Anteriormente en O verán no que me namorei…
Díxenlle a todo o mundo que escollera Finch porque era boa.
Pero era máis certo aínda que quería estar preto del.
Velaquí estamos.
Imos facer isto o resto das nosas vidas.
- Estou no programa de estudos! - París?
Conrad e ti estades preparando o discurso de inauguración?
Media Cousins irá en memoria de túa nai.
Fun polo traxe da graduación e non estaba na lista. Non me gradúo.
Sempre acabamos volvendo. Parece que nunca remata.
Traballarei na clínica.
- Namorácheste? - Unha vez.
Como se chamaba?
- Belly. - Coma a moza de teu irmán?
Ola, Jere. Verás, resulta que non poderei ir á inauguración.
O que pasa en Cabo queda en Cabo.
Bicácheste con Lacie nas vacacións?
- Merda. - Non estabamos xuntos.
Non significou nada.
- Pero para min si! - Xúrocho!
Arruináchelo todo.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Bells, e se imos por un café?
Dixeras que se non sacabas como mínimo un notable no exame de Ética de Medios
estabas ben fodido.
Vale. Que aburrida es.
Agarda. Isto que é?
"Aviso importante sobre o voo a Cabo"? Dende cando vas ir a Cabo?
Xa cho dixera. Collín un voo de último minuto.
De me dicires que ías a México, lembraríao.
Bells, serán as miñas últimas vacacións. E ti estarás en Filadelfia.
Xa, pero quedamos de vernos en Cousins.
Pensaba que querías pasar máis tempo con teu pai.
Non me fagas sentir culpable polo de meu pai. Vímonos hai uns días.
Pasou algo entre vós? Estás de mal humor dende aquela.
Algo peor que visitar a tumba de miña nai? Non.
Veña, ho. Iso non é xusto. Coido que estás sendo un tanto egoísta.
Vale, perdoa. Podes parar de criticarme? Se queres vir a Cabo, pois vente.
Non pinto nada na vosa viaxe de tíos.
Non van só tíos. Van rapazas tamén.
Invitastes rapazas, pero as noivas non. Xenial.
Mira, non me interesan os concursos de camisetas molladas
- ou o que sexa que imaxines. - Non é iso.
- Logo que é? - Pero que che pasa?
Ti es o que non me di onde vas.
Porque detestas o tema das fraternidades.
Cando dixen eu tal?
Non o dis, pero vese que nos xulgas.
Perdoa por ser un parvo que vai suspender o semestre.
Perdoa por quererme divertir.
Perdoa por non sacar deces en todo
e estudar medicina coma Conrad.
Meu Deus! Non che teño culpa do teu complexo de inferioridade.
- A que vén iso? - Mira,
non o empecei eu. Igual llo debes a teu pai.
Vaia. Se pensas que son tan parvo e egoísta,
por que saes comigo? Non che farei perder o tempo.
Non sexas ridículo.
Cres que todo o que fago é ridículo e xa estou farto. Acabouse.
- En serio? - Si, en serio.
- Pois se pensas iso… - Penso, si.
- Xenial! Pois adeus. - Adeus!
Pasei as vacacións na casa e seguiamos sen falar.
Non podo crer que leve xa cinco días sen escribirme.
Tampouco lle escribiches ti a el, non si?
Pero el foi quen empezou a lea sen vir a conto.
Por que non vés comigo un par de días a Nova York?
Podemos ver a cidade cando fracase na entrevista.
- Estou demasiado triste. - Deixa o Instagram.
Aínda non entendo que raios pasou.
Déixame ver.
- Vale, marcho! - Adeus, mamá.
o que pasa en cabo
A boa noticia é que parece desfeito.
Sabía que estaba mal polo das notas, pero…
Non te obsesiones. Se queres saber que lle pasa, pregunta.
- Xa, pero el é quen… - Falade cando volva.
Os tíos son coma os cans. Foxen cando a cagan.
E mesmo o mellor mozo do mundo mete a zoca ás veces.
Sabes que o está pasando mal. A ver, é Jere.
Es o aire que respira. Non pode vivir sen ti.
Pensaba que Taylor tiña razón,
así que fun onda el cando remataron as vacacións.
De verdade non ías vir verme?
Armas unha lea, marchas sen máis
- e non sei de ti nunha semana. - Son un imbécil, Belly.
Cagueina, e cagueina moito.
Ei, non pasa nada.
Non, claro que pasa.
Tiven unha semana de merda e pagueino contigo.
Síntoo. Perdóame, Belly.
A ver, tivemos unha pelexa. Tampouco é a fin do mundo.
Queres dicir que…?
Entón queres que volvamos?
É que nunca o deixamos.
Belly, cando estiven en Cabo…
Eu pensaba…
- Ei. - Pensaba que…
Non podo crer que case te perdo por unha parvada.
Nunca me perderás.
Tróuxenche isto. Estaba na praia e pensaba en ti.
Non sabía nin se volveriamos falar.
É unha parvada.
- Non tes que poñela. - Non. Encántame.
Quérote.
Puta chilindrada!
Dime que teño que facer. Ódiome a min mesmo. Perdóame.
Veu Taylor.
- Estou durmindo. - Vale.
Está durmindo.
- Só quero falar con ela. - Precisa descansar.
Ben. Tróuxenlle un burrito para almorzar.
Con extra de beicon, como lle gusta. Asegúrate de que coma.
Vale. Abur.
Belly, xúroche que non sabía nada do de Lacie.
Sabes que os mataría por ti aos dous, non?
Chámame, por favor. Ti só chámame.
- Non te me achegues… - Tay…
- …se non queres quedar sen bólas. - Como está?
Non o sei. Tampouco me fala.
A túa amante é da miña sororidade. Son culpable por asociación.
- Oe, Taylor. - Sempre estiven da túa parte.
Era a fan número un do equipo Jeremiah
e ti só es un traidor que fode nun jacuzzi!
- É horrible! - É que romperamos.
Non é certo. Non te vas librar tirando de supostos tecnicismos.
Acababades de romper, Jeremiah.
E tráeslle esa merda de pulseira feita de cunchas para desculparte.
Pero que che pasa? Como se che ocorre?
- Es experta en infidelidade? - Que?
Xa me oíches. Como están Davis e Mia?
Non lle deas a volta. Ti tiñas que ser a parella ideal.
Ti eras quen a merecía. Pero non a mereces, nunca o fixeches.
Liscas de aquí?
Son Taylor. Deixa unha mensaxe.
Adam convocoute para a reunión, non?
Pois si. Será un domingo moi divertido,
sentadiño mentres os adultos falan.
Liches o informe que che mandei o venres?
- Lin, si. - Logo viches o de StarcadeX?
Esa empresa nova de videoxogos?
Meu Deus. Sabía que eras gamer.
Vaia, es un tópico andante.
Non, tranquiliña, vale? Eu programaba cousas desas.
Enxeñaría informática en Princeton.
- Recordas? - Por suposto. Como esquecelo?
Puxéchelo na túa firma nos correos.
Faime un favor, queres?
Primeiro le o informe. Despois xa chamarás a túa moza, vale?
Pois resulta que rompín coa miña moza.
Chamaba a miña ex. A miña ex ex…
Meu Deus. Non, para. Agora mesmo.
Non me contes a túa vida, vale?
Non son desas compañeiras que están para escoitar os dramas.
- Tanto me teñen. - Xa.
Moi ben. StarcadeX?
Todos os investidores queren asociarse con eles.
- Temos que andar con ollo. - Recibido. Alto e claro.
Grazas.
Ceamos?
Só tes que chegar á biblioteca. Pouquiño a pouco.
Xa, pero todo me recorda a el.
Non podo estudar.
Teño que chamar para renunciar ao traballo deste verán
porque obviamente non vou ir a Cousins. Jeremiah estará alí.
E a ver como lle digo a miña nai
que non teño forzas para ir ao acto conmemorativo de Susannah,
tamén polo de Jeremiah.
E igual non volvo á casa de verán
polo condenado Jeremiah!
Isto de pouquiño a pouco non servirá.
Non! Non vai funcionar porque todo está…
Ai, Deus.
Ei, todo vai saír ben.
Vémonos ao rematares de estudar.
Non é que non poida evitar a Lacie. É que vexo a Jeremiah por todas partes.
Aínda que non estea aquí.
Espera.
Onde queira que vaia todo me lembra a nós, a cando todo era perfecto.
Cando queiras.
- Ben feito. - Apuntaches ben.
- Foi xenial. - Foi un tiro perfecto.
Así que… É que non podo estar aquí.
- Ola. - Ola, mamá.
Poderías mandarme o meu certificado de nacemento?
Canto antes, por favor.
Ola a ti tamén, querida filla. Estou ben, grazas por preguntar. E ti?
Perdoa, mamá. Como estás?
Aburridísima nun congreso.
Así que non teño o teu certificado á man.
Pero para que o precisas?
Para o pasaporte. Seleccionáronme para ir a París.
Iso é xenial! Parabéns, meu amor.
Que dixo Jere?
Botarate en falta, pero estará orgulloso.
Si.
- Mamá, teño que colgar. - Vale, quérote.
Meu, seica tes o formigo. Necesitas…
relaxarte.
Fuma unha pouca herba. Igual che alivia esa dor.
Perdín a persoa máis importante para min.
Perdoa por non ter gana de estar vivo.
Cres que non sei nada de rupturas? Sei.
Lembra o de Sean.
Fostes parella dous segundos, Redbird.
- Para min foi importante. - Metín a zoca ata o fondo.
A túa moza cáeme ben, tío. En serio.
Vouche dicir algo con todo o cariño. Non estabades xuntos nese momento.
Ti levabas unha boa chea, e Lacie botóuseche enriba.
Iso non é escusa! O fallo foi non contarllo nada máis chegar.
É posible, si.
Dende que morreu miña nai, Belly é todo o meu mundo.
Ela é todo para min.
Perdela é coma…
Hostia, perdela é coma perder o mellor de min.
Que bonito, meu.
Loita por ela.
Déixate de desculpas. Demóstralle que o lamentas.
- Dilo coma se fose fácil. - Non creo que o sexa.
Non o podo crer.
Parece moi íntegro, pero é tan traizoeiro coma todos.
Como apareza polo noso cuarto, vaime oír.
- Non sorrías. - Non será un problema.
Amólame que non marches mañá para París.
- Estarei sendo moi dura con el? - Mira.
Se de verdade pensaba que romperades, tecnicamente non te enganou.
Pero por que calou?
Penso que sabía que fixera mal,
e preferiu non dicirche nada. Iso é o que non vexo ben.
O que Anika non sabía é que eu tamén tiña un segredo.
O ano pasado, día despois do Nadal,
miña nai ía nun retiro de escritores e Steven cuns amigos.
Jere fora esquiar con seu pai e Conrad.
Estaba soa na casa e pensei
que podía estar no meu sitio favorito.
Collín o coche de Steven e fun a Cousins.
Merda.
Meu Deus. Que faría Kevin neste caso?
Que faría Kevin? Alá vou.
Steven, abre. Son eu.
Belly.
Estás ben?
Si, perdoa. Cegoume un pouco o flash.
- Vale. - Seguinte.
Belly. Non marches, por favor.
Cometín o meirande erro da miña vida. Falemos, por favor.
Contereicho todo. Calquera cousa que…
Non quero que haxa segredos entre nós.
Moi ben.
Como pasou?
Estaba moi triste e borracho.
Ela estaba por alí.
Cantas veces?
Dúas.
- Como puideches facerme iso? - Belly, por favor.
Sei que non te merezo,
pero quérote máis que a nada no mundo.
Non aturo verte sufrir.
- Faría calquera cousa para volver atrás! - Déixao. Non podes desfacelo.
Belly, por favor.
Perdóame. Perdoa… Es a única á que sempre quixen.
Eu tamén o quero. E quero perdoalo.
Pero non sei como facelo.
Ti tiñas que ser o único que nunca me faría dano.
Pero es quen máis dano me fixo.
Laurel!
- Eliot! - Ola!
Ola. Vaites, vaia libro que tes aí.
Xa sabes. Como xa lin dúas veces a tradución de Moncrieff…
- O normal. - Si.
Así que este ano decidín
que por fin lería Á busca do tempo perdido no francés orixinal.
A por el. Vive ao límite.
Igual ti mais eu poderiamos crear un club de lectura,
se estás interesada.
Por desgraza, a profesora Park deixou francés o primeiro ano de carreira.
John, que fas aquí?
Quería falar contigo.
En privado, profesora.
De acordo.
Vémonos logo?
Si, claro.
Estarei no simposio sobre Flaubert se te queres achegar.
- Vale, soa xenial. - Adeus.
A que veu iso?
Os alumnos poden flirtear cos profesores?
É un adxunto. Igual eu tamén flirteaba.
Entón fíxenlle un favor.
Non che duraría nin cinco minutos.
Que fai aquí un profesor de historia?
Busco cursos relacionados coa materia.
O reitor quere que a historia recupere o atractivo.
E un congreso literario é perfecto.
Quero morrer.
Diríxanse á sala B para a conferencia "Tropos da poesía épica no inglés antigo".
Grazas.
- Iso soa… - Aburrido de carallo.
Si.
Moi ben.
Novo plan: baleirar a botella. Rouba un abridor.
- Non podo. - Pon da túa parte.
CENTRO MÉDICO DE STANFORD
Ben, benvidos ao voso primeiro día.
Ao final do verán, espero que a metade de vós siga aquí.
Non me amoledes e todo irá ben.
Primeiro paciente.
Rapaz de 15 anos. Ingresou tras darlle un ataque.
Algunha idea do que lle pasa?
Empecemos polos principiantes. Que opinades?
- Pode ser… - É…
Hormonas da puberdade. Ten 15 anos. Podería…
Como está saíndo dunha gripe,
a febre pode causar ataques á súa idade.
- Moi ben. - Tomou medicación para as náuseas
- e iso aumenta o risco. - Ben visto.
Ás veces, é a resposta máis obvia.
Por suposto. Grazas, doutora Namazy. Tereino presente.
Ben. Seguinte paciente.
Queres que sexa o alumno ao que bota o primeiro día?
- É unha lenda urbana. - Desta vez fallei.
Compensareino na seguinte.
Agradarlle a Namazy é a túa forma de loitar
contra o que sentes pola moza de teu irmán.
- Para que cho contaría? - Devecías por facelo.
Pois vale.
O mellor sitio para agocharse nun congreso académico
é o ximnasio do hotel. Xenial!
Déixame o móbil para chamar os nenos.
Téñoo no meu cuarto. Os nenos están ben. E ti estás boca abaixo.
Estou, si.
Que fas?
Quitando un peso de enriba.
Para que pregunto?
Aínda que o noso matrimonio foi ao garete,
fomos bos pais mesmo estando separados.
Fomos, si.
Deus, case o esquezo.
Belly chamoume hoxe
para dicirme que estudará en París o semestre que vén.
Sabes como atrapou a policía de París a Quasimodo?
Fóronlle á chepa.
Non volvas contar ese chiste.
Antes gustábanche.
Rías tanto que che saía a cervexa polo nariz.
Por iso te deitaches comigo na primeira cita, non?
Estaba finxindo. Xa tiña pensado deitarme contigo.
En serio?
Podo usalo?
- Todo teu. - Xa rematamos.
Grazas.
Que fas aquí?
É que levas todo o día sen contestarme.
Estou cos finais e ando con moito estrés.
Tay, estás ben? Que pasa?
Teño fame.
Vale, pois comamos algo. Veña, sube.
Vale.
Onde queres comer?
Non che sei.
Que?
Deixeino con Mia.
Espero que non fose por min.
Que?
Perdoa.
Pensaba que che gustaría que só quixese estar contigo.
Xa sabes, pasamos a noite xuntos.
Steven, equivócaste.
Xa che dixen que o noso non é nada serio.
Mira, ti ben sabes que o noso é algo serio.
- Mi madriña. - Vaiamos en serio
non lles fagamos dano aos demais.
- Se non saben nada! - Tanto ten. Está mal.
Taylor, quero que o volvamos intentar.
- Que empecemos de cero. - Xa o intentamos,
- moitas veces. - Eramos nenos.
- Nunca funcionou. - Taylor, es a única moza
- coa que quero estar. - Deus.
- E creo que te quero. - Para! Non sigas.
- Non podo. Paras o…? - De que…?
- Para o coche e déixame saír. - Non.
Escóitame, por favor.
- Só che pido iso. - Quero baixar!
Estamos circulando.
- Non podo. - Tanto me ten. Para xa
e déixame baixar do puto coche!
Vale! Hostia!
Xa paro! Vale?
Taylor, que hostia fas?
Taylor, díxenche que non…
Meu Deus!
- Taylor! - Ola.
Síntoo moitísimo.
Que pasou? Estabas con el? Mancácheste?
- Que pasou? - Eu non estaba no coche.
- Vale. - Estabamos rifando.
Eu saín do coche e el intentaba seguirme.
Vale.
Que?
- Que? Ei, pero que pasa? - É todo culpa miña.
Non. Non é culpa túa.
É tal.
Parentes de Steven Conklin?
Si. Está ben?
As probas mostran unha costela rota e conmoción cerebral.
- Conmoción cerebral? - É un golpe no cerebro.
Debemos esperar a que baixe a inchazón.
Namentres, manterémolo sedado.
Así que hai que esperar? Iso é todo?
Hai que cubrir papelame.
Alguén debe tomar as decisións por el.
- Algunha de vós pode? - Son súa irmá. Perdoe.
Pois iso xa vale.
Que clase de decisións debo…?
Está todo nos formularios.
Volverei chamar a meus pais. Non os dou localizado.
- Xa probo a chamalos eu. - Vale.
Non sei que seguro ten Steven,
se o de meus pais ou o do traballo!
Como vou saber o seu grupo sanguíneo?
Coido que algunha vez presumiu de ser doante universal.
Xa, el presume de calquera cousa.
- Entón é 0 negativo. - Cero negativo.
Vale.
- Sigo chamando a teus pais. - Vale.
Creo que deberiamos avisar a algunhas persoas máis.
Chamo a Jere?
Non o sei. Hai unha hora, remexíame o estómago pensar nel.
Pero agora mesmo… Gustaríame que estivese aquí.
Seino.
Sabería que dicir para facerme sentir mellor.
Hoxe farei eu de Jere.
- Vale. - Darei con teus pais.
E tamén chamarei o parvo de Jere, vale?
Ti enche os formularios, que do resto xa me encargo eu.
- Alá vou. - Vale, grazas.
- Chamas a Conrad? - Conrad.
Seguro que entende estes papeis. Grazas.
De acordo, tranquila. Chamo a Conrad.
- Collo o primeiro voo. - Tranquilo.
Laurel e John han chegar antes.
Vale. Dime que vos contou o médico exactamente.
É un pouco imbécil. Pasou de nós.
Intentamos que nos informen…
A ver se podo facer algo. Onde está?
No hospital xeral de Providence. Pero como vas…?
Buscarei o xeito.
Quero axudar.
E como está Belly?
- Está ben. - Si? Vale.
- Si. - Estupendo.
Vale.
- Mantenme informado, vale? - Así o farei.
De acordo.
Doutora Namazy. Desculpe.
Que pasa?
Un amigo meu tivo un accidente de coche.
Un amigo íntimo, coma un irmán.
Está no hospital xeral de Providence.
Non coñecerá alguén que traballe en Neuroloxía alí?
A responsable é amiga dun amigo.
O seu nome é Steven Conklin.
Cre que sería posible chamar e preguntar?
- A ver que podo facer. - Grazas.
Necesitas coller o día libre?
Non, estou ben.
Vale.
Vale, si.
HOSPITAL XERAL DE PROVIDENCE
Jere está na entrada.
Seino, ruliña.
Quere estar cerca por se o precisamos.
Non intentará vir falar contigo nin nada.
Que feito é. Por que ten que ser tan feitiño?
Escribireille?
Steven vaise poñer ben?
Isabel Conklin?
Si.
Son a Dra. Jun Kwaan, xefa de Neuroloxía.
- Levarei o caso de teu irmán. - Está peor?
Non, alguén con contactos está mirando por ti.
Chamoume unha colega de Stanford.
Steven está sedado e dorme.
Está estable e pedín un TAC. Xa o vistes?
Acompañádeme ata alí.
Só se lle permite a entrada a dous familiares.
Así que vou supoñer que es a outra irmá de Steven. Vinde.
- Algunha nova do teu amigo? - Non.
Seguro que non queres ir velo?
Non sabería o que facer alí.
Aínda non son médico.
E case falamos nos últimos anos.
Nada de móbiles.
Vale.
Que tal as análises de sangue?
- Ben. - Xenial.
Está mal etiquetado.
Etiqueteina eu. Foi un erro meu.
- Un erro que pon o paciente en perigo. - Cambiareina.
Debiches marchar cando cho ofrecín.
- Non volverá pasar. - Certo.
Non seguirás aquí. Non estás preparado para isto.
Despídeme por un simple erro? Doutora Namazy, por favor. Eu non…
Ti velo coma un simple erro.
O problema é que non coñeces os teus límites,
e iso convértete nunha carga. Na miña carga.
- Doutora Namazy, eu… - Non.
Podes intentalo o ano que vén.
Steven, cóntoche un segredo?
Nunca quixen a ninguén coma a ti.
Sabes canto me asusta iso?
Sei que fago coma que non me importas, pero impórtasme moito, moitísimo.
Asústame que sexa cuestión de tempo que veñas
e me digas que non te merezo.
Dirasme algo así como: "A verdade é que non es para tanto."
Así que pensei que se te afastaba de min
e finxía que non significabas nada,
non me farías dano.
E agora non sei como deixar de facelo.
A primeira vez que estivemos xuntos,
recordas que me dixeches que…?
Dixeches que non deixarías de crer en nós.
Non tes nin idea de canto quería crerte.
Boas noticias. O TAC saíu ben.
"O TAC saíu ben." Iso que significa?
Baixoulle a inchazón do cerebro
e podemos comezar a retirar a sedación.
Tardará tempo en espertar.
Avisaremos cando poidades velo.
Grazas.
- Está ben. Vaise poñer ben. - Que medo pasei.
Sinto dicirche isto agora.
Cres que Steven e eu non debemos volver.
Non, eu non debín xulgarvos.
Non, tiñas razón. Levo un tempo moi confusa.
É dicir, non quería perder a Steven, pero seguía con Davis,
usándoo de comodín emocional. Fun miserable e egoísta.
Steven intentaba facer o correcto,
e eu entrei en pánico. Pero todo isto é coma se…
Coido que me fixo decatarme de que, por moito medo que teña,
por moito que me asuste perdelo de novo, asústame máis non intentalo sequera.
Vou romper con Davis.
Fagas o que fagas, tes o meu apoio.
Vale, que pinta teño agora mesmo? Estou guapa?
- Non quero mentir. - Tan mal estou?
Vai para a casa e come algo.
Dúchate.
Xa oíches a doutora.
Vai tardar un cacho en acordar.
Grazas, rula.
Ei, espera.
Se queres volver con Jeremiah, volve.
- Nunca dixen que… - E fai que suplique,
pero non mandedes á merda
unha relación de catro anos.
Se iso é o que segues querendo.
Vale.
Laur.
Hai que levantarse.
Cala.
Non che gusta madrugar, eh?
Teño os ollos lagañosos.
Tráesme o teu líquido dos lentes?
Vou.
Ai, meu Deus!
Ven aquí, John!
- Deus, mamá, onde estabas? - Que?
- Vin as mensaxes. - Que pasa?
Que está pasando? Steven tivo un accidente. Está ben?
Vaise poñer ben.
Intentei manter a calma, pero estaba tan asustada.
Beliña… Cala.
Non imaxino canto medo debiches pasar.
Síntocho moitísimo. Estiveches aí soa todo o tempo?
Non, Taylor está comigo e axudoume moito.
Jer tamén está. Pasou aquí toda a noite.
Mamá, isto está sendo de tolos.
Escoita, meu amor. Chegarei canto antes
e chamarei a papá para contarllo.
Quérote moito, Belly.
Eu tamén a ti, mamá.
Steven tivo un accidente?
- Está ben. Vaise poñer ben. - Merda!
Pero Belly non nos daba localizado.
- Tranquila. Non… - Vémonos abaixo en cinco minutos.
Sabes algo máis de Steven?
Case non coincidiramos durante anos,
e non estiveramos a soas dende…
Ola.
…aquel día no motel.
- Ola - Ola.
Que fas cun atizador?
- Pensaba que eras un ladrón. - Como non.
Onde está Jere?
Teu pai mais el van camiño de Chamonix.
Xa.
Non vos iades ver aló os tres?
Si. Retrasaron o voo polo mal tempo.
A ver se me dan outro para o día 28.
Que fas ti aquí?
Miña nai está nun retiro e Steven está en Nova York.
Como estaba soa na casa…
Tes chocolate por toda a cara.
- Non tal. - Que fixeches?
- Metiches a cabeza para acabar antes? - Cala.
Acendo a cheminea?
Coido que é algo tarde para acender un lume.
Mellor vou durmir.
Bo Nadal, Belly.
Alégrome moito de verte.
Eu tamén.
Cando me erguín pola mañá,
tiña a sensación de que xa marchara.
Estás ben?
Non, déixame en paz.
- Mancácheste? Pódeste mover? - Pensaba que marcharas.
Non, sigo aquí.
- Deixa que che axude. - Non.
- Dáme… só un minuto. - Vale.
Canto che doe nunha escala do un ao dez?
Once.
- Que choricas es cando che doe algo. - Non é certo.
Esa caída non foi ningunha broma.
En serio, foi coma esas dos debuxos cando un animal pisa mondas de plátano.
Estás a chamarme animal?
Voute levantar e voute levar ao sofá.
Non. Só…
Non. É que… peso moito.
- Déixame aquí. - Vale.
Xa sei que non podo levantar tanto peso coma Jere, pero podo contigo.
Preparada?
- Ven aquí. - Vou.
Xa te teño. Preparada?
Coidado coas pernas.
- Vas ben. - Vou.
Entón invadiume un pensamento.
Unha parte de min sempre te amaría.
Pasamos o día xuntos, pero non como unha parella.
A que andas George Bailey? Queres quitarme a moza?
A que te refires?
"Boa disposición de ánimo." Cinco letras. Comeza por h e remata por r.
Humor.
Humor?
Louis, coido que este é o comezo dunha bonita amizade.
Estará mellor con Laszlo.
Que dis? Rick e Ilsa están feitos o un para o outro.
A súa historia de amor non é nada
comparada co labor de Laszlo na Resistencia.
Pero que dis, tío?
Vou por máis leña.
Es moi novo para ser tan cínico.
Si, xa.
- Belly. - Ola.
Belly… Ola. Perdoa, teño mala cobertura.
Conxélome nesta montaña. Ti que fas?
Pois estou en Cousins.
Sentíame moi soa, así que vin ata aquí.
Xenial. Levaches a Taylor contigo?
Non, vin eu soa.
Oxalá estiveses aquí.
A Conrad canceláronlle o voo polo tempo.
Estou só con meu pai.
Xa, el está…
- Que? - Ola?
- Belly, óesme? - Jere…
Non te escoito ben.
Non pasa nada. É…
Que?
Mañá volvo intentalo, vale? Adeus, Bells.
Vale. Quérote.
Ei, debín dicirlle a Jere que ti tamén estabas aquí.
Non te preocupes.
Nunca lle contei a Jere que Conrad estivo en Cousins.
Non había nada que contar.
Non pasou nada entre nós. Nunca xamais pasaría nada entre nós.
Á mañá seguinte, Conrad non estaba.
Marchou tal como eu imaxinaba.
Non se despediu. Desapareceu coma unha pantasma.
Bo Nadal, Belly. Gustoume verte.
Conrad Fisher, a pantasma do Nadal pasado.
12. Novela da escritora Jenny Han. "P.D _______ te quero"
AÍNDA
Supoño que ti es a persoa con contactos en Stanford que axudou a Steven.
Grazas. Xa espertou. Estamos ben.
Adiante.
- Ei. - Podes quitar os zapatos?
Só vou estar un segundo. Pasaba por aquí e…
Querías recordarme o do despido?
Non, quería saber como está o teu amigo.
Vaise poñer ben. Grazas.
Ben.
Este é para ti.
Grazas.
De nada.
A ver…
O que pasou onte…
- Sabemos que Namazy é dura. - Estou ben.
Vale. Iso está…
En realidade, ía dicir que ten algo de razón.
Sabes que eu sempre che digo a verdade.
E a verdade é que es superlisto, obvio,
pero non es consciente das túas emocións.
Perdoa?
Podes ignorar os teus sentimentos todo canto queiras,
pero van seguir aí.
E como non te atreves a afrontalos, vante superar eles a ti, non ti a eles.
Podías saudar primeiro.
Ola.
Steven, listo para unha visita?
- Si. - Estás esperto.
Vale.
- Con coidado. - Amodo.
Ti rómpeme outra costela, ho!
Se nin rompeu de todo, choromicas.
Como están papá e mamá? Onde andan?
- Veñen de camiño. - Ola.
Ola.
Vouvos deixar sós un momento. Alégrame que sigas vivo.
Déchesnos un bo susto, sabíalo?
Belly case morre.
Eu sabía que estabas esaxerando, obviamente.
Estiven en coma, así que…
Xa, pero era un coma inducido.
Steven, estou de broma. Eu tamén estaba preocupadísima.
Si, vale. Deille moitas voltas
ao que dixeches dende que espertei.
- Antes do accidente. - E eu.
Tiñas razón.
O noso non funciona.
Que?
Se non chegamos a atoparnos aquel día en Nova York,
iriamos cada un polo seu lado sen máis.
Imaxinemos que iso non pasou.
Nunca penso con claridade cando penso en ti, Tay.
Non podía deixarte ir.
Sabes canto me gustan os retos…
Isto foi un aviso.
Tiñas razón. O noso non funciona.
Xenial. Os dous pensamos o mesmo.
- Si, por fin. - Vou buscar a Belly.
O primeiro amor é importante. O meu foi Conrad.
Pensarei nel con cariño toda a miña vida,
igual que na primeira mascota ou no primeiro coche.
Pero o máis importante é o último.
Steven vaise poñer ben.
Grazas a Deus.
Queres tomar o aire?
Si, encantaríame.
Estaba… Estou moi enfadada contigo.
E tes dereito a estalo.
Perdóame polo que che fixen e por non contarcho antes.
Sinto que o descubrises da peor maneira posible.
Sei que terei que esforzarme para que volvas confiar en min,
pero estou disposto a facer o que sexa para conseguilo.
Eu tamén o sinto.
Que sentes?
Sinto o que provocou aquela discusión e o que pasou en Cabo.
Comprendín que crías que romperamos.
Ai, si?
Si, pero…
Non entendo como puideches estar con outra persoa tan facilmente.
Eu apenas me tiña en pé.
Como é que puideches deitarte con alguén?
Belly, pasei esa semana atoallado perdido.
Nin estaba mentalmente presente cando Lacie mais eu…
nos deitamos.
Despois sentei na ducha e chorei durante sabe Deus canto tempo,
pensando en se te seguía merecendo despois diso.
Se cadra non debemos deixar que un só erro arruine todos estes anos.
Refírome a que se os dous pensamos que o noso é máis grande cós nosos erros,
igual podemos empezar de novo.
Iso é o que quero, Bells. De verdade que o quero.
Non volvas facerme tanto dano.
Prometido.
Non penso volver arruinalo.
Non o arruinaremos.
Despois do de Steven, véxoo claro.
A vida é demasiado curta para non pasala coa persoa amada.
Quero estar sempre contigo, pase o que pase.
Non imaxino a miña vida sen ti.
Eu tampouco.
Belly, esta sempre foi a nosa historia. Túa e miña, de ninguén máis.
En que pensas?
Penso… no futuro. Nunha tolemia.
Non, en que? Sóltao.
- Queres…? - Si.
Non sabes o que vou dicir.
Ponme a proba.
Isabel Conklin,
casas comigo?
Si. Si, quero casar contigo.
Quérote.
Eu tamén a ti.
BASEADA NO LIBRO DE JENNY HAN
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro ia. Túa e miña, de ninguén máis.