Anteriormente en O verán no que me namorei…
- Quero que me queiras. - Claro que te quero.
Non estaba en Cousins.
Só fun unha distracción mentres esperabas por Conrad.
Non estabamos xuntos.
Dío ti ou fareino eu.
Que se acabou?
E Susannah estaba morta.
Xa non é igual que o verán pasado.
Jere, imos perder a casa.
- Todo é da tía Julia. - A irmá de Susannah?
Eu decido que facer coa casa. E decidín vendela.
Esta casa é o único que nos une.
Non recuperarei a Susannah,
pero non podo perder tamén a Jeremiah e Conrad.
Que Belly se encargue disto.
Séntese fatal por eles. Sabe que se equivocou.
- Vou a Cousins. - Pois vou contigo.
Sorpresa!
Se Susannah seguise aquí, sería diferente.
Meu Deus!
Pero creo que lle gustaría. Isto paréceme moi máxico.
Vasme dar outra oportunidade?
Non poderei soportar que cambies de idea coma a última vez.
Xa non hai nada entre Conrad e eu.
Sempre haberá algo entre ti e Conrad.
Por que o tiraches todo pola borda?
Crin que nos queriamos.
Queriámonos.
Non podes deixar que perdan a casa, Adam.
Fai esta última cousa por ela.
Está ben.
Grazas, papá.
Esta casa viu demasiados bicos.
Gústasme. Mesmo cando só eras a amiga pesada da miña irmá.
Non quero meterme no medio.
Somos amigos.
Déixote ir, Conrad Fisher. Bótote fóra do corazón.
Jeremiah.
Quérote a ti.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Botaba todo o ano esperando o verán.
Os máxicos meses entre xuño e agosto.
Pero aquel ano, agardábame algo no outono:
a universidade.
Nerviosa, Beliña?
Non.
- Debería estalo? - Deberías.
Iso non axuda, Steven.
Eu estou nervioso.
Por que dis iso, papá?
UNIVERSIDADE DE FINCH
BENVIDOS ALUMNOS DE PRIMEIRO CURSO
Vale.
Taylor.
Chámame.
Mamá atopou a súa alma xelmega na universidade.
Eu tiña sorte porque xa atopara a miña.
Ola!
Parecíame que sempre fora así.
Díxenlle a todo o mundo que escollera Finch porque era boa.
Tiña todo canto eu quería. Iso era certo.
Pero era máis certo aínda que quería estar preto del.
Queríao para todas as estacións, non só para o verán.
Boteite moito en falta.
Eu máis.
Se vos vistes a semana pasada.
Ei, meu. Ei, Laur.
Ola, señor Conklin.
- Ola, Jere. - Ola.
- Que tal a viaxe? - Ben.
Lucinda! Estás xenial.
Steven! Boteite en falta, encanto!
Non te esquezas de min!
Non me esquezo, tranquila.
Ei, Tay.
- Colles isto? - Claro.
Ben.
Veña, que se fai noite.
Non contaba con velo tan ben.
Escoiteino chorar a través da parede pola noite.
Tan ben non está.
Nunha semana xa están saíndo outra vez.
- Axúdolle, Sr. Conklin? - Si, grazas.
- Perdoa. - Desculpa.
Steven, para.
Ala. Arranxeicho.
Pailán.
Aparta.
Vaia! Chegaches antes cá compañeira.
Así que podes escoller a mellor cama.
- Pode? - Si.
Xa case está, veña.
Aquí está.
Non compartes cuarto con Taylor?
Para que lle acabe coas ganas de vivir?
Pensamos que nos obrigaría a buscar o noso propio camiño na vida,
a nosa xente, entendes?
É unha mostra de madurez. Estou orgullosa de ti.
- Grazas. - Medraron.
Papá, por que…? Non digas esas cousas.
Veña, Steve, temos que carrexar o que falta.
- Non. - Ben podemos, meu.
Usa eses músculos teus.
Señor Conklin, non fai falta que veña.
- Non se preocupe. - Estou ben, Jeremiah.
Non te lesiones.
Váiseche facer raro ter a casa para ti soa?
É probable, si.
Voume poñer cos podcasts de true crime.
Iso non, mamá.
E se buscas unha afección de verdade ou fas algunha amiga nova?
Dilo coma se non tivese vida.
Xa, porque non a tes.
Por iso sempre te metes nas nosas.
Por certo, estaba falando con Conrad e achegouse unha moza onda el.
Sería unha tal Agnes?
Non che sei, pero coido que lle está indo ben aló.
Pois vese que si.
Ide a un hotel!
Teño algo para ti.
- Mi madriña, isto é de cando… - Primeiro ano.
Beck e eu coñecémonos na universidade.
Pero tamén nos atopamos a nós mesmas. Deséxoche o mesmo.
Si, eu tamén o quero.
Moi ben.
- Xa está. - Sabes canto quero a Jere,
- pero escoita. - Mamá!
Non te cerres portas.
Parte da experiencia universitaria é coñecer xente nova, probar cousas novas.
Permítete vivir esa experiencia.
Concédete a oportunidade de explorar outras versións de ti mesma, vale?
Vale, fareino. Prométocho.
- Quérote. - Eu tamén a ti.
Velaquí estamos tres anos despois.
Coñecémonos de toda a vida.
E aínda así, o noso non deixa de sorprenderme.
Pero por outra banda, parece inevitable.
O meu mozo, o meu Jeremiah.
Véxoo cada vez máis claro.
Así é como debe ser. El é a miña alma xemelga.
É o único.
En que pensas?
En que non quero vestirme para ir á clase de psicoloxía deportiva.
Non quero que este ano remate.
Belly Conklin non quere que chegue o verán?
É que te vas graduar. A ver…
dentro de pouco, non poderemos facer isto.
Imos facer isto o resto das nosa vidas.
Xa sabes a que me refiro.
Vai ser raro estar aquí sen ti o curso que vén.
Nunca estarás sen min.
Boston queda a unha hora de Finch.
E antes diso pasaremos todo o verán xuntos en Cousins.
Xa.
Segues sen querer facer prácticas con teu pai?
Podo pasar o verán facendo papelame aburrido con meu pai
ou coa miña persoa favorita,
no meu lugar favorito.
Téñoo claro.
Vale.
Non. Cinco minutos máis.
Cinco minutos máis.
Espera.
Merda, é miña nai.
- E a camiseta? - Nin idea.
Ola, mamá.
Ola, Belly. Está aí Jeremiah?
Ola, Laur.
Ola, Jere.
Conrad e ti estades preparando o discurso de inauguración?
Non exactamente.
Media Cousins irá ver o xardín en memoria de túa nai.
Seino, pero Conrad…
- anda ocupado. - Xa vexo.
Moi ben. Terei que falar con el.
- Con suavidade. - Grazas.
Mamá, teño que ir a clase.
Vale, quérovos. Adeus!
Quérote, abur.
Acompáñote. Teño que recoller o traxe da graduación.
Pois bule. Non me fagas chegar tarde outra vez.
Que eu saiba,
fuches ti quen me escribiu para que viñese facerche un favor.
Moi ben. E ti xa cumpriches.
Así que a correr, meu.
Meu? Vouche dar eu meu.
Conrad, este domingo hai partido. Necesitámoste.
Recórdamo, vale?
Devezo por oír o discurso! Véxote en Cousins!
- Ola, pasa. - Grazas.
Recórdasme canto hai
- que non volves alí? - Un tempo.
En parte, penso que é mellor non volver.
É normal.
Sénteste obrigado a que todo saia á perfección.
A verdade é que si, claro.
Pero sei que non depende de min.
E aínda que non me levo con meu pai,
Jere mais eu estamos unidos. Así que non é iso.
Entón que é?
Non o sei.
Probaremos algo.
No canto de pensar en todo o que pode saír mal alí,
imaxinemos unha versión dese día na que todo sae ben.
- Vale. - Moi ben.
Respira profundamente.
E agora cóntame como é a mellor versión dese día.
Todos se levan ben e… non sei.
De acordo, tranquilo.
Vaiamos pouquiño a pouco.
Primeiro chegas a Boston.
Que pasa despois?
- O voo chega puntual. - Ben.
Sen atraso.
Non hai tráfico.
Vou… tranquilamente pola autoestrada.
En tempo récord.
Vexo o sinal da praia de Cousins e síntome coma na casa.
Entón… chego ao aparcadoiro e todos están alí.
Moi ben. Continúa.
Jere e eu damos o discurso, e…
dicimos algo perfecto para honrar a nosa nai.
E que ves?
Está toda a vila.
Todos os que a querían.
Papá está orgulloso de nós.
Laurel fai iso de sorrir e chorar ao mesmo tempo.
Steven está onda ela, e coa mirada dinos: "Vós podedes."
A carón del está…
Hai unha morea de xente que apreciaba a miña nai.
- Xa está? - Si.
Así sería.
- Ei, Belly. - Ei.
Ola.
Bótalo en falta.
Non.
Ás veces pregúntome que pasaría se…
non me lesionara naquela xogada.
É curioso que unha simple decisión poida determinar o teu futuro.
Grazas a iso estudas psicoloxía deportiva.
Coido que, antes ou despois, acabaría estudándoa igual.
Belly, Jere. Que pasa?
Ola.
- Que tal, tía? Como estás? - Ola, Redbird.
- Estás listo para mañá? - Estou.
Hai que acabar cos Deltas no Maratón.
- Esmagarémolos. - De todo.
- Esmagarémolos. - Ven xogar con nós.
Síntocho, meu. Vou polo traxe da graduación.
- Vale. Vémonos. - Vémonos, tío.
- Chao, fermosa. Vémonos, J. - Adeus.
Pasado mañá xa non terás que finxir que che caen ben.
Estou contando os minutos.
É broma. A túa fraternidade non está…
tan mal.
Vémonos logo no comedor?
Non podo. Vou estudar con Taylor e Anika.
Pero irei ao rematarmos. Prometido.
Vale.
- Adeus. - Adeus, Bells.
Conklin, programa unha chamada cos fundadores de Paisley.
Por que? Cos malos resultados que teñen?
Podes recordarme
quen é a socia experimentada e quen o de prácticas?
Mira, xa levo seis meses aquí, así que…
Si, e graduácheste con honores antes de tempo en Princeton.
Vólveme contar a historia toda coma se non tivese outra cousa que facer.
Bo traballo coa análise de Nectar, Steven.
Si, grazas.
É unha posición de interese. Baixo risco. Pero hai que esperar.
Estou de acordo. Ben feito.
Sigue así. Fíxanse en ti.
Que ben finxes que che interesa este traballo.
- Interésame. - Pero non o adoras.
Quen adora o traballo?
Eu.
Vale. Pois iso paréceme enfermizo.
- Vale. - Só é un traballo.
Os sentimentos non pintan nada.
É unha mágoa que a xuventude de agora non teña paixón.
A xuventude… Se só me levas dous anos.
Tres. E respondes ante min.
Vés tomar algo ao acabar?
Beber alcohol entre tiburóns das finanzas?
Non é que non me tente,
pero xa tiña plans para esta noite.
Paixón, Conklin. Vaiche vir ben.
Si, xusto aí.
Non podes pagarlle a alguén?
Encántanche os meus pés, pervertido.
Non, o que me encanta…
é o teu embigo.
Non me cheires o embigo!
Perdoa. Non podo evitalo.
- Merda. - Taylor.
É miña irmá?
Merda!
Ola, que tal?
Non é cedo? Creo que chegas algo cedo.
Non, chego á hora.
Aínda queres estudar comigo e con Anika ou estás ocupada?
Non, é que…
estaba coa sesta.
Deixa que me vista e vémonos na biblioteca.
Vale, escoita,
non lle contarei a ninguén que tes o mozo no cuarto.
Que? Non está aquí.
Dille a Davis que me alegro de que tirase o pantalón gris.
- Marcáballe todiño. - Non é de Davis, é meu.
Está de moda.
Si, claro. Vale.
Vémonos na biblioteca. Abur, Davis.
Por certo, onde anda ese lambido? Foi comprar un chándal ás rebaixas?
É venres e non quedastes, Tay. Imaxino que non ides moi en serio.
Quere pasar o verán en Nova York
porque farei as prácticas aló e non atura estar lonxe de min.
Pero claro, non imos en serio.
Claro. Ao tío fáiselle moito levar pantalóns con cremalleira,
pero fará o imposible por pasar o verán en Nova York.
Se ti o dis, Tay.
Non finxas que estás celoso.
Eu non estou…
Non estás finxindo ou non estás celoso?
Ningunha.
Nada.
Non che sei.
Estasme… confundindo.
Estoute confundindo?
Si. Por que?
Queres que estea celoso?
Non.
Estás ben así.
Sen dramas.
Sen ataduras.
Isto só funcionará así.
Teño que estudar.
Que?
Nada.
Noto como me miras.
Só pensaba.
Mi madriña!
- Que? - Que?
Estou no programa de estudos no estranxeiro!
Que dis? En serio?
Si. Seica entrei porque alguén se borrou.
Vaites, Belly. Un semestre en París? É xenial!
Non sei, xa me afixen á idea de quedar aquí.
Acabo de coller materias e…
Tiñamos pensado compartir piso.
Non te preocupes por iso.
Eu compartirei piso con Shani e Rachel.
É que tamén vou perder todo o bo do último ano.
A quen lle importa iso do último ano?
Podes facelo esta seman con Jere.
Estamos falando de París. Es consciente diso?
En serio, tes que ir.
Eu penso irte visitar.
Tamén eu. Quero ir á tenda Chanel da rue Cambon.
Non se di así.
Cambon.
Que emoción. Vou ir a París.
- Vas ir a París. - Seino.
Jere, non o vas crer pero…
Ei, que che pasa? Estás enfermo?
Non estou enfermo. Só son idiota e non me vou graduar.
Como que non te vas graduar?
Fun polo traxe da graduación e non estaba na lista.
Pode ser un erro, non si?
Non. Resulta que precisaba máis materias troncais
ao cambiar a especialidade.
As que tiña de antes non contan.
Merda, canto cho sinto, Jere.
Serei un dos maiores e cursarei materias de primeiro.
Que vergonza.
Non tes por que avergonzarte.
Ven aquí.
Polo menos pasaremos máis tempo xuntos.
Si.
Que novas tiñas que contarme?
Hoxe pillei a Taylor e a Davis…
cando acababan de facelo.
A el non o vin, pero vin o seu pantalón.
Taylor estaba moi incómoda…
Meu Deus, eu coñezo eses pantalóns.
Son de Steven!
Son dun deseñador deses.
Vin como se amañaba diante do espello.
- Steven e Taylor volveron. - Non teño forzas para sorprenderme.
É que agora Taylor está con Davis, e Steven está con Mia.
Nunca antes foran infieis, entendes?
Agora non estou para analizar a súa relación.
Si, seino. Perdoa.
E se imos mercar algo para comer?
Non, só quero estar aquí contigo. Podes abrazarme?
Si.
Non irei a ningures.
Quérote, Belly.
Eu tamén a ti.
- Aínda estás aquí? - Si, eu…
estiven esperando a que marchasen as da túa fraternidade,
pero seguía chegando xente.
Non paraban de berrar.
E despois quedei durmido.
Hoxe xogaban a Colonos de Catán.
Agora están todos no bar. Aproveita para liscar.
De acordo.
Pero tamén podo pasar aquí a noite.
Non podes durmir aquí.
Si, tes razón.
Moi ben. Pois entón non durmimos.
- Velaí estás. - Ola, Agnes.
Estás estudando? O curso rematou, sabías?
É un artigo da doutora Namazy sobre coidados de pacientes en estado crítico.
Quería prepararme agora que chegamos á última entrevista.
Non sei se ti tamén es así ou se igual é cousa miña…
A ver, cóntoche…
Sabes quen entrou?
Si.
Eu.
- Vaites. - Si.
- Parabéns. - Grazas.
- Merécelo. - Grazas.
E ti tamén.
- Os dous. - Que revirada es.
- Como te pasaches. Parabéns. - Síntoo, non puiden evitalo. Parabéns.
Saímos mañá a celebralo?
- Claro. - Feito.
O traballo comeza esta semana.
Esta semana? Vale.
Xenial.
- Que? - ¿Ti cres…
que a Dra. Namazy me daría uns días libres se llos pido?
Que dis, Conrad? Levamos meses con isto.
Xa o sei.
É que teño un tema familiar.
Igual podes intentalo.
Namazy é famosa por despedir alguén o primeiro día,
pero por que non anoxala antes de empezar?
Non, este traballo é a miña prioridade.
Déixame ver iso.
Vale.
Bos días.
Tes fame?
Quero café.
Agarda. Fuches á cociña?
- Si. - Viute alguén?
Non creo. Non hai ninguén por aquí.
Non?
Merda!
Que hora é?
Non sei. Serán as 10:00 ou 10:15.
- Tiña que levar unha hora levantada. - Tranqui, é sábado.
Si, o sábado anterior aos finais!
Dilo coma se soubese de que estás falando.
O Maratón dos Finais? É algo dos gregos.
Fágoo todos os anos.
É coma as olimpíadas, pero con alcohol.
Non sei se darei superado esta faceta túa de rapaza de irmandade.
Enténdoo no caso de Jere.
Naceu para estar nunha fraternidade. Non hai máis que velo. Pero ti…
Uninme para facer contactos para o meu futuro, parvo.
Coma ti co club gastronómico de Princeton.
Sen faltar. Tranquiliña.
É Mia?
Si.
Que tenro.
Teño que marchar.
Pois marcha.
- Repetimos esta noite? - Dúas noites seguidas? Non.
Xa estivo mal que durmises aquí.
Ei, veña.
Teño que marchar.
Non, ven aquí.
Que pases un bo día, Tay-Tay.
- Conrad, por fin. - Ola, Laur.
Perdoa, estívenche algo ocupado.
Gustaríame comentarche algo.
Este verán traballarei na clínica da que che falei.
Iso é xenial, Connie!
Si. O problema é que empezamos xa
e non sei se me darán días libres.
Así que non podería…
A inauguración.
Se non podes, non pasa nada. Tranquilo.
- Non quero decepcionar a ninguén. - Non o fas.
Sabemos canto desexas estar alí.
Que saibas que túa nai estaría orgullosa.
Grazas, Laur.
Connie, Jer conta contigo para o discurso.
Se cres que non podes ir, deberías avisalo con tempo.
Por suposto. Heino chamar.
Moi ben.
BENVIDOS AO MARATÓN DOS FINAIS
Veña, vamos!
Si!
- Veña. - Delta, meu.
- Preparado? - Si.
A ver, achégate.
- Por favor, non. - Unha pouca, vale? Veña.
Ben.
Vamos, anímate.
Levas toda a semana esperándoo.
Sinto que todos me miran.
Son o fracasado que non se gradúa a tempo.
Vaste graduar. Só che queda un semestre.
Mira, o sol está brillando, o esvaradoiro está esvaradío.
É todo o que che gusta, fóra das tetas e os abdominais.
Que ben me coñeces.
Moi ben. Estás listo para a carreira de parellas?
O actual campión!
- Tes razón. - Será xenial.
Serás a miña parella?
- Taylor! - Si?
- Dille que xogue. - Xoga.
- Non son membro. - Como seleccionadora,
pola presente, declárote membro honorario de Tri-Fi.
Davis, tráesme unha camiseta?
Claro que si, preciosa.
Hoxe sénteste gañador, Davis?
Sempre que teño a Tay cerca.
Tío, vaia merda o do teu semestre.
Xa, meu. Unha merda.
Polo menos así pasarei outro semestre con ela.
- E logo o de…? - Vinde todos!
- Vamos aló! - Iso estivo ben.
- Vale, vamos logo. - Veña.
Vale.
Vamos!
Vas ter que bulir.
Xa estamos.
Arriba. Vamos, adiante.
Si, conseguímolo.
Man dereita, verde.
Feito.
Ei, Jere, é Conrad.
Cóllelo ti? Dille que agora me poño.
Vale.
Diga?
Belly?
- Ola. - Ola.
Está Jer por aí?
Esta aquí ocupado cunha cousa. Espera, a ver se podo…
Non pasa nada, déixao.
Xa o volverei chamar, vale? Veña, abur!
Vale. Adeus.
Ei, tía.
Adiviña quen estudou en París o semestre pasado.
- Belly conseguiu… - Perdoa, podemos falar?
- En privado? - Claro, eu vou xogar.
Grazas.
Aínda non decidín se irei a París.
- Non o andes contando. - Vaia por Deus. Sabíao.
- Non podes pasar de París, Belly. - Non vou pasar. É que…
cando o solicitei,
pensaba que Jere estaría graduado e que eu estaría soa.
Moitas grazas.
Ti sempre estás coas da sororidade ou con Davis.
E ti sempre estás con Jere, así que…
Sabes o pesada que te poñerías
se che dixese que non vou a Nova York
para quedar aquí a fumar maría con Davis.
Xa o sei, pero…
Tía, falamos de París. Jere é rico.
Pode ir verte todo canto queira.
Eu irei unha vez como mínimo.
Xa estou preparando o vestiario.
- Vale. - Si?
- Si. Heino pensar. - Non o penses. Faino.
Non, vouno pensar.
Paro no semáforo e véxote.
Ven aquí, dime o teu nome, moza.
De onde es, que che gusta, que fas.
Quero que me contes máis, moza.
E dime como é que tes
esa cara anxelical,
ese corpo sensual.
Seguro que o pasamos ben, moza.
Marca ti o ritmo,
eu seguireite, moza.
Merda, acordácheste de chamar a teu irmán?
Non, esqueceume. Xa o chamarei despois de cear.
Temos que falar do discurso.
E a ver se o convenzo para que veña o 4 de xullo a Cousins.
Débemo por non vir esquiar no Nadal, así que…
Merda. Escribinlle a meu pai polo do semestre.
Seguro que está enfadado.
Unha mensaxe?
Si, xa o sei.
Sabes? Non pasa nada.
Berrará e xa lle pasará, vale?
Si.
Ola, papá. Escoita,
sei que non che fai graza o tema da graduación, pero…
Que non me fai graza? Non, Jere, non me fai graza.
Tranquilo, papá. Non é para tanto.
- Só será… - Que estea tranquilo?
- É o que acabas de dicirme? - Foi un erro involuntario.
- Síntoo. - Nunca é culpa túa!
Vou ter que pagar outros 20 000 dólares de matrícula.
- Heichos devolver. - Como?
Vas facer quendas extra de socorrista no club?
Iso non é xusto.
Jere, cres que a teu irmán lle pasaría algo semellante?
Non, todos sabemos que é perfecto.
- Compórtate coma un puto adulto. - Xa o fago.
Xa me comporto coma un puto adulto, vale?
Perdoa por quererme divertir na uni.
Tes 21 anos, entendes?
Benvido ao mundo real, non todo é diversión.
Moi ben. Mañá pola mañá farei a transferencia para a matrícula.
Pero terás que devolverme os cartos, Jere.
Sinto que tiveses que oílo.
Non te preocupes.
Agora mesmo non podo ir a esa cea.
De acordo. Non pasa nada.
Chamo a Steven e dígolle que non imos.
Non, creo que ti deberías ir. Eu…
Eu necesito estar só para pensar.
Vale.
Entón vou con Steven no coche e vémonos na festa?
Merda. Si, certo, a festa.
Quérote.
Eu tamén a ti.
Moi ben.
Vémonos despois?
Foi un imbécil. Podes crer que comparou un co outro?
Non.
A ver, sabes que quero moito a Jere.
Pero Adam ten que pagar un semestre
porque el non se parou a ler un correo.
Eu tamén me enfadaría.
Que? Non me mires así, vale?
Sabes que Jere é algo inmaduro. E iso moléstache.
- Non tal. - Veña.
Lembras o de Cabo?
Esqueceu dicirche o da viaxe de primavera.
- Ata rompestes por iso. - Non.
Non rompemos. Só discutimos.
- Discutimos. - Xa.
Ás veces moléstame algún detalle? Claro.
As súas alerxias, por exemplo.
E que deixe os panos cheos de mocos por todas partes.
Gustaríame que fumase menos marihuana?
Tamén. Pero nada diso é tan importante.
Pasamos por cousas serias xuntos.
E ti nin sequera sabes o que é estar de verdade con alguén.
Estou con Mia.
Vin os teus pantalóns, parvo.
- Que teñen de malo? - Digo que os vin…
Vinos no cuarto de Taylor.
Sei que vos deitades.
Non o negues porque mentes fatal.
Non tal. Eu non…
Veña, vale.
Si que eran os meus pantalóns.
A última vez que rompestes,
fíxome prometer que se pensaba en volver contigo,
tería que internala á forza nun hospital psiquiátrico.
- Ti dixéchesme… - Ben o sei.
Acórdome perfectamente.
Non o fixemos a propósito, vale?
Pasou sen máis.
Como?
Vímonos por casualidade en Nova York
cando foi á entrevista para as prácticas.
Diso hai dous meses. Levas enganando a Mia dende aquela?
Si.
E síntome coma un cabrón.
Taylor mais eu nunca estivemos solteiros cando nos deitabamos.
E Mia é xenial, sabes? É xenial.
De verdade. Pero non é…
Taylor?
E que vas facer?
Non che sei. Eu non…
Pero supoño que significa algo, non?
Sempre acabamos volvendo. Parece que nunca remata.
Vale, e que pensa Taylor?
Eu… aínda non me atrevín a preguntarllo.
Sabes que non podes seguir enganando a Mia,
- pase o que pase con Taylor. - Ben o sei.
Tes razón.
- Grazas. - Vale.
¿Agora xa podemos volver ao teu con Jere
e ao que sexa que vos está xerando tanto drama?
Entrei no programa de estudos para ir a París o curso que vén.
Que? Belly, iso…
Espera. Iso é xenial. Que? Parabéns.
Que pasa? É que Jere non quere que vaias?
Jere aínda non sabe nada.
- Que hipócrita, Belly. Si! - Non.
- Rífasme e ocúltaslle cousas. - Non! Síntome coma se…
Síntome coma se o abandonase.
E abandonas o teu soño de ir a París?
Non! O ano que pasou o de Susannah xurei
que sempre estaría con el.
Moi ben. Iso está moi ben, vale?
Pero que Jere repita un semestre non é tan grave coma perder a Susannah.
Verdade?
Ademais, se non lle contas o de París,
non lle darás a oportunidade de madurar,
de demostrarche do que é capaz.
Actuarías tan mal coma Adam.
Vaia. Que duro.
Para iso estou aquí.
- Non me toques na cara. - Non podo nin acariñarte.
Ei, tío. Perdoa, esquecín chamarte.
Non pasa nada, meu. Eu só te chamaba
para falar do tema de mamá, o do discurso e tal.
Si, claro.
Verás, agora non estou para poñerme con iso, así que…
De feito, importaríache escribilo ti só?
Seguro que o fas mellor ca min.
Pasou algo?
Cambiaron os requisitos para graduarse,
así que teño que quedar outro semestre,
e papá reaccionou coma un imbécil. En fin, tanto ten.
- Vaia merda. Síntocho. - Xa.
Non é para tanto, vale?
Moita xente colle un semestre máis.
A xente coma ti non, Connie.
Iso papá deixoumo ben clariño.
Que lle dean. Xa sabes como é.
Non quero aturar as súas merdas na inauguración.
Quero centrarme en mamá
e non nas ganas de zouparlle.
Creme, Jere,
é posible facer as dúas cousas á vez.
Xa.
Bótote en falta.
Parece que pasaron mil anos dende Acción de Grazas.
Podes esperar un momento?
Estame chamando Redbird.
Sabes que, meu? Contéstalle.
Xa falaremos despois, vale?
Vale. Paréceme xenial.
- Abur. - Adeus.
- Mamá. - Ola, Taytie Tot!
Que fas? Onde vas?
A unha festa con Davis.
Que fas na casa un sábado noite? Que pasou?
- Nada. - Onde está Scott?
Xúroche que como ese tío te volva tratar mal, hei…
Para! Non pasou nada. Foi a Rudy's.
Vale.
Pinta o ollo con efecto afumado. Encántame como che queda.
Mamá, é que iso… non se leva.
Que mala es comigo.
É o suadoiro de Steven?
Pensei que o tiraras cando rompestes.
É suaviño.
Meu Deus! Volvedes estar xuntos, non si?
Que? Non. Pero que dis?
Eu pensaba que saía con… Por Deus, como se chama? Gia.
Mia, si.
Rula, dime que non es a outra.
Veña, non dramatices. Non temos nada serio.
Vale. Pero non esquezas isto:
Unha vez que te degradas, xa non hai volta atrás.
E verante coma unha fulana.
Perdoa? Pero iso quen o di?
- Só intento axudarte. - Pois non axudes.
E garda os consellos dos anos 90 para ti.
Porque segundo a túa definición, tanto Steven coma min somos fulanas, vale?
Non digo que sexas unha fulana. Só te comportas coma se o foses.
- Mamá, déixote. - Agarda…
Que fas aquí, parvo?
Vin traer a Belly despois de cearmos.
- Díxenche que tiña plans. - Seino.
Só quería verte antes de marchar.
Pois aquí me tes. Contento?
E agora?
- Ola. - Ola, fermosa.
A túa comida preferida.
Paus de pan gratis con salsa.
Que boa es comigo.
Perdoa polo da cea. Que perdín?
A verdade é que estivemos a falar
de algo que me acaba de pasar.
E logo que che pasou? Ven aquí. Senta.
Lembras que estaba na lista de espera para estudar no estranxeiro?
Lembro. En París.
Iso. Resulta que xa non estou na lista de espera.
Que? Cando?
Onte.
Quería dicircho, pero…
Arruineicho co da miña graduación.
- Non! Non quería espetarcho na cara. - Ei.
É algo impresionante.
Tiñas moitas ganas, isto merece unha celebración.
Xa, pero é que aínda non sei se quero ir.
E se che dixese que prefiro quedar aquí contigo?
- Diría que es parva. - Jere!
Xa sabes que quería que o conseguises.
Levo todo o día dándolle voltas,
pensando que non quero deixarte só,
pero se cadra son eu quen non quere estar soa.
Xa sabes, París está moi lonxe, e alí non coñezo a ninguén.
E se non me gusta?
Vale.
E se che encanta?
Veña, Bells!
Botareite en falta? Non sabes canto.
Pero París é o teu soño.
E quero que os teus soños se cumpran. Merécelo.
Irei visitarte? Pois claro.
Beberemos viño, comeremos filete con patacas,
e farei que probes os caracois.
- Vanche encantar. - Non.
Nunca xamais me gustarán os caracois.
Pero gústasme ti.
Entón irás?
- Irei! - Si!
Si!
Pasamos disto e volvemos ao meu cuarto?
Non te vas librar tan facilmente. Veña.
Vale.
- Veña. Vamos, fermosa. - Vale.
- Ven aquí. - Grazas!
- Toca celebralo. Sube. - Vou.
Hora da festa!
- Que? Mírate. - Non sei se isto é…
Ei, parabéns polo segundo posto hoxe.
Grazas.
- Por certo, son Belly. - Seino. Lacie Barone.
- Bells. - Xenial.
- Ola, Jere. - Ola, Lacie.
Ola. Menos falar e máis festexar.
- Vale. - Que celebramos?
Irei estudar a París.
Vaites! Paseino xenial alí.
Preto do piso de estudantes hai unha panadería boísima.
Si? Como se chama?
Ei, imos por unha bebida. Vamos
Veña, vamos.
Si?
Quérote
e necesítote.
Belly, quérote
a ti.
Nunca cortes a melena, vale?
Vou parecer unha meiga.
Xusto como me gusta.
Vale. Deixarei medrar o pelo para sempre se non volves ameazar con deixar barba.
Gústasme suaviño.
Pola dominación global.
E tamén pola medicina, claro.
Poderías finxir felicidade?
Perdoa. Hoxe foi un día… moi longo.
Aquí tes onde escoller para relaxarte.
Elena devece por botar un foguete.
Non. Non digas iso, por favor.
As relacións dánseme mal. Deberías sabelo mellor ca ninguén.
Para empezar, aquí ninguén falou de relacións.
Deixaches claro que non che interesaban.
Fun eu quen se puxo pesada.
Tanto ten, é auga pasada. Pola amizade.
E por sacar un o mellor do outro.
Namorácheste algunha vez?
- E ti? - Preguntei eu primeiro.
Vale. Pois si.
Cantas veces?
Unha.
Pero ata que punto? Do un ao dez?
Non podes puntuar o namoramento. Ou estás ou non.
Vale, pero puntúao.
Dez.
- Impresionante. - Grazas.
Como vos coñecestes?
Non tivemos que facelo.
Coñecíaa de sempre.
Cando soubeches que a querías?
Non houbo un momento concreto. Foi…
¿Sabes cando segues medio durmido e non sabes que espertaches
ata que te decatas de súpeto?
É así.
Un día, de súpeto…
Espertaches.
Comprendo.
Como se chamaba?
Non es quen de dicilo?
Veña.
Belly.
Coma a moza de teu irmán?
Levas todo este tempo pensando nela?
Primeiro foi moza miña.
Como? Deixoute por el? Que pécora!
- Que? - Non.
Fun un mozo de merda. Nós… rompemos no baile de graduación.
Rompiches con ela no baile?
Tecnicamente deixoume ela, pero…
Basicamente foi culpa miña.
De verdade? Ceo santo!
Fixeches o que fan os tíos cando non se atreven a romper?
O de portarse fatal para que rompa ela?
Non. Que mal.
Entón agora a situación será moi incómoda…
Case nunca os vexo xuntos.
- A ver, a Jere… - E cando si que os ves?
Lembro a primeira vez que estivemos todos xuntos,
e intentaban quitarlle importancia,
pero notábase que estaban moi felices.
Así que eu tamén debía estalo.
Dende aquel momento, souben que non podía estar a soas con ela,
que non podería ocultalo.
Ocultar o que?
Que…
a quería.
Nunca llo dixen mentres estivemos xuntos.
E agora…
Non che sei.
Teño que marchar.
Vale. Invito eu.
Seguro?
- Vai con coidado. - E ti.
Son Jeremiah. Deixa unha mensaxe.
Ola, Jere. Verás, resulta que non poderei ir á inauguración.
Conseguín un traballo e empeza xa, éche algo moi importante.
Así que… Síntoo moito,
pero se precisas axuda co discurso ou co que sexa, dimo. Aquí estarei.
Pero seguro que o farás xenial, así que…
Pois iso. Veña, abur.
Xa saio.
Hoxe está guapísimo, verdade?
Jere sempre está guapo.
Dáme moita envexa que te bicases con el.
O que pasa en Cabo queda en Cabo.
Merda!
- Perdón. - Ei!
Jere! Temos que falar.
- Agora. - Que pasa?
Bicácheste con Lacie nas vacacións?
- Belly… - Por Deus, Jere.
- Meu Deus! - Belly, explicareicho.
- Non te me achegues! - Belly, podo explicalo!
Por favor, Belly.
Belly, espera, por favor!
- Déixame explicarcho! - Explícamo!
Non estabamos xuntos cando pasou, vale? Romperamos.
Ben sabías que non! Non romperamos de verdade.
Eu que ía saber? Pensaba que si.
Eu sabíao, ti tamén deberías!
Non era a miña intención, foi sen querer.
- Sen querer? - Si!
Seica esvaraches e caíches espido enriba dela?
Creo que vou…
Non me toques!
Que fixestes? Quero saber o que pasou.
Que fixestes? Dime o que fixestes!
Deitámonos.
Que te fodan!
Non significou nada para min.
- Xúrocho! - Pero para min si, vale?
Sabes que só estiven con outra persoa.
Seino, si.
Arruináchelo todo. Non volverei confiar en ti.
Bells, non digas iso. Quérote moito!
- Ti es a única, Bells! - Isto non ten amaño!
O que sexa que tiñamos, desapareceu. Perdémolo.
- Podemos recuperalo! - Acabouse.
Non podemos! Nin sequera sei xa se te coñezo.
Belly, agarda!
BASEADA NO LIBRO DE JENNY HAN
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro e coñezo.