W poprzednim odcinku…
Mówiłam, że wybrałam Finch, bo to dobra uczelnia.
Ale tak naprawdę chciałam być blisko niego.
No i się stało.
Będziemy to robić do końca życia.
- Dostałam się na studia za granicą. - Paryż?
Piszecie już z Conradem przemowę na inaugurację?
Połowa Cousins będzie na otwarciu ogrodu Susannah.
Nie było mnie na liście. Nie skończę studiów.
Wciąż do siebie wracamy. Ten związek nigdy się nie kończy.
Dostałem staż w klinice.
- Byłeś kiedyś zakochany? - Raz.
Jak miała na imię?
- Belly. - Dziewczyna twojego brata?
Jere, nie będzie mnie na inauguracji.
Co dzieje się w Cabo, zostaje w Cabo.
Spałeś z Lacie podczas ferii wiosennych?
- Cholera. - Przecież zerwaliśmy.
To nic nie znaczy.
- Dla mnie znaczy! - Przysięgam!
Wszystko zepsułeś!
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Skoczymy na kawkę?
Mówiłeś, że jak nie dostaniesz czwórki z etyki mediów,
będziesz mieć przerąbane.
Z tobą nie ma żartów.
Co to było?
„Ważne informacje o locie do Cabo”? Od kiedy tam lecisz?
Mówiłem, że kupiłem bilet na ostatnią chwilę.
Pamiętałabym, że lecisz do Meksyku.
To moje ostatnie ferie, a ty będziesz w Filadelfii.
Przecież gadaliśmy o wypadzie do Cousins.
Nie chcesz spędzać więcej czasu z tatą?
Nie rób mi afery o ojca. Widziałem się z nim w weekend.
Posprzeczaliście się? Od tamtej pory masz humory.
Coś gorszego niż wizyta na grobie mamy? Nie.
To nie fair. Zachowujesz się egoistycznie.
Możesz ze mnie zejść? Chcesz, to leć ze mną do Cabo.
Nie będę wam psuć męskiego wypadu.
Będzie stowarzyszenie studentek.
Więc laski jadą, ale wasze dziewczyny nie? Fajnie.
Nie interesują mnie konkursy mokrego podkoszulka.
- Czy co tam myślisz. - Nie o to chodzi.
- Więc o co? - Co z tobą?
Nie pisnąłeś, że lecisz za granicę.
Bo nienawidzisz rzeczy związanych z bractwem.
Ja tak powiedziałam?
Nie, ale ciągle nas oceniasz.
Sorry, że jestem kretynem, który obleje sesję.
Sorry, że chcę mieć fajne ferie.
I że nie jestem nadgorliwym prymusem
na medycynie jak Conrad.
Jezu, co? Nie wyżywaj się na mnie za swój kompleks niższości.
- A to ciekawe. - Wiesz co?
To nie zaczęło się ode mnie. Od tego masz tatę.
Masz mnie za durnia i egoistę.
Więc czemu ze mną jesteś? Nie będę marnować ci czasu.
Jesteś śmieszny.
Ciągle mi tak gadasz i mam tego dość. Skończmy to.
- Mówisz serio? - Tak.
- Dobra, skoro chcesz. - Chcę.
- Świetnie! To pa! - Cześć!
Ferie spędziłam w domu, w ogóle nie gadaliśmy.
Minęło pięć dni, a on nadal nie napisał.
Ty też do niego nie piszesz.
Ale to on wyskoczył z kłótnią.
Pojedź ze mną do Nowego Jorku na kilka dni.
Powalę ich na rozmowie i pobujamy się po mieście.
- Jestem zbyt zdołowana. - Nie gap się na Insta!
Nadal nie wiem, co się wydarzyło.
Pokaż.
- Wychodzę! - Pa, mamo!
Na szczęście wygląda na zdruzgotanego.
Wiedziałam, że ma doła przez słabe stopnie…
Przestań się przejmować. Chcesz wiedzieć, to go zapytaj.
- Ale to on… - Pogadaj z nim, gdy wróci.
Faceci są jak psy. Gdy coś schrzanią, to się chowają.
Nawet najlepszy chłopak na świecie czasem coś zjebie.
Na bank jest mu głupio. Jere taki jest.
Nie może żyć bez ciebie, jesteś dla niego jak tlen.
Serio sądziłam, że Taylor ma rację.
Po feriach poszłam do niego.
Nawet nie chciałeś do mnie wpaść?
Zrobiłeś mi awanturę i trzasnąłeś drzwiami.
- Jeszcze milczysz przez tydzień. - Dupek ze mnie.
Zjebałem sprawę po całości.
Już dobrze.
Wcale nie.
Miałem gówniany tydzień i wyżyłem się na tobie.
Przepraszam cię, Belly.
Pokłóciliśmy się. To nie koniec świata.
Czy to znaczy…
że chcesz, żebyśmy się zeszli?
Przecież nie zerwaliśmy.
Podczas pobytu w Cabo…
Myślałem…
Sądziłem, że…
Przez taką głupotę prawie cię straciłem.
Nigdy mnie nie stracisz.
To dla ciebie. Chodziłem po plaży i myślałem o tobie.
Nie wiedziałem, czy kiedyś jeszcze pogadamy.
Takie byle co.
- Nie musisz jej nosić. - Podoba mi się.
Kocham cię.
Badziewie!
Co mam zrobić? Nienawidzę siebie. Przepraszam.
Przyszła Taylor.
- Śpię. - Dobra.
Śpi.
- Chcę pogadać. - Musi sobie odpocząć.
Dobra. Przyniosłam jej burrito na śniadanie.
Z ekstrachrupkim bekonem, jak lubi. Przypilnuj, żeby jadła.
Dobrze. Cześć.
Przysięgam, że nie miałam o tym pojęcia.
Gdybym wiedziała, zabiłabym ich oboje dla ciebie.
Oddzwoń, proszę.
Lepiej się nie zbliżaj.
- Chyba że chcesz stracić jaja. - Jak się czuje?
Nie wiem. Ze mną też nie gada.
Twoja laska jest w moim stowarzyszeniu, więc obrywam rykoszetem.
- Wysłuchaj mnie. - Nie. Zawsze cię wspierałam.
Byłam twoją główną orędowniczką.
A ty ją zdradziłeś, pukając inną w jacuzzi!
- Chore! - Nie zdradziłem. Zerwaliśmy.
Nie pieprz. Nie zasłaniaj się takim niuansem.
Zerwaliście dwie sekundy wcześniej.
Potem kupiłeś jej tanią duperelę z muszelek na przeprosiny.
Co to ma być? Co ty sobie myślisz?
- Porady specjalistki od zdrad. - Że co?
Dobrze słyszałaś. Jak tam Davis i Mia?
Nie odwracaj kota ogonem. Miałeś być ideałem.
Miałeś na nią zasłużyć. Pewnie nigdy nie zasługiwałeś.
Spływaj.
Mówi Taylor. Zostaw wiadomość.
Adam też wezwał cię na spotkanie?
No. Kroi się fajna niedziela.
Będę siedzieć w kącie i słuchać dorosłych.
Przeczytałeś dokumenty, które ci wysłałam?
- Pewnie. - Klient to StarcadeX.
Ten gamingowy start-up?
Wiedziałam, że jesteś gamerem.
Taki z ciebie typowy nerd.
No co ty. Programowałem takie rzeczy
na inżynierii komputerowej na Princeton.
- Pamiętasz? - Jakże mogłabym zapomnieć.
Masz to w stopce e-maila.
Zrób coś dla mnie.
Najpierw przeczytaj dokumentację, a potem dzwoń do laski.
Zerwałem z nią.
Gadałem z byłą. Jeszcze z czasów…
Boże, nie. Przestań natychmiast.
Żadnej prywaty, jasne?
Pracujemy razem, ale nie będę słuchać o twoich dramach.
- Nie obchodzą mnie. - OK.
Dobra. Więc StarcadeX?
Każdy inwestor będzie do nich podbijać.
- Musimy się postarać. - Zrozumiano.
Dziękuję.
Kolacja?
Wystarczy, że dojdziesz do biblioteki. Małe kroczki.
Wszystko prowadzi do niego.
Nie chodzi tylko o naukę.
Muszę zrezygnować z wakacyjnej pracy,
bo nie pojadę do Cousins przez Jeremiah.
Potem muszę powiedzieć mamie,
że nie pojawię się na ceremonii dla Susannah
przez Jeremiah.
Może już nigdy nie pojadę do tamtego domu
przez jebanego Jeremiah!
Strategia małych kroków ci nie pomoże.
Nie! Nic nie pomoże, bo wszystko jest…
Chryste.
Dasz sobie radę.
Przyjdę, gdy skończę się uczyć.
Nie tylko nie uniknę Lacie. Wszędzie widzę Jeremiah.
Nawet wtedy, gdy go nie ma.
Chwila.
Każde miejsce kojarzy mi się z miłym wspomnieniem.
Jestem gotowy.
- Pięknie. - Dobry rzut.
- Super. - Bo rzut był doskonały.
Więc nie mogę tu być.
- Cześć. - Cześć, mamo.
Takie pytanko. Prześlesz mi mój akt urodzenia?
Najlepiej na jutro.
Witaj, kochana córciu. Wszystko gra, dzięki, że pytasz. Jak się masz?
Przepraszam. Co słychać?
Tkwię na nudnej konferencji.
Więc nie mam dostępu do twojego aktu urodzenia.
Po co ci on?
Do paszportu. Dostałam się na wymianę do Paryża.
Fantastycznie! Gratuluję, skarbie.
Jak Jere to znosi?
Na pewno jest dumny, choć będzie tęsknił.
No tak.
- Muszę kończyć. - Dobrze. Kocham cię.
Ziomek, rzuca tobą.
Ogarnij się.
Weź sobie buszka. Nowa indica cię ukoi.
Straciłem najważniejszą osobę w życiu.
Wielkie sorry, że nie chce mi się żyć.
Przecież wiem, jak dołuje zerwanie.
Tak było po Seanie.
Byliście ze sobą dwie sekundy.
- Ale ja coś czułem. - Jak mogłem to tak spieprzyć?
Ziomek, bardzo lubię twoją laskę.
Bez urazy, ale przecież zerwaliście, co nie?
Nawaliłeś się, a Lacie się do ciebie kleiła…
To nie wymówka. Mogłem jej powiedzieć od razu po powrocie.
Pewnie tak.
Od śmierci mamy Belly stała się centrum mojego świata.
Jest dla mnie wszystkim.
Straciłem ją i czuję się…
jakbym stracił najlepszą część siebie.
Piękne słowa, ziomek.
Walcz o nią.
Przestań przepraszać. Znajdź jakiś sposób.
- To nie takie proste. - Bo to nie ma być.
Nie wierzę.
Taki był zaangażowany, a okazał się dupkiem jak reszta.
Jeśli pojawi się w akademiku, wygarnę mu to.
- Nie uśmiechaj się. - Żaden problem.
Lipa, że nie wylatujesz do Paryża jutro.
- Nie jestem zbyt surowa? - Posłuchaj.
Jeśli myślał, że zerwaliście, to teoretycznie cię nie zdradził.
Ale po co to ukrywał?
Bo wiedział, że postąpił źle.
Celowo ukrywał to przed tobą i tego nie mogę przeboleć.
Anika nie wiedziała, że ja też mam sekret.
Był drugi dzień świąt zeszłego roku.
Mama była na wyjeździe, a Steven siedział u znajomych.
Jere pojechał na narty z tatą i Conradem.
Zamiast siedzieć sama w domu,
wolałam być w moim ulubionym miejscu.
Pojechałam więc autem Stevena do Cousins.
Cholera.
Co zrobiłby Kevin?
Steven, otwórz. To ja.
Belly.
Żyjesz?
Tak. Lampa mnie trochę oślepiła.
- Dobra. - Następny.
Belly, zaczekaj, proszę.
Popełniłem największy błąd w życiu. Porozmawiajmy.
Powiem ci wszystko. Co tylko chcesz.
Nie chcę więcej tajemnic między nami.
Dobrze.
Jak do tego doszło?
Byłem zdołowany i pijany.
A ona tam była.
Ile razy?
Dwa.
- Jak mogłeś mi to zrobić? - Proszę cię.
Nie zasługuję na ciebie,
ale kocham cię najbardziej na świecie.
Boli mnie, że cierpisz.
- Zrobiłbym wszystko, żeby to cofnąć. - Czasu nie cofniesz.
Proszę cię.
Przepraszam. Kocham tylko ciebie.
Też go kocham i chcę mu wybaczyć,
ale nie wiem jak.
Miałeś mnie nigdy nie skrzywdzić.
A skrzywdziłeś mnie najbardziej.
Laurel!
- Eliot! - Cześć.
Sięgnąłeś po konkretne tytuły.
Już dwa razy czytałem tłumaczenie Moncrieffa.
Jak każdy.
Postanowiłem, że przeczytam
W poszukiwaniu straconego czasu w oryginale.
Powodzenia. Poczuj życie na krawędzi.
Możemy założyć razem klub książki,
jeśli chcesz.
Niestety profesor Park rzuciła francuski na pierwszym roku.
John, co tu robisz?
Wpadłem na słówko z tobą.
Na osobności, pani profesor.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Pewnie.
Będę na sympozjum na temat Flauberta. Chcesz, to wpadnij.
- Brzmi super. - Pa.
Co to było?
Asystentom wolno flirtować z profesorkami?
Jest adiunktem. Może ja też flirtowałam?
Zatem zrobiłem mu przysługę.
Zjadłabyś go żywcem w pięć minut.
Co robisz na konferencji literackiej?
Badam opcje połączenia wykładów.
Rektor chce, by historia znów była sexy.
I konferencja literacka ma w tym pomóc?
Niech mnie kule biją.
Zapraszam na prelekcję o przenośni w epickim poemacie staroangielskim.
Dziękuję.
- Będzie… - Zajebiście nudno.
No.
Dobra.
Poszukamy, gdzie to wypić. Zakoś korkociąg.
- Nie mogę. - To się przyłóż.
Witajcie. Oto wasz pierwszy dzień.
Pod koniec wakacji zostanie was połowa.
Nie wkurzajcie mnie i będzie dobrze.
Pierwszy pacjent.
Piętnastolatek po przebytych drgawkach.
Ktoś wie, co mu jest?
Zacznijmy od nowicjuszy. Co sądzicie?
Może…
Może szaleją hormony. Ma zaledwie 15 lat, więc…
Dochodzi do siebie po grypie,
a gorączka często powoduje drgawki w tym wieku.
- Bardzo dobrze. - Dostał też leki na mdłości.
- One zwiększają ryzyko. - Słusznie.
Czasem nie trzeba daleko szukać.
Oczywiście. Dziękuję, dr Namazy. Będę o tym pamiętać.
Następny pacjent.
Chcesz, żebym wyleciał po pierwszym dniu?
- Nic z tych rzeczy. - Dobra, wezmę to na klatę.
Wykażę się przy następnym.
Wchodzisz w tyłek Namazy, bo tak bronisz się
przed płomienną miłością do laski brata.
- Po co ci to powiedziałem? - Bo cię aż zżerało.
Gadaj zdrów.
Żeby posiedzieć bez spiny na konferencji akademickiej,
trzeba iść na hotelową siłkę. Dobre!
Daj telefon, bo mój padł. Chcę zadzwonić do dzieci.
Mam w pokoju. Dzieciom nic nie jest, a ty stoisz na rękach.
Zgadza się.
Co robisz?
Zrzucam z siebie ciężar.
Po co pytam?
Chociaż nasze małżeństwo się spieprzyło,
to jesteśmy dobrymi rodzicami.
Prawda.
Jezu, przypomniało mi się.
Belly dzwoniła.
Następny semestr studiów spędzi w Paryżu.
Wiesz, jak paryska policja znalazła Quasimodo?
Mieli garbate szczęście.
Nigdy więcej nie mów tego żartu.
Uwielbiałaś moje żarty.
Tak się śmiałaś, że piwo wylatywało ci nosem.
To nie dlatego się ze mną przespałaś?
To był udawany śmiech. Planowałam przespać się z tobą.
Naprawdę?
Mogę potrenować?
- Proszę bardzo. - Już idziemy.
Dziękuję.
Co tu robisz?
Cały dzień nie odpisujesz na SMS-y.
Stresuję się, bo mam sesję.
Wszystko gra?
Jestem głodna.
To jedźmy coś zjeść. Wsiadaj.
Dobra.
Gdzie jemy?
Nie wiem.
Co jest?
Zerwałem z Mią.
Chyba nie dla mnie?
Słucham?
Nie rozumiem.
Myślałam, że się ucieszysz, że chcę być tylko z tobą.
Zwłaszcza po tamtej wspólnej nocy.
Mylisz się.
Mówiłam, że nie chcę poważnego związku.
Dobrze wiesz, że my nie umiemy inaczej.
- Jezu! - Przestańmy się wydurniać.
Chodźmy na poważnie i nie rańmy innych.
- Nikt o nas nie wie! - I co? To nadal nie OK.
Zacznijmy razem od nowa.
- Czysty start. - Probowaliśmy już.
- Milion razy. - Byliśmy dzieciakami.
- Nie wychodzi nam. - Chcę być z tobą.
- Z nikim innym. - Jezu.
- Chyba cię kocham. - Przestań.
- Nie dam rady. - Co ty…
- Zatrzymaj auto i wypuść mnie. - Nie.
Wysłuchaj mnie, proszę.
- Proszę tylko o to. - Wypuść mnie!
Jesteśmy na środku drogi.
- Nie stanę tu. - Nie obchodzi mnie to. Stań.
I wypuść mnie, do cholery!
Dobra! Kurwa!
Zatrzymuję się!
Co ty odpieprzasz?
Mówiłam, że nie chcę…
O Boże!
- Taylor! - Cześć.
Tak mi przykro.
Co się stało? Byliście razem? Nic ci nie jest?
- Co się stało? - Nie byłam z nim w aucie.
- OK. - Pokłóciliśmy się.
Wyskoczyłam z auta, a on po mnie zawrócił.
Rozumiem.
Co jest?
- Co się stało? - To moja wina.
Nic z tych rzeczy.
Właśnie, że tak.
Wy do Stevena Conklina?
Tak. Nic mu nie jest?
Ma pęknięte żebro i stłuczenie mózgu.
- Co to jest „stłuczenie mózgu”? - Siniak na mózgu.
Poznamy skalę obrażeń, gdy zejdzie obrzęk.
Na razie będzie w śpiączce farmakologicznej.
Więc mamy czekać?
Trzeba wypełnić dokumenty
i ktoś musi decydować w jego imieniu.
- Jesteście z rodziny? - Jestem siostrą.
Więc będzie to pani.
Jakie decyzje mam…
Ma to pani w dokumentach.
Spróbuję zadzwonić do rodziców. Żadne nie odebrało.
- Zajmę się tym. - OK.
Nie wiem, jakie ma ubezpieczenie!
Od rodziców czy z pracy?
Chuj go wie, jaką ma grupę krwi!
Raz chwalił się, że jest uniwersalnym dawcą.
Wszystkim się chwali.
- Ma 0 Rh-. - Wpisałam.
Dobra.
- Dzwonię do twoich rodziców. - OK.
Powinnam powiadomić też innych.
Zadzwonić do Jere’a?
Nie wiem. Godzinę temu było mi niedobrze na myśl o nim.
Teraz… chciałabym, żeby tu był.
Rozumiem.
Zawsze potrafił mnie pocieszyć.
Będę twoim Jere’em.
- OK. - Idę zadzwonić.
Zadzwonię też do tego durnia, Jere’a.
Wypełnij papiery, a resztę zostaw mnie.
- Ogarnę to. - Dziękuję.
- Zadzwoń do Conrada. - OK.
On będzie coś z tego rozumiał. Dzięki.
Jasne. Zadzwonię do Conrada.
- Przylecę najbliższym lotem. - Nie trzeba.
Laurel i John już tu będą.
Co powiedział lekarz?
Kutas nas spławił.
Próbujemy się wywiedzieć.
Może coś zdziałam? Gdzie leży?
W Providence General. Jak to zrobisz?
Coś wymyślę.
Chcę zrobić cokolwiek.
Jak się czuje Belly?
- Dobrze. - Tak? OK.
- No. - Super.
Dobra.
- Informujcie mnie na bieżąco. - Jasne.
Lecę.
Przepraszam, dr Namazy.
Słucham?
Mój przyjaciel miał wypadek samochodowy.
Jest dla mnie jak rodzina.
Leży w Providence General.
Zna tam pani kogoś na neurologii?
Znajoma zna dyrektorkę neurologii.
Mój przyjaciel to Steven Conklin.
Czy mogłaby pani o niego zapytać?
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dziękuję.
Potrzebujesz wziąć wolne?
Nie. Poradzę sobie.
W porządku.
Jere siedzi w poczekalni.
Wiem, kochana.
Chce być w pobliżu w razie czego.
Nie będzie zawracał ci głowy.
Jaki on kochany. Czemu musi być taki kochany?
Napisać do niego?
Isabel Conklin?
Tak.
Doktor Jun Kwaan, ordynatorka neurologii.
- Zajmę się pani bratem. - Pogorszyło mu się?
Nie. Ktoś z koneksjami dba o was.
Poprosiła mnie koleżanka ze Stanforda.
Pacjent śpi na lekach.
Stan jest stabilny. Zrobimy mu tomograf. Były panie u niego?
Więc zapraszam na salę.
Zezwalamy na wizyty tylko dwóch członków rodziny.
Uznam, że pani jest drugą siostrą.
- Jakieś wieści o koledze? - Nie.
Na pewno nie chcesz lecieć?
Co miałbym tam robić?
Jeszcze nie jestem lekarzem.
Poza tym ostatnie lata mało gadaliśmy.
Żadnych komórek.
Tak.
Jak poszło z pobieraniem krwi?
- Dobrze. - Świetnie.
Źle oznaczona.
To mój błąd.
- Zagrażający zdrowiu pacjenta. - Już to zmieniam.
Trzeba było wracać do domu, gdy mówiłam.
- To się nie powtórzy. - Racja.
Nic tu po tobie. Nie jesteś gotowy.
Wylatuję przez jeden błąd? Dr Namazy, proszę.
Dla ciebie to jeden błąd.
Problem w tym, że nie znasz swoich limitów,
więc stwarzasz zagrożenie, za które ja odpowiadam.
- Dr Namazy… - Nie.
Zgłoś się za rok.
Zdradzę ci pewien sekret.
Nigdy nikogo tak nie kochałam.
Wiesz, jakie to straszne?
Udaję, że mam to gdzieś, ale bardzo mi zależy.
Boję się, że w końcu powiesz mi,
że nie jestem warta miłości.
Już słyszę, jak mówisz to po swojemu.
Pomyślałam, że jeśli cię odepchnę
i będę udawać, że nic dla mnie nie znaczysz,
to mnie nie skrzywdzisz.
Nie wiem, jak przestać to robić.
Gdy umówiliśmy się po raz pierwszy,
powiedziałeś, że…
będziesz walczyć o nasz związek.
Nie masz pojęcia, jak bardzo chciałam ci wierzyć.
Mam dobre wieści.
Co to znaczy?
Obrzęk mózgu zmalał,
więc wybudzimy go ze śpiączki.
Chwilę to potrwa.
Powiemy, kiedy można go zobaczyć.
Dziękuję.
- Nic mu nie będzie. - Tak się boję.
Wybacz, że to na ciebie zwaliłam.
Wiem, że nasz powrót uważasz za zły pomysł.
Niepotrzebnie cię osądziłam.
Miałaś rację. Miałam mętlik w głowie.
Nie chciałam zostawić Stevena ani zerwać z Davisem,
bo był emocjonalnym buforem. Co za zasrany egoizm.
Steven chciał postąpić słusznie,
a ja spanikowałam. Przez ten wypadek…
zrozumiałam, że choć jestem przerażona,
że znów stracę Stevena, to bardziej boję się nie dać nam szansy.
Zerwę z Davisem.
Wspieram każdą twoją decyzję.
Wyglądam źle? Czy seksownie?
- Nie będę cię okłamywać. - Aż tak źle?
Wróć do domu, zjedz coś.
Weź prysznic.
Sama słyszałaś.
Chwilę potrwa, zanim się wybudzi.
Dzięki, kochana.
Chwila.
Jeśli chcesz wrócić do Jeremiah, zrób to.
- Nie mówiłam… - Oczywiście ma cię błagać.
Nie przekreślaj wszystkiego,
co zbudowaliście przez cztery lata.
Jeśli nadal chcesz z nim być.
Laur.
Musimy wstać.
Zamknij się.
Wciąż jesteś zgryźliwa rano.
Skleiły mi się powieki.
Przynieś płyn do kontaktów.
Dobrze.
Boże!
John, chodź tu!
- Jezu, czemu nie odbierałaś? - Co?
- Odsłuchałam wiadomości. - Co?
Co się dzieje? Steven miał wypadek? Nic mu nie jest?
Nic mu nie będzie.
Próbowałam zachować spokój, ale strasznie się bałam.
Skarbie… cicho bądź.
Musiałaś być taka przerażona.
Bardzo cię przepraszam. Jesteś tam sama?
Nie. Taylor jest dla mnie ogromnym wsparciem.
Jere siedział tu na całą noc.
Mamo, to wszystko mnie przerosło.
Kochanie, przyjadę najszybciej, jak się da.
Namierzę tatę i dam mu znać.
Kocham cię, Belly.
Ja ciebie też, mamuś.
Steven miał wypadek?
- Nic mu nie będzie. - OK. Cholera!
Belly nie mogła dodzwonić się do nas wczoraj.
- Spokojnie… - Widzimy się na dole za chwilę.
Wiadomo coś o Stevenie?
Nie widywaliśmy się od lat.
Nie byliśmy sami od czasu…
Cześć.
…tamtego dnia w motelu.
- Hej. - Cześć.
Po co ci pogrzebacz?
- Wzięłam cię za włamywacza. - No tak.
Gdzie Jere?
W drodze z waszym tatą do Chamonix.
Faktycznie.
Nie miałeś lecieć z nimi?
Miałem, ale lot jest opóźniony przez pogodę.
Może znajdą mi miejsce na 28.
Co ty tu robisz?
Mama pojechała na warsztaty w góry, Steven do Nowego Jorku.
Byłam sama w domu.
Masz całą buzię w czekoladzie.
- Wcale nie. - Coś ty robiła?
- Wsadziłaś cały łeb w pudełko? - Zamilcz.
Zimno ci? Rozpalę.
Jednak trochę za późno na to.
Lecę spać.
Wesołych świąt, Belly.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Gdy obudziłam się nazajutrz,
miałam przeczucie, że już wyszedł.
Nic ci nie jest?
Nie. Daj mi spokój.
- Boli cię? Możesz się ruszać? - Myślałam, że już wyjechałeś.
Nie. Jeszcze tu jestem.
- Pomogę ci wstać. - Nie.
- Daj mi chwilę. - Dobrze.
Jak mocno boli w skali od jednego do dziesięciu?
Jedenaście.
- Jęczysz z bólu o byle co. - Wcale nie.
Ten upadek to nie żarty.
Poleciałaś jak zwierzątko w kreskówce na skórce banana.
Nazywasz mnie zwierzęciem?
Podniosę cię i zaniosę na kanapę.
Lepiej nie.
Jestem za ciężka.
- Zostaw mnie tu. - OK.
Nie wyciskam na ławeczce jak Jere, ale ciebie uniosę.
Gotowa?
- Wstajemy. - OK.
Jest dobrze. Gotowa?
Uwaga na nogi.
Już dobrze.
Wtedy naszła mnie pewna myśl.
Część mnie zawsze będzie cię kochać.
Spędziliśmy dzień razem, ale osobno.
„Niepoważny i karykaturalny” na siedem liter, pierwsza „f”.
Farsowy.
„Farsowy”?
Lepiej jej będzie z Lászlem.
Odbiło ci. Rick i Ilsa są dla siebie stworzeni.
Ich romansik to nic
w porównaniu z pracą Lászla dla ruchu oporu.
Jezu, człowieku. Że co?
Dołożę drewna.
Jesteś za młody na taki cynizm.
Dobra, dobra.
- Belly. - Cześć.
Sorki, ale mam straszny zasięg.
Odmrażam sobie jaja w górach. Co robisz?
Jestem w Cousins.
Było mi źle samej, więc przyjechałam tu.
Super. Jesteś razem z Taylor?
Nie. Przyjechałam sama.
Szkoda, że nie ma cię tu ze mną.
Lot Conrada opóźnia się przez pogodę,
więc kisnę sam z tatą.
On…
- Co mówiłaś? - Halo?
- Słyszysz mnie? - Jere…
Nie słyszę cię.
Już nieważne.
Co takiego?
Zadzwonię jutro. Cześć.
OK. Kocham cię.
Chciałam mu powiedzieć, że tu jesteś…
Nie ma sprawy.
Nigdy nie powiedziałam mu, że Conrad był wtedy ze mną,
bo nie było o czym mówić.
Do niczego między nami nie doszło i nie mogło dojść.
Następnego ranka Conrada nie było.
Wyjechał w swoim stylu.
Bez pożegnania. Zniknął niczym duch.
Wesołych świąt. Miło było cię widzieć.
Conrad Fisher, Duch Wigilijnej Przeszłości.
12. Powieść Jenny Han. „PS… cię kocham”.
WCIĄŻ
Pewnie dzięki twoim koneksjom udało się pomóc Stevenowi?
Dziękuję. Wybudził się i czuje się dobrze.
Proszę.
- Cześć. - Zdejmij buty.
Będę tylko chwilę. Akurat przechodziłam obok…
Dowalić mi, że wyleciałem pierwszego dnia?
Dupek. Wpadłam zapytać, jak twój przyjaciel.
Nic mu nie będzie. Dzięki.
To dobrze.
Proszę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wiesz co?
Odnośnie do wczoraj…
- Namazy się nie patyczkuje. - Nic mi nie jest.
Super.
Zamierzałam powiedzieć, że ma rację.
Zawsze walę ci prosto z mostu.
Prawda jest taka, że jesteś piekielnie bystry,
ale musisz poświęcać uczuciom więcej uwagi.
Słucham?
Możesz wypierać swoje uczucia do woli,
ale one nie znikną.
Dopóki się z nimi nie skonfrontujesz, będą tobą rządzić.
Miło byłoby się przywitać.
Cześć.
Przyjmuje pan gości?
- Tak. - Jesteś przytomny.
- Uwaga na żebra. - No już.
Śmiało, złam jeszcze jedno.
Masz tylko pęknięte, nie dramatyzuj.
Gdzie mama i tata?
- W drodze. - Cześć.
Cześć.
Zostawię was samych. Cieszę się, że żyjesz.
Wszyscy posraliśmy się ze strachu o ciebie.
Belly się martwiła.
Wiedziałam, że dramatyzujesz. Jak zawsze.
Byłem w śpiączce.
Ale farmakologicznej.
Steven, żartuję. Też się o ciebie martwiłam.
Jasne. Od kiedy się wybudziłem,
dużo myślę o tym, co powiedziałaś.
- Przed wypadkiem. - Ja też.
Miałaś rację.
Nie wychodzi nam.
Słucham?
Gdyby nie tamto przypadkowe spotkanie w Nowym Jorku,
dalej żylibyśmy sobie spokojnie.
Udawajmy, że to się nie wydarzyło.
Odejmuje mi rozum, jeśli chodzi o ciebie.
Nie mogłem dać ci odejść.
Wiesz, że uwielbiam wyzwania.
Ale to jest ostrzeżenie.
Miałaś rację. Nie wychodzi nam.
Dobra. Czyli się zgadzamy.
- W końcu. - Zawołam Belly.
Pierwsza miłość jest ważna. Conrad był moją.
Do końca życia będę mieć do niego sentyment.
Tak jak ma się do pierwszego zwierzaka czy auta.
Ale ostatnia miłość jest ważniejsza.
Steven z tego wyjdzie.
Dzięki Bogu.
Idziemy się przewietrzyć?
Chętnie.
Jestem na ciebie wściekła.
Masz do tego prawo.
Przepraszam za swoje zachowanie i przemilczenie tematu.
I za to, że dowiedziałaś się w tak przykry sposób.
Wiem, że będę musiał się napracować, żeby odzyskać twoje zaufanie,
ale zrobię wszystko, jeśli tylko się zgodzisz.
Ja też przepraszam.
Za co?
Za to, co doprowadziło do tamtej kłótni i wydarzeń w Cabo.
Rozumiem, dlaczego sądziłeś, że zerwaliśmy.
Naprawdę?
Tak, ale…
Nie rozumiem, jak mogłeś tak łatwo być z kimś innym.
Ja ledwo funkcjonowałam.
Jak mogłeś być w stanie uprawiać z kimś seks?
To nie tak. Cały tydzień chodziłem jak otępiały.
Nie czułem, że jestem z Lacie, kiedy…
uprawialiśmy seks.
Potem długo siedziałem pod prysznicem i płakałem.
Myślałem o tym, jak bardzo na ciebie nie zasługuję.
Może jeden błąd nie powinien przekreślać tylu lat?
Jeśli wierzymy, że nasze uczucie jest większe niż te błędy,
to możemy spróbować od nowa.
Niczego innego nie pragnę.
Nie możesz mnie tak więcej krzywdzić.
Obiecuję.
Nie chcę znów tego zepsuć.
Nie zepsujemy.
Wypadek Stevena uzmysłowił mi coś.
Życie jest za krótkie, by nie spędzić go z ukochaną osobą.
Chcę być z tobą na zawsze, choćby nie wiem co.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Ja też nie.
Jesteśmy sobie przeznaczeni. Ty i ja. Nikt inny.
O czym myślisz?
O przyszłości. Taka szalona myśl.
No gadaj.
- Czy… - Tak.
Nie wiesz, o co pytam.
Chcesz się założyć?
Isabel Conklin,
wyjdziesz za mnie?
Oczywiście.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger bą.