‪รู้ไหม ส่วนใหญ่เวลาคนบอกว่า ‪นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด
‪จริงๆ แล้วมันแย่ที่สุด
‪แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง เข้าใจนะ
‪เดี๋ยวแม่กลับมา
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออลิซ
‪พอลอยู่ไหมคะ
‪- ขอโทษนะคะ เวลานี้ไม่เหมาะ ‪- นี่ เกิดอะไรขึ้น
‪- พอล หล่อนเป็นใคร ‪- ฉัน…
‪เจเน็ต พาคริสโตเฟอร์เข้าบ้านเดี๋ยวนี้
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪- ฉันมาบอกว่าคุณพูดถูก
‪ฉันผิดเอง
‪- เบธอยู่ในรถ แค่บอกให้รู้ไว้ ‪- ไม่ ให้ตายสิ! อลิซ!
‪มันผ่านมาห้าปีแล้วนะ จู่ๆ คุณจะโผล่มาที่นี่ไม่ได้!
‪- ฉันมาเพราะฉันไม่ไหวแล้ว ‪- ฟังผมนะ
‪- โอเค ผมเข้าใจ ‪- ฉันไม่ไหว
‪- ฉันรู้สึกว่าฉันทำให้ลูกผิดหวัง ‪- คุณมาที่นี่ไม่ได้ ฟังผมนะ
‪ผมอยากให้คุณขึ้นรถ แล้วค่อยมาใหม่
‪- ไว้คุยกันวันหลัง ‪- ไม่ได้
‪- คุยกันตอนนี้เลย ‪- ไม่ คุยตอนนี้ไม่ได้
‪ไม่ คุณไม่ควรพาแกมาที่นี่!
‪- คุณพาแกมาที่นี่ทำไม ‪- เพราะฉันอยากให้คุณช่วย
‪มันสายไปแล้ว! ไปซะเถอะ
‪แม่คะ
‪เมื่อกี้ใครคะ
‪ความผิดพลาดน่ะ
‪ค่าคลาดเคลื่อน
‪ก็แค่ปัญหาที่แม่ต้องหาทางแก้
‪ปัญหาอะไรคะ
‪จะทำยังไงกับลูกดี
‪เธอเป็นเจ้าของบ้านทั้งหลังเลยเหรอ
‪เธอไม่ใช่เด็กกำพร้าแล้ว
‪ไม่ใช่อีกแล้ว
‪เธออยู่เล็กซิงตันมาตลอดเลยเหรอ
‪หลุยส์วิลล์
‪งั้นเธอกลับมาทำไม
‪เพราะเธอไม่ยอมรับโทรศัพท์น่ะสิ
‪คุณไชเบลตายแล้ว
‪มะรืนนี้จะมีงานศพ ฉันเลยคิดว่า
‪จะชวนไปด้วยกัน
‪ขอบใจ
‪ให้ตายสิ เบธ
‪ใช่
‪ฉันรู้
‪ตอนนี้ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยทนาย
‪- เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ ‪- ใช่ ม.รัฐเคนทักกี
‪ฉันได้ทุนด้านพลศึกษา
‪แต่พอฉันรู้ว่าชื่อเดิมของมหาวิทยาลัยคือ
‪วิทยาลัยครูสำหรับคนผิวสี
‪มันทำให้ฉันอยากเรียนประวัติศาสตร์
‪ซึ่งทำให้ฉันโมโหยิ่งกว่าเดิมอีก
‪นึกภาพไม่ออกเลย
‪ฉันเปลี่ยนเอกมาเรียนรัฐศาสตร์
‪ตอนนี้ฉันกำลังเก็บเงินเข้าคณะนิติฯ
‪ฉันรู้ หน้าอย่างฉันเนี่ยนะจะเป็นทนายความ
‪แต่โลกมันเฮงซวย
‪และถ้าฉันจะเปลี่ยนแปลงโลก ‪ฉันจะมัวเสียเวลาไปกับ
‪การสอนสาวผิวขาวจับไม้แบดฯ ไม่ได้หรอก
‪- ฉันจะเป็นพวกหัวรุนแรง ‪- ไม่ยักรู้ว่านั่นเป็นอาชีพด้วย
‪เดี๋ยวก็เป็น
‪ฉันยังกินอยู่น่ะ
‪ดูเหมือนเธอไม่ได้กินแค่ยานะ คุณน้อง
‪วันนี้ยังไม่แตะเลย
‪ก็แค่ยัง
‪ฉันควรจะไปรัสเซียตอนปลายปี
‪ฉันกลัว
‪งั้นก็อย่าไป
‪ฉันต้องไป
‪ถ้าฉันไม่ไป ฉันก็จะไม่มีอะไรทำ เอาแต่ดื่มเหล้า
‪ดูเหมือนยังไงเธอก็ดื่มอยู่ดี
‪ฉันต้องเลิกไวน์
‪เลิกยาและ…
‪เก็บกวาดที่นี่
‪เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะ
‪ฉันต้องทบทวนหมากรุกวันละแปดชั่วโมง
‪พวกเขาอยากให้ฉันลงแข่งที่ซานฟรานฯ ‪ออกรายการทีวี
‪- ฉันควรทำทั้งหมดนั่น ‪- พวกเขาคือใคร
‪สมาพันธ์หมากรุก
‪อ๋อ
‪แต่สิ่งที่ฉันอยากได้…
‪คือเหล้า
‪ถ้าเธอไม่อยู่ด้วย ฉันคงดื่มไวน์ไปแล้ว
‪เธอพูดเหมือนซูซาน เฮย์เวิร์ดในหนังที่นางเล่น
‪ฉันเคยอ่านเรื่องของศิลปินป๊อปอาร์ตคนหนึ่ง
‪เขาซื้อภาพเขียนต้นฉบับของไมเคิลแองเจโล
‪พอกลับถึงบ้าน
‪เขาก็หยิบยางลบมา…
‪ลบภาพเขียนนั่น
‪ลบจนเหลือแค่กระดาษเปล่า
‪ฉันจำได้ว่าตัวเองช็อกไปเลย
‪ตอนนี้ฉันสงสัยว่า ‪ฉันเผลอลบสมองตัวเองไปหรือเปล่า
‪ถือซะว่าเธอไม่ได้เพิ่งเปรียบเทียบตัวเอง ‪กับไมเคิลแองเจโลแล้วกันนะ
‪และมาวิเคราะห์ว่าตอนนี้เธออยู่จุดไหน
‪ซึ่งหลังจากอยู่ที่นี่ได้ห้านาที
‪ฉันก็รู้แล้วว่าเธออยู่ก้นหลุมเลย
‪แถมยังเป็นหลุมที่เธอขุดเองเสียด้วย
‪ถ้าให้ฉันแนะนำ
‪เลิกขุดซะที
‪มันคงอยู่ในสายเลือดของฉัน
‪แม่ฉันกลายเป็นบ้า
‪กลายเป็นบ้าหรือบ้าอยู่แล้ว
‪ไม่รู้สิ
‪แม่ดื่มเหล้าหรือเล่นยาไหม
‪ไม่ ไม่เคยเลย
‪แม่เธอไม่อยู่แล้ว
‪เลิกคิดเรื่องนี้ซะ คิดไปก็ไม่มีประโยชน์
‪นอกจากนี้…
‪ฉันมีของมาฝาก
‪ฉันเป็นคนเอาไปเองแหละ
‪ฉันโกรธที่เธอได้รับอุปการะ
‪แล้วที่เป็นยายเผือกขี้ยาตัวแสบล่ะ
‪ใครจะไปลืมได้
‪ว่าแต่ผู้ช่วยทนายทำเงินได้แค่ไหน
‪ไม่พอซื้อรถคันนี้หรอก ถ้านั่นคือที่เธอสงสัย
‪รถคันนี้เป็นของขวัญจากหุ้นส่วนคนหนึ่ง ‪ของสำนักงานกฎหมาย
‪งั้นเหรอ
‪เขาอยากแต่งงานกับฉัน
‪ทันทีที่หย่ากับเมียเขา
‪ฟังดูเป็นคนน่ารักทีเดียว
‪เขาเป็นคนขาวด้วยนะ
‪เขาชื่อริค สอนให้ฉันเล่นสควอช
‪สควอชเหรอ
‪กีฬาที่เศรษฐีผิวขาวเขาเล่นกัน
‪ฉันว่าเธอจะต้องเล่นเก่ง
‪สำนักงานนี้มีแต่คนขาว ‪พวกเขาจ้างฉันให้จับเวลา
‪แทนที่จะใช้พนักงานทำความสะอาดหญิงผิวดำ ‪พวกเขาอยากได้หญิงผิวดำ สะอาดสะอ้าน
‪ก้นสวย แล้วก็ใช้คำศัพท์หรูหรา
‪เธอสะอาดมากสินะ
‪ตอนที่ฉันไปสัมภาษณ์
‪ฉันจงใจใช้คำศัพท์หรูๆ อย่าง ‪"น่าประณาม" แล้วก็ "การแบ่งขั้ว"
‪พวกเขาตาวาวขึ้นมาเลย
‪แต่ถ้าฉันสอบตั๋วทนายผ่านเมื่อไหร่ ฉันจะไปทันที
‪ฉันอยากเป็นเหมือนเธอ
‪เธอเก่งที่สุดในวงการของตัวเองมานาน
‪เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเราที่เหลือเป็นยังไง
‪แล้วพวกหัวรุนแรงด้วยกันจะคิดยังไง ‪ที่เธอคบกับทนายร่ำรวยผิวขาว
‪ช่างแม่งสิ ถ้ารับเรื่องตลกไม่ได้
‪รถบ้านเหรอ
‪ว้าว เธอนี่เป็นสุดยอดตัวอย่าง
‪ของเด็กผิวขาวเหลือขอทั่วราชอาณาจักรจริงๆ
‪แม่ฉันมาจากตระกูลเศรษฐี
‪แล้วแม่ก็แต่งกับเศรษฐี
‪แล้วมาลงเอยซะไกลปืนเที่ยงแบบนี้ได้ไง
‪มันซับซ้อนน่ะ
‪ก็ว่างั้นแหละ
‪(บ้านเมธูเอน)
‪อยากเข้าไปข้างในไหม
‪ปาหินจากหน้าต่างกัน
‪การตัดสินใจมีผลลัพธ์ตามมา
‪ห้ามเล่นหมากรุกอีก
‪พวกเธอมาอยู่ที่นี่เพราะการตัดสินใจของพ่อแม่
‪เธอจะต้องเรียนรู้
‪ที่จะเลือกทางที่ต่างออกไป
‪ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันไม่อยากกลับเข้าไปในนั้นอีก
‪"จงมาหาเรา
‪บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก ‪เราจะให้ท่านได้หยุดพัก
‪จงเอาแอกของเราแบกไว้
‪แล้วเรียนจากเรา
‪เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อม"
‪ครูเดียร์ดอร์ฟไม่มา
‪ไม่มีใครมาเลย
‪เดียร์ดอร์ฟล้มกระดูกสะโพกหัก
‪หลังเธอไปได้แป๊บเดียว
‪หลังจากนั้นก็ต้องใช้ไม้เท้ายัน
‪ไม่เหมือนเดิมอีกเลย
‪เกือบทำให้ฉันเชื่อในพระเจ้าแน่ะ
‪ผมไม่รู้จักวิลเลียม ไชเบล
‪แต่มีคนบอกว่าเขาไม่นับถือศาสนา ‪เขารักสันโดษมากกว่า
‪ไม่มีใครร้องไห้เลย
‪และมีคนบอกว่า 23 ปีที่ผ่านมา…
‪พวกเขาทำหน้าเหมือนกำลังต่อแถวในธนาคาร
‪บ้านเมธูเอนสำหรับเด็กหญิง
‪เธอโอเคไหม
‪- เขาทำหน้าที่… ‪- ฉันรู้สึกแย่
‪อย่างเงียบๆ และขยันขันแข็ง
‪ฉันติดหนี้เขาสิบดอลลาร์
‪โจลีน
‪ผู้อำนวยการบ้านเมธูเอน ‪เฮเลน เดียร์ดอร์ฟกล่าวว่า…
‪เขาเป็นที่รักของพนักงานและนักเรียน
‪เขามีจริยธรรมในการทำงานที่น่าชื่นชม
‪ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
‪เดี๋ยวมานะ
‪เธอควรเข้าไปในโบสถ์น้อยนะ แม่หนู
‪ค่ะครู
‪(เด็กสาวผู้มีความฝันอันยิ่งใหญ่ ‪ราชินีหมากรุก)
‪(การแข่งที่ปารีส)
‪(คุณไชเบลที่รัก มีการแข่งหมากรุก…)
‪(ราชินีหมากรุก เบธ ฮาร์มอน)
‪(สหรัฐฯ ได้แชมป์ใหม่)
‪(เชสรีวิว นิตยสารภาพด้านหมากรุก)
‪(เอลิซาเบธ ฮาร์มอนกับบอร์กอฟ ‪ใครจะเป็นผู้ชนะในปารีส)
‪เบธ
‪โถ ที่รัก
‪มันหนักหนาเกินจะรับไหวใช่ไหมจ๊ะ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เอลิซาเบธ สิ่งที่เราต้องการจากคุณ
‪ก็คือแถลงการณ์ค่ะ
‪แถลงการณ์เหรอคะ
‪กลุ่มคริสเตียนครูเสดอยากให้คุณประกาศจุดยืน
‪ในโลกที่หลายคนยังปิดปากเงียบ
‪จุดยืนนั้นคืออะไรคะ
‪ก็อย่างที่เรารู้ การแพร่หลายของคอมมิวนิสต์
‪เป็นการแพร่หลายของการไม่เชื่อในพระเจ้า
‪เดาว่างั้นค่ะ
‪โอ้ ไม่ต้องเดา
‪เป็นเรื่องจริงเลย ‪เรื่องจริงของลัทธิมากซ์ ลัทธิเลนิน
‪ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์เป็นที่รังเกียจในเครมลิน
‪และพวกไม่เชื่อในพระเจ้าที่นั่งกันสลอน
‪- ฉันไม่เถียงค่ะ ‪- ดี
‪สิ่งที่เราต้องการก็คือคำแถลงในเรื่องนี้
‪- ต่อหน้าสื่อเหรอคะ ‪- ถูกต้อง
‪เราเตรียมคำพูดไว้ให้แล้ว นี่ค่ะ
‪ฉันเป็นนักหมากรุก
‪ใช่ค่ะ แต่คุณก็เป็นชาวคริสต์ด้วย
‪ฉันไม่แน่ใจในเรื่องนั้น
‪ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะพูดอะไรแบบนี้
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะมันโคตรไร้สาระมั้งคะ
‪กลุ่มคริสเตียนครูเสดลงทุนกับคุณเยอะมาก
‪ล่าสุดเราจ่ายค่าเดินทางไปซานฟรานซิสโกให้คุณ
‪เราทุกคนภูมิใจในตัวคุณมาก
‪และเราจ่ายเงินก้อนโต ‪เป็นค่าเดินทางไปสหภาพโซเวียตที่จะมาถึง
‪โอเค
‪ได้ค่ะ
‪ฉันจะคืนให้ทั้งหมด
‪ฉันหวังว่าคุณจะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่นะ ทูนหัว
‪โอ้ ชัดเลย
‪คุณมันบ้า
‪คุณเสียสติไปแล้ว
‪คงงั้น เป็นไปได้
‪แต่ฉันทำไปแล้ว มันสายเกินแก้แล้ว
‪- จ่ายค่าตั๋วเครื่องบินหรือยัง ‪- ยัง
‪ยังไม่จ่ายค่าอะไรเลย
‪รู้ใช่ไหมว่าต้องจ่ายค่าโรงแรม ‪ให้เอเย่นส์ล่วงหน้า
‪ฉันรู้
‪ฉันมีเงินอยู่ 2,000 ในธนาคาร
‪จริงๆ ควรจะมีมากกว่านั้น แต่ฉันต้องผ่อนบ้าน
‪ฉันต้องการอย่างน้อยอีกพันดอลลาร์
‪- ฉันเลยอยากถามว่า… ‪- ไม่มี
‪หมายความว่ายังไง
‪- คุณมีเงิน ‪- ไม่มี
‪เอาไปพนันจนหมดตัวเหรอ
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย
‪โทรหาสมาพันธ์หรือกระทรวงต่างประเทศสิ
‪สมาพันธ์ไม่ชอบฉัน
‪พวกเขาคิดว่าฉันไม่ทุ่มเทให้หมากรุกมากพอ
‪ก็น่าจะไปออกรายการทูไนต์กับฟิล ดอนนาฮิว
‪เบนนี่ ไม่เอาน่า ฉันไม่อยากไปรัสเซียคนเดียว
‪- เบนนี่ ‪- ล้อกันเล่นหรือเปล่า
‪- อะไร ‪- ตอนแรกคุณไม่กลับมานิวยอร์ก
‪และคุณบอกผมว่า
‪คุณอยากเป็นขี้เมามากกว่าอยู่กับผม
‪แล้วนี่มาพูดบ้าอะไร
‪ไม่ เชิญไปคนเดียวเหอะ
‪บางทีฉันไม่น่าทำอย่างนั้น
‪บางทีฉันไม่น่าคืนเงินให้พวกเขา
‪บางทีเหรอ บางทีเป็นคำพูดของพวกขี้แพ้ เบธ
‪- เบนนี่… ‪- อย่าโทรมาอีกล่ะ
‪เงินของสมาพันธ์มาจากนิตยสาร
‪เราเจียดให้ได้มากสุด 400 ดอลลาร์
‪กระทรวงการต่างประเทศ โปรดรอสาย
‪- ไหนบอกว่าเล่นเป็นไง ‪- ฉันบอกว่ากำลังเรียนรู้
‪- สำนักงานกิจการวัฒนธรรม โอมัลลีพูดสายครับ ‪- ฮัลโหล
‪โอ้ พระเจ้า ฉันชนะ!
‪สามพันดอลลาร์เหรอครับ
‪ค่ะ ทันทีเลย
‪ผมจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪- อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะติดต่อกลับ ‪- หนึ่งชั่วโมงเหรอ
‪ไม่มีหวังเลยครับ
‪เสียใจด้วยจริงๆ
‪ไม่มีทางเลยที่รัฐบาลจะให้ทุนแก่คุณ
‪มันฉุกละหุกและไม่มีการอนุมัติ
‪คุณไม่มีเงินสดย่อยอะไรแบบนั้นเหรอ
‪ฉันไม่ได้ต้องการทุน ‪เพื่อบ่อนทำลายรัฐบาลในมอสโกนะ
‪ฉันแค่ต้องการ…
‪เงินสำหรับการเดินทาง
‪ขอโทษด้วยครับ ผมขอโทษด้วยจริงๆ
‪แต่เราจะส่งคนของเราไปด้วยหนึ่งคน
‪เพื่อคุ้มครองคุณ
‪คุ้มครองฉันเหรอ
‪- ฉันไม่น่าซื้อบ้านเลย ‪- หรือเสื้อผ้าพวกนั้น
‪เงินสามพันน่ะเยอะนะ
‪ค่าเดินทางไปมอสโกมันแพง
‪ฉันจะให้เธอเอง
‪อะไรนะ
‪ไม่ เธอเพิ่งพูดว่ามันเยอะ
‪ฉันมี เหลือด้วย ฉันเก็บเงินมานาน
‪เธอต้องใช้สำหรับเรียนต่อ
‪ใช่
‪แต่เธอจะคืนให้ฉัน
‪เมื่อเธอชนะ
‪แล้วถ้าไม่ชนะล่ะ
‪ก็ยังคุ้มอยู่ดี
‪หรือยกชุดสีดำตัวนั้นให้ฉันก็ได้นะ
‪หรือชุดสีม่วง
‪ฉันชอบทั้งสองชุดเลย
‪เธอเหมือนกับ…
‪นางฟ้าผู้พิทักษ์ของฉัน
‪บ้าบอคอแตก
‪นี่ เบธ
‪ไปตายซะ
‪ไชเบลไม่ใช่คนเดียวที่คอยตามข่าวเธอ ‪ตลอดหลายปีมานี้
‪ฉันรู้ว่าเธอแพ้เบนนี่ วัตส์ในเวกัส ‪จากนั้นก็เอาชนะเขาได้ในโอไฮโอ
‪ฉันอ่านหนังสือพิมพ์
‪ขนาดตอนไปทัศนศึกษาในเมือง ฉันยังเอาค่าขนม
‪ไปซื้อนิตยสารหมากรุก ‪ที่มีใบหน้าเห่ยๆ ของเธอบนปกเลย
‪ในช่วงหนึ่งของชีวิต
‪เธอมีแค่ฉันคนเดียว
‪และในช่วงหนึ่งของชีวิต
‪ฉันก็มีแค่เธอคนเดียว
‪เราไม่ใช่เด็กกำพร้า
‪ตราบใดที่เรามีกันและกัน เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪ฉันไม่ใช่นางฟ้าผู้พิทักษ์
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอ
‪ฉันยังเอาตัวเองแทบไม่รอด
‪ฉันมาก็เพราะว่าเธอต้องการฉัน
‪ครอบครัวก็อย่างนี้แหละ
‪เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪สักวันฉันอาจต้องการเธอบ้างก็ได้
‪คงไม่เกิดขึ้น
‪แต่เธอไม่มีทางรู้หรอก
‪แต่ถ้าวันนั้นมาถึง
‪เธอจะมาหาฉันใช่ไหม
‪อาจจะ
‪เคยไปรัสเซียไหม
‪คุณล่ะ
‪ครั้งหรือสองครั้ง
‪มีกฎสองสามข้อ
‪ข้อแรก ห้ามออกนอกโรงแรม ‪นอกจากจะมีผมไปด้วย
‪ข้อสอง ห้ามเปิดประตู ‪หรือรับโทรศัพท์ใครนอกจากผม
‪แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคุณถ้าฉันไม่รับ
‪ข้อสาม
‪ห้ามดื่ม
‪คุณเพิ่งส่งเหล้าให้ฉันนะ
‪เมื่อกี้เป็นการทดสอบ
‪ถ้ามีผู้เล่นชาวรัสเซียคนไหน ‪พยายามพูดกับคุณ ให้บอกผม
‪โดยเฉพาะวาซิลี บอร์กอฟ
‪ถ้าเขาส่งซิกไม่ว่าจะแบบไหน ‪หรือส่งข้อความทางกระดาษ
‪บอกผมทันที
‪ท่าทางแบบไหนคือส่งซิก
‪อาจเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น
‪- เขาอาจจะส่งซิกระหว่างที่คุณแข่ง ‪- ยังไงคะ
‪ผมไม่รู้
‪ผมไม่เล่นหมากรุก
‪แค่คอยระวังไว้แล้วกัน
‪ได้ยินว่าพวกเขาอาจอยากคุยด้วย
‪คุยเรื่องอะไร
‪คุณว่าคุณอยู่แผนกไหน ‪ของกระทรวงการต่างประเทศนะ
‪นั่นนักหมากรุกเหรอ
‪เหมือนแอนน์-มาร์กาเร็ต
‪หวังว่าพวกรัสเซียจะชอบสาวผมแดง
‪ไปส่งพวกเราที่โรงแรมนะ
‪(มอสโก ปี 1968)
‪ห้องดีกว่าของผมอีก
‪จำไว้ ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด
‪ห้ามออกจากโรงแรมถ้าไม่มีผมไปด้วย
‪ตอนเช้าผมจะมารับ
‪คุณจะเคาะเร็วสองครั้งและช้าหนึ่งครั้งไหมคะ
‪มุกนี้ผ่าน
‪ยินดีต้อนรับสู่รัสเซีย
‪ใช่
‪ห้องนี้ใช้ได้เลย
‪ตามคำพูดของโทมัส ฮักซลีย์
‪"กระดานหมากรุกคือโลก
‪ตัวหมากรุกคือปรากฏการณ์แห่งจักรวาล
‪กติกาการเล่น ‪คือสิ่งที่เราเรียกว่ากฎแห่งธรรมชาติ
‪และผู้เล่นอีกฝ่าย
‪หลบเร้นจากเรา"
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪สหายที่รัก
‪โปรดต้อนรับ…
‪เอลิซาเบธ ฮาร์มอน จากสหรัฐฯ
‪สหายลาแยฟ จากสหภาพโซเวียต
‪คุณเฮลสตรุม จากสวีเดน
‪คุณดูอาเมล จากฝรั่งเศส
‪สหายลูเชงโก จากสหภาพโซเวียต
‪คุณเฟลนโต จากอิตาลี
‪สหายบอร์กอฟ จากสหภาพโซเวียต
‪ขอบคุณครับ
‪เท่าที่พวกเขารู้
‪ระดับการเล่นของฮาร์มอนนั้นเทียบพวกเขาไม่ได้
‪คนอย่างลาแยฟ
‪อาจไม่เสียเวลาเตรียมตัวแข่งกับเธอนัก
‪เอลิซาเบธ ฮาร์มอนไม่ใช่ผู้เล่นสำคัญ ‪ในมาตรฐานของพวกเขา
‪สิ่งเดียวที่ทำให้เธอพิเศษก็คือเพศ
‪และนั่นไม่ใช่เรื่องแปลกด้วยซ้ำในรัสเซีย ‪เพราะมีโนน่า กาพรินดาชวิลี
‪แต่เธอเป็นแชมป์โลกหญิง ‪และยังไม่เคยแข่งกับผู้ชาย
‪ถ้าให้ผมเดาก็คือ ลาแยฟคิดว่าจะชนะได้ง่ายๆ
‪และไม่ใช่แพ้ราบคาบภายใน 27 ตาเดิน
‪เซ็นตรงนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ
‪ลิซ่า เรารักคุณ
‪ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ
‪ได้ค่ะ
‪ขอบคุณมาก ยินดีด้วยค่ะ
‪(ฮาร์มอน) (ดูอาเมล)
‪เซ็นเหรอคะ ได้สิ
‪การแข่งของฮาร์มอนกับเฮลสตรุมและแชปกิน ‪ทั้งน่าตื่นเต้นและเครียดขรึม
‪และผมแน่ใจว่า ‪น่าอ่อนล้าสำหรับหญิงสาวชาวอเมริกัน
‪แต่ฮาร์มอนเปิดหมากได้หนักแน่น
‪จนสามารถตรึงเกมไปจนถึงช่วงกลาง
‪แล้วก็ถึงจุดที่ทั้งสองคนต้องยอมแพ้
‪ขอบอกเลยว่าเฮลสตรุมทำใจลำบากมาก
‪เขาไม่พูดกับฮาร์มอนหลังแข่งจบ
‪แต่แชปกินมีน้ำใจนักกีฬา มีมารยาท
‪เขายอมแพ้อย่างสง่างาม
‪แม้ฮาร์มอนจะชนะเขาด้วยความเด็ดขาด ‪และโหดเหี้ยมก็ตาม
‪ลูเชงโกเป็นผู้เล่นที่อาวุโสที่สุดที่นี่
‪เขาเคยเป็นแชมป์โลก ‪ก่อนเอลิซาเบธ ฮาร์มอนจะเกิด
‪เขาเคยชนะอาเลไคน์ผู้ยิ่งใหญ่ ‪ในการแข่งตอนที่เขาเป็นแค่เด็กน้อย
‪เล่นเสมอกับบอทวินนิค ‪และบดขยี้บรอนสตีนในฮาวานา
‪แม้เขาจะไม่ใช่พยัคฆ์ร้ายเช่นในอดีต
‪แต่เขาก็ยังเป็นผู้เล่นที่อันตรายเมื่อมีโอกาสจู่โจม
‪ฮาร์มอนจะต้องระมัดระวังอย่างมาก
‪ผมไม่เข้าใจ ตกลงเราชนะหรือแพ้
‪เราเลื่อนการแข่ง
‪แปลว่าอะไร
‪แปลว่ายังแข่งไม่จบกระดาน
‪แล้ว…
‪จะจบเมื่อไหร่
‪พรุ่งนี้ค่ะ
‪แต่ตอนนี้เราต้องได้นอนพัก
‪และเธออาจกินด้วยการรุก
‪เขากินกลับ
‪แต่หลังจากนั้นเธอก็กินเรือเขา
‪แล้วไง เขาได้ h5
‪ใช่ เป็นพินที่แย่มาก
‪แล้วเธอก็จบเห่
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ฮาร์มอนกับลูเชงโกเหลือเวลาคนละ 90 นาที
‪แต่ลูเชงโกมีเวลาเพิ่มอีก 35 นาที ‪ซึ่งเหลือมาจากวันก่อน
‪นี่ทำให้เขาได้เปรียบเธอสามเรื่อง
‪ลูเชงโกได้เล่นฝ่ายขาว
‪เธอยังแก้การโจมตีของเขาไม่ได้
‪และเขามีเวลามากกว่าเธอ
‪ซึ่งทำให้น่าประทับใจขึ้นไปอีก
‪เมื่อเธอเอาชนะเขาได้ ‪โดยที่ยังเหลือเวลาอีก 25 นาที
‪ยอดเยี่ยม
‪กู้สถานการณ์ได้อย่างชาญฉลาด
‪ผมยอมแพ้ด้วยความโล่งใจ
‪ฉันทบทวนเกมการเล่นของคุณตั้งแต่ยังเด็ก
‪ฉันชื่นชมคุณมาตั้งนานแล้วค่ะ
‪คุณอายุเท่าไหร่นะ
‪- ฉันยี่สิบ… ‪- โอ้ ไม่ อย่าบอก
‪จะทิ่มแทงใจกันเปล่าๆ
‪ผมทบทวนเกมของคุณในการแข่งครั้งนี้
‪คุณมหัศจรรย์มาก สาวน้อย
‪ผมอาจจะเพิ่งแข่งกับนักหมากรุก ‪ที่เก่งที่สุดในชีวิตผม
‪เดี๋ยวก็ชิน
‪ขอบคุณค่ะ
‪จนถึงตอนนี้เอลิซาเบธ ฮาร์มอน ‪เป็นที่สนใจมากที่สุด
‪นับตั้งแต่เทศกาลเยาวชนในปี 1957
‪บางคนในมอสโกเรียกเธอว่า ‪ทูตแห่งกีฬาหมากรุกด้วยซ้ำ
‪ค่ำคืนนี้เธอใช้รูปเปิดหมากแบบอังกฤษกับเฟลนโต
‪เป็นกลยุทธ์ที่ผมคิดว่าเหมือนซิซิเลียนแบบย้อนกลับ
‪เขาเทียบชั้นเธอไม่ได้เลย
‪และผมว่าเธอไม่คิดว่า ‪เกมจะยืดเยื้อนานเกือบสี่ชั่วโมง
‪แต่เฟลนโตสู้สุดใจบนเส้นทแยงหลักทั้งสอง
‪และใช้รูปเปิดหมากโฟร์ไนท์ ‪ที่มีความลุ่มลึกจนดูเหมือน
‪จะเกินความสามารถของฮาร์มอน ‪อย่างน้อยก็ชั่วขณะหนึ่ง
‪แต่พอถึงกลางเกม เธอก็ยอมแลกหมาก ‪เพื่อให้หลุดจากตำแหน่งนั้น
‪แล้วในที่สุดก็บีบให้เฟลนโตยอมแพ้
‪ผลก็คือ
‪พรุ่งนี้เธออาจจะต้องแข่งกับบอร์กอฟ ‪ในสภาพหมดแรง
‪คุณไม่ควรพาแกมาที่นี่ คุณพาแกมาที่นี่ทำไม
‪- เพราะฉันอยากให้คุณช่วย ‪- สายไปแล้ว
‪เมื่อกี้ใครคะ
‪ความผิดพลาดน่ะ
‪ค่าคลาดเคลื่อน
‪ก็แค่ปัญหาที่แม่ต้องหาทางแก้
‪ปัญหาอะไรคะ
‪จะทำยังไงกับลูกดี
‪แม่คะ
‪หลับตาจ้ะ
‪เอลิซาเบธ ฮาร์มอนเดินเบี้ยไปควีนสี่
‪บอร์กอฟเดินเบี้ยไปควีนสี่
‪ฮาร์มอนเดินเบี้ยไปบิชอปสี่ฝั่งควีน
‪รูปเปิดหมากควีนส์แกมบิต
‪บอร์กอฟไม่ตกหลุม
‪ขยับเบี้ยไปคิงสี่
‪พวกเขายังคงชิงไหวชิงพริบกันต่อ
‪ผมว่าการเดินตาที่สองของบอร์กอฟ ‪น่าประหลาดใจเล็กน้อย
‪ปกติแล้วบอร์กอฟจะเดินหมากที่หวังผลกว่านี้
‪แต่ตอนนี้เขาสลัดการเล่นรูปแบบเดิมของตัวเอง ‪และเล่นแนวยากเพื่อเอาชนะ
‪เขาต้องชนะ
‪ฮาร์มอนตอบโต้ ‪ในแบบที่ต่างจากอัลบินอย่างสิ้นเชิง
‪ทำให้เขาเป็นฝ่ายประหลาดใจบ้าง
‪ขณะเดียวกันก็ทำให้เธอหลุดออกมายังที่โล่ง
‪นับจากนี้ไปทั้งสองจะต่อสู้กัน ‪ด้วยสติปัญญาของตนเอง
‪ม้าไป G6
‪ไปสิ
‪ม้าไป G6!
‪เลื่อนการแข่ง
‪คุณฮาร์มอน
‪ปารีสแมตช์ นิตยสารไทม์ ดิออฟเซิร์ฟเวอร์ ‪รอยเตอร์ ยูพีไอ…
‪คุณดังกว่าวงเดอะมังกี้ส์แล้ว
‪ขอละ ฉันแค่อยากไปนอน
‪อย่าทำตัวแบบนี้สิ
‪คุยกับพวกเขาหน่อย
‪บอกพวกเขาว่าการมารัสเซีย ‪ทำให้คุณรู้สึกโชคดีที่เป็นคนอเมริกัน
‪- คุณฮาร์มอนครับ! ‪- หนึ่งคำถามครับ!
‪สวัสดีครับ ดิ๊ก เอแวนส์จากไทม์ ‪มีเวลาไหมครับ
‪ขึ้นอยู่กับว่าฉันจะได้ขึ้นปกไหม
‪- คุณจะชนะเขาได้ไหมล่ะ ‪- ฉันยังเดินไม่พลาดเลยนะ
‪เขาก็เช่นกัน
‪จริงหรือไม่ที่คุณเริ่มเล่นหมากรุก ‪ที่บ้านเด็กกำพร้าตอนอายุสองขวบ
‪- เก้าขวบค่ะ ‪- เด็กมาก ใครสอนคุณครับ
‪เขาชื่อไชเบลค่ะ
‪วิลเลียม ไชเบล
‪เขาเป็นภารโรง เราเล่นกันที่ห้องใต้ดิน
‪- ภารโรงสอนคุณเล่นหมากรุกเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪วิลเลียม ไชเบลเป็นนักหมากรุกที่เก่งมาก
‪เขาใช้เวลากับหมากรุกเยอะมาก ‪และเขาเก่งทีเดียว
‪รับปากได้ไหมคะว่าคุณจะพิมพ์เรื่องนี้
‪แน่นอนที่สุด ขอบคุณครับ
‪ได้ครับ แน่นอน
‪ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ ฉันเหนื่อยมาก
‪ขอโทษครับ คุณฮาร์มอน ‪ผมมาจากเล็กซิงตัน เฮรัลด์-ลีดเดอร์
‪ผู้อ่านของเราที่เคนทักกีอยากทราบว่าจริงไหม
‪ที่คุณเดินทางมาที่นี่คนเดียว
‪คุณได้วีซ่าเร็วแบบนี้ได้ไง
‪หนังสือพิมพ์ช่วยน่ะ
‪ตอนนี้ฉันเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการแล้ว
‪สถานทูตมอสโกก็ช่วยอีกแรง
‪- จริงเหรอ ‪ - ใช่
‪พวกเขาคงคิดว่าฉันจะทำให้เธอว่อกแว่ก
‪พวกเขาไม่รู้น่ะสิ
‪ฉันรู้ว่าตอนนั้นเธอโกรธฉัน
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ฉันน่าจะบอกเรื่องราวทั้งหมด
‪ไม่ค่ะ
‪ฉันสิต้องขอโทษ
‪ฉันควรเปิดโอกาสให้คุณพูด
‪ขอยอมรับว่า…
‪ฉันค่อนข้าง…
‪สับสน
‪เธอพิเศษมากจริงๆ
‪แต่ตอนนั้นฉันอยากให้เราเป็นเพื่อนกัน
‪แล้วเธอก็หักอกฉัน
‪เหมือนจะเป็นนิสัยฉันไปแล้ว
‪ยกโทษให้ฉันได้ไหม
‪แน่นอน
‪ถือซะว่าฉันเป็นผู้ช่วยเธอ ‪เราต้องทำยังไงเธอถึงจะชนะบอร์กอฟได้
‪สิ่งที่ฉันต้องการก็คือ…
‪ยาเม็ดนั่น
‪กับเหล้า สมองฉันต้องมึนๆ ถึงจะชนะ
‪ฉันนึกภาพเกมไม่ออกถ้าไม่มีตัวช่วย
‪จริงเหรอ
‪- คิดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอมาถึงนี่เหรอ ‪- มันคือสิ่งที่ฉันเคยชิน
‪ใช่ แต่เธอก็ทำได้ดีมาโดยตลอดโดยไม่พึ่งยา
‪ไม่จริงเหรอ
‪ค่ะ ฉัน…
‪ทิ้งยาไปแล้ว
‪ต่อมาก็ไปถามพนักงานโรงแรมว่า ‪จะหาซื้อได้ที่ไหน
‪ตอนนี้ฉันต้องการยาจริงๆ
‪หรือคิดไปเอง
‪ไง
‪คุณผู้หญิง หลับปุ๋ยเลยนะ
‪กี่โมงแล้วคะ
‪สายแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันรับเอง ดื่มกาแฟเถอะ
‪ครับ โอนสายได้เลย
‪อยู่กันครบเลยเหรอ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- ฮัลโหล ‪- ถ้าเขาจะกินม้า
‪โจมตีด้วยเบี้ยริมกระดานฝั่งคิง
‪เบนนี่เหรอ
‪ถ้าเขาจะกินบิชอป ทำอย่างเดียวกัน
‪แต่เปิดแถวควีน
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪มันลงในเดอะไทมส์
‪ที่นี่เจ็ดโมงเช้า
‪แต่เราช่วยกันคิดมาสามชั่วโมงแล้ว
‪เราเหรอ
‪หวัดดี เบธ
‪หวัดดีค่ะ แฮร์รี่
‪- ดีใจจังที่ได้ยินเสียงคุณ ‪- โอ้ รอเดี๋ยวนะ
‪- ไง เบธ! ‪- ไง!
‪- ไมค์เอง ‪- แมตต์เอง
‪เราภูมิใจในตัวเธอมาก
‪เอาละ เฮ้ พวกโง่
‪ค่าโทรศัพท์แพงนะเว้ย
‪เบธ ฟังนะ ต้องเปิดแถวนั้นให้โล่ง เข้าใจไหม
‪ฉันจะทำได้ยังไง
‪มีสี่ทาง ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะเดินยังไง
‪และเราแต่ละคนแยกกันคิดคนละทาง
‪มีบันทึกการเดินรึเปล่า
‪มีค่ะ มี
‪เยี่ยม โอเค เริ่มด้วยเขาขยับม้าไปเรือสี่
‪เราเดินเบี้ยริมกระดานฝั่งคิง จดยัง
‪- ค่ะ ‪- เยี่ยม ส่งต่อให้แฮร์รี่นะ
‪โอเค มีสามสิ่งที่เธออยากทำตอนนี้
‪หลังจากที่ควีนไปม้าสาม
‪เธอเดินม้าไปคิงหก
‪แล้วถ้าเขาเดินเรือไปเรือห้า ‪เธอก็เดินเบี้ยไปคิงสาม
‪รูปเปิดหมากอีกแบบ
‪ถ้าเขาเดินม้าไปกินเบี้ยที่คิงห้า
‪เธอก็กินเรือเขา
‪แต่ถ้าเขาเดินเรือไปเรือเจ็ด
‪รุก แล้วเดินเรือไปบิชอปสอง
‪- ฮาร์มอน! ‪- ฮาร์มอน!
‪เบนนี่
‪ที่นี่จะห้าโมงแล้ว
‪โอเค
‪ไปโค่นเขาซะ
‪ฉิบหาย
‪เขาไม่เดินอย่างที่คิดกันไว้
‪เสมอไหม
‪บอร์กอฟไม่เคยขอเสมอกับใคร ‪แต่เขาขอเสมอกับเอลิซาเบธ ฮาร์มอน
‪ถ้าเธอตอบรับ
‪เธอจะได้ชื่อว่าเสมอกับแชมป์โลก
‪ถ้ายังเล่นต่อ
‪เมื่อทุกอย่างสงบลง และถึงช่วงปลายกระดาน
‪เธออาจจะหมดโอกาส
‪บอร์กอฟรุกโหดมากช่วงปลายกระดาน
‪เขาขึ้นชื่อเลยทีเดียว
‪ในขณะที่ฮาร์มอนจะแผ่ว
‪เธอเป็นพวกม้าตีนต้นเสียมากกว่า
‪ทำลายความมั่นใจฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่ต้น
‪ดังนั้นผมคิดว่าเธอควรยอมเสมอครับ
‪แค่นี้คนทั้งโลกก็จะมองว่า ‪เป็นความสำเร็จชั้นเยี่ยมแล้ว
‪อย่างไรก็ตาม เสมอไม่ใช่ชัยชนะ
‪สิ่งเดียวที่เรารู้เกี่ยวกับเอลิซาเบธ ฮาร์มอน
‪ก็คือ เธอชอบเอาชนะครับ
‪การรุกนั่นคือประเด็นทั้งหมดของกลยุทธ์นี้
‪เริ่มต้นด้วยบิชอป จำกัดการเดินของเรือ
‪ด้วยการบีบให้อยู่ในตำแหน่งที่เป็นภัยน้อยลง
‪คำถามก็คือ…
‪เธอจะทำยังไงต่อ
‪เกมนี้เป็นของคุณ
‪รับไว้
‪เธอชนะ!
‪ขอบคุณค่ะ
‪ดีใจด้วยนะ ยายเผือก
‪ดีใจด้วย
‪ประธานาธิบดีเชิญคุณไปทำเนียบขาว
‪จะมีกระดานหมากรุกในห้องทำงานรูปไข่
‪และจะมีรูปถ่ายตอนที่คุณชนะเขาด้วย
‪เทกซัสถนัดหมากฮอสมากกว่า
‪แล้วคืนนี้มีดินเนอร์ ‪ที่สมาคมหมากรุกรัสเซียในจอร์จทาวน์
‪ที่นั่นมีผู้ต่อต้านรัฐบาลตัวเอ้ๆ หลายคน ดังนั้น…
‪เราเตรียมประเด็นการพูดไว้
‪นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก
‪ชนะพวกโซเวียตได้ในเกมที่พวกเขาถนัด
‪หยุดรถได้ไหมคะ
‪ฉันอยากเดิน
‪ไปสนามบินเนี่ยนะ
‪เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก
‪เล่นกันค่ะ
‪(ด้วยความระลึกถึงอีเป รูบิง ‪ปี 1974 - 2020)
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี