Anteriormente en O verán no que me namorei…
Ti tiñas que ser a parella ideal. Ti eras quen a merecía.
Véxoo por todas partes.
Perdín a persoa máis importante para min.
Só te chamaba para falar do tema de mamá, o do discurso.
Claro. Importaríache escribilo ti só?
Seguro que o fas mellor ca min.
Síntoo moito, non poderei ir á inauguración.
Este verán traballarei na clínica.
Taylor, es a única moza
- que quero. - Deus.
Para xa e déixame baixar do puto coche!
Vale!
Tivo un accidente?
Podo facer algo. Onde está?
Vaise poñer ben.
- Non seguirás aquí. - Despídeme?
Tiñas razón. O noso non funciona.
Se queres volver con Jeremiah, volve.
Se cadra non debemos deixar que un só erro arruine todos estes anos.
Iso é o que quero, Bells.
Non volvas facerme tanto dano.
Prometido.
Isabel Conklin, queres casar comigo?
Si.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Non.
Quedei con Taylor.
- Tes que ir? - Si.
Segue fatal polo seu con Steven.
E como estiven ocupada cos exames,
case non nos vimos.
Vou eu tamén.
Só amigas.
Eu tamén son amigo teu.
Non.
Non llo digas a ninguén, pero es o meu prometido.
Ai, si?
Non quero esperar a esta fin de semana, quero contalo xa.
Non, debemos esperar porque a inauguración
é o único momento no que nosos pais estarán xuntos.
Ti polo menos non tes que botar cinco horas
sentado no coche con teu pai hoxe.
Estarás ben?
Non se che escapará?
- Non. - Vale.
Merda. Taylor xa está aló. Marcho.
Unha cousa máis.
Dime.
Queres casar comigo?
Si!
Que pasa aquí?
Sei que é pequeno…
Non, é perfecto.
- Que fas? - Teño que contalo.
- Que…? Non. - Si.
Isabel Conklin vai casar comigo!
Vou casar!
- Está para mollar pan. - Meu Deus, cala.
Devezo por casar con ela. Vou casar con ela!
Isabel Conklin…
Vai ser a miña muller!
- Sinto chegar tarde. - Ei.
Deberías sentilo, morro coa fame.
Por que non pediches…?
Vale, perdoa. Imos… Si, pidamos algo de comer.
Ola. Posnos dous cafés con xeo e dous sándwichs para almorzar?
Invito eu.
Vale.
Pois posnos un croissant tamén?
Si.
- Grazas. - De nada.
Como o levas?
Estou ben. Xa ves ti. O amor é mentira.
Ha cambiar de opinión. Só está… É polo do accidente, sabes?
Mesmo se así fose, sería tarde.
Xa o esquecín.
Xa pode virse arrastrando polo chan,
axeonllarse para que volva
que a min tanto me ten.
A menos que… Díxoche algo? A ti comentouche algo?
Non.
Pero é que non tivemos ocasión de falar en privado.
Miña nai levouno á casa
por se afoga mentres dorme.
Xa, é que me dá igual.
- Que lle dean. Grazas. - De nada.
- Sentamos aquí? - Vale.
- Cambiemos de tema. - De acordo.
Como está Jere? Que tal dende que volvestes?
Pois… ben.
Por que sorrís?
Por nada. Estou feliz.
Que rariña estás.
Está ben, pero non llo contes a ninguén.
Queremos dicírllelo a nosos pais primeiro.
Aquela mañá no hospital,
prometémonos.
Perdoa, que…?
Que cona dixeches? Repítesmo?
Estamos prometidos.
Ceo santo.
E logo? Estás embarazada?
Que? Non.
Logo por que?
Polo accidente de Steven.
- Non. - Si.
Non é por iso, para nada.
- Si. - Si que me fixo lembrar
como foi perder a Susannah e o que é verdadeiramente importante.
Jere cometeu un erro,
pero non está por enriba do que hai entre nós.
De acordo, e cando casades?
Este verán. A voda será en Cousins.
Casades este verán?
- Si. - Volvestes
hai nada.
- Botamos pouco separados… - Enganoute!
E se baixas a voz para que non nos oian?
Sábeo todo o mundo.
Dixéchesme que o perdoase.
Dixen que o falásedes,
non que casases con el.
Por que non volvestes sen máis?
Queremos algo para sempre.
Belly, iso queren todos os que casan.
Pero mira os nosos pais.
Non somos nosos pais.
Xa chegou meu pai. Teño que marchar.
Poderías…?
- Non llo digas a ninguén, si? - Si.
Como se alguén fose crer este desvarío de xiro argumental.
Tranquila, non o contarei. Nin un chío.
- Veña, chao. - Abur.
Que?
Mándame o deseño da web de StarcadeX.
Non deberías gardar repouso?
Ben podo traballar e sandar á vez.
Téñoo controlado, Steven.
Mira, non te ofendas, pero Adam contratoume
porque sei máis disto que vós, contables sabichóns.
Fíxoo por seres amigo da famila.
Non necesito os teus conselliños, vale?
Que mamaíña che coloque a almofada.
Non podo crer que me acabe de colgar…
Hora da seguinte dose.
- Estabas vendo porno? - Mamá!
Non! Claro que non.
Logo era Slack?
Sabes o que é Slack?
Vale, de acordo, si. Eran cousas do choio.
Sabes que podo collelo, non?
Tes que evitar as pantallas.
Acabas de saír dun coma inducido.
Pero eu non sufrín.
Que non. Espertei dunha sesta con dor de cabeza e nas costelas.
Tiven resacas peores.
Non necesito que mamá
me dea a medicina e coloque a almofada.
En 22 anos que teño, nunca me colocaches a almofada.
Steven, case morres.
Nunca me perdoarei por non estar cando o precisabas.
Como?
E logo que vas facer, mamá? Seguirme o resto da miña vida?
Meterme nunha burbulla?
Cres que non o faría?
Perdoa. Toma en serio a recuperación, ou serei eu quen te mate.
Quérote.
Eu tamén a ti.
Non.
Por pouco.
Na miña defensa, esta semana durmín unhas 12 horas en total.
Xa, seino. Tes un traballo. Non mo recordes.
E como che vai?
Non moi ben, a verdade. Sinto que fracasei.
Porque así foi. É dicir, de ser ti, querería morrer.
É humillante e devastador.
Grazas.
- Iso axuda. - Ben.
Entón que? Vas pasar o verán viaxando sen rumbo?
Non. Interésame un posto de traballo que teñen no laboratorio de Garth.
Que?
A ver… Non creo que sexa menos importante. O laboratorio é vital.
Pero pensaba que querías traballar con pacientes.
Si, pero non estou preparado.
Xa oíches a Namazy. Precipiteime.
Non todos podemos ser ti.
Levas razón.
Entón pasarás o verán analizando datos?
Está ben.
Coñezo un tío en Garth. Chámase Phil.
Falareille ben de ti.
Grazas.
Nada.
- Que baleiro se ve isto. - Tes razón.
Botareino en falta.
Eu botarei en falta vivir contigo.
Nin sequera puidemos
comer ás de polo ás 2:00 vendo Las chicas de oro por última vez.
Tranquila. Xa o faremos cando volvas de París na primavera.
Tes que vir de visita.
Iso seguro.
Sabes que? Ti es a primeira amiga de verdade que fixen
e que non coñezo de sempre.
Perdoa por estar pouco aquí esta semana…
Cos exames finais, Jere e…
Sexo de reconciliación, enténdoo.
Eu só…
Necesito que sexas sincera.
Xúlgasme en segredo porque volvo estar con el?
Que importa o que eu opine?
Importa porque es a miña amiga e respecto a túa opinión.
Impórtache demasiado o que pensan os demais.
Confío en que tomarás as decisións que máis che conveñan.
Ven aquí.
Moi ben, lista para marchares?
Si, case estou.
Marchar déixame un sabor agridoce.
Quero lembrar todos e cada un dos detalles.
Sempre será o mellor lugar no que vivín antes de casar.
Devezo por contarllo,
aquí no meu asento de pasaxeiro sendo eu a súa pequena
e el quen aínda está ao volante.
Deixei de chamarlle papi no instituto.
Mais agora mesmo sinto que o é.
Quero dicirlle: "Papi, vou casar."
Non é a canción coa que bailabades mamá e ti?
Si? Teño bailado con tantas cancións na miña vida.
Si, ho.
Poñiades esta canción despois da cea, se beberades viño,
e bailabas con mamá por toda a cociña.
Lembras iso?
Si, en noites coma esas tratabádesvos dun xeito distinto.
En que sentido?
Non sei, coma namorados de verdade.
Só lembras esas noites porque vos mandabamos lavar a louza.
Por certo, Steven mellorou.
Alégrome.
O momento no que mamá escoitou todas mensaxes que lle deixaras
sempre me atormentará.
A que te refires? Estabades xuntos?
Non.
Non, refírome a cando me localizou despois de falar contigo.
Non podo crer o mala que era a cobertura no congreso.
Alégrame que Jeremiah estivera contigo.
Si, a min tamén.
Veña, a última carretada.
Si.
Grazas, papá.
- De nada. Onde che poño isto? - Por aí.
Colle unha caixa.
- Grazas. - Agora volvo.
Non te poñas cómodo.
Que?
Só quero ver a Steven. Como está?
Está ben. Non fai falta que veñas todos os días.
Ben che sei o que fas.
A ver, e que fago?
Vés por aquí coa esperanza de que volva pasar outra vez.
Xa podes deixar de poñerme olliños.
Que olliños? Meu Deus.
O que pasou no hotel… O que…
Foi cousa dos dous, non só miña.
Non te poñas á defensiva se te sintes culpable.
É que non quero que te confundas.
O que pasou non se volverá repetir.
Se Belly ou Steven o soubesen, non podería miralos á cara.
Tampouco eu.
Pero creo que Belly sospeita algo.
- Que? - Si.
No coche estaba rara.
Púxose a falar daquela canción coa que bailabamos
e quedou moi pensativa cavilando en algo.
Ten vinte anos. Iría colocada ou pensaría en sexo.
Non.
Mira, igual de momento deberiamos manter as distancias.
Si, igual é o mellor.
Igual non debería ir á inauguración a fin de semana.
De acordo.
Non quero o meu ex estorbando no acto da miña mellor amiga.
- Xenial - Xenial.
Onde vas?
Laur, levo no coche dende as 6:00.
Vou preparar un café e saudar o noso fillo.
Ei.
Que canción?
Xa sabes cal.
Ben! Por fin terei máis compaña que a enfermeira Ratched.
Ai, meu Deus.
Logo canto tempo vas seguir na casa?
Mi madriña. Penso liscar en canto mamá me desate da cama.
A ver, mírame, estou ben.
O médico dixo que xa podía traballar.
Aínda non podo crer o que pasou.
Isto fíxome abrir os ollos.
Vou endereitar a miña vida.
E centrarme no traballo.
Taylor séntese fatal polo que pasou.
Vaia. Como non?
Que ela sexa a protagonista do meu accidente case mortal.
Por suposto. Non fun eu o que case a espicha.
- Sen problema. - Dis que estás ben.
Si, agora estou ben.
Logo que? O voso acabou?
Que saibas que ela aínda te quere.
Mira, Belly. Nunca me sentín seguro na miña relación con ela.
Entendes? Tiña que baixar desa montaña rusa que é Taylor Jewel.
Por que?
Intentas que cambie de idea?
Non.
É a túa vida.
Aquel día foi un punto de inflexión para todos.
Seino.
Eu sei que queres o teu irmán maior.
Agora tráelle xeado ao teu oppa, vale?
- Vou. - Grazas.
- Nada de pantallas. - Non, Belly.
- Belly! - Quiteille o ordenador!
Papá, axúdame!
Mamá dixo que nada de pantallas.
Que mulleres!
O médico dixo que podía, vale?
Se perdo unha chamda da oficina,
non responderei dos meus actos.
- Adam amólate co traballo? - Non.
Sabes o que? Vouno chamar e direille que te deixe tranquilo.
Non, papá! De acordo? Adam é o meu xefe, non podes facer iso.
Unha semana de baixa logo dun accidente traumático
é algo razoable, Steven.
- É que ti non o entendes, papá. - Moi ben. Pois explícamo.
O capital risco é unha tolemia, vale?
Non hai tempo libre.
Perdoa, pero ser profesor de historia
é un paseo comparado con isto.
Non che digo que non.
Verei se podo conseguir que túa nai che devolva o ordenador
cando marche.
Grazas.
Quería asegurarme de que estás ben antes de marchar.
Estou, si. Quérote, papá.
Quérote.
Miña nena!
- Mamá. - Ola!
Ola.
- Ei. - Ven aquí.
Ven aquí.
Vaia pintiñas me traes. Hoxe imos nutrir esa melena.
Como non. Estiven cos finais.
- Moi ben. - Xa o sacaremos mañá.
- Vale. - Vamos.
Que tal a vaixe? Escoitaches a miña lista?
- Non. - Pois é boísima.
Cambiaches a tele?
- Si, está ben, ou? - Está.
Que limpo está todo. Demasiado limpo.
E os cinseiros de Scott e os pratos sucios?
Rompemos.
Marchou co seu televisor.
Xa podemos ver Las chicas Gilmore e comer burritos
sen ter que compartir o mando con el.
Non temos que ver esa merda de artes marciais.
Es demasiado guapa para el.
- Convertino no que é. - Si.
Cambieille o corte de pelo e conseguín que non usase eses pantalóns.
Agora cre que pode atopar alguén mellor. Moita sorte.
Os homes son uns merdeiros.
Non todos os homes.
Dixeches "non todos os homes"?
Steven é un dos bos.
Vas ir velo?
Non. Xa che dixen que se acabou.
- Vós os dous nunca acabaredes. - Desta volta, si.
Tay, non sabía o que dicía.
Estaba fráxil e desfeito polo accidente,
que en parte foi culpa túa.
Non me poñas esa cara de noxo.
Escoita, ti vaite aló ben guapa…
Lucinda, non podo contigo.
Taytie Tot, el é o único rapaz co que saíches
que te merece un chisquiño.
Non o deixes ir tan facilmente.
Ti vícheste ben? Non se vai poder resistir…
cando arranxemos ese pelo. Ven.
- Mira que me amolas. - Seino.
Ola.
Que tal durmiches?
O colchón inchable de papá desinchouse ás tantas.
Traballei ata tarde no discurso.
Se cadra pásollo outra vez a Conrad.
Xa sabes como lle gusta corrixir erros gramaticais.
Non creo que faga falta. O discurso está xenial.
Gustaríame que viñese.
Paréceme raro dicirlle por teléfono que ti mais eu imos casar.
Podemos chamalo xuntos.
Pois si. A ver…
Se ti cres que é mellor dicirllo ti só,
tamén me parece ben.
Fai como ti vexas que é mellor.
Vale. Entón mellor falo eu só con el.
A verdade é que me preocupa máis…
Preocúpame o que dirá meu pai.
Xa, e miña nai.
É dicir, todos van pensar que estamos tolos por casar, non si?
Probablemente, si.
- Jere, así non axudas. - Perdoa.
Aquí tes.
- Grazas. - De nada.
Ola, que che poño?
Moi aburrido debes estar se quedas comigo ás 7:00 para almorzar.
É o teu único momento libre. Quero que me contes como che vai.
A ver…
Pouca cousa. Non te perdes nada.
Que mentireira.
Vale, é xenial.
Namazy deixoume usar o retractor nunha cirurxía.
En serio?
Que ben.
E ti que contas? Son eu o teu gran plan para hoxe?
Xa che gustaría.
Vou xantar coa miña tía.
Iso é deprimente.
Que? Ela tampouco pode ir á cerimonia de miña nai.
Por iso quedamos.
Non irás? Pensaba que non ías polo do traballo de Namazy.
Creo que non me convén estar alí con todo o mundo, así que…
Estás a falar da ex pola que aínda sentes algo?
Tes que afrontalo, tío.
Afastarte só lle dá máis importancia da que ten.
Tes que normalizar a situación.
Como?
Ten un nome: terapia de exposición.
Vale. Non quero ser desagradable, pero ti non sabes como me sinto.
¿Refíreste a que non teño idea de como é namorarse de alguén
que nunca sentirá o mesmo por min?
Sabes o que fixen eu? Acepteino. Sobrepúxenme.
Loitei para superalo. Agora…
Alégrame que o superases.
Ei, Phil díxome que che fixeron unha entrevista no laboratorio de Garth.
Díxocho Phil?
Si, ceamos xuntos.
Tivestes unha cita?
Saíches con el para conseguirme a entrevista?
Non, papón. Foi para deitarme con el.
Ben, xenial.
E conseguíchelo?
- Si. - Ben.
- Ola. - Ola.
Podemos falar?
Si, claro.
- Ola, Taylor. - Ola.
Vin pedirche perdón polo de onte. Porteime coma unha imbécil.
Grazas.
Non tiña por que pagalo contigo.
Non foi xusto, seino.
Sempre serás amiga miña.
Dime, que che dixo Laurel cando lle contaches que ides…?
Non, aínda non llo contei.
Pecha o peteiro. Vamos ao meu cuarto.
Vale.
Son a única persoa no mundo que o sabe?
Ademais de Jere e ti. Nin sequera Anika?
Si, es a única.
- Iso encántame. - Moi ben.
Entón que? Cres que estou tola?
Mira, eu fundei o club de fans do "equipo Jelly Fisher",
e son a puta capitana do equipo Belly.
E xa debín dicircho ao principio. Estou contigo a morte.
Aínda que cases. Fagas o que fagas, conta comigo.
Grazas.
Empecemos de cero.
A ver ese anel. Deuche un, ou?
Si, mira.
É un diamante ou un cacho de papel de aluminio?
- Para! Encántame este anel. - É broma.
Seino.
Deus santo, a miña Belicenta casa.
- Caso, pero fala baixiño. - Vas casar!
E estou… Estou encantada de que che pareza ben,
porque contaba
con que foses dama de honor.
Non me digas?
- Si. Pero se non… - Non.
Por suposto que quero, si.
- Quero. - Vale, que ben.
Mi madriña!
A verdade é que me alegro de que mo pidas porque…
Ai, meu Deus!
FELICES PARA SEMPRE
Ai, meu Deus!
Aínda conservas isto?
Logo pensas que ía tirar o proxecto da voda dos nosos soños?
Dirás a dos teus soños. A min só me gustaba o dos adhesivos.
Xa, os adhesivos son xeniais.
O teu día será tal e coma ti queiras. Prométocho.
Grazas por apoiarme.
Sempre te apoiarei.
E vasme necesitar.
Cando Laurel o saiba, será a apocalipse.
As encheranse de mortos e sangue.
Refírome ao teu sangue.
- Xa. - En serio, Belly.
- Xa sei. - Vai tolear.
Vaites.
Pensei que estabas na cama.
Necesitaba cambiar de aires, así que…
Podo axudarche a escapar.
Xa. Mellor marcho para a cama antes de que me cache Laurel.
- Axúdoche a subir? - Non.
- Podes? - Estou ben, só algo dorido.
De verdade?
De verdade.
Como che foi?
Máis ou menos.
Ola, Lucinda.
Steven, meu ben, como te atopas?
Estou xenial. Superbén.
Podería xogar ao béisbol no Philadelphia Phillies.
Así de ben estou.
Vaites! Logo podes axudarme cun tema financeiro.
Si, claro. Por suposto. Que foi, logo?
Poderías pasar polo meu salón e botarlle un ollo ás contas?
Scott era quen as levaba, pero xa non estamos xuntos.
Eu non sei nin por onde empezar.
Mira unha cousa, sabes que non son contable, non?
Xa, pero dánseche ben os números.
Claro, porque son asiático.
Non, ho! É porque fuches o mellor da túa promoción, parviño.
Por iso pensei que, se puideses vir, Taylor podería explicarche o asunto.
Sabe que mo estás pedindo?
Seguides sendo amigos, non si?
Si, claro.
Moi ben. Mira, mándame os arquivos,
e se teño algunha dúbida, chámoa, vale?
Vale. Xenial.
Veña, chao.
Adeus, cariño.
Mira que pequechiña eras. E que fazuliñas tiñas.
Por favor, mamá.
Mira o pelo de Susannah.
- Que? - Non!
Vaia peiteado tiñas.
- Levábase así en 2003. - Non.
Hai moitísimas. É difícil escoller.
É para o taboleiro de recordos.
Escolleremos as que ela querería que usásemos para lembrala.
Ai, esta sempre me encantou.
A min non me entusiasma.
Por? Porque sae papá?
Creo que as hai mellores.
Mira, cando fixeches 16.
Beck esmerábase cos teus aniversarios.
Lembras as coroas de flores, a lagosta e o zume de mazá con burbullas?
Este ano tomaremos champaña de verdade no teu 21 aniversario.
Xenial. Xa podes verme legalmente bébeda.
Oxalá estivese Beck para velo.
Ela viute ilegamente bébeda.
Lembras o 4 de xullo? O pastel de Susannah?
Lembro.
Que raro é facer anos e seguir cumprindo etapas sen ela.
Está perdendo moitas cousas.
Estaría moi orgullosa do futuro que estás a planear.
Os estudos, Jeremiah, París…
Sei que quería levarte alí como regalo de graduación.
- Que? - Que pequeniños erades. Que feitos.
Conrad díxoche que se comías cenorias
terías visión de raios X e críchelo.
Mi madriña. Si, daquela era moi miñaxoia.
Cría todo canto me dicía.
Falastes algo ultimamente?
Por mensaxe cando Steven estivo ingresado.
Estará ocupadísimo co traballo novo. Traballa moito.
Lamento que non veña á cerimonia.
Non dixeches que o ía gravar unha muller do refuxio?
Mandarémoslle a gravación.
Si, tes razón.
Non. Esa foto non.
- Gústame esta. - Vai ser que non.
Esta si. E se a cortamos por aquí?
Si, moi ben.
Si?
Ola.
Podemos falar? É sobre túa nai.
Que pasa con ela?
Verás, pediume que revisase os libros de contabilidade e…
A cousa pinta mal, Taylor.
Pediucho ela? Vouna matar.
Si. Mira, mátaa se queres,
pero isto é serio, vale? O salón perde cartos.
Síntoo, non hai outro xeito de dicilo:
Lucinda está fodida.
No mellor dos casos, quedan cartos para este mes.
Merda.
Xa.
En fin…
Escoita, cando marchas para Nova York? Podo…
axudarlle a pedir un préstamo.
Agora marcho para Cousins, pero podo chamala despois.
Non. Moitas grazas polo que fixeches.
Estivo fatal que cho pedise.
Pero xa non é problema teu.
Non foi molestia ningunha.
- É dicir, fíxeno… - Abur, Steven. Hostia… Mamá!
Estás guapísima, Beliña.
A Beck encantaríalle o vestido.
Si.
Vaites! Por unha vez, non vas feita unha merda.
Ignórao. Fala a súa conmoción cerebral.
Tes razón. Vai feita unha merda.
Steven!
- Meu Deus, estás ben? - Conduzo eu.
- Non. - Eu…
Papá xa vai para alá?
Non pode vir. Problemas coa xunta docente.
Pero estou segura de que este verán virá a Cousins.
Xa, é que hai tanto tempo que non estamos os catro xuntos…
Estaba esperando este día.
Síntocho, Beliña.
- Veña, vamos. - Vou.
- Grazas. - De nada, un pracer.
Grazas.
Ola.
- Ola. - Ola, fermosa.
Trouxeches o anel?
Si. Oxalá puidese levalo posto.
Axiña poderás.
Estás lista?
Si, pero teño malas noticias: meu pai non pode vir.
Non pasa nada, despois chamámolo.
Vale, si.
Só teño que dar o discurso sen morrer no intento.
- Que? Vaiche saír xenial. - Grazas.
Veña, vamos xa.
- Onde está Steven? - No baño.
Díxenlle que o café xeado era mala idea.
É un día sinalado para a familia
e sei canto significaría este xardín para miña nai.
Encantaríalle estar presente neste día.
O refuxio de mulleres era moi importante para ela.
Mesmo estando lonxe de Cousins
pensaba moito en todos e cada un de vós.
Non consideraba da familia só os de sangue.
Dicía que a familia medraba co tempo.
Familia era a quen amases.
E quen te amase.
Sei que a conmovería este honor tan especial,
e espero que sintades o seu amor ao estardes aquí hoxe.
Estou orgullosa de ser a túa prometida.
Estou desexando que casemos.
Tamén eu.
Que flores che gustarían para a voda?
Non che sei. Unhas bonitas?
Coma estas?
Con!
Ola, meu.
Ola.
- Non podo crer que esteas aquí. - Non sabía que viñas.
Xa, cambiei algúns plans. Collín un voo nocturno.
Ben feito. Salvas vidas e sóbrache tempo para a familia.
Tranquilo, papá. Aínda non son médico.
- Tío. - Ola.
- Alégrome de verte. - Bo discurso.
- Grazas, meu. - Moi bo.
Alégrame que viñeses.
Ola.
- Ola! - Ei… Ola!
Connie alégrase de reencontrarse coa súa irmanciña.
Como estás, irmanciña?
Xenial. Estamos… Estamos xenial.
Levamos tempo sen vernos.
Hora da foto. Facemos unha foto familar onda o banco?
- Xenial. Veña. - Boa idea.
En que pensas?
En nada.
Ti non deixes que che afecte, se é que di algo raro.
Quen?
Meu pai.
Xa sabes como é. Ti… Non o tomes coma algo persoal, vale?
Xa, si. Non o farei.
Ben.
Que che parece se primeiro llo contamos a Conrad en privado?
Ben. Si.
Ou…
E se nos cinguimos ao de miña nai?
Se cadra, si. É que me gustaría que estivese meu pai.
Quería dicirllo a el e a miña nai á vez…
Xa. Pois esperaremos.
Si, de acordo.
Oxalá puideses lucir o anel con toda a fachenda.
Estouche ben fachendosa, vale?
Jeremiah Fisher vai casar comigo! Casamos!
Viches?
Que che dixen?
Eu só… Só quero entendelo. Deixaches que Scott levase as contas?
E como non te decataches do mal que ía?
Non o sei! Síntome moi estúpida.
É que foi unha estupidez.
Díxenche que Scott era un fracasado. Pero polo visto é parvo!
Non me rifes! Podo perder o salón!
Si, mamá. Podes perdelo.
Que fago, logo?
Non o sei!
Non o sei. Que queres que che diga?
Mira que meter a Steven no negocio, é que…
Non ves que é un neno?
É un neno. Ten 22 anos, e iso dáme moita vergoña.
Eu só quería axudar…
Síntoo.
Vouno arranxar, vale. Coma sempre.
Como vas arranxar isto?
Pedireille cartos á avoa.
Non. Iso non… Vaite mangonear como fixo a última vez.
Resolverémolo ti mais eu xuntas.
Xa verás.
Temos dúas semanas ata que marche para Nova York.
Ven aquí. Non chores.
Que faría eu sen ti?
- Reservamos hai semanas. - Non creo.
- Fisher? - Steven, case o esquezo.
De parte dos da oficina.
Grazas.
Adam, esqueceuche reservar?
Non, está ao teu nome.
Está a nome de Park.
Se quere, chamo o encargado.
Que bo detalle.
MELLÓRATE
Moi bo detalle, si.
Que podo dicir…?
Aprecio a teu pai. Pero ás veces non gusta traballar
para alguén que che cambiou o cueiro.
Se che fai sentir mellor,
dubido que meu pai cambiase algún cueiro.
Miña nai díxome que traballas nunha clínica.
Si.
Iso está xenial.
Adam segue a tratarme coma a un principiante.
A ver, se iso non cambia, nunca darei chegado…
Non che sei, non chegarei onde realmente quero.
Onde queres chegar?
Quero facer cousas.
A ver, o do capital risco non é realmente o meu obxectivo.
Teño que seguir tragando ata que me tomen en serio.
Entón poderei usar os contactos para facer o que quero, sabes?
Estou orgulloso de ti.
Asegúroche que…
xa fas máis ca min.
A ver, miña nai di que me salvaches a vida.
Así que grazas.
A xefa chamou a alguén.
Aínda así…
Axudáchesme moito.
Que menos.
Agradézocho.
A mesa xa está.
Que boa mesa, ou?
Si, está moi ben.
Temos a mellor mesa grazas ao billete de 50 que soltamos.
- Nin idea. - É o mellor anuncio da historia.
- Non sei eu. - Moi gracioso es ti.
Grazas.
- Si. - A ver, hoxe invito eu.
Adam, non retruques.
Nese caso pedirei o mar e terra.
Grazas.
O mesmo, grazas.
Eu quero sopa de tomate, por favor.
De prato principal?
Si, non teño moita fame.
Eu quero salmón.
- Moi ben. - Grazas.
Peixe espada, por favor.
E unha torre de mariscos. Que a vaian traendo xa.
Non quero que Belly morra coa fame.
Grazas, señor Fisher.
Veña, que xa somos adultos.
Belly, non me chames señor Fisher. Chámame Adam, vale?
Intentareino, Adam.
Por que nunca saes de California, Fisher?
Agora estou aquí, non si?
Xa vexo, pero é a primeira vez que vés en canto tempo? En dous anos?
Máis ou menos.
Tes moza por aló?
Non, non teño moza.
Conrad estase emborrachando. Xa empezou a festa.
Antes de empipármonos,
Adam e eu queremos facer un brinde.
Si, déixame empezar a min.
Grazas, Laurel, por tan estupendo acto.
Sei que as festas eran máis cousa de Suze,
pero foi un fermoso día para honrar unha fermosa muller.
Grazas.
Grazas a todos por vir.
Alédame que honremos xuntos a Suze. Por Suze.
Por Beck.
Por mamá.
Por Susannah.
Queriamos dicirvos algo a cada un de vós.
Steven, cariño, levaches un bo susto.
Por favor, mamá! Estou ben!
Seino! Pero serviunos para recordar que, malia os teus impresionantes logros,
grazas por aforrarme a matrícula do último semestre,
sempre serás o meu neno.
Por Steven.
- Que bonito. - Cala, tío.
Vale.
Steven non é o único impresionante.
Por Connie, que pronto será médico.
Listo e altruísta, moi boa combinación.
E Belly, miña bela neniña.
Lembro a primeira vez no estranxeiro.
De súpeto, o mundo semellaba cheo de posibilidades.
Polo teu brillante futuro.
Polo teu futuro.
Non esquezamos a Jeremiah, o alumno de último curso.
Con sorte, graduarase o vindeiro semestre.
E despois, supoño que xa veremos.
Grazas, papá.
Jere tamén ten grandes plans para o seu futuro.
Belly, non… Non tes que dicilo.
Os dous, en realidade. Nós…
imos casar!
En agosto.
- Perdoa, que? - Que?
Será unha broma.
- Non. - Non.
Non?
Non.
A isto me refiro cando falo de responsabilidade.
- Xa a enredaches? - Que?
De que estás falando? Eu non a enredei.
Un momento. Dicídelo en serio?
- Si! - Si!
- Non estades preparados. - Non!
Vaia irresponsabilidade.
- Non estades preparados. - Estámolo.
- A que vén isto? - Que dis?
É obvio que está preñada.
Si? Cantas veces falamos de anticonceptivos?
Non estou preñada!
Laurel, xúroche que non o está.
- Vale, que pasa con París? - Vou ir!
Isabel, non…
- Isto é… - Absurdo!
Unha tolemia! Un delirio!
Laur, querémonos e queremos estar xuntos.
Estádelo. Se queredes dar un paso máis,
ide vivir xuntos ou adoptade un gato.
A que vén tanta présa?
Porque o quero, porque é a miña familia. E…
É o que sempre dicía Susannah.
A familia é o máis importante.
Non penso darche o anel de túa nai.
Non, papá. Xa non contaba con iso.
Non precisamos ese anel. Jere regaloume un.
Con que cartos?
Cos meus.
Non, non podo crer que isto estea pasando.
- Cago no demo! - Por que non calas?
- Isto é moi forte! - Cala a boca!
- Vaia tolada. - Que tes?
- Steven. - Ti sabíalo?
- Non. - A torre de mariscos.
Houbo un cambio de plans.
Cancele o pedido. Traia a conta.
Dilo en serio?
Si, moi en serio.
Vale. Vamos, Jere.
- Acabas de…? - Xa o sei. Perdoa.
Sei que querías empezar por Conrad,
pero non podía seguir calada.
Alégrome de que o saiban.
Eu tamén. Ademais, foi a hostia.
A hostia.
- Todo vai saír ben. - Si.
Quedaron… Asustáronse. Era o máis difícil.
Se están enfadados, xa lles pasará. Máis lles vale.
Si.
Non é o momento. Menos chuchar e máis desculparse.
Sube ao coche. Marchamos.
Non imos todos para a casa?
Non imos, non!
Paso o verán aquí con Jeremiah. Lembras?
Cambio de plans. Vés connosco.
- Non podes obrigarme! - Podo tal!
Ei, Belly, deberías marchar con ela.
Que?
Que se calme todo. Eu falo con meu pai.
- Vamos, Belly. - Xa vou!
- Quérote. - Eu a ti máis.
Arruinastes o día.
A ti que che pasa?
Adeus.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro ai.