Poprzednio...
- Mamy wracać do domu? - Dom zasługuje na lepsze pożegnanie.
Zróbmy wielką imprezę.
Za ostatni wieczór!
Kto pierwszy wyzna uczucia, przegrywa.
Wygrałaś.
W tym domu było sporo migdalenia się.
Błagałeś mnie, żebym pozwolił ci z nią być, do cholery.
Myślałam, że się kochaliśmy.
Tak było.
Obiecałam Susannah, że podtrzymam bajeczną atmosferę. Czar prysł.
MAMA
Mamuś, potrzebuję cię.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Belly, obudź się.
Wstawaj!
Mamo?
Co tu robisz?
Nie pamiętasz?
Błagałaś, żebym przyjechała.
Nagrałaś mi taką wiadomość.
Oddzwaniałam, ale całą noc nie odbierałaś.
Przepraszam. Zasnęłam.
Wstawaj. Wracamy do domu.
Nie możemy.
- Nie rozumiesz sytuacji. - Zgadza się.
Okłamujesz mnie od kilku dni!
Musiałam pomóc Jeremiah i Conradowi, i nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
Absolutnie nic tego nie tłumaczy.
Mam nadzieję, że wczoraj się wyszalałaś, bo masz przechlapane.
Impreza była przypadkiem. Przyjechaliśmy tu dla Susannah...
Przestań! Mam dość, że znów używasz jej jako wymówki.
Dość to masz, ale mnie!
Wściekasz się na mnie od pogrzebu!
Co chcesz usłyszeć?
Że narobiłaś mi wstydu?
Że w dniu Susannah skupiłaś uwagę na sobie?
Tak! Wiem, że mnie za to nienawidzisz.
Ale ja nienawidzę siebie bardziej.
Przestań! Nie będziemy kłócić się tutaj. Wyjeżdżamy.
Nigdzie nie jadę.
Nie!
Mój jedyny błąd polegał na tym, że myślałam, że nam pomożesz.
Susannah nie wybaczyłaby ci, że porzuciłaś jej synów.
Nigdy nawet...
Belly.
Dotrzymać ci towarzystwa?
Przykro mi z powodu Laurel.
Wszystko się schrzaniło.
Wiedziałam, że jesienią rozmawialiście z Conradem o mnie.
Nie miałam pojęcia,
że błagał cię o twoją zgodę.
Możesz dać spokój?
Przepraszam.
Próbuję wszystko naprawić,
a ciągle rozpieprzam.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Conrad i ja złościmy się na siebie o masę rzeczy.
Conrad na pewno...
- Tylko próbował... - Przestań.
Ten jeden raz nie broń go przede mną.
Nie bronię go.
Nie wiem, co wczoraj widziałeś...
Ale mylisz się.
Między mną i Conradem nie ma nic.
Między wami zawsze coś będzie.
Może mama miała rację.
Może pora wracać do domu.
- Steven, co to ma być? - Mamo!
Po telefonie Belly jechałam całą noc, żeby zastać to?
Dobrze, że Susannah nie widzi, co zrobiliście z domem.
Ma się tu błyszczeć.
Wszystkie jej rzeczy mają wrócić na swoje miejsce.
Jeśli czegoś będzie brakowało, pozabijam was!
Nie my wynieśliśmy jej rzeczy.
Dom opróżniła ciocia Julia,
żeby go sprzedać.
Susannah miała pogadać z prawnikami.
Rozmawiała z Julią, zanim jej stan się pogorszył.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Conrad dowiedział się o sprzedaży ze znaku przed domem.
Założyłam, że omówili sprawę z Susannah...
Twój tata o tym wie?
Oczywiście, że tak.
Nie kiwnął palcem, żeby nam pomóc.
Przyjechali tu z Belly, żeby udobruchać ciocię Julię.
I jak?
Nie udało się.
Ciocia sprzedała dom. Wczoraj podpisali umowę.
Masz rację z tym,
że dobrze, że mama tego nie widzi.
Spieprzyłem temat.
Belly też, ale przynajmniej tu była.
Od razu ruszyła im z pomocą.
- A ty nikogo nie ostrzegłaś. - Starałam się...
Staraj się bardziej.
Belly, możemy porozmawiać?
Zacznę sprzątać.
Belly...
Przepraszam.
Bardzo.
Nie powinnam była cię uderzyć.
Nigdy tego nie robiłaś.
Wszystko, co mówiłaś wcześniej...
Miałaś rację.
Byłam zła.
Byłam wkurwiona dlatego,
że to nie fair, że Beck już nie ma.
Wyblokowałam te uczucia.
Gdybym wyrzuciła je z siebie...
To inne uczucia też by wypłynęły.
Myślałam, że postępuję słusznie.
Chciałam być silna dla was.
Myliłam się.
Powinnam była wami się zająć.
Albo dać innym zająć się mną.
Mamo?
Wybaczysz mi?
Tak.
A ty mi wybaczysz?
Bez niej to już nie to samo.
Wiem.
Możesz wywalić do śmieci, tam leży stos.
Co?
Muszę was przeprosić.
Byliście dla siebie oparciem, a ja was zawiodłam.
Bardzo was przepraszam.
Wszyscy popełniliśmy błędy.
Bardzo się pomyliłam, wierząc, że przed śmiercią
Beck dogadała się z Julią w sprawie domu.
Spróbuję coś zdziałać, choć pewnie klamka już zapadła.
Może przekonam Julię.
Dziękuję, mamo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zanim moja mama tu przyjedzie,
ogarnijmy choć trochę ten burdel.
- Jasne. - Tak.
- Wiadomo. - Do roboty.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżała. To jasne, prawda?
Jak słońce.
Też chcę, żebyś została.
Dzięki, kochana, ale lepiej będzie, jeśli wyjadę.
To rodzinne sprawy.
Nie wymigujesz się od sprzątania?
Nie jesteś w błędzie, bo macie tu konkretny syf.
No.
Podrzucisz mnie na autobus?
Co? Nie ma mowy.
Wracasz moim autem. Jasne?
Pójdę po kluczyki.
Przegapiłam konkretne zmiany.
Jesteście parą?
Zobaczymy. Ma fioła na moim punkcie.
Mogę cię jakoś przekonać, żebyś jechała na obóz?
Przecież nie wywali cię, jak się pojawisz. Przyjedź.
Nie jedziesz na obóz?
Nie. Luz, Taylor.
Poza tym trzeba ogarnąć masę rzeczy z domem.
Nie martw się o dom.
Zrobiłaś wystarczająco dużo. Ogarniemy to.
Chcę przy tym być do końca.
Poradzisz sobie tu?
Tak, pogodziłam się z mamą.
Obie dobrze wiemy, że nie mówię o twojej mamie.
Zadbaj o swoje uczucia, a nie tylko wszystkich wokół.
Dobra.
- Mówisz? - Tak!
- Pa. - Jedź ostrożnie.
Tankuj, gdy będziesz mieć pół baku. Każdy kierowca to wie.
Przecież będę mieć jeszcze pół.
Zatankuję bezołowiową.
Chyba żartujesz!
Tylko najlepszą wysokooktanową!
- Jezu. - Mamy gościa.
Czy to krew?
Chyba oranżada z likierem.
Przyjechałaś wcześniej.
Dom nie spełnia już warunków sprzedaży.
Co się stało? Wygląda tu jak po katastrofie.
Jezu. Jesteście tacy męczący.
Cześć, Julio. Dzięki za wizytę.
Skye nie zostawiło mi wyboru.
Pogadamy? Niech dzieciaki sprzątają.
Dobrze.
Ojciec próbował zmusić mnie tu do pływania,
chociaż wiedział, że boję się wody.
Ty i Beck mieliście swoje problemy.
Zgadza się.
A dzieciaki jedynie
dolały oliwy do ognia.
Też się zgadza.
Prawda jest taka, że Susannah kochała ten dom,
a chłopcy za nią tęsknią.
Te dwie rzeczy są ze sobą powiązane.
Czy możesz wycofać się ze sprzedaży?
Ona chciała z tobą porozmawiać.
Gdyby tak było, to Susannah by zadzwoniła.
Zamiast tego wysłała list
o funduszu.
Dowiedziałam się, że ma nawrót raka,
i umrze.
- Nie było dość czasu. - Mogła zadzwonić.
Nie chciała o tym rozmawiać.
Z nikim.
Napisała w liście, że ufa mi, że postąpię właściwie
i zatrzymam dom w rodzinie.
Jak mogła tego oczekiwać, gdy rodzina nie była wobec mnie fair?
Rozwód twoich rodziców pewnie był ciężki.
Toczyli wojnę.
A ja zawsze byłam pośrodku.
Tata ożenił się z macochą pół roku po odejściu od mamy.
Porzucił nas ot tak.
Każdego lata przed wyjazdem do Cousins
mama przypominała mi, że mam nadskakiwać ojcu,
żeby nadal płacił alimenty.
Brzmi strasznie.
Gdy mówiłam o tym Susannah, nie słuchała mnie.
Nigdy nie lubiła rozgrzebywać problemów.
Nasza Daisy Buchanan.
Bardzo cię kochała.
Daj spokój.
W jej życiu nie było dla mnie miejsca.
W tym domu nawet dosłownie,
bo twoja rodzina siedziała tu cały czas.
To był twój dom.
Twój, Susannah i dzieci.
Tu czuliście się u siebie.
Czy nie tak napisałaś w swoich wspomnieniach?
Pisząc, że Beck i ja byłyśmy jak siostry,
nie sugerowałam, że nie ma siostry.
Nie chciałam, żebyś czuła się tu niemile widziana.
Beck też nie.
Wiesz co?
To nie twoja wina.
Szczerze mówiąc, to też nie wina Susannah.
Po prostu...
pobyt w tym domu
rozbudził wiele emocji, które miałam już przepracowane.
Nie odpisałam na jej list.
Nie pożegnałam się z nią.
Chciałam przylecieć na pogrzeb.
Miałam bilet, ale nie mogłam wsiąść do samolotu.
Mogłam bardziej się starać naprawić naszą relację.
Nie jest na to za późno.
Posłuchajcie.
Wycofuję dom ze sprzedaży.
- Tak! - Co?
Nie cieszmy się jeszcze.
Nadal musimy przekonać waszego tatę, żeby odkupił dom.
Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
Aż boję się to powiedzieć na głos.
Wiesz?
Odzyskałam nadzieję.
Mojej mamie zawsze udawało się wejść twojemu tacie na głowę.
Dzięki, że po nią zadzwoniłaś.
Chciałem powiedzieć coś wcześniej.
Miło, że tu jest i nam pomaga.
Racja.
Tak.
Pogadamy o tym, co było wczoraj?
Szczerze to wczorajszy wieczór
pamiętam jak przez mgłę. Cokolwiek powiedziałam...
Miałaś rację.
Źle zakończyłem nasz związek.
Pojebane jest to, że myślałem, że jestem fair wobec ciebie.
Miałeś ciężki okres w życiu.
To żadne usprawiedliwienie.
Wkurza mnie to...
że żałujesz tamtej nocy w tym domu.
Przykro mi na myśl o tamtym wieczorze.
Ale niczego nie żałuję.
Żadnej chwili spędzonej z tobą.
Przecież
kochałam cię.
Wiem, że ty też mnie też.
Gdybym mógł cofnąć czas, postąpiłbym inaczej.
Nie przejmuj się. Oboje skrzywdziliśmy siebie nawzajem.
Nigdy więcej nie chcę cię skrzywdzić.
Ja ciebie też nie.
Raczej nie da się tego kontrolować,
ale możemy spróbować.
Przyjaciele?
Tak. Będę nad tym czuwać.
Dziękuję.
Do widzenia.
Co ja robię? Chyba mnie pogięło,
żeby odrzucać taką ofertę?
Jesteś w pełni władz umysłowych.
Jednak nie wyrzekniesz się mnie?
Rezygnuję z tego zamiaru.
Jestem z ciebie dumna.
Nie wątpiłoś w swoje odczucia.
Nawet naraziłoś się na mój gniew.
Żeby ci to nie weszło w krew. Nie lubię się z tobą kłócić.
To nie dawaj mi powodów, żebym się z tobą nie zgadzało.
To był dziwny tydzień.
Ale fajny.
Chwila.
No?
Opowiadaj.
Tańczyłom.
Zrobiłom lufkę z jabłka.
Całowałom się po raz pierwszy.
- Serio? - No luz.
O Boże.
Z kim?
Nie rozpowiadam o takich sprawach.
Obiecuję, że nikomu to nie powiem.
Z supernerdem, który uwielbia wieloryby.
- Wieloryby? - Tak.
Co?
Halo?
Co to za okazja?
Nigdy nie gotujesz.
Po tak długiej drodze pewnie zgłodniałeś, więc zrobiłam śniadanie na obiad.
Jedz. Przygotowałam twój ulubiony spalony na węgiel boczek.
Gdzie dzieciaki?
Chowają się po kątach,
żebyśmy mogli porozmawiać jak dorośli o losach domu.
Dobra.
Dzięki, że przyjechałaś taki kawał, żeby mnie poprzeć.
Wcale nie ułatwiali mi zadania.
Nie przyjechałam poprzeć ciebie,
lecz chłopców.
Nie pozwól, żeby stracili ten dom.
Już po ptakach.
Julia go sprzedała.
Zmieniłam zdanie.
Cześć.
Wyjaśnijmy sobie jedną rzecz.
Od początku nie miałem na nic wpływu,
więc nie rób ze mnie tego złego.
Nie próbuję. Staram się ci pomóc.
Choć raz pozwól komuś innemu rozwiązać problem.
Chcesz rozwiązać fundusz, żeby odkupili dom do ciebie?
Nie może. Musi myśleć o swoim dziecku.
Nie zaprzepaszczę ich funduszu.
Dziwię się, że to popierasz.
Niby kiedy tak powiedziałam?
Sięgnij do kieszeni i kup im ten dom.
Co?
Wartość rynkowa, warunki do uzgodnienia.
Nic tu po mnie. Nie zrobię tego. Koniec i kropka.
Możesz mi coś wyjaśnić?
Dlaczego chłopcy walczą o dom bardziej zaciekle od trzech dni
niż ty od kilku tygodni?
- Adam... - Cicho. Nie masz nic do gadania.
Suze wmówiła ci, że to też twój dom, ale tak nie jest.
Co chcesz osiągnąć tym pieprzeniem?
Con...
Tak będzie najlepiej. Sądziłaś, że mnie zmusisz?
- Wybacz, ale pieprz się. - Słuchajcie...
- Suze nie chciałaby tej kłótni. - Co ty o niej wiesz?
Straciłeś ją dawno temu.
Zapomnij o żałobie i zrozum, ile dom znaczy dla chłopców.
Myślałem, że będzie lepiej
dla wszystkich, jeśli sprzedamy dom.
Chyba dla ciebie.
Tak.
Ciężko mi tu przebywać.
Naprawdę.
Ona jest tu wszędzie.
Kochała cię.
Próbowałam przemówić jej do rozsądku.
To żadna tajemnica, że za tobą nie przepadam,
ale mnie nie posłuchała,
bo jak wbiła sobie coś do głowy, to nie było odwrotu.
Uparła się, że będzie z tobą.
I że uczyni z tego domu wyjątkową przystań dla dzieci.
Zrób dla niej tę ostatnią rzecz.
Laurel...
Tato...
Proszę.
Nie pozwolę im wydać pieniędzy z funduszu.
Jeśli sprzedam dom w Bostonie, to starczy nam na ten.
I tak będziecie na studiach. Nie stać nas na dwa domy.
Naprawdę tego chcecie?
Tak.
W porządku.
Wiem, że jesteś wkurzony za wczoraj.
Wiesz...
Cały dzień się głowię, co ci powiedzieć.
Żałuję, że nie powiedziałem ci,
jak się czułem wtedy i przez większość życia.
Jere, założyłem, że...
Wszystko przychodzi ci z łatwością.
I niczym się nie przejmujesz.
Powinienem był starać się być bardziej uważny.
Przepraszam.
Nie chcę być już tym chłopakiem,
któremu nie schodzi uśmiech z ust.
To ciężkie.
Nie musisz taki być.
Chore, jak ty i Belly dojechaliście mnie tego samego wieczoru.
Niemal zabawne.
Zasłużyłem sobie na wszystko.
Gadałem z nią dziś rano.
Jesteśmy teraz przyjaciółmi.
Mówię poważnie.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Nie możemy tak ciągnąć, bo mamy tylko siebie.
Więc zacznijmy rozmawiać.
Mówmy wprost, co myślimy,
nawet jeśli to coś wkurzającego lub smutnego.
Będziemy rozmawiać.
Dostałem się na Stanford.
Co?
Jeszcze z mamą poprosiłem o przeniesienie.
Nie chciałem ci mówić.
Nie chciałem, żebyś myślał, że cię opuszczam.
Nie pójdę tam. Zostanę na Brown.
Nie przeniosę się.
Wracajmy.
Chłopcy, wracam do Bostonu.
Zacznę porządkować nasze sprawy.
Chodź tu.
Dzięki, tato.
Jeszcze coś.
Przepraszam was obu.
Dużo mi brakuje do ideału ojca i męża.
Dzięki, że pomogłeś uratować dom mamy.
Pa, tato.
- Marzyłeś o Stanford. - Jere...
Nie możesz tego olać i zostać na Brown,
żeby mi tym coś wynagrodzić.
Chodzi o coś więcej.
Na przykład?
Mogą zmienić zdanie, bo nie będę na egzaminie.
OK. Więc na niego pojedziesz.
Nie mam szansy, żeby zdać.
Ledwo zdaję u Escobara w normalnych warunkach, a dopiero teraz?
Więc masz szansę.
Będziemy się uczyć całą noc i cię przygotujemy.
Żaden problem.
Uda ci się.
Nie patrz tak na mnie.
Niby jak?
Mam skromne doświadczenie w całowaniu,
ale Cama Camerona odhaczyłom.
Odnotowano.
Dzieciaki zżyły się ze sobą.
Skye tu rozkwita.
Chłopcy chcą, byście przylatywały częściej.
O mnie się nie martw. Nie będę przyjeżdżać.
Bez ciebie ich nie okiełznam.
Są niemożliwi. Uparci jak Susannah.
Żebyś wiedziała.
Nie cieszcie się tak, jeszcze kiedyś się zobaczymy.
Wystarczy jeden telefon do okrutnej cioci Julii.
Dziękuję za wszystko.
Cieszę się, że się udało.
Na nas też pora.
Czy możemy zostać na jedną noc?
Con musi się pouczyć na jutrzejszy egzamin.
Wiesz, że już skończyłem 18 lat?
Nie potrzebuję pozwolenia mamy...
Jednak go potrzebuję, żeby się uczyć.
Zgódź się. Jeśli obleję, nie przeniosą mnie na Stanford.
- Lepiej zdaj śpiewająco. - Tak jest.
Naprawdę się dostałeś?
Tak.
Znowu będę musiała spać w śpiworze?
Nadal mamy pokój w motelu. Chcesz go?
- Tak jest. Dziękuję. - Doskonale.
Proszę, prezent pożegnalny.
Dziękuję, Conradzie.
Nie ma za co.
- Naprawdę nie musisz. - Wiem.
Pamiętam, jak ci zależało na Stanford.
- Poprawiałam twój esej pięć razy. - Wcale nie.
- Tak było. - Nie.
- Pięć razy. - Racja.
Chcę ci pomóc.
Dobra.
Dzięki.
Ostatni raz pomagam Conradowi Fisherowi.
Musi trafić na Stanford.
Gdy się dostanie, może w końcu odkochamy się w sobie.
Jak długo to tu leży?
Ze zmęczenia nic nie przełknę.
Mógłbym zasnąć na blacie.
Ja też.
Siadamy do nauki, lenie.
Jestem zbyt padnięty. Bez drzemki ani rusz.
Też jestem zmęczona, ale jest już popołudnie.
Przed nami cała noc nauki i wyjazd wcześnie rano.
Kto pozwolił jej tu zostać?
Najlepiej pracuję pod presją.
Belly, proszę. Tylko godzinkę.
Dobra, ale ani minuty więcej.
Jesteś aniołem.
- Leć, zanim się rozmyślę. - OK.
Ty zostajesz.
- Daj spokój. - Pomożesz mi z czymś.
Pobudka.
Jere ma twardy sen.
Dzień dobry.
Cześć. Zaraz piąta.
Ciesz się, bo dam ci pokimać jeszcze pół godzinki.
Cieszę się.
Dobra, do dzieła.
Rozpoczynamy naukę na Stanford.
W porządku.
Baw się dobrze.
- Cheeseburgery z Maca? - Nie.
To kluczowe elementy systemu nagród.
Czemu on może jeść?
Będzie tak.
Conrad się uczy, dostaje burgera.
A ja?
Conrad się uczy, masz burgera.
Idziemy w system nagród?
Co jeszcze mogę dostać?
Tylko cheeseburgery.
W porządku. Do roboty!
Test próbny dla ciebie.
Dziękuję.
Serio, wielkie dzięki.
To jest niezłe.
Gdzie znajduje się aparat Golgiego?
- Obok jądra komórkowego. - Dobrze.
Brawo. Gotowy?
Tak jest!
Świetnie się spisaliście.
Cicho.
- Dziękuję. - Następne pytanie.
Dobra, chłopaki.
Macie podbić poziom energii, a nie się zmęczyć.
- OK? - Nic nie obiecuję.
Dawaj, Jere!
Pora wstawać i wracać do nauki.
Podładuję ci baterie. Otwieraj.
Proszę. Wstawaj.
Chłopaki, przed wami kawał roboty.
Dobra, wiecie co?
Ulubiona piosenka mamy.
Wiadomo. Dawaj!
Co?
- Trzeba robić przerwy na taniec. - Nie lubię tańczyć.
- Lubisz. - Wcale nie.
Dobra.
Dawajcie!
Tak jest!
Do głowy by mi to nie przyszło.
Jest inaczej niż za życia Susannah.
Spodobałoby jej się to.
Mnie atmosfera wydaje się bajeczna.
Myślisz o jutrze?
Tak.
Wenus wciąż jest gwiazdą wieczorną.
To zwiastuje nadzieję?
Tak, myśl optymistycznie.
Ciężko mi, bo wiem, ile spieprzyłem.
A jeśli wywalą mnie z Brown
i nie przyjmą na Stanford?
To wtedy coś wymyślisz.
Racja.
Wiesz...
Jeśli trafi ci się kolejna szansa,
zrób wszystko, żeby jej nie spieprzyć.
Conrad...
muszę ci coś wyznać.
Poczułam coś...
Rany.
Przestań. Wydawczyni też męczy mnie o strony,
ale nie daję jej nic czytać.
Spoko, ale ja jestem twoją muzą.
Jak skończę, dam ci przeczytać.
Lepiej się pośpiesz, bo nie wiem, ile mi zostało.
- Serio to powiedziałaś? - Zegar tyka.
Widzę, co robisz.
No co?
Rozwlekasz to w czasie.
Pozytywne myślenie nie zmieni rzeczywistości.
Tak się ociągasz,
że zostaniesz bez kasy, gdy ja już zniknę.
Jeśli po mojej śmierci nie będzie bestsellera...
to się wkurzę.
Gdziekolwiek będę.
Czasami tak cię nienawidzę.
Ja też cię kocham.
Gotowa?
Prawie.
Zostało jeszcze coś do ogarnięcia.
Uśmiech!
- Świetne. Chcecie zobaczyć? - Tak.
- O nie. - Urocze.
- Chwila. - Rany.
Te usunę.
Wszystkie są takie same!
Dziękuję, że tu jesteś.
Bardzo to doceniam.
Sprawdziłem się.
- No raczej. - Tak.
Powiesz jej?
Chcę.
Ale nie wiem, czy powinienem.
Kilka dni temu błagałbym cię, żebyś dał jej spokój.
Pewnie wytrzepałbym ci skórę,
gdybyś znów ją skrzywdził.
Nie wiem, czy bym to zrobił. Jedynie ostrzegam.
- Zasługuję na to. - Nie gadaj.
Ale dziś?
Nie mogę się doczekać, aż wrócę do domu do Taylor.
Ludzie się zmieniają.
Jeśli ją kochasz,
to jej to powiedz.
Kapka kofeiny dla was, zanim stąd wyjedziecie.
Mówisz poważnie?
Dokończ to, co zaczęłaś.
Nie zapomniałam o tym, że mnie okłamałaś.
Nadal będą konsekwencje.
Ale jestem z ciebie dumna.
Beck też by była.
Dzięki, mamo.
Jere, Conrad, jadę z wami!
- Super! - Siadam na przodzie.
Ale urządzi wam koncert.
- Po egzaminie odwieź ją do domu. - Oczywiście.
Będziesz tu przyjeżdżać.
Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz.
Idę pożegnać się z twoją mamą.
Dobrze się spisałaś.
Rzadko ci wychodzi, ale w końcu mogę cię pochwalić.
Steven!
Ufaj swojej intuicji w każdym przypadku.
OK. Dzięki.
Kiedy chcecie tu wrócić?
Mam masę wolnego czasu.
Nie jadę na obóz, więc też mam czas.
Będę odkrywać Stanford,
ale mógłbym wrócić na 4 lipca.
- Mówisz? - OK.
Super.
Nie. Nie mamy czasu.
Możemy?
Proszę.
Jak za starych czasów.
Dobra.
- Dawaj. - Noga do góry.
Idziemy.
Bomba leci.
Dobra, zaczynamy.
Dwa! Trzy!
Ahoj!
Teraz ty!
Uwaga!
- Pa! - Na razie!
- Cześć! - Tylko ostrożnie.
- Szerokiej drogi! - Powodzenia, Connie!
Dzięki!
Jedziesz bez ręcznika?
Ponoszę konsekwencje swoich czynów.
Ręcznik cię nie zabije.
- Zimno ci? - Nie. Lubię chłodek.
Wiesz, co by się przydało? Dzięki.
Dobra.
Puszczę coś na poprawę nastroju.
Próbuję się uczyć.
Głupki z was.
Dasz radę.
Jeśli oblejesz, to trudno, ale myślę, że zdasz.
Dzięki. Widzimy się później.
Dobra.
Co chcesz porobić?
Mogę cię oprowadzić po Finch, bo to kwadrans stąd.
Pedagożka chyba ci sugerowała tę uczelnię?
Tak. Nie wierzę, że pamiętałeś.
W drogę.
Dobra.
Tu są akademiki.
Trzy, dwa...
Oprzyj się na obu.
- Dobrze poszło. - Prawda?
Dasz radę.
No raczej.
KSIĘGARNIA FINCH COLLEGE
Gotowy?
Chcę zobaczyć jeszcze coś.
Czad!
Wyobrażasz sobie własny puchar?
Może.
Chodź.
Nie wiem, czy wolno nam...
Zaszalej trochę.
Dobra.
Patrz, ile tytułów.
Brakuje ci siatkówki?
Powiedzmy.
Belly.
Bardzo mi brakuje.
Nigdy nie będę genialna jak Steven.
W siatkówkę szło mi bardzo dobrze.
I nadal idzie.
Jeśli chcesz,
możesz grać tutaj.
Wiesz co?
Zapytam trenerkę,
czy przywróci mnie do składu.
Zdam się na jej łaskę.
Trudno ci się oprzeć.
Z egoistycznych pobudek chciałbym, żebyś tu grała.
Widzę tu dla siebie miejsce.
Kręcilibyśmy się po kampusie.
Przychodziłbyś na moje mecze.
Uczylibyśmy się do późna.
Jedli pizzę o drugiej rano.
Prawda?
Wracajmy już.
OK.
Dasz mi kiedyś drugą szansę?
Jeśli znów się w tobie zakocham...
Nie pozbieram się, jeśli znowu zmienisz zdanie.
Nie zrobię tego.
Teraz jest inaczej.
Czyżby?
Ty i ja
nie jesteśmy tacy sami jak wtedy.
Dorośliśmy.
Wiele lat marzyłam o tym,
żeby chodzić z Conradem.
Wiesz co?
Marzenia nie są prawdziwe.
Teraz chcę czegoś poważnego.
Chcę ciebie.
Belly...
Czy ty nadal...
Tak.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger