Mężczyźni będą chcieli cię pouczać.
To nie znaczy, że są mądrzejsi.
Zwykle nie są, ale lubią czuć się lepsi.
Mogą ci pokazać co i jak.
Daj im szansę,
a potem rób to, na co masz ochotę.
Kobieta musi być silna, by walczyć o siebie.
W obecnych czasach ludzie zadowolą się byle czym,
żeby móc mówić, że coś mają.
Gotowe.
Nie zapominaj, kim jesteś.
Musisz zrobić jedną rzecz
Jeśli chcesz, bym pragnął cię
Przestań mazać się
- Pion na e4. - Pion na c5.
- Skoczek na f3. - Pion na d6.
Pion na d4.
Pion bije piona.
- Skoczek bije piona. - Skoczek na f6.
- Skoczek na c3. - Pion na g6.
Pion na f4.
Pion na f5.
Wariant Lewenfisza. Nie lubię go.
Skoczek na f3.
- Biję skoczka. - Pion bije.
Pion na e5.
Pion bije.
Wiesz, co Scharz mówi o tym w przypisach?
Nie czytam ich.
- Powinnaś zacząć. - Nie lubię Scharza.
Ja też, ale czytałem.
Twój ruch.
Hetman bije hetmana. Szach.
Dziś jest gorąco.
Niedobrze mi.
Nie tam.
Tutaj.
Benny?
Chodź.
MISTRZ SZACHOWY
- Jest tu łazienka? - Jasne, tam.
W szafie jest miejsce. Możesz powiesić ubrania.
Dobrze.
- Miałam spać na kanapie. - Nie, w salonie.
Muszę tylko…
napompować.
- Poradzę sobie. - Serio?
- Na pewno? - Jasne.
Nie mam żadnego alkoholu.
Nie liczyłam na to.
Możesz się ubrać w sypialni.
Muszę się umyć.
Cała twoja.
Zaczniemy od tego.
„Turniej szachowy w Hastings”.
„Falaise Hall, White Rock Gardens”.
„Zapisy partii”.
„Łuczenko–Uhlmann, Borgow–Penrose”.
„Partie arcymistrzów”.
Zaczniemy od partii z Hastings. Gram czarnymi.
Nie jadłam śniadania.
W lodówce są jajka.
Dziękuję.
Później rozgrywki Borgowa.
- Wszystkie? - Będzie w Paryżu.
Dobrze.
Najpierw zjem.
Dlaczego nie zagra skoczkiem? Nie broni się przed wieżą?
Co z odstałym pionem?
Analizujesz partie, żeby poczuć zwycięstwa.
Czytasz książki, choćby Reinfelda,
pełne poświęceń hetmana i melodramatów.
Wiesz z doświadczenia,
że nie możesz liczyć na błąd przeciwnika, po którym poświęca hetmana,
albo niespodziewanego mata skoczkiem i wieżą.
Ale taka jesteś.
Nudzą cię zwykłe partie,
nawet arcymistrzów.
Pewnie byłaś też znudzona,
czytając analizy końcówek Reubena Fine’a.
I kontranalizy w Przeglądzie szachowym wytykające błędy Fine’a.
Benny…
Spójrz na to.
Fine coś przegapił.
Patrz. Gotowy?
Czarne…
w takim układzie.
Ze skoczkiem.
- Jasne. - Dobre!
Owszem.
Czegoś takiego jak teraz jeszcze nie robiłaś.
Gramy poważne partie.
Profesjonalne szachy.
Tak grają najlepsi szachiści na świecie.
Sowieci.
Wiesz, dlaczego są najlepsi?
Mają najlepsze garnitury?
Bo grają wspólnie, drużynowo.
Zwłaszcza w czasie przerw.
Pomagają sobie.
Amerykanie działają w pojedynkę, jesteśmy indywidualistami.
Nie chcemy żadnej pomocy.
Ty mi pomagasz.
Czyżby?
Zdaje się, że cię usypiam.
Przepraszam.
Jestem zmęczona.
Powinnam się położyć.
I przegapić zabawę?
Przeżyję.
Jaką zabawę?
Ciekawe, kto to.
Cześć!
W samą porę.
Wejdźcie.
Czołem.
Beth Harmon, to Hilton Wexler i arcymistrz Arthur Levertov.
- Nowa mistrzyni. - Cześć.
Gratuluję. Dałaś mu lekcję pokory.
Jestem wzorem pokory.
Serwus, Beth.
- Jestem Cleo. - Cześć.
Robisz zadania?
- Nie. - Nigdy?
Nie widzę w tym sensu.
Ustawienia są nienaturalne.
Coś ci pokażę.
Dobra.
- Mogę pomieszać? - Śmiało.
Nie kręcą jej łamigłówki.
- Jest mistrzynią USA. - W porządku.
To zadanie…
jest moim ulubionym.
Białe dają mata w trzech.
Benny, gdzie trzymasz szklanki?
Nie rozpraszaj jej.
Nie rozprasza.
Król na d7.
Jezu! Szybko.
Pijesz?
Nie, dziękuję.
Zajmę się jedzeniem.
Dobra, wystarczy.
- Chodź. - Sprzątasz tu czasem?
Przyszłaś z Arturem czy Hiltonem?
Z obydwoma
i z żadnym.
Lepiej mieć obu niż jednego.
Skąd się znacie?
Przykra historia.
O mnie, trudnym rozstaniu
i spacerze po Ogrodzie Luksemburskim,
gdzie odwiedli mnie od samobójstwa.
Mówiłam, przykra historia.
Gdy przechodziłam obok,
toczyli zażartą dyskusję nad szachownicą.
Oczarowała mnie ich pasja.
Przynajmniej tak to widzą.
Prawda jest taka,
że był tam Benny i to on mnie oczarował.
Było, minęło.
Czym się zajmujesz?
Zgadnij.
Czymś związanym z modą?
Ładnie to ujęłaś.
Jestem modelką.
To ekscytujące.
Moda jest ekscytująca. Modeling i modelki są mdłe.
Ale stać mnie na kawalerkę w Le Marais.
- Byłaś w Paryżu? - Jeszcze nie.
- Mieszkasz tam? - Czasami.
Czasem w Berlinie albo tutaj.
Jestem…
Jak to się mówi? Wagabundą?
Nie wiem.
Modeling wydaje się ekscytujący.
Pewnie dostajesz ubrania za darmo.
Lubisz fajne ciuchy?
Tak.
Nie mogłabyś być modelką.
Jesteś ładna, ale zbyt bystra.
Modelki są puste.
To obiektyw aparatu dodaje im charakteru, a czasem i zagadkowości.
Pusta działka nie jest zagadkowa.
Trzeba umieścić na niej coś ciekawego.
Z modelkami jest tak samo.
Są tym, co mają na sobie.
Zwykle są beznadziejne w łóżku.
Ale czego się spodziewać po kimś, kto nie je?
Proszę.
Co?
Zagrajmy symultanę.
Ty przeciw nam wszystkim.
Ja odpadam, nie znam zasad.
Będę obserwować.
- Mamy tyle szachownic i bierek? - W szafie.
Rozłożymy je na podłodze.
- Dobrze. - Jaki czas?
Zagrajmy blitza.
To da nam przewagę. Możemy myśleć w twoim czasie.
- Zaryzykuję. - W blitza kiepsko ci idzie.
Dycha, że cię pokonam.
A jeśli poddasz inne partie, by zyskać czas?
A jeśli kopnę cię w jaja?
- Stawiam dychę na każdej szachownicy. - Dobra. To twoja kasa.
Zgarnę pulę.
Jeszcze raz.
Nie.
Cóż, mała…
Chyba załapałaś.
Było przemiło. Odwiedź mnie w Paryżu.
- Będziesz tam za dwa tygodnie? - Kto wie?
- Pa. - Na razie.
Co?
Nikt mnie tak nie ograł od 15 lat.
- Nawet Borgow? - Nawet on.
I jestem trzeźwa jak świnia, jak powiedziałaby Alma.
Ja nie jestem.
Dobranoc.
Zaczekaj.
Tak?
Nadal kręcą cię moje włosy?
Tak to powinno wyglądać.
Żyjesz?
Powinnaś zagrać sycylijską.
Co?
Z Borgowem powinnaś zagrać sycylijską.
Dlaczego? Jest w niej najlepszy.
A ty czujesz się w niej pewnie.
Zawsze graj tak, jak ci pasuje.
Z korzyścią dla siebie.
Dziękuję.
Coś jeszcze?
Jedno. Na wielkich turniejach nie mówią „szach”.
Poważnie?
Tak. I nie kładą królów.
Chciałam powiedzieć: „Poważnie? O tym teraz myślisz?”.
Dobranoc, Benny.
Dobranoc.
PARYŻ 1967
Witamy na turnieju międzynarodowym.
Rozgrywki będą przebiegać w systemie kołowym.
Mamy sześcioro graczy i pięć rund.
Po jednej dziennie przez pięć dni.
Z dodatkowym dniem na odroczenie.
Miejsca zostały przydzielone losowo,
podobnie jak kolory graczy.
Panie Borgow, jak to jest rywalizować z młodszymi?
Jak długo jeszcze zamierza pan grać?
„Czuję się dobrze. Jak wtedy, gdy miałem cztery lata
i grałem pierwszą partię.
Szachy nadal mnie ekscytują.
Nie zamierzam przestać grać.
I przypuszczam…
że umrę z głową na szachownicy”.
Panno Harmon, jak pani skomentuje słowa Federacji Szachowej,
która twierdzi, że jest pani zbyt czarująca jak na szachistkę?
Łatwiej grać w szachy bez ciążącego jabłka Adama.
Co pani czuje przed partią z Alekiem Berglandem?
Nie mogę się doczekać.
Sądzi więc pani, że może go pokonać?
Muszę.
Jak się pani czuje przed rewanżową partią z arcymistrzem Borgowem?
Znakomicie.
Spałam w samolocie, więc nie odczuwam jet lagu.
Jestem wypoczęta.
Wieczory spędzam w pokoju, analizując partie pana Borgowa.
Również tę, którą graliście w Meksyku?
Zwłaszcza tę.
Macie 40 ruchów i dwie i pół godziny.
Pytania?
Dobrze. Życzę powodzenia.
Niech wygra najlepszy albo najlepsza.
Przepraszam, mademoiselle, czy mogę prosić o autograf?
Proszę pani.
Jutro gra pani…
z arcymistrzem Borgowem.
Halo?
Sądziłaś, że się nie dowiem, że jesteś w mieście?
- Kto mówi? - A teraz mnie obrażasz.
- Cleo? - Bardzo smutna Cleo.
Przepraszam, po prostu…
- Gdzie jesteś? - Na dole.
- Tutaj? - Zejdziesz na drinka?
Jutro gram.
Wypijemy po jednym i wrócisz do szachownicy.
To finał.
Powinnam się wyspać.
Oczywiście.
Rozumiem.
Może jutro wieczorem?
Kto wie, gdzie wtedy będę?
Ale życzę powodzenia.
Dziękuję.
Mają tu uroczy bar.
Sama wypiję za twój sukces.
Słodkich snów.
Cześć.
Widzę, że ślicznotka ma też gust.
Wpędzasz mnie w kompleksy.
Dzięki, ty mnie też.
Tylko jeden drink.
Muszę się wyspać.
Dobrze.
Zatem czego się napijesz?
To musi być coś wyjątkowego.
Co pijesz?
To pastis.
Bardzo paryski, bardzo zwyczajny.
Skosztuj.
Smakuje jak lukrecja.
To anyż.
Dobry.
Mogłabym tu mieszkać.
Też tak myślę.
W małej stancji na Rue des Capucines
albo Boulevard Raspail.
Gdy już będę mistrzynią świata,
zamieszkam, gdzie zechcę.
To już niedługo.
Gdybym tu mieszkała…
chodziłabym na sztuki i koncerty.
Codziennie jadłabym lunch w innym lokalu.
Ubierałabym się jak tutejsze kobiety.
Piękne sukienki i perfekcyjne fryzury.
Masz już znacznie więcej niż one.
I coś, czego żadna z nich nie ma.
Talent.
Może dać ci życie godne pozazdroszczenia.
W Kentucky nic mnie nie trzyma.
Możliwości jest mnóstwo.
Jedna z tych możliwości się na ciebie gapi.
Nie, to na ciebie patrzą.
Nie sądzę.
Jesteś piękna.
- Nie dostrzegam tego. - To jesteś ślepa.
Lubisz się rżnąć?
- Cleo… - No co?
Lubiłaś pieprzyć się z Bennym?
- Czasami. - Romantycznie.
Byłaś kiedyś zakochana?
- Nie w Bennym. - Oczywiście.
Żadna kobieta nie wygra z jego samouwielbieniem.
Nadal jesteś zakochana.
Jak się nazywa?
Townes.
Za nieodwzajemnioną miłość.
I za głupich facetów.
Właśnie.
Sprawdźmy, ile padnie kłamstw.
Słucham?
Dziękuję.
Przepraszam.
Poddaję się.
Ponoć byłaś pijana.
Nie byłam.
Więc na kacu.
Mogłam być zupełnie trzeźwa.
To niczego by nie zmieniło.
Nie sądzę.
O której lądujesz? Mogę cię odebrać.
Wracam do Lexington.
Chcę być sama.
Potrzebujesz czegoś zupełnie przeciwnego.
Beth, przyjedź do Nowego Jorku. Przegadamy to.
- Beth? - Dziękuję, Benny.
Za wszystko.
Nie powinnaś być sama.
Wiesz, co będzie.
Może właśnie tego chcę.
Upić się?
Tak, porządnie się upić.
Nawalić się.
I może naćpać. Czemu nie?
- Przy mnie nie musiałabyś. - Wiem.
A jeśli powiem: „Śmiało, nawal się”,
przyjedziesz?
Benny, nie wiem, co robię.
Ani co zrobię.
- Halo? - Dick Chennault.
Pani prawnik.
Próbowałem panią złapać kilka razy. Gdzie pani była?
W Paryżu.
Grałam w szachy.
To urocze.
O co chodzi, panie Chennault?
Wheatley nie chce podpisać.
- Czego? - Darowizny domu.
Może pani przyjechać, by to omówić?
Nie widzę sensu. To pan jest prawnikiem.
Mówił, że podpisze wszystko, co trzeba.
Widocznie zmienił zdanie.
Proszę.
Beth.
Pan Wheatley ma propozycję.
Może tu pani mieszkać, szukając czegoś na stałe.
Miałam zatrzymać dom za spłacanie hipoteki.
Pan Wheatley…
mówi, że źle pani zrozumiała.
Pozwolił pani mieszkać w domu,
aż pani się ustatkuje.
To nieprawda.
Mówił, że mi go daje.
Pamięta pan?
Nawet pan nie spojrzy?
Na adoptowaną córkę?
Alma chciała dziecka.
Podpisał pan dokumenty, zobowiązał się.
Alma tego chciała, nie ja.
Nie dostaniesz domu, bo podpisałem papiery, żeby ją uciszyć.
Choć nie pomogło.
Adoptował mnie pan.
Nie prosiłam o to.
- Jest pan moim ojcem. - Ten dom jest mój!
Pyskata sierota mi go nie odbierze.
Nie jestem sierotą.
- Jestem pańską córką. - Nie według mnie.
Mam gdzieś, co mówi twój prawnik.
I co mówiła Alma. Nie potrafiła się zamknąć.
Fortepian też nie pomógł.
Dlatego tu jesteś.
Żałosne.
Słyszał pan, jak grała?
Oczywiście.
Ale czy pan słuchał?
Alma nie była żałosna, tylko zagubiona.
Nie potrafiła się odnaleźć.
Żałosne?
To jest żałosne.
Czego pan chce od Beth?
Wyrzuć ją. Sprzedaję dom.
- Proszę go sprzedać mnie. - O czym mówisz?
Kupię go.
Spłacę pański wkład.
- Jest wart znacznie więcej. - Ile?
Potrzebuję 7000.
Spłacił pan niecałe pięć.
Siedem, pokażę ci kwity.
Dobrze.
Siedem tysięcy.
- Masz tyle? - Tak.
Ale odejmę koszty pogrzebu matki.
Pokażę kwity.
Za gorąco tu.
Cóż…
Powodzenia.
Dokumenty wyślę w najbliższych dniach.
Cześć.
Szukasz zajęcia?
Szanowna panno Harmon,
nie mogliśmy się dodzwonić,
więc piszemy, by zaproponować pani wsparcie Krucjaty Chrześcijańskiej
w zbliżającym się turnieju w Związku Radzieckim.
Krucjata Chrześcijańska jest organizacją non profit,
której celem jest krzewienie nauki Chrystusa.
Jest pani wychowanką chrześcijańskiej instytucji,
sierocińca Methuen.
Chcemy panią wesprzeć w przyszłych zmaganiach
z uwagi na wspólne chrześcijańskie ideały i aspiracje.
Jeśli jest pani zainteresowana,
prosimy o kontakt z naszym biurem w Houston.
Chrystus z panią, Crawford Walker.
Bierz forsę, są dziani.
Zapłacą za mój bilet do Rosji?
Nie tylko.
Jeśli zechcesz zagrać przed turniejem, nie będzie problemu.
Jeżeli poprosisz, wyślą mnie z tobą.
Zakwaterują nas osobno ze względu na swoje przekonania.
Dlaczego tyle wyłożą?
Chcą, żebyśmy pokonali komunistów dla Jezusa.
To oni dwa lata temu opłacili mój wyjazd.
Wpadniesz…
do Nowego Jorku?
Muszę zostać w Kentucky.
Mam turniej w San Francisco i muszę zająć się domem.
Wszystko w porządku, Benny.
- Co u ciebie? - Nie narzekam.
Tęsknię za tobą.
Przeanalizuj partie z ostatniego turnieju w Moskwie.
- Nie wiem, czy polecę. - Po prostu to zrób.
I odpisz tym od Jezusa. Powiedz, że przyjmiesz każdą pomoc.
Na przystawkę poproszę szparagi w sosie winegret.
Nad resztą się zastanowię.
Dobrze, pani Harmon.
Życzy pani sobie koktajl?
Wystarczy cola.
Albo…
poproszę gibsona.
Z lodem.
Oczywiście.
Pamiętam wiosnę
Pamiętam deszcz
Pamiętam noce
Chwile szczęścia i łez
Pamiętam cię
Ale miłości nie
Miłości nie
Pamiętam naturę
I wiele więcej
Pamiętam „Big Joe” Turnera
Jego głos, który kradł serce
Pamiętam cię
Ale miłości nie
Tak?
Beth?
Halo?
No co?
Zuch dziewczynka.
Beth?
Jesteś tam?
Dzwoniłem.
Wszystko gra?
Martwię się.
To ja, Harry!
Jeśli tam jesteś, otwórz.
- Halo? - Elizabeth Harmon?
- Tak. - Mówi Ed Spencer.
Tak?
Dyrektor lokalnego turnieju. Dzwonię w sprawie jutra.
- Jutra? - Turnieju.
Czy mogłaby pani przyjść wcześniej?
Będzie fotograf z gazety z Louisville i chyba ktoś z telewizji.
Może być dziewiąta?
Panno Harmon?
Dobrze.
Będę o 9,30.
Pół godziny wystarczy na zrobienie zdjęć.
Cholera.
Kurwa.
LICEUM IM. HENRY’EGO CLAYA
Cholera.
Beth.
Ed Spencer.
- Dotarła pani. - Dzień dobry.
Macie może aspirynę?
Na pewno się znajdzie.
Dziękuję.
- Nie. - Beth Harmon?
Annette Packer.
Pokonałaś mnie na swoim pierwszym turnieju.
- Grałyśmy jakiś kwadrans. - Przykro mi.
To zaszczyt.
Mogę się pochwalić, że byłam świadkiem twoich początków.
Zjeździłaś świat.
To dla mnie wiele znaczy.
Że to możliwe…
dla nas.
Grasz dzisiaj?
Skądże.
Nie gram od kilku lat.
Idę na medycynę, więc nie mam czasu.
Ale brakuje mi tego.
Jasne.
Słyszałam, że tu będziesz, więc przyjechałam na weekend.
Żeby ci podziękować.
Zobaczymy się w środku.
Cześć.
Cholera.
Dziękuję.
Tu nie wolno palić.
Oczywiście. Dzięki.
- Zaczynamy za kilka minut. - Tak jest!
Jasny szlag!
Nowy wóz?
Tamten wyzionął ducha.
Ten jest w moim stylu.
Przyjechałeś grać?
- Nie. - To co tu robisz?
Dzwoniłem.
Nawet byłem u ciebie.
Serio?
Tak.
Martwię się o ciebie.
Niby dlaczego?
Widziałem cię w supermarkecie.
Śledzisz mnie?
Pracuję tam.
Co?
Jestem zastępcą kierownika, zwykle siedzę w biurze.
Nie przywitałeś się.
Wyglądałaś niezbyt…
przystępnie.
- Potrzebujesz pomocy. - Niby jakiej?
Z szachami? Próbowaliśmy…
- Nie o tym mówię. - Więc o czym?
Mój tata pił.
Nie był przy tym agresywny.
Spokojnie zasypiał w ciuchach.
- Jasne. - Pachniesz jak on.
Masz takie same oczy.
- A twoja skóra… - Moja skóra?
Jak wspomniałem…
martwię się.
Raczej użalasz się nade mną.
Nie w tym rzecz.
Miałeś być na studiach, nie w supermarkecie.
Studiuję.
I wiesz co?
Lubię tam pracować.
To dobra robota, a ludzie są mili.
Elizabeth!
Powodzenia.
Cholera! Harry!
Miałeś dać mi spokój!
Chryste, ja pierdolę.
Kim ty, kuźwa, jesteś?
Jolene?
Napisy: Krzysztof Kowalczyk