พรุ่งนี้เช้าจะเอาหนังสือมาให้เพิ่ม
‪เวร
‪โอ้ พระเจ้า
‪ไม่ค่ะ
‪- ฉันขี้อายนิดหน่อย ‪- เอาละ มีปัญหาอะไรหรือครับ
‪ตอนนี้มันยากที่จะแสดงอาการให้คุณเห็นค่ะ ‪เพราะ…
‪มันเป็นๆ หายๆ
‪โอ้ เป็นๆ หายๆ เหรอ
‪ใช่ค่ะ โชคไม่ดีเลย
‪เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ฉันมาหาหมอ
‪พอฉันมา อาการก็หาย
‪พอฉันไป อาการก็กลับมาอีก
‪โอเค บอกหน่อย ‪หมากปลายกระดานเธอเป็นยังไง
‪คุณก็เห็นแล้วไง
‪เธอวางแผนว่ายังไง
‪เอาชนะคุณมั้ง
‪- ฉันไม่มีแผนหรอก ‪- ใช่ไง เธอยังแค่คิดไปทีละเปลาะ
‪ฉันเพิ่งชนะคุณห้ากระดานรวด
‪ฉันเป็นมาสเตอร์
‪ฝีมือฉันตอนนี้คือดีสุดในชีวิตละ
‪ไม่ค่อยถ่อมตนเลยนะ
‪แต่ฉันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอจะเผชิญในปารีส
‪ถ้าฉันพยายามกว่านี้ ฉันจะเอาชนะบอร์กอฟได้
‪เธอต้องพยายามกว่านี้อีกเยอะ ‪ถ้าจะเอาชนะบอร์กอฟ
‪พยายามอีกหลายปี
‪บอร์กอฟไม่เหมือนกับอดีตแชมป์เคนทักกีอย่างฉัน
‪เขาเป็นแชมป์โลก
‪ที่สามารถเอาชนะเราทั้งคู่ได้ตั้งแต่อายุสิบขวบ
‪เธอรู้เส้นทางอาชีพของเขาไหม
‪ไม่รู้
‪อะไรเนี่ย…
‪เอาไปอ่าน
‪อ่านเกมจากเลนิงแกรด ปี 1962
‪ดูวิธีที่เขาเล่นหมากปลายกระดานด้วยเรือกับเบี้ย
‪ดูเกมที่เขาเล่นกับลูเชงโกและสแปสสกี
‪เธออาจจะเรียนรู้อะไรบ้าง
‪ไม่ใช่ ทางนี้ต่างหาก
‪(วาซิลี บอร์กอฟ ชีวิตในหมากรุก)
‪ใช่
‪"ดูเกมที่เขาเล่นกับลูเชงโกและสแปสสกี
‪เธออาจจะเรียนรู้อะไรบ้าง" เชี่ย
‪"ฉันเป็นมาสเตอร์"
‪ห่วยแตกชะมัด
‪ใกล้จะฤดูร้อนแล้ว
‪เปิดวิทยุดังไปไหม
‪ไม่เอาน่า
‪จบเพลงนี้แล้วฉันจะหรี่เสียงลง ฉันแค่…
‪ฉันชอบเพลงนี้มาก
‪จะมาเล่นไหม
‪"ถ้าคุณกำลังต่อสู้ ‪คุณอยากให้หมัดแรกเป็นหมัดสุดท้าย
‪และคนปล่อยหมัดควรจะเป็นคุณ"
‪"สิ่งที่โหดร้ายต่อจิตใจมากเท่าหมากรุก ‪มีอยู่ไม่กี่อย่าง"
‪"ผู้โจมตีอาจเสียใจกับการเดินหมากของตนเอง
‪แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือการต้องเสียใจไปชั่วชีวิต
‪ที่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป"
‪การเดินหมากไม่ใช่ว่าจะต้องบุกเสมอไป
‪บางครั้งถอยออกมาดีกว่า
‪นี่คือสมิสลอฟแข่งกับบอตวินนิค
‪ทีนี้ก็อย่างที่เห็น
‪บอตวินนิคน่าจะใช้ควีนกินเบี้ย
‪เขาคงเหนื่อยมากแล้ว
‪หรือไม่ก็มีใครใส่ยาในชาของเขา
‪ฉันคิดเสมอว่ามันน่าสนใจดี
‪"ผมรู้ว่าผมเป็นนักหมากรุกที่เก่ง แต่ตอนนี้ ‪ผมแข่งกับผู้เล่นที่อายุน้อยกว่าผมตั้งครึ่ง
‪ผมไม่รู้ว่าผมจะชนะต่อไปได้อีกนานแค่ไหน"
‪"ผมสู้ได้ทุกคนยกเว้นเวลา"
‪พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกจากโรงแรม
‪ไปอยู่อะพาร์ตเมนต์
‪เดินเบี้ยไปที่คิงห้า
‪ตามใจฉันหน่อย
‪- การเดินนี่แปลกๆ ‪- ใช่
‪ผู้เล่นชื่อมิคีนาสเป็นคนคิดขึ้นมา
‪อยู่ไกลแค่ไหน
‪อะพาร์ตเมนต์คุณน่ะ
‪อ้อ ถนนนิวเซอร์เคิล
‪ฉันคงไม่ค่อยได้แวะมาที่นี่อีก
‪ก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น
‪ไม่ แต่ฉันมีเรียน
‪และฉันควรจะหางานพาร์ตไทม์ทำด้วย
‪คุณย้ายมาอยู่นี่ได้นะถ้าต้องการ ฉันไม่คิดเงิน
‪จริงเหรอ
‪ใช่
‪จริงๆ
‪ขอโทษนะ ฉัน…
‪ไม่
‪เมื่อกี้ฉันไม่พร้อม
‪ฉันพร้อมละ
‪จะจูบไม่จูบ
‪แล้ว…
‪ฉันควรนอนนี่หรือให้กลับไปห้องตัวเอง
‪แล้วแต่คุณเลย
‪โอเค
‪ราตรีสวัสดิ์
‪เบธ
‪เบธ ฮาร์มอนใช่ไหม
‪มาร์กาเร็ต นีล
‪ตอนนี้เป็นมาร์กาเร็ต จอห์นสันแล้ว
‪โรงเรียนแฟร์ฟีลด์ไง
‪มาร์กาเร็ต
‪ใช่ สวัสดี
‪ไมค์กับฉันแต่งงานกันหลังเรียนจบ
‪ยินดีด้วย
‪หลังจากนั้นไม่นานเราก็มีเจ้าตัวเล็ก
‪ลูกชื่ออะไรน่ะ
‪จีน ตั้งตามชื่อคุณย่าของไมค์
‪ฉันอ่านข่าวเกี่ยวกับเธอ
‪เล่นหมากรุกแล้วก็เดินทางไปทั่ว
‪คงน่าตื่นเต้นน่าดู
‪ใช่จ้ะ
‪ได้อยู่ใกล้ๆ หนุ่มๆ พวกนั้นมันน่าตื่นเต้นดี
‪เธอเคยอยากรู้ว่าพวกหนุ่มๆ เป็นยังไง
‪อยากรู้ว่าฉันเดตกับใครไหม
‪ตอนโน้นที่ฉันแวะไปบ้านเธอกับพวกพายแอปเปิล
‪อ้อ ตายละ
‪นั่นดูเหมือน…
‪เหมือนผ่านมาเป็นล้านปีเลยว่าไหม
‪ฉันควรไปซื้อของให้เสร็จ ‪ก่อนที่แม่หนูน้อยคนนี้จะ…
‪งอแงขึ้นมา และโอกาสของฉัน
‪ก็จะปิดลง
‪ดีใจที่ได้เจอเธอนะ
‪เช่นกัน
‪ฉันคิดว่าชีวิตคนเรามีอะไรมากกว่าแค่หมากรุก
‪ใช่ ฮีโร่คนหนึ่งของฉันคือฟิลิดอร์
‪นักดนตรีชาวฝรั่งเศสคนนี้เคยปิดตาเล่นหมากรุก
‪ในปารีสกับลอนดอน
‪ดิเดโรต์เขียนจดหมายถึงเขา
‪เธอรู้จักดิเดโรต์ไหม
‪ปฏิวัติฝรั่งเศสเหรอ
‪ใช่ ใกล้เคียง
‪ฟิลิดอร์แสดงการผูกตาเล่นหมากรุก
‪จนสติแตก
‪หรือจะเรียกอะไรก็ตามในศตวรรษที่ 18 ‪ยังไงก็ตาม…
‪ดิเดโรต์เขียนถึงเขาว่า
‪"เป็นเรื่องโง่เขลาที่จะหาเรื่องให้ตัวเองเป็นบ้า ‪เพียงเพราะความผยอง"
‪บางครั้งฉันก็คิดถึงคำพูดนั้น
‪เวลาฉันวิเคราะห์เกมบนกระดาน ‪อย่างเอาเป็นเอาตาย
‪ฉันเห็นรูปถ่ายของเธอบนปกเชสรีวิว
‪แล้วก็รูปที่ทาวส์ถ่ายในลาสเวกัส
‪สำหรับลงนิตยสารเล็กซิงตัน
‪สวยทุกรูป
‪- จนฉันนึกว่าเธอกับเขาอาจจะ… ‪- ไม่ เราไม่ได้มีอะไรกัน
‪ความจริงก็คือ…
‪ฉันรอให้เธอกลับมา
‪ที่ฉันซ่อมฟันก็เพราะเธอ
‪โคลทานาวสกี ‪เคยเล่นแบบปิดตาอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ
‪แถมเขาไม่ได้บ้าด้วย
‪ไม่ เขาไม่บ้า แต่เป็น…
‪เป็นมอร์ฟีต่างหากที่บ้า และสไตนิตซ์ด้วย
‪มอร์ฟีคิดว่ามีคนพยายามขโมยรองเท้าเขา
‪เขาอาจจะคิดว่ารองเท้าเขาคือบิชอป
‪ใช่ คงงั้น
‪เบธ
‪เล่นหมากรุกกันเถอะ
‪โอเค
‪บุหรี่สองซองค่ะ
‪(เชสรีวิว)
‪นี่ด้วย
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากขโมย
‪เธอจะไปที่นั่นใช่ไหม
‪การแข่งนั่นน่ะ
‪ใช่ค่ะ
‪โชคดีแล้วกัน
‪ไม่ต้องทอนค่ะ
‪สำหรับเล่มแรกที่ฉันจิ๊กไป
‪โห ดูไม่น่าใช่นะ ม้าของเธอเปิดโล่งเลย
‪คุณมองพลาดแล้ว การเดินหมากแบบนี้ ‪มันได้เปรียบกว่าที่คุณคิด
‪โอเค ดูนะ
‪ม้ากิน
‪แล้วเบี้ยก็ขยับขึ้น
‪ถ้าไม่ขยับขึ้น บิชอปจะอับ
‪แต่พอขยับขึ้น…
‪เบี้ยอีกตัวจะถูกกิน
‪- แล้วบิชอปอีกตัวตรงนี้ล่ะ ‪- ให้ตายสิ
‪พอเบี้ยขยับก็จะกลายเป็นรุกแลกม้า
‪ไม่เห็นเหรอ
‪ไม่ ฉันคิดไม่เร็วขนาดนั้น
‪ฉันอยากให้คุณมองเห็นจัง
‪เธอเฉียบแหลมเกินไปสำหรับฉัน
‪นี่
‪อาหารเช้าเกือบเสร็จแล้วนะ
‪ฉันสอนทุกอย่างที่ฉันรู้ไปหมดแล้ว
‪ต้องยอมรับว่าไม่มากนัก
‪ฉันต้องเริ่มอ่านหนังสือเรียน
‪ฉันควรจะเป็นวิศวกรไฟฟ้า ‪ไม่ใช่นักหมากรุกกระจอก
‪คุณจะไปไหน
‪ฉันจะย้ายไปอะพาร์ตเมนต์ที่ว่า
‪มันใกล้มหาวิทยาลัยมากกว่า
‪- ฉันจะทิ้ง… ‪- คุณพูดผิดแล้ว
‪คุณสอนฉันตั้งเยอะ
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่คุณโทรมา
‪ฉันก็ดีใจที่ได้อยู่ที่นี่กับเธอ
‪หลังจากที่เธอเสียแม่ไป
‪มันมากกว่านั้นอีก
‪คุณช่วยฉันไว้จริงๆ
‪ฉันเดาว่าเธอก็ช่วยฉันเหมือนกัน
‪เธอช่วยให้ฉันคิดได้
‪เรื่องอะไร
‪ว่าฉันไม่รักหมากรุก
‪ไม่ ไม่เป็นไร
‪ฉันแค่ไม่รักมันเท่าเดิม
‪ฉันไม่หมกมุ่นกับมัน ‪อย่างคนที่อยากชนะให้ได้ทุกเกม
‪อย่างเธอ
‪ฉันจะทิ้ง…
‪นี่ไว้
‪เธอเหมือนเขาหลายอย่าง
‪จริงเหรอ
‪มอร์ฟีเป็นทนายหรืออะไรสักอย่างในนิวออร์ลีนส์
‪ดูเกมของเขาสิ
‪วิธีการเล่นของเขา
‪เขาสละม้ากับบิชอปอย่างกับว่ามีสักโหล ‪ไม่ใช่แค่สองตัว
‪แล้วเขาก็รุกคิงเร็วมากจนฝ่ายตรงข้ามอึ้งไปเลย
‪น่าเสียดายที่มอร์ฟีกับคาปาบลังกา ‪ไม่ได้มีชีวิตในช่วงเดียวกัน
‪พวกเขาน่าจะแข่งกันได้
‪ใช่ แต่น่าเสียดายที่มอร์ฟีมีอาการพึมพำ ‪และเป็นโรคหวาดระแวง แล้วก็ตายไป
‪เขาจะถ่างตาตื่นทั้งคืนในปารีสก่อนแข่ง
‪ดื่มเหล้าในบาร์ พูดคุยกับคนแปลกหน้า
‪แล้ววันต่อมาเขาก็ลงแข่งอย่างกับฉลาม
‪มารยาทดี แต่งตัวดี หยิบตัวหมาก
‪ด้วยมือเล็กๆ เหมือนมือผู้หญิง
‪บดขยี้มาสเตอร์ชาวยุโรปคนแล้วคนเล่า
‪รู้ไหมว่าเขามีฉายาว่าอะไร
‪"ความภาคภูมิใจ ‪และความโศกเศร้าแห่งหมากรุก"
‪จากนั้นเขาก็เกษียณในวัย 22
‪- คุณคิดว่าฉันจะเป็นอย่างนั้นเหรอ ‪- ฉันคิดว่าเธอเป็นอย่างนั้น
‪ฉันคิดว่าบางที…
‪เธอเป็นอย่างนั้นตั้งแต่ต้น
‪ระวังตัวด้วย เบธ
‪(การแข่งชิงแชมป์สหรัฐฯ ที่โอไฮโอ ปี 1967)
‪(การแข่งชิงแชมป์สหรัฐฯ ‪การแข่งหมากรุกระดับประเทศ โอไฮโอ 1967)
‪อ้าว สวัสดี เบธ
‪อ้าว สวัสดี เบนนี่
‪ผมอ่านเรื่องเกมของคุณกับบอร์กอฟ ‪คุณคงรู้สึกแย่น่าดู
‪- ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่ ‪- ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นนะ
‪ทำอะไรไม่ได้
‪เกมดำเนินไป แล้วตัวหมาก…
‪ก็เป็นแค่ชิ้นไม้
‪เธอเจอใครเป็นคนแรก
‪แมนเฟรดี้
‪น่าจะใช้เวลาไม่นาน
‪มีแต่ผู้เล่นระดับสูงสุดในประเทศ
‪แต่ดันแข่งในมหาวิทยาลัยชั้นสอง
‪เล่นบนกระดานพลาสติกถูกๆ ‪ตัวหมากเป็นพลาสติกถูกๆ
‪ถ้านี่เป็นการแข่งกอล์ฟหรือเทนนิส
‪เราจะรายล้อมไปด้วยนักข่าวแทนที่จะเป็น…
‪ใครก็ไม่รู้
‪คุณน่าจะได้เห็นสถานที่แข่งในสหภาพโซเวียต
‪ฉันตั้งใจว่าอย่างนั้น
‪คุณต้องผ่านผมไปให้ได้ก่อน
‪ฉันตั้งใจอย่างนั้นเหมือนกัน
‪(วันที่หนึ่ง)
‪(วันที่สอง)
‪(การเปิดหมากและการวางกลยุทธ์ ‪เบนนี่ วัตส์)
‪(วันที่สาม)
‪(วัตส์)
‪(ฮาร์มอน)
‪ทีนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่
‪ไม่มีความกล้าในการตัดสินใจ
‪กุญแจสำคัญคือจะลังเลไม่ได้ ‪ต้องเล่นด้วยความมั่นใจเต็มร้อย
‪ฉันดูออกตั้งแต่ตาเดินแรก
‪ว่าคนคนนั้นมีความมั่นใจหรือไม่ ‪แค่จากการเดินหมากครั้งแรกของพวกเขา
‪คุณมีอะไรจะแนะนำนักหมากรุกเด็กๆ
‪ที่อยากดำเนินตามรอยคุณไหมครับ
‪พวกเขาควรอ่านหนังสือของฉัน
‪นั่นมันแน่อยู่แล้ว
‪ใช่ ลองเล่นตามเกมทั้งหมดในหนังสือ ‪แล้วก็ออกกำลังกายด้วย
‪คนส่วนใหญ่คิดว่านักหมากรุก ‪จะต้องผอมกะหร่องเหมือนนาย
‪ฮาร์มอน!
‪รอด้วย
‪เจอนักข่าวของคุณแล้วสินะ
‪ตลกดี
‪คุณทำอะไรชายผู้น่าสงสารในรอบที่สาม
‪เขาทำหน้าเหมือนอยากฆ่าตัวตาย
‪คุณพูดถึงชายผู้น่าสงสารคนไหนกันเหรอ
‪นั่นสินะ
‪นี่ พวกเราบางคนไปที่ตึกกิจกรรมแล้ว
‪ดื่มเบียร์ เล่นหมากรุกแบบเร็ว
‪ไปด้วยกันสิ
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ ฉันต้องศึกษาหาความรู้
‪คิดว่าจะกลับไปอ่านหนังสือของคุณที่หอพัก
‪แล้วก็ออกกำลังกาย
‪รู้ใช่ไหมว่าพรุ่งนี้เราหยุดกันทั้งวัน
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪นั่นขึ้นอยู่กับว่า ‪คำตอบจะทำให้คุณได้เปรียบหรือเปล่า
‪จริงเหรอ
‪ป๊อดขนาดนั้นเลยเหรอ
‪- นั่นคือคำถามหรือเปล่า ‪- ไม่ใช่ มีดนั่นเอาไว้ทำอะไร
‪หมายความว่ายังไง
‪คือว่า คุณพกมีดติดตัวไว้ทำไม
‪เอาไว้ป้องกันตัว
‪- จากอะไร ‪- อะไรก็ตาม
‪ศึกษาให้เยอะๆ นะ
‪เบธ!
‪เบธ ฮาร์มอน นี่แดนนี่ ไวส์กับเดฟ ฟรีดแมน
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪เราเจอกันแล้ว คุณชนะผมเมื่อวันก่อน
‪ผมด้วย แพ้ยับเยินเลยทีเดียว
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่ต้องครับ
‪หลังจากร้องไห้แงๆ ในห้องนอน ‪ผมก็จำลองการเล่นกระดานนั้น
‪ได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย ขอบคุณนะครับ
‪- ยินดีค่ะ ‪- เบธ มาดูนี่สิ
‪ถึงตาฝ่ายขาวเดิน
‪คุณจะทำยังไง
‪หมากกลางเกมที่เห็นบ่อยของรุย โลเปซ
‪ใช่ เรารู้ แต่จะเดินยังไงต่อ
‪- เห็นไหม ‪- นายอาจจะพูดถูก
‪ไม่ ฉันรู้ว่าฉันพูดถูก และเบธมองแบบเดียวกันฉัน
‪การเดินเบี้ยมันอ่อนไป ถูกไหม
‪การเดินเบี้ยจะได้ผลถ้าเขาเล่นบิชอป
‪ถูกต้อง
‪- บายค่ะ หนุ่มๆ ‪- อ้าว เดี๋ยวสิ
‪เล่นหมากรุกแบบเร็วด้วยกันไหม
‪หรือจะเล่นสกิตเทิลส์หรือบลิตซ์ก็ได้
‪หรือบั๊กเฮาส์
‪ไม่ละ ฉันมาซื้อกาแฟ ‪แล้วก็จะกลับไปอ่านหนังสือต่อ
‪ไวส์จะไปซื้อกาแฟให้ ใช่ไหม ไวส์
‪ใช่มั้ง
‪ใส่น้ำตาลกับครีมไหม
‪ค่ะ
‪- ขอบคุณ ‪- ฉันขอน้ำแอปเปิล
‪แต่ไม่ใส่แก้วพลาสติกห่วยๆ นะ
‪ใส่แก้วนมมา
‪ได้สิ
‪เชิญนั่ง
‪ก็ได้
‪เกมเดียว
‪- เข้าใจไหม ‪- ตกลง
‪โอเค
‪งั้นเล่นกัน…
‪เกมละห้าดอลลาร์ไหม
‪- ฉันยังไม่ได้กาแฟของฉันเลย ‪- นี่ไง มาพอดี
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เอาละ จิบกาแฟคุณก่อน ‪แล้วผมจะเริ่มกดนาฬิกาคุณ
‪เชิญเลย
‪อีกเกมไหม
‪- แต่ฉันต้องเห็นหลักฐาน ‪- หาว่าฉันโกหกเหรอ
‪คนชนะไม่คุณก็ผม
‪คุณพยายามกวนประสาทฉันเหรอ
‪เปล่า ผมไม่ต้องทำอย่างนั้นให้ชนะคุณ
‪ฟังนะ ผมขอโทษเรื่องเมื่อวาน ‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะปล้นคุณ
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่เอาน่า เบธ
‪คุณเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดที่นี่
‪และผมเฝ้าดูการแข่งของคุณมานาน คุณ…
‪คุณโจมตีเหมือนอาเลไคน์
‪คุณเล่นงานฉันซะอ่วมเมื่อวานนี้
‪ไม่นับสิ นั่นมันหมากรุกแบบเร็ว
‪ผมเล่นหมากรุกแบบเร็วเก่งกว่าคุณ ‪ผมเล่นบ่อยในนิวยอร์ก
‪- คุณชนะฉันที่ลาสเวกัส ‪- นั่นมันตั้งนานแล้ว
‪คุณมัวแต่คิดจะตีขนาบเบี้ยของผม
‪ให้เล่นอีกผมก็คงหาทางหนีไม่ได้
‪คุณเคยเล่นหมากรุกในหัวไหม
‪เวลาอยู่คนเดียว แล้วเล่นจนจบทั้งกระดานน่ะ
‪ก็ทำกันทุกคนไม่ใช่เหรอ
‪ผมไม่นึกว่าคุณจะยอมแลกควีน
‪ฉันก็ไม่นึกเหมือนกัน
‪สามสิบตาเดิน ให้ตายสิ คุณพระ
‪เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ดูเหมือนคุณจะดื่มเก่งกว่าผมด้วย
‪ฉันประทับใจจริงๆ นะที่คุณเป็นผู้แพ้ที่ดี
‪- ผมกำลังเดือดปุดๆ อยู่ข้างใน ‪- เหรอ ดูไม่ออก
‪ไม่น่าเล่นบิชอปผนวกเบี้ยเลย
‪- นั่นสิ ‪- แล้วคุณจะทำยังไงเรื่องบอร์กอฟ
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่มีพาสปอร์ตหรือเสื้อผ้าที่เหมาะสมด้วยซ้ำ
‪ได้ยินว่าปารีสหนาวมากในช่วงนั้นของปี
‪ผมไม่ได้พูดถึงปารีส ผมพูดถึงมอสโก
‪อะไร เคนทักกีไม่มีพนักงานไปรษณีย์เหรอ
‪มีอะไรที่มอสโก
‪การแข่งนัดกระชับมิตรที่มอสโก
‪แชมป์สหรัฐฯ จะได้รับเชิญ ไม่รู้เหรอ
‪- ครับ คุณผู้หญิง ‪- อีกสองขวดค่ะ
‪ไม่ละ ขอบคุณ ผมยังดื่มขวดแรกไม่หมด
‪ฉันสั่งมาดื่มเองทั้งสองขวด
‪เบาๆ หน่อย แม่เสือ
‪ฉันจะไปมอสโกได้ยังไงถ้าฉันตอบรับ
‪ตอนที่ผมไป
‪สมาพันธ์ออกค่าตั๋วให้ แล้วก็กลุ่มโบสถ์
‪ออกค่าใช้จ่ายที่เหลือ
‪คุณมีผู้ติดตามไหม
‪- ไวส์ ‪- ไวส์เนี่ยนะ
‪ไปรัสเซียคนเดียวลำบากตายเลย
‪- นี่ครับ ‪- โอ้ ขอบคุณค่ะ
‪คุณดื่มมากขนาดนี้ตลอดเหรอ
‪บางครั้งก็มากกว่านี้อีก
‪มีใครอีกที่จะแข่งในมอสโก
‪ชาวรัสเซียตัวท็อปสามคน กับอีกสี่ประเทศ
‪ถ้าคุณยังดื่มอย่างนี้ต่อไป คุณจะหมดสภาพ
‪ตอนอายุ 21
‪ฉันชอบผมของคุณ
‪ใช่ ว่างั้นแหละ
‪เอาไงเรื่องมอสโก
‪เซียนหมากรุกโซเวียตสี่คนนี่ยากนะ
‪โหดสัสเลยละ
‪แต่คุณเป็นอเมริกันคนเดียว
‪ที่ผมคิดว่าอาจจะเอาชนะพวกเขาได้
‪ฉันโดนบอร์กอฟเล่นซะเละในกรุงเม็กซิโก
‪จะไปปารีสเมื่อไหร่
‪อีกห้าสัปดาห์
‪คุณจะต้องการครูฝึกดีๆ
‪ไม่ใช่แฮร์รี่ เบลติก
‪คนที่…
‪ดีกว่านั้น
‪คนที่เป็นผู้ใหญ่กว่านั้น
‪คุณคิดถึงใครอยู่
‪คุณไปนิวยอร์กได้ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪นอนในห้องนั่งเล่นของผมก็ได้นะ ‪แล้วก็เดินทางไปปารีสจากที่นั่นเลย
‪ใจดีจัง
‪แต่ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าฉันอยากไปปารีส
‪แล้วจะทำอะไร กินเหล้าให้เมาเหรอ
‪พอคุณพูดออกมา ก็ฟังดูเข้าท่าดี
‪เบธ
‪บอร์กอฟทำให้ฉันดูเหมือนคนโง่
‪- นั่นเป็นเพราะตอนนั้นคุณไม่พร้อม ‪- ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเก่งพอ
‪คุณน่ะเก่งที่สุดเลย
‪คุณชนะผมได้
‪โอเค ก็ได้ ฉันจะไปนิวยอร์ก
‪เยี่ยม
‪เราจะไปจากที่นี่ ผมขับเอง
‪- เมื่อไหร่ ‪- พรุ่งนี้ ตอนบ่าย
‪เมื่อเสร็จธุระจากที่นี่แล้ว
‪อ้อ แล้วก็เรื่องเซ็กซ์
‪ฝันไปเถอะ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี