TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
O Jezu.
Czasem myślę, że staram się co sił,
a mimo to...
wszystko mi ucieka.
Musimy siedzieć godzinami do portretów?
Nie może malować nas ze zdjęć?
Spadaj.
Czemu?
Musi uchwycić wasze oblicze na żywo,
póki jesteście młodzi i pełni nadziei.
Jej słowa.
Conrad już porzucił nadzieję. Jest beznadziejny.
Moje smoothie na kaca postawi na nogi każdego.
Mógłbyś się pośpieszyć?
Wracaj do łóżka.
-Steven, znikaj stąd. -Stary.
To delikatna robota, a twoje dyszenie zrujnuje żółtka.
Namalowała wasze portrety dziecięce.
Docenicie je, gdy będziecie starsi.
Gdy będę starszy,
będę oglądał własne hologramy.
Zapozujcie do portretów i już.
Conrad tak nie narzeka.
Zacznie, kiedy wróci do żywych.
Proszę.
-Pośpiesz się. -Dziękuję.
-Nie chcę się spóźnić pierwszego dnia. -Luz. Mamy czas.
Stary!
Boomerzy będą sypać mi napiwkami
jak w klubie z panienkami.
-Steven, litości. -No co?
Luzik, chłopak musi jakoś zarobić.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Gdzie byłaś?
Skąd ten siniak?
Wpadłam na kogoś.
-Naprawdę? -Nie wygląda tak źle.
Chcesz płatki?
-Pewnie. -Już się robi.
O mój Boże!
Belly będzie debiutantką.
-To nic wielkiego. -Nasza Belly?
-Moja pokraczna siostra? -Zamknij się, durniu.
Czeka cię świetna zabawa. Zobaczysz.
Będzie herbatka, aukcja,
bal i próba. Trzeba to wszystko zapisać.
Musimy iść na zakupy.
Brzmi jak droga impreza.
Spokojnie, ja stawiam, bo to był mój pomysł.
Ciebie trzeba wystylizować na spotkanie z czytelnikami.
Belly, na pewno chcesz iść na bal? To nie twoje klimaty.
Ona ma rację.
Możesz okazać odrobinę wsparcia?
Który z was pójdzie z Belly na bal?
Nie ja. Byłem w zeszłym roku.
A ja nie znoszę balów.
Zwłaszcza tańców.
Nie musicie się o mnie bić.
Nie pójdę z żadnym z was. Sama znajdę sobie partnera.
Na Wiki piszą, że uczestniczki balu
muszą się odznaczać moralnością i dobrym wychowaniem.
Idę popływać.
Wychowanie by jej się przydało.
Bez urazy, Beck,
ale wasz klub to żadne źródło moralności.
Czasy się zmieniły.
Jedna debiutantka chce przyjść z dziewczyną
i klub to zaakceptował.
Szczyt postępu.
Proszę, Belly.
Pośpiesz się, zakupy czekają.
I tak dzisiejszy dzień nie zapowiadał się produktywnie.
-Proszę. -Dziękuję.
Prawda?
-Ładne. -Może ta?
Nie sądzę.
Urocze.
O rany!
To są toczki. Każda panna będzie go mieć.
Poważnie?
Tak.
Sama nie wiem.
Chodźcie.
No już.
-Nie. -Mocne nie. Odwieszamy ją.
Następna.
-Gotowa? -Chryste.
-Nie. -Czemu?
Naprawdę?
Cóż ja uczyniłam?
Wszystko gra?
O Boże.
To dopiero coś.
-Wyglądasz jak księżniczka. -Jak Wróżka Zębuszka.
A te detale.
Wszystkim wyjdą oczy z orbit,
gdy zobaczą naszą Belly.
Kocham cię, ale jesteś niepoważna.
Też cię kocham i wiem, że jestem niepoważna.
A może ta?
Nie. Zbyt prosty fason.
Jest bardziej w stylu Belly.
Laur, te dziewczyny będą błyszczeć.
Jeremiah!
Cześć, Gigi.
Nie wiedziałam, że tu pracujesz.
Billy, żadnego duszenia!
Jeremiah!
Uratujesz mnie?
Proszę.
Dziękuję. To dla pani. Proszę pamiętać o napiwku.
Możesz iść na przerwę.
Dziękuję.
Pewnie.
Chętnie kiedyś z tobą poserfuję.
Cholera!
Ziomek.
Schrzaniłeś sprawę.
Niby jakim cudem?
Przez ten strój żadna się z tobą nie umówi.
Trzeba było też być ratownikiem. Roboty jest niewiele.
Posłuchaj.
Zniosę tę siatkę, jeśli zarobię na wyprowadzkę od matki.
Czaję.
-Racja. -Widzisz?
Naciesz wzrok.
To nasze terytorium.
Skarbie?
-Słyszysz? -Tak?
Przebierz się i zejdź na dół. Ciebie namaluję jako pierwszego.
Czemu akurat mnie?
Cała reszta jest zajęta.
Też mam co robić.
Nie możesz poświęcić matce kilku godzin?
Mogę.
Super. Widzimy się za dziesięć minut?
-Zaraz przyjdę. -Załóż coś ładnego.
Widzisz ją?
Poderwałem ją.
I jego. Ratownika.
Laskę w niebieskim i kolesia z krzaczastymi brwiami.
Puszczasz się z kim popadnie.
Lubię się całować.
-I poznawać ludzi bliżej. -Czyżby?
Tej jeszcze nie całowałem.
I niech tak zostanie.
Shayla jest fajna, ale nie daj się wciągać.
Niby w co?
W ich klimaty.
Lecę na laski w letnich sukienkach,
ale żadna nie namówi mnie na bal.
Jeśli przyjmiesz zaproszenie Shayli, spaprasz sobie całe lato.
Pomóż przy podwieczorku debiutantek. Będzie podwójna stawka.
-Chodź. -Idę.
-Do roboty. -Się wie.
Zdrówko.
Dzięki, mamo.
Belly?
Jeśli ci się tam nie spodoba,
dziewczyny będą wredne, a jedzenie paskudne,
to napisz do mnie. Nie będę ci dogryzać.
-Dam sobie radę. -Posłuchaj mnie.
-Podasz nasze hasło i zaraz przyjadę. -Mamo.
Pamiętasz je z dzieciństwa?
„Cytrynowe Żelki Izabelki”.
Baw się dobrze.
Jeremiah.
O Jezu.
Nie poznałem cię.
Tylko gadaj prawdę.
Wyglądam jak idiotka?
Nie. Dobrze wyglądasz.
Odprowadzę cię.
Co?
-Nic. -Chodźmy.
Czy to ananasy?
-Ananasy? -Tak.
Wiesz, jak wyglądają kwiaty?
Oczywiście, ale to na bank ananas.
Ładna sukienka w ananasy.
Może będą ciasteczka z malinami.
-Są nieziemskie. -Czaję.
Nie sądziłem, że ujrzę cię kiedyś z toczkiem.
Jeremiah.
Paige.
Gdzie masz koszulę?
Zawsze miło cię widzieć.
Przedstawiam ci Belly. Isabel Conklin.
O tej damie mówiła moja mama. Oto moja przyszła żona.
Spóźniła się.
Bardzo przepraszam.
Stolik drugi.
Macie kanapeczki z brie, konfiturą figową i prosciutto?
Ani się waż.
Dobrze.
Jeremiah, to dla dziewcząt!
Tylko jedną. Powal ich na kolana.
Boże. To z nią Conrad całował się na ognisku.
Z tamtą był Steven.
Psiakrew.
Cześć.
Witaj.
Cytrynowe Żelki Izabelki.
Cześć.
To siniak z wczoraj?
-Tak. -Przypudruję cię.
-Już nie widać. -Dziękuję.
Powiedz mi,
co u Nicole?
Możemy sobie to odpuścić?
Zgodziłem się zapozować do portretu
i robię to z wielką chęcią.
Ale nie sil się na przyjacielskie gadki.
Wybacz, że chcę zbliżyć się do syna, zanim wyjedzie na rok.
Belly wyglądała ładnie w nowej sukience.
Rozczulaj się nad sobą do woli. To twoja sprawa.
Ale koniec ze spaniem do 14 i piciem w ciągu dnia.
Zajmij się czymś produktywnym.
Idź do pracy.
Jasne.
Świetnie.
Nie ruszaj się.
Wyprostuj się.
Powiedziałam mamie, że przyjdę na bal, ale z dziewczyną.
Sądziłam, że da mi spokój, a klub jednak się zgodził.
Jestem w szoku.
Dosłownie.
Myślałam, że raczej wyśle mnie na terapię konwersyjną,
bo lesbijki i debiutantki nie idą ze sobą w parze.
-Absurd. -Mieszkańcy udają, że są otwarci.
Moja rodzina ciągle tego doświadcza.
-Czego się nie robi dla studiów. -Obłęd.
Spokojnie, Mariso. Wszędzie cię przyjmą.
Gdzie aplikujesz?
Do wszystkich prestiżowych uniwerków oprócz Cornell.
Ithaca wieje nudą.
Wiadomo. A ty?
Belly jest w drugiej klasie. Tak mówił Conrad.
Jesienią idę do trzeciej.
To twoje pierwsze lato w Cousins?
Nie. Przyjeżdżam tu od lat.
Rodzina Belly przyjaźni się z rodziną Conrada i Jeremiah.
Jesteś razem z Jeremiah? Zaprosisz go na bal?
Jezu. Odczep się, Geeg.
Tylko pytam.
Są prawie jak rodzina. Nie masz o co się martwić.
Właśnie.
Tak sobie to tłumacz.
Jeremiah wpadł Gigi w oko.
Od kiedy zrobił sześciopak.
Ależ oczywiście.
Spokojnie. Jeremiah mnie nie kręci.
-Ale sześciopak widziałaś? -Raczej rozbiera wzrokiem kelnera.
To brat Belly.
Boże.
-Serio? -Fuj.
Jak to jest mieszkać z Jeremiah i tajemniczym Conradem?
Witajcie, debiutantki.
Omówmy kilka kwestii.
Czeka nas wiele ciekawych rzeczy.
Może się wydawać, że bierzecie udział
w staromodnym balu, by przypodobać się rodzinie.
Ale Bal Debiutantek to część historii Cousins.
Nasz ukochany bal idzie z duchem czasu.
Kiedyś tę tradycję przekażecie swoim córkom.
To też wasz oficjalny pomost
między okresem nastoletnim a dorosłością.
Jedno się kończy, a drugie zaczyna.
Wiele pokoleń kobiet odbyło tę podróż przed wami,
a teraz mogą was uczyć i inspirować.
Przy każdym stoliku jest starsza siostra, która będzie waszą przewodniczką.
Przedstawcie się.
Cześć, siostrzyczko.
Poszłam na bal, bo rodzice mi kazali.
Każda kobieta w mojej rodzinie była na nim.
Miałam fajną starszą siostrę i bal okazał się frajdą.
Nie denerwuj się.
Polać ci?
Nie, dziękuję. Zaraz wracam.
Sorki.
O co jej chodzi?
Cam!
Belly? Co tu robisz?
Jesteś debiutantką?
Formalnie rzecz biorąc, to tak.
Fajnie.
Byłam wczoraj w marinie, ale twój statek zdążył odpłynąć.
Serio? Ale niefart.
Gdybyś się obejrzał,
zobaczyłbyś spoconą mnie odprowadzającą łódź tęsknym wzrokiem.
Nie chcę, byś się smuciła.
Za późno. Tęsknota zagościła na dobre.
-Nie! -Może na zawsze.
Może wypad do kina dziś wieczorem
ukoi twój ból?
-Może. -Super.
Proszę.
Wpiszesz swoje namiary?
Gotowe.
-Proszę. -Ekstra.
-Widzimy się później. -Pa.
Baw się dobrze.
Wyglądasz uroczo. Będziesz się świetnie bawić.
Idziemy tylko na film.
Ładnie wyglądasz.
Że też topy są znów w modzie.
Miałam bzika na ich punkcie.
Na początku liceum ciągle je nosiłam.
Miłej zabawy wieczorem.
Nie jedziesz z nami?
Belly ci nie powiedziała?
Idzie na randkę.
Sorki, mamo. On nazywa się Cam.
Jego mama pracuje w klubie.
To miły, bardzo bystry chłopak.
Jak z Harvardu.
W porządku. Pozwalam ci iść.
Wynudziłaś się przez lata na spotkaniach z czytelnikami.
-Miłej randki. -Dzięki.
Chcesz pogadać o świadomej zgodzie?
Mamo!
Bez urazy, ale też wolałabym nie iść na spotkanie.
Uszy do góry. Jeszcze znajdziesz inspirację.
Może powiedziałam już wszystko?
Nie mam już o czym pisać.
Od rozwodu nic nie robisz.
Wyjdź do ludzi, naładuj akumulatory, zabaw się.
Chadzaj na imprezy.
Idziemy.
Ekipa do mnie.
Idę.
Widzisz kogoś?
-Załatwiony. -Super.
Do zobaczenia.
Cholera!
Pogięło cię? To wyjdź całkiem z gry.
Wyglądasz seksownie.
Nie flirtuj z moją siorą.
-Zamknij się. -Sama się zamknij.
Wyglądasz dobrze.
Widzimy się na miejscu?
Nie idę na spotkanie z czytelnikami, lecz na film.
Z kim?
Stary, skoncentruj się.
Dobra, na razie!
Nadgonię.
-Cześć. -Nie usychasz już z tęsknoty.
Zgadza się.
Na jaki film idziemy?
Na jakiś stary. Sabrina.
Ten z Audrey Hepburn i dwoma braćmi?
-Chyba tak. -Uwielbiam go.
-Dostał świetne recenzje. -Super.
-Jest bardzo dobry. -Fajnie.
Tradycyjnie już od 30 lat państwo Larrabee urządzają przyjęcie
na Long Island.
W ten dzień nigdy nie pada.
Państwo Larrabee nie pozwoliliby na to.
Było ich czworo:
ojciec, matka i dwóch synów.
Maude i Oliver Larrabee pobrali się w 1906 roku.
W prezencie ślubnym otrzymali dom w Nowym Jorku
oraz tę rezydencję wakacyjną.
Chcesz coś do picia?
Nie, dzięki.
Linus Larrabee, ich pierworodny, jest absolwentem Yale.
Jego znajomi z roku byli przekonani,
że przekaże 50 milionów na rzecz swojej alma mater.
Jego brat David uczęszczał do kilku uczelni na Wschodnim Wybrzeżu,
ale żadnej nie ukończył.
Ma też na koncie kilka krótkich małżeństw.
Dziś jest skutecznym i cenionym graczem polo.
Figuruje w zeznaniu podatkowym Linusa,
dając mu 600 $ ulgi.
Państwo Larrabee wiedli spokojny żywot
w swojej niebiańskiej posiadłości na Long Island.
Tylko nie upuść.
Dźwigniesz jeszcze kilka.
Dziękuję.
Bardzo fajna książka.
Przeczytałeś ją?
To ciekawe,
że zrobiłaś z Iris niewiarygodną narratorkę.
Dlaczego?
Opowiadała historię małżeństwa kogoś innego,
więc nie można jej wierzyć.
Nie do końca się z tym zgadzam.
Fajnie cię widzieć. Czekam na kolejne dzieło.
Ciebie też.
O czym teraz piszesz?
Głównie o żeglarstwie.
Tworzę współczesną epopeję.
Żeglujesz?
Jesteś zaskoczona?
Trochę. Miałam cię za hipstera z Brooklynu.
Mówi się jeszcze „hipster”?
Nie.
Ale masz rację. Nie żegluję.
Uczę się.
Powiem ci coś.
Lubię pisać o rzeczach, o których nie mam pojęcia,
i dawać głębokiego nura w nieodkryte głębiny.
Teraz akurat kompletnie zboczyłem z kursu.
Widzisz tego chłopaka?
Cały wieczór sączy chardonnay.
Conrad!
Podejdź tu.
Conrad, to jest Cleveland. Pisze książkę o żeglarstwie,
choć wcale się na tym nie zna.
Conrad jest w tym świetny.
Wygrałeś regaty w zeszłym roku?
Zająłem drugie miejsce.
Uczysz?
Przydałoby mi się kilka lekcji.
Mama kazała ci to zrobić?
Nie. Czemu?
Typowa zagrywka.
Oszczędny w słowach.
Jak widzisz.
-Proszę. -Dziękuję.
Umieram z nudów. Zmywamy się stąd?
Niby dokąd?
Do miasta.
Kupimy trawę od ziomka, co ma dziarę z kucykiem pony.
Przymknęli go zeszłego lata.
-Serio? -Tak.
Możemy pojechać do kina samochodowego.
Ohyda.
Nie chcę widzieć, jak Belly obściskuje się z kimś.
Wiecie co?
Pojedźmy tam.
Poważka?
Tak.
Czemu nie?
-Dobra. -Super.
Ty prowadzisz.
Litości.
Wstawaj! Jedziemy.
Mogę cię o coś zapytać?
Tak.
Czemu biologia morska?
Czemu nie?
Myślałam, że każdy ma na to fazę do pewnego wieku,
a tobie ona nie przeszła.
Istnieje meduza z chorobą Benjamina Buttona.
Że co?
Zdaniem naukowców jest nieśmiertelna.
Nikt nie wie, czemu tak jest.
To może być lekarstwo na raka.
Jak wykorzystać komórki meduzy?
Nie wiem. Jak?
Ja też nie wiem. Nikt nie wie.
Obłęd.
Węgorze to też zagadka.
Nikt nie wie, jak się rozmnażają.
Poważnie.
Samo istnienie węgorzy to już anomalia.
-Naprawdę? -Tak.
Chore.
Nie wiadomo, co jest na dnie Rowu Mariańskiego.
Ocean kryje wiele zagadek.
Chciałbym je wyjaśnić. I tyle.
-Czaję. -Właśnie.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Cały wieczór targał mną paskudny impuls, by coś zrobić.
Nigdy nie opieraj się impulsom, zwłaszcza tym paskudnym.
Zrobię to.
Do tej pory całowałam się tylko podczas gry w butelkę.
Nigdy dlatego, że oboje tego pragnęliśmy.
Teraz czuję to, o czym wszyscy gadają.
Przyniesiesz mi jednak coś do picia?
Może być cola cherry.
Nie ma sprawy.
-Dziękuję. -Zaraz wracam.
Co wy odwalacie?
Oglądamy końcówkę ulubionego filmu.
Nie macie prawa! Wynoście się stąd.
Wyluzuj, tylko się wygłupiamy.
Steven, jeśli stąd nie odjedziecie,
pokażę im twojego fanfica o Dramionie.
Ani się waż.
Cały rozdział poświęciłeś różdżce Draco.
-Steven. -O Boże.
-Litości. -Luzik. Draco to ciacho.
-Dość już! -Mówię poważnie.
Zabierajcie się stąd.
-Jedziemy. -Co?
-Jaja sobie robisz? -Odpalaj!
Sam chciałeś tu przyjechać, Conrad.
Chyba coś mi umknęło. Możesz zacząć od początku?
Spokojnie, pani McCardle. Elizabeth, mam przykre wieści.
Pani narzeczony David Larrabee...
Znów się spóźnia.
Witam państwa i ciebie, skarbie.
-Cola cherry dla ciebie. -Wielkie dzięki.
Nie ma sprawy.
Smakuje ci?
Dobra.
Co porabiasz?
SHAYLA - DZIŚ WIECZOREM? WYMKNĘ SIĘ Z CHATY.
CHĘTNIE. NA PLAŻY ZA PIĘĆ MINUT.
Gram w gry.
Nie siedź za długo, bo rano idziesz do pracy.
Jasne, mamo.
Świetnie się dziś bawiłem. A ty?
Ja też.
Na filmie chyba zaschło mi w ustach.
Teraz ci lepiej?
Tak, o wiele.
Nie chcę, by ten wieczór się skończył.
Czy mogę...
Chciałabyś może...
-Tak. -Mogę?
-Dobra myśl. Zapomniałem o nich. -Taka sugestia.
ZACHODNIE NIEBO - CLEVELAND CASTILLO
Może zabrzmi to lamersko,
ale świetnie się razem bawimy.
Pójdziesz ze mną na bal?
Tak.
Oczywiście.
Pa.
-Dobranoc. -Pa.
Upojna randka się udała?
Słucham?
Wyluzuj. To były tylko wygłupy.
Jesteście dupkami.
Daj spokój.
Chciałam pojechać na film z fajnym, uroczym chłopakiem,
a wy wszystko zepsuliście!
Byliśmy tam ledwie dwie minuty i zepsuliśmy ci wieczór?
Dorośnij.
Nie mogłeś dać mi się tym nacieszyć.
Dobrze wiedziałeś, co robisz.
Niby co?
Chciałeś mi przypomnieć o sobie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Obchodziło cię, gdzie i z kim jestem.
Wcale nie.
-Wisi mi to. -Nie kłam!
-Nie bądź dzieckiem! -Dorosły się odezwał.
Spędziłeś wieczór, psując mi pierwszą randkę dla zabawy.
Dobra, nieważne.
Lepiej idź się zjarać.
A ty gap się dłużej w lustereczko.
Czy każde zauroczenie tak się kończy?
Stopniowo się wypala,
aby nagle...
zniknąć.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger