‪พวกผู้ชายจะเข้ามาในชีวิตเรา ‪และอยากสอนอะไรๆ เรา
‪นั่นไม่ได้แปลว่าพวกเขาฉลาดกว่า
‪ส่วนใหญ่แล้ว พวกเขาไม่ได้ฉลาดกว่า ‪แต่มันทำให้พวกเขารู้สึกเหนือกว่า
‪ปล่อยให้พวกเขาสอนไป
‪ปล่อยให้พวกเขาผยองไป
‪แล้วลูกก็แค่ทำอย่างที่ลูกอยากทำ
‪ผู้หญิงต้องแกร่งถึงจะอยู่คนเดียวได้
‪ในโลกที่คนเรายอมได้ทุกสิ่งทุกอย่าง
‪เพียงเพื่อให้ได้พูดว่าตัวเองก็มีเหมือนกัน
‪นี่จ้ะ
‪ลูกจะได้ไม่ลืมว่าลูกเป็นใคร
‪มีสิ่งหนึ่งที่คุณต้องทำ
‪เพื่อให้ฉันยังต้องการคุณอยู่
‪เลิกสะอึกสะอื้นเสียที
‪- เบี้ยไปคิงสี่ ‪- เบี้ยไปบิชอปสี่ฝั่งควีน
‪- ม้าไปคิงบิชอปสาม ‪- เบี้ยไปควีนสาม
‪เบี้ยไปควีนสี่
‪เบี้ยกินเบี้ย
‪- ม้ากินคืน ‪- ม้า… ไปคิงบิชอปสาม
‪- ม้าไปควีนบิชอปสาม ‪- เบี้ยไปม้าสามฝั่งคิง
‪เบี้ยไปบิชอปสี่
‪รูปเปิดหมากเลเวนฟิช ไม่เคยชอบเลย
‪คิงไปบิชอปสาม
‪- ฝ่ายฉันกินม้า ‪- เบี้ยกินคืน
‪เบี้ยไปคิงห้า
‪เบี้ยกินอีก
‪นี่ รู้ไหมว่าชาร์ซบอกว่าไงในเชิงอรรถ
‪ฉันไม่อ่านเชิงอรรถ
‪- โอเค คุณควรเริ่มอ่าน ‪- ฉันไม่ชอบชาร์ซ
‪ไม่ ผมก็ไม่ชอบชาร์ซเหมือนกัน ‪แต่ผมอ่านหนังสือของเขา
‪คุณจะเดินยังไงต่อ
‪ควีนกินควีน รุก
‪วันนี้อากาศร้อน
‪ฉันรู้สึกไม่สบาย
‪ไม่ใช่ประตูนั้น
‪ประตูนี้
‪เบนนี่
‪ลงมาสิ
‪(เชสรีวิว)
‪(ตำราพิชิตหมากรุก)
‪- ที่นี่มีห้องน้ำไหม ‪- อ้อ มีสิ เดินทะลุห้องนั้นไป
‪ตู้เสื้อผ้ามีที่ว่างนะ
‪เผื่ออยากแขวนเสื้อผ้า
‪โอเค
‪- ฉันนึกว่าฉันจะได้นอนบนโซฟา ‪- ไม่ ผมบอกว่าห้องนั่งเล่น
‪แค่ต้อง…
‪ปั๊มลมเข้าไป
‪- ฉันทำเองได้ ‪- จริงเหรอ
‪- แน่ใจนะ ทำเองได้แน่นะ ‪- แน่ใจ
‪อ้อ ที่นี่ไม่มีเหล้านะ
‪ก็ไม่คิดว่าจะมี
‪คุณไปเปลี่ยนชุดในห้องนอนผมได้
‪ฉันต้องอาบน้ำก่อน
‪เชิญตามสบาย
‪เอ้านี่ เราจะเริ่มจากกองนี้
‪"การแข่งหมากรุกช่วงคริสต์มาสที่เฮสติงส์
‪โถงฟาเลซีฮอลล์ สวนไวท์ร็อกการ์เดนส์
‪บันทึกการแข่ง
‪ลูเชงโกกับอัลแมนน์ บอร์กอฟกับเพนโรส"
‪"หมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์"
‪เล่นเกมที่เฮสติงส์ก่อน
‪ผมเล่นฝ่ายดำ
‪ฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย
‪ไข่อยู่ในตู้เย็น
‪ขอบคุณค่ะ
‪แล้วมาเล่นเกมของบอร์กอฟเป็นกระดานแรก
‪- ทั้งหมดเลยเหรอ ‪- เขาจะแข่งที่ปารีสด้วย
‪ก็ได้
‪ให้ฉันกินเสร็จก่อน
‪ทำไมไม่เดินม้าไปข้างหน้า ‪ทำไมเขาไม่กันเรือฝ่ายตรงข้าม
‪จะเกิดอะไรขึ้นกับเบี้ยล้าหลัง
‪คุณทบทวนการเล่นของเขา ‪เพื่อให้คุณรู้สึกถึงชัยชนะด้วยตัวเอง
‪คุณอ่านตำราการเล่นอย่างของไรน์เฟลด์
‪ซึ่งเต็มไปด้วยการสละควีนและความดันทุรัง
‪คุณรู้จากประสบการณ์การแข่งของตัวเอง
‪ว่าคุณจะหวังให้ฝ่ายตรงข้าม ‪เดินพลาดจนต้องสละควีน
‪หรือโดนรุกฆาตชนิดตั้งตัวไม่ติด ‪ด้วยม้ากับเรือไม่ได้
‪แต่คุณเป็นคนอย่างนั้น
‪คุณเบื่อเกมหมากรุกธรรมดาๆ
‪แม้ว่าผู้เล่นจะเป็นแกรนด์มาสเตอร์ก็ตาม
‪คุณเบื่อแบบที่คุณอาจจะเบื่อ
‪เวลาอ่านการวิเคราะห์หมากปลายกระดาน ‪ของรูเบน ไฟน์
‪แล้วก็บทวิเคราะห์การแก้เกมในเชสรีวิว
‪ซึ่งชี้จุดผิดพลาดของรูเบน ไฟน์
‪เบนนี่
‪ดูนี่สิ
‪ไฟน์พลาดไปหนึ่งจุด
‪ดูนะ พร้อมไหม
‪ฝ่ายดำ…
‪พลิกเกม…
‪ด้วยม้า
‪- ใช่ ‪- มันได้ผลๆ
‪เยี่ยม เยี่ยมเลย
‪และที่ผ่านมาคุณยังไม่เคยทำ ‪อย่างที่ผมบังคับให้คุณทำอยู่ตอนนี้
‪เราเล่นหมากรุกแบบจริงจัง
‪เล่นแบบเซียน
‪เล่นแบบผู้เล่นที่เก่งที่สุดในโลกเขาเล่นกัน
‪พวกโซเวียต
‪แล้วรู้ไหมว่า ‪ทำไมพวกเขาเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดในโลก
‪เพราะมีสูทที่ดีที่สุดเหรอ
‪เพราะพวกเขาร่วมมือกันเป็นทีม
‪โดยเฉพาะถ้ามีแข่งกระดานเดิมต่อวันหลัง
‪พวกเขาจะช่วยกันคิด
‪อเมริกันอย่างเราชอบคิดคนเดียว ‪เพราะเราเป็นพวกตัวใครตัวมัน
‪เราไม่ชอบให้ใครมาช่วย
‪คุณก็ช่วยฉันอยู่นี่ไง
‪งั้นเหรอ
‪ช่วยให้คุณหลับมากกว่ามั้ง
‪ขอโทษที
‪ฉันเหนื่อยแล้ว
‪ฉันน่าจะเข้านอนได้แล้ว
‪อะไร แล้วก็พลาดความสนุกงั้นเหรอ
‪ฉันอยู่ได้
‪ความสนุกอะไร
‪ใครมากันน้า
‪- ไง! ‪- ไง!
‪ตรงเวลาเป๊ะ
‪เข้ามาก่อนสิ
‪ดีใจที่ได้เจอนาย
‪เบธ ฮาร์มอน นี่ฮิลตัน เวกซ์เลอร์ ‪กับแกรนด์มาสเตอร์ อาร์เธอร์ เลเวอร์ทอฟ
‪แชมป์คนใหม่
‪สวัสดีค่ะ
‪ยินดีด้วยครับ เบนนี่ควรขายหน้าซะบ้าง
‪นี่ ฉันขายหน้าเป็นประจำอยู่แล้ว
‪สวัสดีค่ะ เบธ
‪ฉันชื่อคลีโอ
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณชอบไขปัญหาไหม
‪- ไม่ค่ะ ‪- ไม่เคยเหรอ
‪ฉันคิดว่ามันไม่ช่วย
‪เป็นตำแหน่งที่ไม่เคยปรากฏในการแข่งจริง
‪ผมขอโชว์ปัญหาหนึ่งที่คุณน่าจะชอบ
‪ก็ได้
‪- ขอล้มกระดานได้ไหม ‪- เชิญค่ะ
‪ฮิลตัน เธอไม่ใช่พวกบ้าไขปัญหาแบบคุณนะ
‪- เธอเป็นแชมป์สหรัฐฯ ให้ตายสิ ‪- ไม่เป็นไร
‪นี่คือ…
‪ปัญหาโปรดของผมเลย
‪ฝ่ายขาวจะชนะในสามตาเดินได้ยังไง
‪เบนนี่ คุณเอาแก้วเหล้าไปซ่อนไว้หลืบไหน
‪นี่ อย่ากวนสมาธิเธอสิ
‪ไม่ได้กวนค่ะ
‪คิงไปควีนเจ็ด
‪คุณพระ! ไวเว่อร์
‪เหล้าไหมคะ
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪ฉันควรไปทำอาหารมาแกล้ม
‪มาเถอะ พอได้แล้ว
‪- ตามมา ‪- เบนนี่ เคยทำความสะอาดที่นี่ไหมเนี่ย
‪คุณมากับอาร์เธอร์หรือฮิลตันคะ
‪ทั้งคู่
‪ไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง
‪พวกเขาสองคนดีกว่าคนเดียว ‪ถ้าคุณเข้าใจที่ฉันพูดนะ
‪ใช่ ครั้งหนึ่ง
‪พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง
‪เป็นเรื่องเศร้า
‪ตอนนั้นฉันเลิกกับแฟนแบบแย่มาก
‪เลยไปเดินในสวนที่ลักเซมเบิร์ก
‪แล้วสองคนนั้นก็มาห้ามฉันไม่ให้ฆ่าตัวตาย
‪ก็อย่างที่บอก เป็นเรื่องเศร้า
‪แต่ตอนที่ฉันเดินผ่าน
‪อาร์เธอร์กับฮิลตันกำลังเถียงกัน ‪เรื่องหมากรุกอย่างรุนแรง
‪แล้วฉันก็หลงใหลความจริงจังของพวกเขา
‪ถ้าให้พวกเขาเล่าก็คงประมาณนี้
‪ไม่ ความจริงก็คือ…
‪เบนนี่อยู่ที่นั่นด้วย และฉันหลงใหลเบนนี่
‪แต่มันจบไปแล้ว
‪คุณทำงานอะไรคะ
‪ให้ทาย
‪ทำงานในวงการแฟชั่นหรือเปล่า
‪ใช้คำซะสวยเลย
‪ฉันเป็นนางแบบ
‪ว้าว
‪คงน่าตื่นเต้นน่าดู
‪แฟชั่นน่ะน่าตื่นเต้น แต่งานนางแบบ ‪และพวกนายแบบนางแบบน่ะจืดชืด
‪แต่ก็ทำให้ฉันมีเงินจ่ายค่าห้องที่มาเรส์
‪โอ้ คุณไม่เคยไปปารีสเหรอ
‪ยังค่ะ
‪- คุณอยู่ที่นั่นเหรอ ‪- อยู่บ้างไม่อยู่บ้าง
‪บางครั้งก็อยู่เบอร์ลิน บางครั้งก็อยู่ที่นี่
‪ฉันเป็น…
‪เรียกว่าไงนะ คนพเนจรเหรอ
‪ไม่รู้สิคะ
‪การเป็นนางแบบฟังดูน่าตื่นเต้นสำหรับฉัน
‪แถมฉันเดาว่าคุณได้เสื้อผ้าฟรีเยอะเลย
‪คุณชอบเสื้อผ้าสวยๆ สินะ
‪ใช่ค่ะ
‪คุณไม่มีทางเป็นนางแบบได้หรอก
‪คุณสวยอยู่นะ แต่คุณฉลาดเกินไป
‪นางแบบเป็นพวกกลวงเปล่า
‪เลนส์กล้องจะเติมสีสันและผิวสัมผัสเข้าไป
‪บางครั้งก็เติมความลึกลับด้วย
‪พื้นที่ว่างไม่มีความลึกลับ
‪มันว่างอยู่อย่างนั้น ‪จนกว่าคุณจะใส่สิ่งที่น่าสนใจเข้าไป
‪นางแบบก็เหมือนกัน
‪อยากให้เป็นอะไรก็ใส่เข้าไป
‪ส่วนใหญ่ห่วยเรื่องบนเตียงด้วยนะ
‪แต่ก็นั่นแหละ ใครก็ตามที่ไม่กินอาหาร ‪ก็ห่วยเรื่องบนเตียงทั้งนั้น ว่าไหม
‪อาหารมาแล้วค่ะ
‪อะไร
‪มาแข่งพร้อมกันหมด
‪คุณ…
‪แข่งกับเราทุกคน
‪ฉันไม่เล่น ฉันไม่รู้กฎด้วยซ้ำ
‪ฉันจะเป็นผู้ชม
‪- เรามีกระดานกับตัวหมากพอเหรอ ‪- พอ อยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪เราเอามาวางบนพื้นได้
‪ก็ได้
‪จับเวลาไหม
‪มาเล่นแบบเร็วดีกว่า
‪แบบนั้นเราได้เปรียบนะ ‪เรามีเวลาคิดตอนคุณไปเล่นกระดานอื่น
‪ฉันอยากลองดู
‪แต่คุณไม่ถนัด จำได้ไหม
‪ฉันพนันสิบดอลลาร์ว่าฉันชนะคุณได้
‪แล้วถ้าคุณทิ้งกระดานอื่นมาเล่นกับผมคนเดียวล่ะ
‪แล้วถ้าฉันเตะผ่าหมากคุณล่ะ
‪- งั้นฉันพนันกระดานละสิบดอลลาร์ไปเลย ‪- โอเค เงินคุณนี่
‪จะเป็นเงินฉันแน่
‪เล่นกันอีกเกมเถอะ
‪อีกเกม
‪ไม่
‪เอาละ แม่หนู
‪ผมว่าคุณพร้อมแล้ว
‪ดีใจจริงๆ ที่ได้รู้จักคุณ ถ้ามาปารีสก็ติดต่อมานะ
‪- อีกสองสัปดาห์คุณจะอยู่ที่ปารีสไหม ‪- โอ้ ไม่รู้สิ
‪- บาย ‪- บ๊ายบาย
‪อะไร
‪ไม่มีใครทำกับผมแบบนี้มา 15 ปีแล้ว
‪- แม้แต่บอร์กอฟเหรอ ‪- แม้แต่บอร์กอฟ
‪และฉันไม่เมาเลยซักกะติ๊ด
‪อัลมาคงพูดอย่างนั้น
‪แต่ผมเมา
‪ราตรีสวัสดิ์
‪เดี๋ยวก่อน นี่
‪คะ
‪ยังชอบผมนี่อยู่ไหม
‪ความรู้สึกมันควรเป็นแบบนี้เองเหรอ
‪นี่
‪คุณควรเปิดหมากด้วยซิซิเลียน
‪อะไรนะ
‪ตอนเล่นกับบอร์กอฟ ‪คุณควรเปิดหมากด้วยซิซิเลียน
‪ทำไมคะ
‪ของถนัดของเขาเลยนะ
‪แต่ก็เป็นรูปเปิดหมากที่คุณสบายใจมากที่สุด
‪คุณควรเล่นตามเกมของคุณ ไม่ใช่เขา
‪คุณเล่นอย่างที่คุณคิดว่าดีที่สุด
‪ขอบคุณค่ะ
‪มีอะไรอีกไหม
‪อีกอย่าง
‪พวกเขาไม่พูดว่า "รุก" ในการแข่งนัดใหญ่ๆ
‪เอาจริงดิ
‪ใช่ พูดจริงๆ พวกเขาไม่เคยยอมแพ้ด้วย
‪ฉันหมายความว่า "เอาจริงดิ
‪คุณคิดเรื่องนี้ในตอนนี้เนี่ยนะ"
‪ราตรีสวัสดิ์ เบนนี่
‪ราตรีสวัสดิ์
‪(ปารีส ปี 1967)
‪ขอต้อนรับสู่การแข่งระดับนานาชาติ
‪นี่เป็นการแข่งแบบพบกันหมด ‪ทุกคนต้องแข่งกับทุกคน
‪มีผู้เข้าแข่งหกคน แข่งกันห้ารอบ
‪วันละหนึ่งรอบเป็นเวลาห้าวัน
‪พักหนึ่งวันสำหรับการแข่ง ‪ที่มีการหยุดและแข่งต่อวันหลัง
‪การจับคู่ใช้วิธีจับสลาก
‪มีการเลือกสีเอาไว้แล้ว
‪คุณบอร์กอฟ รู้สึกอย่างไร ‪ที่ต้องแข่งกับผู้เล่นที่เด็กกว่าครับ
‪และคุณคิดว่าจะเล่นไปอีกนานแค่ไหน
‪"ผมรู้สึกดีครับ ดีพอๆ กับตอนอายุสี่ขวบ
‪และแข่งกระดานแรกในชีวิต
‪หมากรุกยังคง…
‪ทำให้ผมตื่นเต้นได้เหมือนเดิม
‪ผมยังไม่มีแผนที่จะเลิกเล่น
‪และผมคงจะ…
‪ตายคากระดานหมากรุก"
‪คุณฮาร์มอนครับ ‪คุณจะพูดยังไงกับสมาพันธ์หมากรุก
‪ที่กล่าวหาว่าคุณสวยหรูดูแพงเกินกว่า
‪จะเป็นผู้เล่นหมากรุกที่จริงจัง
‪ฉันคงจะพูดว่าหมากรุกเล่นง่ายขึ้นเยอะ
‪เมื่อไม่มีลูกกระเดือกมาเป็นภาระค่ะ
‪แล้วคุณรู้สึกยังไงกับการแข่งของคุณ ‪กับอเล็ก เบิร์กแลนด์ครับ
‪ฉันตั้งตารอเลยค่ะ
‪หมายความว่าคุณคิดว่าจะชนะเขาได้เหรอครับ
‪หมายความว่าฉันต้องชนะเขาให้ได้ค่ะ
‪คุณฮาร์มอน คุณรู้สึกดีไหม ‪ที่จะได้แข่งนัดล้างตากับแกรนด์มาสเตอร์บอร์กอฟ
‪ดีมากค่ะ
‪ฉันหลับบนเครื่องบิน ‪ฉันเลยไม่เมาเวลาเมื่อมาถึงปารีส
‪ฉันได้พักผ่อนเต็มที่
‪ตอนกลางคืนฉันอยู่ในห้องตัวเอง ‪และศึกษากระดานเก่าๆ ของคุณบอร์กอฟ
‪รวมถึงกระดานที่แข่งกับคุณ ‪ในกรุงเม็กซิโกด้วยไหม
‪โดยเฉพาะกระดานนั้นค่ะ
‪กติกาในการจับเวลาคือ 40 ตาเดิน ‪ภายในสองชั่วโมงครึ่ง
‪มีคำถามไหมครับ
‪เยี่ยม
‪ขอให้พวกคุณโชคดีนะครับ
‪ขอให้ผู้ที่เก่งที่สุดเป็นฝ่ายชนะ
‪ขอโทษครับ คุณผู้หญิง
‪ขอโทษครับ ผมขอลายเซ็นได้ไหมครับ
‪คุณผู้หญิงครับ
‪วันพรุ่งนี้คุณมีแข่ง…
‪กับแกรนด์มาสเตอร์บอร์กอฟ
‪ฮัลโหล
‪อะไร คิดว่าจะแอบมาเมืองนี้ได้ ‪โดยไม่บอกฉันเหรอ
‪ใครน่ะ
‪ทีนี้ยังมาดูหมิ่นกันอีก
‪- คลีโอเหรอ ‪- คลีโอผู้แสนเศร้า
‪ขอโทษนะ ฉันแค่กำลัง…
‪- นี่คุณอยู่ไหน ‪- ข้างล่าง
‪- ที่นี่เหรอ ‪- คิดว่าคุณอาจจะลงมา
‪ดื่มด้วยกันสักแก้ว
‪พรุ่งนี้ฉันมีแข่ง
‪แก้วเดียว แล้วคุณก็กลับขึ้นไปทำธุระของคุณต่อ
‪มันเป็นรอบชิงชนะเลิศ
‪ฉันควรไปนอน
‪นั่นสิ
‪ฉันเข้าใจ
‪ไว้คืนพรุ่งนี้ดีไหม
‪ใครจะไปรู้ว่าฉันจะไปไกลแค่ไหนแล้ว
‪แต่ฉันขอให้คุณโชคดีในการแข่งนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪รู้ไหม บาร์ที่นี่สวยมาก
‪ฉันคงนั่งดื่มฉลองให้คุณแบบเหงาๆ คนเดียว
‪ฝันดีนะ
‪หวัดดี
‪คนอะไรสวยก็สวย รสนิยมก็ดี ‪แถมยังมีพรสวรรค์อย่างอื่นอีก
‪เห็นแล้วหมั่นไส้
‪ขอบคุณค่ะ คุณก็เหมือนกัน
‪เอาละ แค่แก้วเดียว
‪ฉันอยากเข้านอนแต่หัวค่ำ
‪โอเค
‪คุณจะสั่งอะไรมาดื่มล่ะ
‪ต้องพิเศษมากๆ ถ้าคุณจะดื่มแค่แก้วเดียว
‪คุณดื่มอะไรอยู่
‪มันเรียกว่าพาสตีส
‪มีความเป็นปารีสมากๆ ธรรมดามากๆ
‪นี่ ชิมดูสิ
‪รสชาติเหมือนชะเอมเทศ
‪จันทน์แปดกลีบ
‪ฉันชอบนะ
‪ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้เลย
‪ฉันก็ว่าได้
‪ห้องเช่าเล็กๆ บนถนนคาปูซีนส์
‪หรือไม่ก็บูเลอวาร์ดราสเปล
‪อีกสองสามปีฉันจะเป็นแชมป์โลก
‪ฉันจะอยู่ที่ไหนก็ได้
‪จะเกิดขึ้นเร็วกว่านั้นมาก
‪ถ้าฉันอยู่ที่นี่…
‪ฉันจะไปดูละครเวที คอนเสิร์ต และ…
‪ฉันจะเปลี่ยนร้านกินมื้อเที่ยงทุกวัน
‪และจะแต่งตัวแบบผู้หญิงที่นี่เลย
‪ชุดกระโปรงเนี้ยบๆ กับทรงผมที่เพอร์เฟ็กต์
‪คุณมีมากกว่าพวกหล่อนหลายเท่าแล้ว
‪คุณมีสิ่งที่สาวๆ พวกนั้นไม่มี
‪พรสวรรค์ไง
‪พรสวรรค์จะทำให้คุณมีชีวิตแบบที่ใครๆ ก็อิจฉา
‪เคนทักกีไม่มีอะไรฉุดรั้งฉันไว้
‪ความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด
‪และหนึ่งในความเป็นไปได้กำลังจ้องคุณตาเป็นมัน
‪ไม่ พวกเขามองคุณต่างหาก
‪ฉันว่าไม่ใช่หรอก
‪คุณเป็นคนสวยมากนะ
‪- ฉันไม่เคยมองว่าตัวเองสวย ‪- งั้นคุณก็ตาบอด
‪ชอบอึ๊บไหม
‪- คลีโอ! ‪- อะไร
‪ฉันจะถามให้ง่ายขึ้น คุณชอบอึ๊บกับเบนนี่ไหม
‪ก็เป็นบางครั้ง
‪โรแมนติกจัง
‪แล้วคุณเคยมีความรักไหม
‪ไม่ใช่กับเบนนี่
‪แหงอยู่แล้ว
‪ผู้หญิงคนไหนจะไปสู้ความรักที่เบนนี่มีให้ตัวเองได้
‪คุณยังรักเขาอยู่ไหม
‪เขาชื่ออะไร
‪ทาวส์
‪แด่การรักเขาข้างเดียว
‪และแด่พวกผู้ชายงี่เง่า
‪ถูกต้องที่สุด
‪มาดูกันว่าพวกเขาจะโกหกกี่เรื่อง
‪ว่าไงนะ
‪นะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณผู้หญิงครับ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันยอมแพ้
‪มีข่าวลือว่าคุณเมา
‪ฉันไม่ได้เมา
‪งั้นก็เมาค้าง
‪ต่อให้มีสติครบถ้วน
‪ผลมันก็ไม่แตกต่างไปจากนี้หรอก
‪ผมไม่เชื่อ
‪เครื่องลงกี่โมง ผมจะไปรับ
‪ฉันจะกลับเล็กซิงตัน
‪ฉันต้องการอยู่คนเดียว
‪นั่นตรงกันข้ามกับสิ่งที่คุณต้องการเลย
‪เบธ ได้โปรดมานิวยอร์กเถอะ ‪เราคุยเรื่องนี้กันได้
‪- เบธ ‪- ขอบคุณค่ะ เบนนี่
‪สำหรับทุกอย่าง
‪คุณไม่ควรอยู่ตามลำพัง
‪คุณรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪นั่นอาจเป็นสิ่งที่ฉันต้องการ
‪อะไร เมาเหล้าน่ะเหรอ
‪ใช่ เมาหัวราน้ำไปเลย
‪เมาให้หัวทิ่ม
‪แล้วก็อาจจะเมายาด้วย ดีออก
‪- แต่คุณจะไม่เมาถ้าคุณอยู่กับผม ‪- ฉันรู้
‪ถ้าผมบอกว่า "เอาเลย อยากเมาก็เมาไป"
‪คุณจะมาไหม
‪เบนนี่ ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่
‪หรือจะทำอะไร
‪- ฮัลโหล ‪- นี่ดิ๊ก เชนโนลต์
‪ทนายของคุณ
‪อ้อ
‪เมื่อวานผมพยายามติดต่อคุณสามครั้ง ‪และวันก่อนหน้านั้น คุณหายไปไหนมา
‪ปารีส
‪เล่นหมากรุก
‪คงดีมากเลยนะครับ
‪โทรมามีเรื่องอะไรเหรอคะ คุณเชนโนลต์
‪คุณวีทลีย์น่ะ เขาไม่อยากเซ็น
‪เซ็นอะไรคะ
‪เปลี่ยนชื่อเจ้าของบ้าน
‪คุณมาที่นี่ได้ไหม เราจะได้คุยกัน
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณจะเรียกฉันไปทำไม ‪ในเมื่อคุณเป็นทนาย
‪และเขาเคยบอกว่า ‪จะเซ็นอะไรก็ตามที่จำเป็น ดังนั้น…
‪โอ้ ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนใจน่ะครับ
‪เข้ามาสิคะ
‪เบธ
‪คุณวีทลีย์มีข้อเสนอ
‪คุณอยู่ที่นี่ได้ระหว่างหาที่อยู่ถาวร
‪ไหนบอกว่าฉันเก็บบ้านไว้ได้ ‪ถ้าฉันจ่ายค่าผ่อนบ้าน
‪คุณวีทลีย์…
‪บอกว่าคุณพูดให้เขาเข้าใจผิด
‪เขาอ้างว่าเขาแค่อนุญาตให้คุณอยู่บ้านนี้…
‪จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้
‪ไม่จริงเลย
‪เขาบอกว่าเขายกให้ฉัน
‪จำได้ไหมคะ
‪คุณไม่กล้ามองหน้าฉันด้วยซ้ำเหรอ
‪- คุณรับอุปการะฉัน คุณพูดกับฉันไม่ได้เหรอ ‪- อัลมา
‪- อัลมาอยากมีลูก ‪- คุณเซ็นเอกสาร
‪- คุณมีส่วนรับผิดชอบ ‪- อัลมาอยากรับเลี้ยงเธอ ไม่ใช่ฉัน
‪เธอไม่มีสิทธิ์ในทุกสิ่งที่เป็นของฉัน
‪แค่เพราะฉันเซ็นเอกสารเพื่อให้หล่อนหุบปาก
‪ใช่ว่าจะได้ผล
‪คุณรับฉันเป็นลูก
‪ฉันไม่ได้ขอ
‪- คุณเป็นพ่อตามกฎหมายของฉัน ‪- เงินในบ้านหลังนี้เป็นของฉัน!
‪ไม่ว่าเด็กกำพร้าหัวหมอคนไหนก็มาเอาไปไม่ได้
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้า
‪ฉันเป็นลูกสาวคุณ
‪สำหรับฉัน เธอไม่ใช่
‪ฉันไม่สนหรอกว่า ‪ทนายเฮงซวยของเธอจะว่ายังไง
‪หรืออัลมาจะว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นหุบปากไม่เป็น
‪ฉันนึกว่าเปียโนจะช่วยได้ แต่ก็ไม่ช่วย
‪เธอเลยมานั่งชูคออยู่นี่ไง
‪น่าสมเพชชะมัด
‪เคยได้ยินเธอเล่นเปียโนไหมคะ
‪เคยสิ
‪ค่ะ แต่คุณเคยตั้งใจฟังจริงๆ สักทีไหม
‪อัลมาไม่ได้น่าสมเพช เธอติดอยู่กับที่ ‪มันไม่เหมือนกัน
‪เธอไม่รู้จะหาทางออกยังไง
‪คนที่น่าสมเพชน่ะ หึ…
‪ฉันกำลังมองอยู่นี่
‪คุณต้องการอะไรจากเบธครับ คุณวีทลีย์
‪- ผมต้องการให้เธอออกไป ผมจะขายบ้าน ‪- ขายให้ฉันสิ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ฉันซื้อเอง
‪ฉันจะซื้อในส่วนของคุณ
‪- ไม่ ตอนนี้มันมีค่ามากกว่านั้นแล้ว ‪- เพิ่มขึ้นเท่าไหร่
‪ฉันต้องการ 7,000
‪ส่วนของคุณมีมูลค่าไม่เกิน 5,000
‪เจ็ดพัน ฉันจะเอาใบเสร็จให้ดู
‪ก็ได้ค่ะ
‪เจ็ดพัน
‪- เธอมีมากขนาดนั้นเลยเหรอ ‪- ค่ะ
‪แต่ฉันจะหักค่าทำศพแม่ออก
‪ฉันจะเอาใบเสร็จให้ดู
‪ในนี้ร้อนชะมัด
‪งั้นก็…
‪โชคดีนะ
‪ผมจะส่งเอกสารมาภายในหนึ่งหรือสองวัน
‪หวัดดีจ้ะ
‪อยากได้อีกงานไหม
‪เรียน คุณฮาร์มอน
‪เนื่องจากเราไม่สามารถติดต่อคุณทางโทรศัพท์ได้
‪เราจึงเขียนมาสอบถามว่าคุณสนใจรับ ‪การสนับสนุนจากคริสเตียนครูเสดหรือไม่
‪สำหรับการแข่งขันในสหภาพโซเวียต ‪ที่ใกล้เข้ามาของคุณ
‪คริสเตียนครูเสดเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร
‪อุทิศตนเพื่อส่งสารของพระเจ้า ‪ไปถึงผู้ที่ยังปิดใจอยู่
‪เราพบว่าคุณเป็นสานุศิษย์ ‪ของสถาบันคริสเตียนแห่งหนึ่ง
‪บ้านเมธูเอน ซึ่งควรค่าแก่การเอ่ยถึง
‪เราอยากช่วยเหลือคุณในการแข่งขันที่จะมาถึง
‪เพราะเรานับถืออุดมคติและความมุ่งหวัง ‪ตามวิถีชาวคริสต์เช่นเดียวกัน
‪หากคุณสนใจรับการสนับสนุนจากเรา
‪โปรดติดต่อสำนักงานของเราในฮิวสตัน
‪ขอแสดงความนับถือในพระคริสต์ ‪ครอว์ฟอร์ด วอล์คเกอร์
‪รับเงินซะ พวกเขากระเป๋าหนัก
‪พวกเขาจะออกค่าตั๋วไปรัสเซียให้ฉันเหรอ
‪มากกว่านั้นอีก
‪ถ้าต้องการแข่งอีกนัดก่อนไป ‪พวกเขาก็จะออกเงินให้
‪และถ้าคุณเอ่ยปากขอ ‪พวกเขาจะยอมให้ผมบินไปรัสเซียด้วย
‪แน่นอนว่านอนแยกห้องกัน ‪ดูจากทัศนะของพวกเขาแล้ว
‪ทำไมถึงยอมจ่ายขนาดนั้น
‪เพราะอยากให้เราเอาชนะ ‪พวกคอมมิวนิสต์เพื่อพระเยซู
‪คนพวกนี้แหละ ‪ที่จ่ายค่าเดินทางให้ผมส่วนหนึ่งเมื่อสองปีก่อน
‪แล้วคุณ…
‪จะมานิวยอร์กไหม
‪ฉันต้องอยู่ที่เคนทักกีต่ออีกนิด
‪ฉันมีแข่งที่ซานฟรานซิสโก ‪แล้วก็ต้องจัดการเรื่องบ้านด้วย
‪ฉันไม่เป็นไร เบนนี่ พูดจริงๆ
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪ก็พออยู่ได้
‪ผมคิดถึงคุณ
‪ศึกษาจุลสารการแข่ง ‪ของรอบกระชับมิตรที่มอสโกในครั้งก่อน
‪- ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะไป ‪- ไปเถอะ เบธ
‪ตอบจดหมายสาวกพระเยซูด้วย
‪บอกพวกเขาว่าคุณจะรับการช่วยเหลือทุกอย่าง
‪ฉันขอหน่อไม้ฝรั่งราดน้ำสลัดใส ‪เป็นอาหารเรียกน้ำย่อย
‪ระหว่างเลือกจานหลักค่ะ
‪ได้ครับ คุณฮาร์มอน
‪จะรับค็อกเทลด้วยไหมครับ
‪ไม่ค่ะ โค้กก็พอ
‪อันที่จริง…
‪ฉันขอกิ๊บสัน
‪ใส่น้ำแข็งค่ะ
‪ได้ครับ
‪ฉันจำฤดูใบไม้ผลิได้
‪ฉันจำตอนที่ฝนตกได้
‪ฉันจำยามราตรีได้
‪ทั้งความสุขและความเจ็บปวด
‪ฉันจำคุณได้
‪แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเรารักกัน
‪ว่าเรารักกัน
‪ฉันจำธรรมชาติได้
‪และจำได้อีกหลายสิ่ง
‪ฉันจำบิ๊กโจ เทอร์เนอร์ได้
‪จำเสียงเขาได้ยามขับขาน
‪ฉันจำคุณได้
‪แต่จำไม่ได้ว่าเรารักกัน
‪ฮัลโหล
‪เบธ
‪ฮัลโหล
‪มองหาอะไร
‪ต้องงี้สิลูกแม่
‪เบธ
‪อยู่หรือเปล่า
‪ฉันพยายามโทรหาเธอ
‪เธอโอเคไหม
‪ฉันเป็นห่วงนะ
‪เบธ นี่แฮร์รี่
‪เบธ ถ้าเธออยู่ในนั้น มาเปิดประตูหน่อย
‪ฮัลโหล
‪เอลิซาเบธ ฮาร์มอน
‪- ค่ะ ‪- ผมเอ็ด สเปนเซอร์
‪โอเค
‪ผมเป็นผู้จัดการแข่งขันระดับท้องถิ่น
‪ผมโทรมาเรื่องวันพรุ่งนี้ครับ
‪พรุ่งนี้เหรอคะ
‪การแข่งน่ะ
‪เราอยากทราบว่าคุณมาก่อนสักหนึ่งชั่วโมงได้ไหม
‪หนังสือพิมพ์หลุยส์วิลล์จะส่งช่างภาพมา
‪และเราคิดว่าสถานีโทรทัศน์จะส่งคนมาเช่นกัน
‪คุณมาตอนเก้าโมงได้ไหม
‪คุณฮาร์มอน
‪ค่ะ…
‪ฉันจะไปถึงตอนเก้าโมงครึ่ง
‪ถ่ายรูปครึ่งชั่วโมงก็น่าจะเกินพอ
‪เชี่ย
‪เวร
‪(โรงเรียนเฮนรี่ เคลย์)
‪(การแข่งชิงแชมป์หมากรุก ‪ประจำรัฐเคนทักกี ปี 1968)
‪โอ้ เชี่ย
‪เบธ
‪เอ็ด สเปนเซอร์
‪- คุณมาทันเวลา ‪- ค่ะ สวัสดีค่ะ
‪คุณมีแอสไพรินไหมคะ
‪ผมน่าจะหาให้ได้นะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- อย่าค่ะ ‪- เบธ ฮาร์มอนใช่ไหม
‪แอนเน็ตต์ แพคเกอร์
‪คนแรกที่แพ้คุณอย่างเป็นทางการ
‪คุณชนะฉันขาดลอย
‪- ทั้งเกมใช้เวลาแค่ 15 นาที ‪- โทษที
‪โอ้ ไม่ต้องค่ะ เป็นเกียรติมากกว่า
‪ฉันบอกคนอื่นๆ เสมอ
‪ว่าฉันอยู่ในเหตุการณ์ ‪ตอนที่คุณชนะครั้งใหญ่สองครั้งแรก
‪ฉันรู้ว่าคุณต้องไปไกลแน่ ‪และนั่นมีความหมายกับฉันมาก
‪แบบว่า
‪ว่ามันเป็นไปได้…
‪สำหรับเรา
‪วันนี้คุณมาแข่งเหรอ
‪โอ้ พระเจ้า เปล่าค่ะ
‪ฉันไม่ได้เล่นมาสองสามปีแล้ว
‪ฉันเรียนเตรียมแพทย์ ก็เลยไม่มีเวลา
‪แต่ก็คิดถึงมันมากนะ
‪ใช่
‪ฉันได้ยินว่าคุณจะมาที่นี่
‪ก็เลยแวะมาช่วงสุดสัปดาห์
‪เพื่อขอบคุณคุณด้วยตัวเอง
‪นั่นแหละค่ะ
‪ไว้เจอกันข้างในนะ
‪บาย
‪เวร
‪ขอบคุณค่ะ
‪ห้ามสูบบุหรี่ในนี้ครับ
‪ค่ะ จริงด้วย ขอบคุณ
‪การแข่งจะเริ่มในอีกไม่กี่นาที
‪รับทราบ!
‪ให้ตายสิวะ!
‪มีรถใหม่แล้วนี่
‪ใช่ ฉันทำคันเก่าพัง
‪คันนี้เหมาะกับฉันมากกว่า
‪คุณมาแข่งหรือว่า…
‪- เปล่า ‪- งั้นคุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันพยายามโทรหาเธอ
‪ฉันแวะไปที่บ้านด้วยครั้งหนึ่ง
‪งั้นเหรอ
‪ใช่
‪ฉันเป็นห่วงเธอ
‪ห่วงเพื่ออะไร
‪ฉันเห็นเธอครั้งหรือสองครั้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‪คุณแอบตามฉันเหรอ
‪ฉันทำงานที่นั่น
‪อะไรนะ
‪ฉันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ปกติก็อยู่ที่ออฟฟิศนั่นแหละ
‪ไม่เห็นมาทักทายกันบ้าง
‪เธอดูไม่…
‪เป็นมิตร
‪เธอต้องให้คนช่วย
‪ช่วยแบบไหน
‪ช่วยสอนหมากรุกเหรอ เราลองแล้ว
‪- ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ‪- แล้วเรากำลังพูดถึงเรื่องไหนกัน
‪พ่อฉันเคยดื่ม
‪เขาไม่ได้ร้ายกาจหรืออะไร
‪เขาแค่เงียบ แล้วก็หลับไปในชุดเดิม
‪- โอเค ‪- กลิ่นตัวเธอเหมือนกับเขา
‪ตาเธอเหมือนตาเขา
‪- ผิวเธอ… ‪- ผิวฉันเหรอ
‪ก็อย่างที่บอก…
‪ฉันเป็นห่วงเธอ
‪ฟังดูเหมือนคุณสมเพชฉันมากกว่า
‪ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪ฉันไม่ใช่คนที่ควรเรียนสูงๆ ‪แต่ดันได้ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต
‪ฉันทำทั้งสองอย่าง
‪รู้อะไรไหม
‪ใช่ ฉันชอบทำงานที่นั่น
‪มันเป็นงานที่ดี ผู้คนก็น่ารัก
‪เอลิซาเบธ!
‪โชคดีนะ เบธ
‪ให้ตายสิ! แฮร์รี่!
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน!
‪พระเจ้าช่วยกล้วยไข่
‪หล่อนเป็นใครเนี่ย
‪โจลีนเหรอ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี