W poprzednich odcinkach…
- Chcę, byś mnie pragnął. - I tak jest.
Nie byłam w Cousins.
Bawiłaś się mną, czekając na Conrada.
Nie byłam z Conradem.
Muszę to powiedzieć.
Z nami koniec.
Susannah zmarła.
Tego lata jest inaczej.
Jere, stracimy dom mamy.
- Należy tylko do cioci. - Siostry Susannah?
Ja decyduję, co będzie z domem. Chcę go sprzedać.
Dom to ostatnie, co nas łączy.
Nie odzyskam Susannah.
Nie mogę stracić też Jeremiah i Conrada.
Daj Belly samej to załatwić.
Czuje się podle z powodu chłopaków. Wie, że nawaliła.
- Jadę do Cousins. - Jadę z tobą.
Niespodzianka!
Jest inaczej niż za życia Susannah.
O Boże!
Spodobałoby jej się to. Mnie atmosfera wydaje się bajeczna.
Dasz mi kiedyś drugą szansę?
Nie pozbieram się, jeśli znowu zmienisz zdanie.
Między mną i Conradem nie ma nic.
Między wami zawsze coś będzie.
Dlaczego wszystko przekreśliłeś?
Myślałam, że się kochaliśmy.
Tak było.
Nie pozwól, żeby stracili ten dom.
Zrób dla niej tę ostatnią rzecz.
W porządku.
Dzięki, tato.
W tym domu było sporo migdalenia się.
Nawet wtedy, gdy byłaś irytującą przyjaciółką mojej siory.
Nie chcę stawać między wami.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Daję ci wolność, Conradzie. Eksmituję cię z mojego serca.
Jeremiah.
Chcę ciebie.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Do tej pory cały rok czekałam na lato.
Ten bajeczny czas między czerwcem a sierpniem.
W tym roku nie mogłam doczekać się jesieni.
I studiów.
Stresujesz się?
Nie.
- Powinnam? - Pewnie.
Nie pomagasz.
Ja się stresuję.
No co ty, tato.
COLLEGE W FINCH
WITAMY NOWYCH STUDENTÓW
Dobra.
Taylor.
Zadzwoń do mnie.
Mama na studiach znalazła bratnią duszę.
Ja mam to szczęście, że znalazłam ją wcześniej.
Cześć!
Mam wrażenie, że od zawsze tak było.
Mówiłam wszystkim, że wybrałam Finch, bo to dobra uczelnia.
Mieli wszystko, czego chciałam. I to była prawda.
Ale najbardziej chciałam być blisko niego.
Chciałam być z nim cały rok, nie tylko przez lato.
Tak za tobą tęskniłem.
Ja za tobą też.
Widzieliście się tydzień temu.
Siema. Dzień dobry.
Panie Conklin.
- Hej. - Cześć.
- Jak droga? - Dobrze.
Lucinda! Świetnie wyglądasz.
Steven! Tęsknię, skarbie!
Odezwij się czasem!
Jasne, obiecuję.
Cześć, Tay.
- Weź to. - Dobra.
Super.
Nie palicie się do roboty.
Humor nawet mu dopisuje.
Słyszałam wczoraj przez ścianę, jak płakał,
więc nie powiedziałabym.
Zobaczysz, że zejdą się za tydzień.
- Pomóc panu? - Tak.
- Przepraszam. - Sorki.
Steven, przestań.
Poprawiłem dla ciebie.
Dupku.
Sorki.
Wbiłaś się przed współlokatorką?
Zaklepuj lepsze łóżko.
- Jest dobrze? - Tak.
Jeszcze trochę.
Już.
Dziwię się, że nie mieszkasz z Taylor.
Po co? Żeby wyssała z niej duszę?
Uznałyśmy, że w ten sposób każda zbuduje swoje życie
i znajdzie grono znajomych.
Bardzo dojrzała decyzja. Jestem z ciebie dumna.
- Dzięki. - Jacy dorośli.
Tato, dlaczego? Trzeba było nic nie mówić.
Chodź, Steve-O, lecimy po resztę.
- Nie. - Dawaj.
Zrobisz użytek z mięśni.
Pan może tu sobie posiedzieć.
- Ogarniemy to. - Ale nic mi nie jest.
Nie połam się.
Dziwnie będzie być teraz w domu samej?
Pewnie tak.
Może powinnam wciągnąć się w podcasty true crime?
No co ty.
Znajdź sobie prawdziwe hobby albo nową przyjaciółkę.
Gadasz tak, jakbym nie miała życia.
Bo tak jest.
I zawsze wtrącasz się w nasze sprawy.
A właśnie. Gadałam z Conradem i w tle przemknęła jakaś laska.
Miała na imię Agnes?
Nie wiem, ale chyba dobrze mu tam.
Na to wygląda.
Nie przy ludziach!
Mam coś dla ciebie.
- Jezu, czy to… - Z pierwszego roku studiów.
Beck i ja poznałyśmy się na studiach.
Odkryłyśmy, kim jesteśmy. Tego chcę dla ciebie.
Też tego chcę.
Dobra.
- Jest. - Uwielbiam Jere'a, ale…
- No muszę. - Mamo!
Nie ograniczaj się.
Studia są po to, by poznawać ludzi i próbować nowych rzeczy.
Pozwól sobie na to.
Pozwól sobie odkryć wszystkie możliwe wersje siebie.
Dobrze, obiecuję.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Oto my, trzy lata później.
Znamy się całe życie,
a mimo to wciąż jestem zaskoczona.
Nasz związek był nieunikniony.
Mój chłopak, mój Jeremiah.
Coraz bardziej rozumiem.
Tak powinno być. Jest moim jedynym.
Właśnie tak.
O czym myślisz?
Że nie chcę się ubierać i iść na wykład z psychologii sportowej.
Nie jestem gotowa na zakończenie tego roku.
Od kiedy nie cieszysz się na myśl o lecie?
Od kiedy kończysz uczelnię.
Niedługo nie będziemy już mogli tego robić.
Będziemy to robić do końca życia.
No tak. Wiesz, o co mi chodzi.
Będzie mi tu dziwnie bez ciebie w przyszłym roku.
Nigdy tak nie będzie.
Do Bostonu jest godzina drogi z Finch.
Przed nami całe lato razem w Cousins.
Tak.
Na pewno nie chcesz iść na staż do swojego taty?
Mogę spędzić lato nad finansowymi pierdołami z tatą
albo z moją sympatią
w ulubionym miejscu.
Już wybrałem.
Dobra.
Nie. Jeszcze pięć minut.
Pięć.
Czekaj.
Cholera, to mama.
- Gdzie koszulka? - Nie wiem.
Cześć, mamo.
Hej. Jest z tobą Jeremiah?
Cześć.
Cześć, Jere.
Piszecie już z Conradem przemowę na inaugurację?
Niezupełnie.
Połowa Cousins przyjdzie na otwarcie ogrodu Susannah.
Wiem, ale Conrad…
- Był zajęty. - Rozumiem.
Będę mu wiercić dziurę w brzuchu.
- Ale delikatnie. - Dziękuję.
Mamo, lecę na zajęcia.
Kocham was. Pa!
Kocham cię, pa.
Odprowadzę cię. I tak muszę iść po biret i togę.
To ruchy. Nie chcę się znów spóźnić przez ciebie.
Z tego, co pamiętam,
to ty napisałaś, żebym wpadł się tobą zająć.
I zrobiłeś swoje.
Lecimy, kolego.
„Kolego”? Ja ci dam.
Conrad, mecz w sobotę? Potrzebujemy rozgrywającego.
Napisz mi SMS-a.
Nie mogę się doczekać waszej przemowy! Do zobaczenia!
- Proszę. - Dziękuję.
Ile już minęło?
- Kiedy tam byłeś? - Trochę.
Czasem myślę, że lepiej tam nie wracać.
To normalne.
Czujesz presję, żeby wszystko poszło idealnie?
Oczywiście.
Ale wiem, że nie mam nad tym kontroli.
Próbuję ogarnąć bajzel z tatą.
Z Jere’em dobrze się dogaduję, więc to nie to.
Więc co?
Nie wiem.
Zmieńmy perspektywę.
Zamiast mówić o tym, co może pójść nie tak,
przedstaw mi najlepszą wersję tego dnia.
- OK. - Dobrze.
Weź głęboki wdech.
Opisz mi najlepszą wersję tego dnia.
Wszyscy się dogadują. Nie wiem, co jeszcze.
No dobrze.
Krok po kroku.
Lecisz do Bostonu.
Co dalej?
- Ląduję na czas. - Dobrze.
Bez opóźnień.
Nie ma korków.
Sunę autostradą.
W rekordowym czasie.
Widzę tablicę wjazdową Cousins i czuję się jak w domu.
Wjeżdżam na parking i wszyscy tam są.
Dobrze ci idzie. Mów dalej.
Jere i ja przemawiamy.
Przemowa upamiętniająca mamę jest idealna.
Co widzisz?
Wszystkich mieszkańców.
Tych, którzy kochali mamę.
Nawet tata jest dumny.
Laurel uśmiecha się i płacze jednocześnie.
Steven stoi obok i patrzy na nas, mentalnie nas wspierając.
A obok niego…
Stoi wiele osób, które kochały moją mamę.
- To wszystko? - Tak.
Tak widzę ten dzień.
Cześć, Belly.
Cześć.
Brakuje ci siatkówki?
Nie.
Ale co by było, gdybym wtedy…
nie skoczyła do piłki i nie rozwaliła kolana.
Dziwne, że jedna decyzja wpłynęła na całą przyszłość.
Bez tego nie odkryłabyś psychologii sportu.
Odkryłabym, ale dużo później.
Belly, Jere. Co tam?
Cześć.
- Siema, mała. Jak leci? - Hej, Redbird.
- Gotowy na jutro? - Tak.
Rozwalimy ziomków z Delty na turnieju.
- Zmiażdżymy ich. - Wiadomo.
- Zmiażdżymy. - Grasz z nami?
Nie, sorry. Lecę po biret i togę.
- To na razie. - Do zobaczenia.
- Cześć, koleżanko. - Pa.
Pojutrze możesz przestać udawać, że lubisz moje bractwo.
Boże, nie mogę się doczekać.
Żartuję. Nie nienawidzę twojego bractwa
aż tak bardzo.
Widzimy się na stołówce?
Nie mogę. Uczę się z Taylor i Aniką.
Obiecuję, że wpadnę później.
OK.
- Cześć. - Pa, Bells.
Conklin, umów calla z założycielami Paisley.
Po co? Kiepsko im idzie. Przepuścili kupę kasy.
Przypomnij mi,
które z nas jest seniorem, a które idealizowanym stażystą?
Pracuję tu już pół roku…
Wiem. Skończyłeś Princeton szybciej i z wyróżnieniem.
Opowiedz o tym jeszcze raz, bo przecież nie mam co robić.
Dobry pomysł z tą analizą firmy Nectar.
Dziękuję.
Ciekawa pozycja. Dyskretna, ale ma potencjał.
Trafiłeś w sedno. Tak trzymaj.
Ludzie cię dostrzegają.
Pięknie udajesz, że nie masz wyjebane na tę pracę.
- Bo nie mam. - Ale jej nie kochasz.
Kto kocha swoją pracę?
Ja.
Masz niezdrowe podejście do pracy.
- Dobra. - To tylko praca.
Tu nie ma miejsca na uczucia.
Szkoda, że dzisiejszej młodzieży brakuje pasji.
Że co? Jesteś starsza ode mnie o dwa lata.
Trzy. I jesteś moim podwładnym.
Idziesz na happy hour?
Czy przegapiłbym sączenie whisky z finansistami?
Brzmi kusząco,
ale mam obowiązki.
Odrobina pasji dobrze ci zrobi, Conklin.
Właśnie tak.
Nie możesz komuś za to płacić?
Kochasz moje stopy, psycholu.
Nie. Kocham…
twój pępek!
Przestań go wąchać!
Nie mogę.
- Cholera. - Taylor.
To moja siostra?
Cholera jasna!
Co tam?
Co tak wcześnie?
Jestem na czas.
Chcesz uczyć się ze mną i Aniką czy jesteś zbyt zajęta?
Nie jestem.
Wstałam z drzemki.
Ubiorę się i przyjdę do biblioteki.
Dobra.
Przecież nie podkabluję, że jest tu twój chłopak.
Co? Nie ma go tu.
Pochwal Davisa za to, że pozbył się szarego dresu.
- Zostawiał niewiele dla wyobraźni. - To moje spodnie.
Męskie są modne.
Dobra.
Widzimy się w bibliotece. Pa, Davis.
Gdzie twój goguś? Na wyprzedaży dresów w Uniqlo?
Proszę cię. Jest piątkowy wieczór. To ma być poważny związek?
Tak. Chce spędzić lato w Nowym Jorku,
bo będę tam na stażu. Nie wytrzymuje beze mnie.
Ale spoko, to nie jest poważny związek.
Koleś nie umie się ogarnąć, żeby nosić spodnie z rozporkiem,
a ma ogarnąć lato w Nowym Jorku?
Niech ci będzie.
Nie udawaj zazdrosnego.
Nie jestem…
Nie udajesz czy nie jesteś zazdrosny?
I to, i to.
Żadne z tych.
Nie wiem.
Mieszasz mi w głowie.
Ja?
Tak. Dlaczego?
Mam być zazdrosny?
Nie.
Chcę cię takiego.
Żadnych dram.
Żadnych warunków.
Tylko wtedy nam się układa.
Muszę iść się uczyć.
Co?
Nic.
Co tak patrzysz?
Rozmyślam tylko.
O Boże!
- Co? - Co jest?
Dostałam się na studia za granicą.
Nie chrzań. Serio?
Tak. Ktoś zrezygnował.
Jezu, Belly. Semestr jesienny w Paryżu? Zajebiście!
Sama nie wiem. Pogodziłam się z myślą, że będę tu.
Zapisałam się już na zajęcia.
Miałyśmy wynająć mieszkanie razem.
O to się nie martw.
Zamieszkam na Pine Street z Shani i Rachel.
Przegapię też wydarzenia związane z ostatnim rokiem.
Kogo to obchodzi?
Ogarnij to z Jere'em w tym tygodniu.
Masz szansę jechać do Paryża. Tego Paryża.
Jedziesz.
Wpadnę cię odwiedzić.
Ja też. Chcę iść do Chanel na Rue Kamben.
„Cambon”.
Cambon.
Tak się cieszę. Lecę do Paryża!
- Do Paryża! - No tak.
Nie uwierzysz, ale…
Co się stało? Jesteś chory?
Nie. Jestem idiotą i nie skończę studiów.
Jak to?
Poszedłem po biret i nie było mnie na liście.
Pewnie zaszła pomyłka.
Nie. Muszę wychodzić kilka wykładów podstawowych,
bo zmieniłem kierunek
i nie zaliczyli mi poprzednich.
Kurczę. Tak mi przykro.
Będę starym bykiem w auli pełnej dzieciaków.
Jaka siara.
Nie ma się czego wstydzić.
Przytul się.
Przynajmniej spędzimy razem więcej czasu.
Tak.
Co chciałaś mi powiedzieć?
Przyłapałam Taylor i Davisa
po stosunku.
Nie widziałam go, ale jego spodnie.
Taylor zaczęła coś kręcić…
Boże, wiem, czyje to spodnie.
Stevena!
Od jakiegoś durnego projektanta.
Widziałam, jak pindrzył się w nich przed lustrem.
- Znowu się bzykają. - Nie mam siły się dziwić.
Przecież Taylor ma Davisa, a Steven ma Mię.
Jeszcze nie zdradzali innych ze sobą.
Nie mam ochoty analizować ich związku.
Dobra, sorki.
Idziemy na nocne gofry?
Nie. Chcę tylko pobyć z tobą. Przytulisz mnie?
Dobrze.
Będę przy tobie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Jeszcze nie poszedłeś? - No.
Czekałem, aż twoje koleżanki wyjdą,
ale później przyszło ich więcej.
Było dużo darcia się,
a potem zasnąłem.
Grały w Osadników z Catanu.
Teraz wszystkie są w barze, więc możesz się wymknąć.
Dobra.
Albo mogę zostać na noc.
Nie robimy nocowanek.
Fakt.
To nie będziemy spać.
- Tu jesteś. - Cześć, Agnes.
Uczysz się? Wiesz, że rok się już skoczył?
Czytam artykuł dr Namazy na temat intensywnej opieki.
Chcę się przygotować, bo przeszliśmy do ostatniego etapu.
Może tobie się nie spieszy i tylko ja tak mam…
Skoro jesteśmy w temacie…
Wybrali kogoś?
Tak.
Mnie.
- Stara! - No.
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Należało ci się. - Dzięki.
I ciebie.
- Udało nam się. - Chore.
- I to jak. Gratuluję. - Sorki, ale musiałam. Gratki.
Idziemy to jutro opić?
- Jasne. - Wiadomo.
Mamy zacząć w tym tygodniu.
Co takiego?
Świetnie.
Co jest?
Myślisz, że dr Namazy dałaby mi kilka dni wolnego?
Conrad, no co ty? Pracowaliśmy na to miesiącami.
Wiem.
Ale mam sprawy rodzinne.
Zapytaj ją.
Namazy potrafi wywalić już pierwszego dnia, ale spoko,
wnerwij ją, zanim zaczniemy robotę.
Nie. Ta praca jest moim priorytetem.
Pokaż.
OK.
Dzień dobry.
Tosta?
Kawy.
Chwila. Byłeś w kuchni?
- Tak. - Ktoś cię widział?
Nie sądzę. O dziwo, prawie nikogo tu nie ma.
Serio?
Jasna cholera.
Która godzina?
Nie wiem. 10.15?
- Miałam wstać godzinę temu. - Luz, jest sobota.
Ostatnia sobota przed sesją!
Nic z tego nie rozumiem.
No turniej, halo? Między stowarzyszeniami na uczelni.
Biorę w tym udział co rok.
Taka nasza olimpiada, ale z chlaniem.
Nigdy do mnie nie dotrze, że jesteś w stowarzyszeniu studentek.
Kapuję Jere’a.
Jest urodzonym członkiem bractwa. Widać to jak na dłoni. Ale ty?
Zapisałam się, żeby nawiązać kontakty na przyszłość.
Ty miałeś swój klubik stołówkowy na Princeton.
Atak osobisty. Luzik.
To Mia?
Tak.
Słodko.
Powinienem już iść.
To idź.
- Powtórzymy to wieczorem? - Dwa razy z rzędu? Nie.
Wystarczy, że tu nocowałeś.
No weź.
Muszę lecieć.
Nie. Chodź tu.
Miłego dnia, Tay-Tay.
- Conrad, nareszcie. - Cześć.
Byłem bardzo zajęty.
I o tym chciałem pogadać.
Dostałem staż na lato w klinice, o której ci mówiłem.
Fantastycznie!
Problem w tym, że muszę zacząć od razu.
Nie wiem, czy dostanę wolne.
Mogę nie dojechać na…
Inaugurację.
Nic się nie stanie, jeśli nie dasz rady.
- Nie chcę nikogo zawieść. - Przestań.
Wiemy, że bardzo ci zależy.
Mama pękałaby z dumy.
Dzięki.
Jere myśli, że wygłosicie przemowę razem.
Jeśli plany się zmieniły, daj mu znać.
Jasne, zadzwonię do niego.
Dobrze.
TURNIEJ STUDENCKI
Dawajcie!
- Dalej! - Delta, ziomek.
- Gotowy? - Tak.
Chodź tu.
- Daj spokój. - Nałożę tylko trochę. Daj mi.
Dobrze.
Uszy do góry.
Czekałeś na to cały tydzień.
Wszyscy się na mnie gapią.
Czuję się jak frajer, który uwalił studia.
Przecież je skończysz, tylko semestr później.
Słoneczko świeci, ślizgawka jest śliska.
Do pełni szczęścia brakuje ci cycków i kaloryferów.
Znasz mnie na wylot.
Gotowy na bieg trójnożny?
Mój mistrz!
- Fakt. - Będzie super.
Pobiegniemy razem?
- Taylor. - No?
- Niech gra z nami. - No graj.
- Nie należę do klubu. - Tu przewodnicząca.
Mianuję cię na członkinię honorową.
Davis, daj koszulkę.
Proszę, skarbie.
Czujesz się jak zwycięzca?
Z Tay – zawsze.
Peszek, że musisz wychodzić jeszcze semestr.
Gówniana sprawa.
Przynajmniej spędzę go z moją laską.
- A co z… - Lecimy!
- Ciśniemy! - To było dobre.
- Zaczynamy. - Chodź.
OK.
Dawajcie!
Ruchy, bo przegramy.
Damy radę.
Wstawaj. Lecimy!
Udało się.
Prawa ręka na zielone.
Mam.
Dzwoni Conrad.
Odbierz. Powiedz mu, że zaraz podejdę.
Jasne.
Halo?
Belly?
- Hej. - Cześć.
Jest tam Jere?
Jest zajęty. Zawołam go.
Nie musisz.
Zadzwonię później. Pa!
OK. Pa.
Kochana.
Zgadnij, kto był poprzedni semestr w Paryżu?
- Belly dowiedziała się… - Możemy pogadać?
- W cztery oczy? - Lecę w coś zagrać.
Luz.
Jeszcze się nie zdecydowałam.
- Możesz nikomu nie mówić? - Jezu, wiedziałam.
- Nie rezygnuj z Paryża. - Nie rezygnuję.
Gdy się zgłosiłam,
myślałam, że Jere skończy studia i będę tu całkiem sama.
Wielkie dzięki.
Ciągle jesteś w stowarzyszeniu albo z Davisem.
A ty jesteś z Jere’em, więc?
Ty byś mnie opieprzyła,
gdybym gadała, że nie jadę do Nowego Jorku,
bo wolę walić bonga z Davisem.
Wiem, ale…
Kochana, to Paryż. Jere jest bogaty.
Może latać cały czas.
Ja też przylecę przynajmniej raz.
Już planuję swoje paryskie stylówki.
- Dobra. - Tak?
- Przemyślę to. - Nie myśl, tylko rób.
Nie, pomyślę o tym.
Stoję na światłach Obok mnie ślicznotka
Powiedz, jak ci na imię, mała
Powiedz, skąd jesteś Co robisz i co lubisz
Chcę cię poznać bliżej
Powiedz mi
Kto ci dał, mała
Taką śliczną buzię i ciało
Moglibyśmy nieźle się zabawić
Wolisz szybko czy wolno?
To ty narzucasz tempo, mała
Kurczę, oddzwoniłeś do brata?
Nie. Zadzwonię po kolacji.
Musimy pogadać o przemówieniu.
Chcę go przekonać, żeby wpadł do Cousins na czwartego lipca.
Jest mi to winien, bo nie przyleciał na narty w święta.
Napisałem do taty SMS-a o uczelni.
Pewnie jest wkurzony.
SMS-a, serio?
Wiem, słabe.
Jakoś to będzie.
Podrze się, a potem uspokoi.
No.
Cześć, tato.
Pewnie nie cieszysz się, że nie kończę studiów, ale…
Nie, Jere, nie cieszę się.
Tato, wyluzuj. To nic takiego.
- Po prostu… - Mam się wyluzować?
- Coś ty powiedział? - To był durny błąd.
- Sorry. - Nigdy nie twoja wina!
Teraz muszę wyskoczyć z kolejnych 20 tysięcy.
- Zwrócę ci. - Z czego?
Pójdziesz na dodatkowe zmiany jako ratownik w klubie?
Tato, to nie fair.
Myślisz, że twój brat pozwoliłby na coś takiego?
Nie, bo Conrad jest ideałem.
- Wydoroślej, do cholery. - Jestem dorosły.
Wydoroślałem, dobra?
Chciałem trochę zabawić się na studiach.
Masz 21 lat. Rozumiesz?
Prawdziwe życie to nie ciągła zabawa.
Dobrze. Zrobię rano przelew na konto uczelni.
Masz mi za to oddać.
Przykro mi, że to słyszałaś.
Nie przejmuj się.
Odechciało mi się jechać na kolację.
Rozumiem.
Powiem Stevenowi, że nie przyjedziemy.
Nie. Idź sama.
Ja muszę przemyśleć parę rzeczy.
OK.
Pojadę ze Stevenem. Widzimy się na imprezie?
Cholera, zapomniałem o tym.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobra.
Do zobaczenia.
Co za kutas. Dasz wiarę, że porównał ich do siebie?
Nie.
Wiesz, że uwielbiam Jere’a.
Ale jego tata musi wybulić za semestr,
bo Jere nie doczytał e-maila.
Też bym się wkurzył.
Nie patrz tak na mnie.
Wiesz, że bywa nieogarnięty i też cię to wnerwia.
- Nie. - No weź.
Dobra. Pamiętasz, co było z Cabo?
Powiedział ci o wyjeździe na ostatnią chwilę.
- Przez to zerwaliście. - Nie.
Tylko się pokłóciliśmy.
- Serio. - Akurat.
Dobra, wnerwiają mnie czasem drobnostki.
Jego katar sienny,
porozwalane wszędzie, zasmarkane chusteczki.
Czy chciałabym, żeby palił mniej trawki?
Tak. Ale to bez znaczenia.
Bo przeszliśmy przez wiele.
Bez urazy, ale nie wiesz, jak to jest być z kimś.
Jestem z Mią.
Widziałam twoje portki, łajzo.
- Co z nimi nie tak? - Widziałam je…
Widziałam je u Taylor.
Wiem, że się spotykacie.
Nie kłam, bo robisz to tragicznie.
Wcale nie…
Dobra.
Tak, to były moje spodnie.
Po waszym ostatnim zerwaniu
kazała mi przysiąc, że jeśli zechce się z tobą zejść,
to mam ją dać na oddział zamknięty.
- Powiedziałeś mi… - Pamiętam.
Pamiętam.
Nie planowaliśmy tego.
To się po prostu stało.
Ale jak?
Wpadliśmy na siebie w Nowym Jorku,
gdy była tam na rozmowie o staż.
Więc zdradzasz Mię od dwóch miesięcy?
Tak.
Czuję się jak dupek.
Taylor i ja nie byliśmy singlami, gdy się spotykaliśmy.
Mia jest świetna.
Naprawdę. Ale nie jest…
Taylor?
Co zamierzasz?
Nie wiem.
To musi coś znaczyć. Prawda?
Wciąż do siebie wracamy. Ten związek nigdy się nie kończy.
Co sądzi o tym Taylor?
Nie miałem odwagi jej zapytać.
Nie możesz tak zwodzić Mii.
- Niezależnie od sytuacji z Taylor. - Wiem.
Masz rację.
- Dziękuję. - OK.
Wróćmy do ciebie i Jere’a.
O co się tak spinacie?
Dostałam się na wymianę do Paryża w przyszłym roku.
Co? Belly!
To świetnie. Gratulacje.
Co jest? Jere nie chce, żebyś leciała?
Nie wie, że się dostałam.
- Ty hipokrytko! - Nieprawda.
- Winisz mnie, a jemu nic nie mówisz. - Nie. Po prostu…
Wyjeżdżając, porzuciłabym go.
No i? Wolisz porzucić marzenia o Paryżu?
Nie! Po śmierci Susannah obiecałam mu,
że zawsze będę przy nim.
Rozumiem cię doskonale.
Ale jego powtórka semestru to nie to samo, co śmierć Susannah.
Prawda?
Jeśli nie powiesz mu o Paryżu,
nie dasz mu szansy się wykazać.
Nie będzie mógł ci pokazać, na co go stać.
Stajesz na równi z Adamem.
Jesteś okrutny.
Taka moja rola.
- Zabieraj łapy. - Broń Boże, żebym okazał ci miłość.
Sorki, zapomniałem oddzwonić.
Nie ma sprawy, stary. Dzwonię, żeby pogadać
o ceremonii dla mamy i tym przemówieniu.
Dobra.
Nie mam ochoty nad tym teraz pracować.
Możesz napisać ją sam?
Tobie i tak wyjdzie to lepiej.
Co się dzieje?
Po zmianie kierunku zmieniły się wymagania.
Muszę wychodzić jeszcze jeden semestr
i dlatego tacie odpieprza.
- Lipa. Przykro mi. - Luz.
Przecież to nic takiego.
Wiele osób chodzi dodatkowy semestr.
Ale nie tacy jak ty,
co tata mi wypomniał.
Walić go. Wiesz, jaki jest.
Wkurza mnie, że spieprzy mi inaugurację.
Chcę myśleć o mamie,
a nie o tym, żeby walnąć go w jaja.
Wierz mi,
że można myśleć o obu rzeczach jednocześnie.
Dobra.
Tęsknię za tobą.
Wydaje się, że Święto Dziękczynienia było milion lat temu.
Poczekasz chwilę?
Mam Redbirda na drugiej linii.
Dobra, odbierz.
Pogadamy później.
W porządku.
- Pa. - Do zobaczenia.
- Cześć, mamo. - Hej, Taytie Tot!
Co robisz? Dokąd idziesz?
Na imprezę do bractwa Davisa.
Czemu siedzisz w domu w sobotę? Co się stało?
- Nic. - Gdzie Scott?
Jeśli znów cię źle potraktuje, to sama…
Przestań. Wszystko gra. Poszedł do Rudy’ego.
Dobra.
Zrób sobie smokey eye. Pięknie ci w nim.
Mamo, to nie jest już na czasie.
Ale z ciebie wredota.
Czy to bluza Stevena?
Nie wywaliłaś jej po ostatnim rozstaniu?
Jest miękka.
Jezu! Wróciliście do siebie, prawda?
Nie. O czym ty mówisz?
On się nie umawia z kimś? Jezu, jak jej było? Gia?
Tak. Mia.
Powiedz, że nie jesteś tą drugą.
Jezu, nie dramatyzuj. To nic takiego.
Dobra, ale pamiętaj o jednym.
Sponiewierasz się raz, to nie będzie odwrotu.
Potem będziesz już dziwką.
Słucham? I kto to mówi?
- Próbuję ci pomóc. - To przestań.
Zatrzymaj te rady z lat 90. dla siebie.
Z twojej definicji wynika, że ja i Steven jesteśmy dziwkami.
Nie mówię, że jesteś dziwką. Ale tak zachowuje się dziwka.
- Muszę lecieć, mamo. - Czekaj…
Co tu robisz, głuptasie?
Odstawiłem Belly po kolacji na imprezę.
- Mówiłam, że jestem zajęta. - Wiem.
Chciałem cię zobaczyć, zanim odjadę.
No to proszę. Zadowolony?
A teraz?
- Cześć. - Cześć, piękna.
Przyniosłam twój specjał.
Darmowe grissini z sosem.
Jesteś dla mnie taka dobra.
Przepraszam za kolację. Co mnie ominęło?
Gadaliśmy o tym,
co słychać u mnie.
Więc co słychać? Siadaj.
Pamiętasz, że byłam na liście rezerwowych na studia za granicą?
Te w Paryżu.
Dowiedziałam się, że już nie jestem na liście rezerwowych.
Kiedy?
Wczoraj.
Miałam ci powiedzieć…
Ale chrzaniłem o swoich studiach.
- Nie. Nie chciałam cię obarczać… - Przestań.
To fantastyczne wieści.
Bardzo tego chciałaś. Musimy to uczcić.
Nie wiem jeszcze, czy pojadę.
A gdybym powiedziała, że chcę zostać tu z tobą?
- Uznałbym cię za idiotkę. - Jere!
Chcę, żebyś jechała.
Cały dzień myślałam o tym,
że nie chcę zostawiać się samego.
Może to ja nie chcę być sama?
Paryż jest tak daleko i nikogo tam nie znam.
A jak mi się nie spodoba?
To luz.
A jak ci się spodoba?
No weź!
Będę szaleć z tęsknoty za tobą.
Ale marzysz o Paryżu.
Chcę, żeby wszystkie twoje marzenia się spełniły.
Czy wpadnę? Na bank.
Będziemy pić wino, jeść steki z frytkami.
Namówię cię na ślimaki.
- Pokochasz je. - Nie.
W żadnym wypadku.
Ale kocham ciebie.
Więc jedziesz?
- Jadę! - Tak!
Zmywamy się stąd i jedziemy do mnie?
Tak łatwo się nie wywiniesz. Idziemy.
Dobra.
- Chodź, piękna. - OK.
- Proszę. - Dziękuję.
- Pora świętować. Wskakuj. - Dobra.
Czas na imprezę!
- No proszę. - Nie wiem…
Gratuluję drugiego miejsca.
Dziękuję.
- Jestem Belly. - Wiem. Lacie Barone.
- Chodź. - Super.
- Hej, Jere. - Cześć, Lacie.
Mniej gadania, więcej świętowania.
- Idziemy. - Co świętujemy?
Jadę na studia do Paryża.
Racja. Świetnie się tam bawiłam.
Obok akademika jest świetna mała piekarnia.
Jak się nazywa?
Chodźmy na drinka.
Idziemy.
Co nie?
Kocham cię
Potrzebuję cię
Belly, kocham cię
Naprawdę
Nigdy nie obcinaj włosów.
Muszę. Nie chcę być jak wiedźma.
Lubię moją wiedźmę.
Nigdy ich nie zetnę, jeśli odpuścisz z hodowaniem brody.
Wolę cię bez zarostu.
Za globalną dominację.
I oczywiście za medycynę.
Możesz udawać szczęśliwego?
Przepraszam, ale miałem długi dzień.
Widzę, że sporo cię rozprasza.
Elena chce, żebyś w nią zamoczył.
Nie mów tak, proszę.
Nie układa mi się w związkach. Doskonale o tym wiesz.
Nikt nie mówił o związku.
Od początku było jasne, że go nie szukasz.
To ja naciskałam na temat.
Stare dzieje. Za przyjaźń.
I wzajemne pchanie się na szczyt.
Byłeś kiedyś zakochany?
- A ty? - Spytałam pierwsza.
Dobra. Tak.
Ile razy?
Raz.
Jak bardzo? W skali od 1 do 10.
Tego nie mierzy się skalą. Jesteś zakochana albo nie.
Ale gdybyś musiał?
Dziesięć.
- Robi wrażenie. - Dzięki.
Jak się poznaliście?
Nie poznaliśmy się.
Znałem ją od zawsze.
Kiedy poczułeś, że to miłość?
To nie była jedna chwila.
Było jak w półśnie. Człowiek nie wie, że już nie śpi,
aż w końcu się budzi.
Tak było ze mną.
Pewnego dnia…
Obudziłeś się.
Kapuję.
Jak miała na imię?
Nie przejdzie ci przez usta?
No weź.
Belly.
Dziewczyna twojego brata?
Do niej cały czas usychasz z tęsknoty?
Najpierw chodziła ze mną.
Rzuciła cię dla niego? Suka jedna!
- Serio? - To nie tak.
Byłem gównianym chłopakiem. Zerwaliśmy na balu maturalnym.
Zerwałeś z nią na jej balu?
Właściwie to ona ze mną.
Ale grunt przygotowałem ja.
Serio? Boże!
Byłeś tchórzliwym dupkiem, który boi się zerwać z laską,
więc jest kutasem, żeby to ona zerwała?
Chryste.
Teraz jest niezręcznie?
Rzadko widuję ich razem.
- Czasem widzę się z bratem. - Ale co wtedy?
Pamiętam pierwsze wspólne spotkanie.
Hamowali się przy mnie,
ale widziałem, że byli szczęśliwi.
Więc też musiałem być szczęśliwy.
Wtedy zrozumiałem, że nie mogę być z nią sam na sam,
bo nie będę mógł tego zmilczeć.
Czego?
Że…
ją kochałem.
Gdy byliśmy razem, nie mówiłem jej tego.
A teraz…
Sam nie wiem.
Muszę lecieć.
OK. Zapłacę.
Na pewno?
- Wracaj bezpiecznie. - Ty też.
Tu Jeremiah. Zostaw wiadomość.
Jere, nie będzie mnie na inauguracji.
Wkrótce zaczynam pracę, na której mi zależy.
Bardzo mi przykro.
Jeśli potrzebujesz pomocy z przemową, daj znać.
Choć myślę, że poradzisz sobie świetnie.
To cześć.
Chwileczkę.
Wygląda dziś seksownie.
Jeremiah zawsze jest sexy.
Zazdroszczę ci, że się bzyknęliście.
Co dzieje się w Cabo, zostaje w Cabo.
Cholera!
Przepraszam.
Jere! Musimy pogadać.
- Teraz. - Co jest?
Spałeś z Lacie podczas ferii wiosennych?
- Belly… - Jezu, Jere.
- O Boże! - Mogę to wyjaśnić.
- Nie! Zostaw mnie. - Daj sobie wyjaśnić!
Belly, proszę.
Belly, czekaj!
- Daj mi wyjaśnić! - No słucham!
To się stało, gdy ze sobą zerwaliśmy.
Wiedziałeś, że nie zerwaliśmy! Tak nie było!
Skąd miałem wiedzieć? Dla mnie było.
Powinieneś był to wiedzieć!
Nie chciałem tego. Popełniłem błąd.
- Błąd? - Tak!
Przewróciłeś się i upadłeś na nią nagi?
Zaraz…
Nie dotykaj mnie!
Co robiliście? Chcę dokładnie wiedzieć.
Mów, co robiliście!
Uprawialiśmy seks.
Pierdol się!
To nic dla mnie nie znaczyło.
- Przysięgam! - Ale dla mnie to coś znaczy! Jasne?
Wiesz, że przed tobą byłam tylko z jednym.
Wiem.
Wszystko zepsułeś. Już nigdy ci nie zaufam.
Nie mów tak. Bardzo cię kocham!
- Ciebie i nikogo innego! Proszę! - To koniec!
Z naszego związku nie zostało nic.
- Odbudujmy go! - Straciliśmy go dziś.
Nie. W ogóle cię nie poznaję.
Czekaj!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JENNY HAN
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger