W poprzednim odcinku…
Miałeś być ideałem. Miałeś na nią zasługiwać.
Wszędzie widzę Jeremiah.
Straciłem najważniejszą osobę w życiu.
Dzwonię, żeby pogadać o ceremonii dla mamy i przemówieniu.
Dobra. Możesz napisać ją sam?
Tobie i tak wyjdzie to lepiej.
Przykro mi, ale nie będzie mnie na inauguracji.
Dostałem staż na lato w klinice.
Chcę być z tobą.
- Z nikim innym. - Jezu.
Zatrzymaj auto i wypuść mnie, do cholery!
Dobra!
Steven miał wypadek?
Może coś zdziałam. Gdzie leży?
Nic mu nie będzie.
- Nic tu po tobie. - Wylatuję?
Miałaś rację. Nie wychodzi nam.
Jeśli chcesz wrócić do Jeremiah, zrób to.
Może jeden błąd nie powinien przekreślać tylu lat?
Niczego innego nie pragnę.
Nie możesz mnie tak krzywdzić.
Obiecuję ci to.
Isabel Conklin, wyjdziesz za mnie?
Tak.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Nie.
Jestem umówiona z Taylor.
- Musisz iść? - Tak.
Nadal ma doła przez niewypał ze Stevenem.
Tyle się uczę do sesji,
że mało ją widziałam.
Iść z tobą?
To spotkanie psiapsi.
Też jestem twoją psiapsią.
Nie.
Nie mów nikomu, ale jesteś moim narzeczonym.
Naprawdę?
Nie chcę czekać do weekendu. Powiem wszystkim teraz.
Musimy poczekać, bo tylko na inauguracji
będą wszyscy nasi rodzice.
Przynajmniej dziś nie musisz kisnąć
w aucie z ojcem przez pięć godzin.
Poradzisz sobie?
Nie puścisz pary z ust?
- Luz. - OK.
Cholera. Taylor już jest. Muszę lecieć.
Jeszcze jedno.
Tak?
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Nie wierzę.
Wiem, że jest mały…
Co ty. Jest idealny.
- Co ty robisz? - Mówię światu.
- No co ty? Nie! - Tak.
Isabel Conklin za mnie wyjdzie!
Żenię się!
- Będzie seksowną żonką. - Jezu, przestań.
Nie mogę się doczekać naszego ślubu!
Isabel Conklin…
będzie moją żoną!
Sorki za spóźnienie.
No wiesz co? Umieram z głodu.
Czemu sobie czegoś nie…
Przepraszam. Zamówmy coś.
Proszę dwie mrożone mokki i dwie kanapki.
Ja stawiam.
Spoko.
Jeszcze croissanta z czekoladą.
Już.
- Dziękuję. - Proszę.
Jak się trzymasz?
Dobrze. Wisi mi to. Miłość to ściema.
Jeszcze się opamięta. Na razie jest w szoku.
Nawet gdyby, będzie już za późno.
Nie zależy mi.
Gdyby zaczął się płaszczyć
i błagać mnie na klęczkach,
i tak by mi to wisiało.
Chyba że coś ci mówił?
Nie.
Nie mieliśmy okazji pogadać na osobności.
Mama ściągnęła go do domu,
bo boi się, żeby nie zakrztusił się w nocy.
Dobra, wisi mi to.
- Pieprzyć go. Dzięki. - Proszę.
- Siadamy tu? - Dobra.
- Zmieńmy temat. - Jasne.
Jak tam Jere i wasz powrót do siebie?
Jest fajnie.
Co to za uśmieszek?
Nic takiego. Cieszę się.
Dziwnie się zachowujesz.
Dobra. Tylko nie mów nikomu,
bo chcemy najpierw powiedzieć rodzicom.
Tamtego ranka w szpitalu
zaręczyliśmy się.
Słucham?
Co ty pieprzysz?
Zaręczyliśmy się.
O Boże.
Jezu, jesteś w ciąży?
Co? Nie.
No to dlaczego?
To przez wypadek Stevena.
- Nie. - Tak.
Nic z tych rzeczy.
- Akurat. - Przypomniało mi się coś.
Jak strata Susannah mnie bolała i dała do myślenia.
Jeremiah popełnił błąd,
ale nasz związek jest ponad to.
Kiedy termin?
Tego lata w Cousins.
Mówisz serio?
- Tak. - Ledwo się zeszliście.
Dopiero co.
- Rozstaliśmy się… - Zdradził cię!
Możesz być ciszej?
Wszyscy to wiedzą.
To ty mówiłaś, żebym mu wybaczyła.
Żebyś z nim pogadała,
a nie za niego wychodziła.
Nie wystarczy ci powrót do niego?
Chcemy być razem na zawsze.
Tak myśli każdy, kto bierze ślub.
Spójrz na naszych rodziców.
Nie jesteśmy nimi.
Tata przyjechał. Muszę lecieć.
Proszę…
- Nie mów nikomu. - Dobra.
I tak nikt nie uwierzy w taki odpał.
Dobra, nie powiem nikomu. Będę cicho.
- OK. Pa. - Cześć.
Czego?
Prześlij mi schemat Starcadeksa.
Masz dochodzić do zdrowia, nie?
Mogę pracować w tym samym czasie.
Panuję nad sytuacją.
Bez urazy, ale Adam mnie zatrudnił,
bo znam świat technologii lepiej niż wy, finansowe szajbusy.
Nie. Zatrudnił cię po znajomości.
Opuść sobie te morały.
Korzystaj, że mamunia o ciebie dba.
Rozłączyła się, co za…
Pora na kolejną dawkę.
- Oglądasz porno? - Nie!
O mój Boże!
Więc Slack?
Wiesz, co to jest Slack?
Jezu, tak. Zaglądałem, co tam w pracy.
Mogę po niego wstać, wiesz?
Masz nie patrzeć tyle w ekran.
Miałeś poważny wypadek.
Wcale nie.
Obudziłem się z drzemki z bolącą głową i żebrami.
Miewałem gorsze kace.
Nie potrzebuję, żebyś mi
dawała leki i poprawiała poduszkę.
Mam 22 lata i nigdy mi nie poprawiałaś poduszki.
Prawie umarłeś.
Nie wybaczę sobie, że nie było mnie na miejscu.
I co zrobisz?
Serio, mamo. Będziesz za mną dreptać do końca życia?
Owiniesz w folię bąbelkową?
Myślisz, że nie?
Jeśli nie zastosujesz się do zaleceń, sama cię zabiję.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie.
Było blisko.
Wiesz co? Spałam 12 godzin przez cały tydzień.
Kapuję. Masz pracę. Nie chwal się.
Jak się trzymasz?
Kiepsko. Czuję, że zawaliłem.
Bo to prawda. Ja już bym miała myśli samobójcze.
Taki wstyd i szok.
Dziękuję.
- Pomagasz. - Dobrze.
Więc będziesz lenić się przez całe lato?
Nie. Mają fajne stanowisko w laboratorium Garth.
Co?
Praca w laboratorium jest ważna, to żadna ujma.
Wydawało mi się, że chcesz pracować z pacjentami.
Chcę, ale nie jestem gotowy.
Namazy mówiła, że się pospieszyłem.
Nie wszyscy są tobą.
Prawda.
Więc całe lato będziesz gapić się w dane?
Dobra.
Znam takiego Phila w Garth.
Szepnę mu słówko.
Dzięki.
Spoko.
- Jak tu pusto. - Prawda?
Będę tęsknić za tym pokojem.
I za mieszkaniem z tobą.
Nie zdążyłyśmy zrobić
ostatniego nocnego maratonu skrzydełek i Złotek.
Nadrobimy to wiosną, gdy wrócisz z Paryża.
Masz mnie odwiedzić.
Przylecę na pewno.
Jesteś moją pierwszą przyjaciółką,
której nie znam od dziecka.
Wybacz, że mało się widziałyśmy w tym tygodniu.
Przez sesję, Jere’a…
I seks na zgodę. Rozumiem wszystko.
No tak.
Powiedz mi coś szczerze.
Masz mi za złe, że do niego wróciłam?
Czy to istotne?
Tak. Jesteś moją przyjaciółką i szanuję twoje zdanie.
Za bardzo przejmujesz się opinią innych.
Wierzę, że podejmujesz decyzje, które uważasz za słuszne.
Chodź tu.
Dobra. Gotowa do drogi?
Prawie.
Żegnam ten pokój z radością i nutką goryczy.
Chcę go zapamiętać w najdrobniejszych szczegółach.
To ostatnie miejsce, w którym mieszkałam, będąc panną.
Strasznie chcę mu o tym powiedzieć.
To idealny moment. Wciąż jestem jego córeczką, pasażerką,
a on prowadzi w tej relacji.
Przestałam nazywać go tatusiem pod koniec podstawówki.
Teraz serce aż się rwie,
żeby powiedzieć: „Tatusiu, wychodzę za mąż”.
Nie do tej piosenki tańczyliście z mamą?
Tańczyłem do wielu piosenek.
No weź.
Włączaliście ją po zakrapianej winem kolacji
i tańczyliście z mamą w kuchni.
Pamiętasz to?
Tak. W tamte wieczory byliście dla siebie inni.
W jakim sensie?
Nie wiem. Szczerze zakochani?
Pamiętasz to, bo musieliście wtedy ze Stevenem myć naczynia.
Czuje się świetnie, wiesz?
Cieszę się.
Ten moment, gdy mama zobaczyła twoje wiadomości będzie mnie prześladować
do końca życia.
Nie rozumiem. Byliście wtedy razem?
Nie.
Spotkaliśmy się po waszej rozmowie.
Zasięg był tragiczny na tamtej konferencji.
Cieszę się, że Jeremiah był przy tobie.
Ja też.
Dobra, ostatnie torby.
No.
Dzięki, tato.
- Gdzie to dać? - Gdziekolwiek.
Weź chociaż pudło.
- Dzięki. - Zaraz zejdę.
Nie rozsiadaj się.
Słucham?
Zajrzę do Stevena. Jak się czuje?
Dobrze. Nie musisz odwiedzać go codziennie.
Przejrzałam cię.
I co?
Wpadasz, bo masz nadzieję, że znowu to zrobimy.
Odpuść sobie te maślane oczka.
„Maślane oczka”? Jezu.
To, co wydarzyło się w hotelu…
Chcieliśmy tego oboje.
Nie naskakuj na mnie za to, że czujesz się winna.
Nie chcę, żebyś źle mnie zrozumiał.
To był tylko jeden raz.
Jeśli się dowiedzą, nie będę mogła spojrzeć im w twarz.
Ani ja.
Belly chyba coś podejrzewa.
- Że co? - Tak.
W aucie była jakaś dziwna.
Potem wspomniała o piosence, do której tańczyliśmy,
i zatopiła się w myślach.
Ma 20 lat. Pewnie była zjarana albo myślała o seksie.
Nie.
Lepiej zachowajmy na razie dystans.
Pewnie masz rację.
Mogę nie jechać na inaugurację w ten weekend.
Dobrze.
Na co mi eks na ceremonii upamiętniającej najlepszą przyjaciółkę?
- Świetnie. - Tak jest.
Dokąd to?
Siedzę za kółkiem od szóstej rano.
Zrobię sobie kawy i przywitam się z synem.
Która to była piosenka?
Wiesz która.
W końcu odwiedził mnie ktoś inny niż salowa Ratched.
Jezu.
Jak długo będziesz w domu?
Zawinę się, gdy tylko mama mnie uwolni.
Spójrz tylko, nic mi nie jest.
Lekarz pozwolił mi wrócić do pracy.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
To było ostrzeżenie.
Muszę się ogarnąć.
I skupić na pracy.
Taylor czuje się okropnie.
Akurat.
Prawie umarłem, a Taylor robi z tego dramę o sobie.
Luz. Przecież to tylko ja prawie umarłem.
- Luzik. - Mówiłeś, że nic ci nie było.
Bo teraz już nie jest.
Więc z wami koniec?
Ona nadal cię kocha.
Z nią nigdy nie stałem na pewnym gruncie.
Dlatego wysiadłem z karuzeli życia Taylor.
A co?
Chcesz mnie przekonać?
Nie.
To twoje życie.
Tamten dzień zmienił życie nas wszystkich.
No właśnie.
I wiesz, że kochasz swojego brata.
Skoczysz braciszkowi po lody?
- Niech będzie. - Dziękuję.
- Mama zabroniła laptopów. - Przestań.
- Belly! - Mamo, mam laptopa!
Tato, pomóż!
Przecież mama zabroniła laptopa.
Już nie mogę z nimi!
Lekarz pozwolił mi korzystać z laptopa.
Jeśli przegapię Facetime’a z pracy,
nie ręczę za siebie.
- Adam tak zawraca ci głowę? - Nie.
Zadzwonię do niego, żeby dał ci spokój.
Nie! On jest moim szefem. Nie możesz tak.
Tydzień wolnego po tak poważnym wypadku
to nie przegięcie.
- Nie rozumiesz, tato. - Więc mi to wyjaśnij.
W funduszach wysokiego ryzyka jest wielka presja.
Nie ma wolnego.
Praca na wydziale historycznym
to przy tym bułka z masłem.
Na pewno masz rację.
Spróbuję wydębić od mamy laptopa,
gdy będę wychodził.
Dziękuję.
Wpadłem tylko zapytać, jak się czujesz, zanim wyjadę.
Nic mi nie jest. Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
Moja córcia!
- Mamo. - Cześć!
Cześć.
- Hej. - Przytulasek.
Chodź szybciutko.
Kiepsko wyglądasz. Dam ci mocną odżywkę na włosy.
Wielkie dzięki. Miałam sesję.
- Dobra. - Resztę weźmiemy jutro.
- OK. - Chodź.
Jak podróż? Słuchałaś mojej playlisty?
- Nie. - Jest świetna.
Nowy telewizor?
- Fajny, nie? - Tak.
Dom jest przesadnie wysprzątany.
Gdzie są popielniczki i talerze Scotta?
Rozstaliśmy się.
Zabrał swój telewizor.
Możemy oglądać Kochane kłopoty i jeść burrito.
I nie musimy dzielić się z nim pilotem.
Niewierny gnojek wlepiony w MMA.
Jesteś dla niego za sexy.
- Zrobiłam z niego faceta. - No.
Dobrze go obcięłam, namówiłam do zrzucenia bojówek.
Ubzdurał sobie, że zasługuje na więcej. Powodzenia.
Faceci to śmiecie. Taka prawda.
Nie wszyscy.
Powiedziałaś: „nie wszyscy”?
Steven jest porządny.
Zobaczysz się z nim?
Nie. Mówiłam, że między nami koniec.
- Nie zrywacie na dobre. - Tym razem tak.
Chłopak bredził.
Był słaby i potłuczony po wypadku,
który wydarzył się z twojej winy.
Nie patrz na mnie tak krzywo.
Wystrój się, idź do niego…
Lucinda, litości.
Kotku, to jedyny chłopak, który choć odrobinę
jest ciebie godzien.
Nie pozwól mu tak odejść.
Spójrz na siebie. Chłopak nie ma szans.
Ale najpierw zróbmy porządek z włosami.
- Wkurzasz mnie. - Wiem.
Cześć.
Jak ci się spało?
W środku nocy z materaca zeszło powietrze
i ślęczałem nad przemową do późna.
Dać ją Conowi znów do przeczytania?
Wiesz, jak lubi krytykować za gramatykę.
Nie musisz. Przemowa jest świetna.
Szkoda, że go nie będzie.
Nie chcę mu mówić przez telefon, że bierzemy ślub.
Może zadzwońmy do niego razem?
Oczywiście. Ale wiesz…
jeśli wolisz mu powiedzieć na osobności,
to nie mam nic przeciwko.
Zrobimy, jak chcesz.
Może lepiej powiem mu sam.
Bardziej martwię się o to…
jak zareaguje tata.
Ja też. I moja mama.
Wszyscy pomyślą, że nam odbiło.
Bo pewnie tak jest.
- Nie pomagasz. - Wybacz.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co podać?
Ale musisz się nudzić, skoro masz czas na śniadanie o siódmej.
Tylko wtedy masz czas. Chcę wiedzieć, jak tam w klinice.
Wiesz…
bez szału. Niczego nie tracisz.
Kłamczucha.
Jest świetnie.
Namazy dała mi użyć retraktora podczas operacji.
Mówisz serio?
Fajnie.
A co u ciebie? Spotkanie ze mną to wydarzenie dnia?
Chciałabyś.
Idę na lunch z ciocią.
Teraz mnie zdołowałeś.
Nie możemy być jutro na ceremonii dla mamy,
więc dlatego się widzimy.
Nie lecisz? Myślałam, że plany przekreślał staż u Namazy.
Nie będę się dobrze czuł w towarzystwie ich wszystkich.
Chyba twojej eks, którą wciąż kochasz?
Musisz się z tym uporać.
Trzymając się na dystans, tylko wyolbrzymiasz sprawę.
Zacznij traktować to jak normę.
Ale jak?
Zastosuj terapię ekspozycyjną.
Nie chcę być dupkiem, ale nie wiesz, jak to jest.
Nie wiem, jak to jest kochać bez wzajemności kogoś,
kto nigdy nie poczuje tego samego?
Wiesz, co zrobiłam? Ogarnęłam się i wytrzymałam.
Przepracowałam to i teraz…
Cieszę się, że wytrzymałaś.
Phil mówił, że masz rozmowę w laboratorium Garth.
Phil ci powiedział?
Przy kolacji.
Byłaś na randce?
Umówiłaś się z nim, żeby załatwić mi rozmowę?
Nie, durniu. Żeby go zaliczyć.
Świetnie.
I zaliczyłaś?
- Tak. - Nieźle.
- Hej. - Cześć.
Możemy pogadać?
Jasne.
- Cześć. - Dzień dobry.
Przepraszam za wczoraj. Zachowałem się jak dupek.
Dziękuję.
Niepotrzebnie wyładowałam się na tobie.
To nie było w porządku.
Przyjaciółki na zawsze.
Co Laurel na to, że wychodzisz…
Nie. Jeszcze nie wiem.
Chodźmy do mojego pokoju, paplo.
Dobra.
Tylko ja o tym wiem?
Poza tobą i Jere’em. Nawet Anika nie wie?
Nie. Tylko ty.
- Cieszę się. - No.
Nie uważasz, że oszalałam?
Jako pierwsza kibicowałam twojemu związkowi z Jeremiah
i jestem twoją najlepszą przyjaciółką.
Mogłam ci tak powiedzieć wtedy. Na dobre i na złe.
Chcesz, to bierz ślub. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Dzięki.
Dobra, jeszcze raz.
Pokaż pierścionek. Dał ci?
Tak. Tu jest.
To diament czy kulka z folii aluminiowej?
- Uwielbiam go. - Żartuję.
Wiadomo.
Jezu, moja kochana Belly wychodzi za mąż.
- No. Ale mów ciszej. - Wychodzisz za mąż!
Cieszę się, że nie masz nic przeciwko,
bo mam do ciebie takie pytanko.
Będziesz moją świadkową?
Naprawdę?
- Chyba że nie chcesz… - Nie.
Oczywiście, że chcę!
- Tak jest. - Świetnie.
O Boże!
Cieszę się, że mnie zapytałaś, bo…
O Boże!
ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE
Jezu!
Jakim cudem to jeszcze masz?
Nie mogłam wyrzucić planów naszego ślubu marzeń.
Raczej twojego. Mnie bardziej jarały naklejki.
Fakt, są super.
Obiecuję, że ten dzień będzie taki, jaki zechcesz.
Dziękuję, że trzymasz moją stronę.
Zawsze i na zawsze.
Będę ci potrzebna.
Gdy Laurel się dowie, zrobi ci jesień średniowiecza.
Ulice będą usłane ciałami we krwi.
W twojej krwi.
- No. - Mówię serio.
- Wiem. - Wścieknie się.
Boże.
Nie jesteś przykuty do łóżka?
Musiałem zmienić otoczenie.
Mogę cię stąd wyciągnąć.
Wracam do łóżka, zanim Laurel mnie zauważy.
- Pomóc ci wejść? - Nie.
- Nic ci nie jest? - Nie. Trochę boli.
Na pewno?
Tak.
Jak poszło?
Jak widzisz.
Cześć, Lucinda.
Steven, jak się czujesz, kochany?
Świetnie.
Mógłbym grać jako łącznik dla Philadelphia Phillies.
Bo tak mi dobrze.
Super! Więc możesz mi pomóc z biznesowym pytankiem.
Jasne. Słucham.
Wpadniesz zerknąć na księgi rachunkowe salonu?
Scott zajmował się rozliczeniami, a od kiedy zerwaliśmy,
nic z tego nie ogarniam.
Przecież nie jestem księgowym.
Ale zawsze byłeś dobry z matmy.
Bo jestem Azjatą?
Nie! Bo byłeś celującym uczniem, głuptasie!
Przyjdziesz i Taylor ci wszystko wyjaśni.
Wie, że mnie o to pytasz?
Nadal się przyjaźnicie, prawda?
No tak.
Dobrze. Wyślij mi te pliki e-mailem.
W razie pytań zadzwonię do niej.
Świetnie.
OK. Pa.
Pa, skarbie.
Byłaś taka malutka. I te twoje urocze poliki.
Jezu, mamo.
Spójrz na fryzurę Susannah.
- Nie mogę! - Niemożliwe!
A twoja!
Takie grzywki były modne w 2003.
Tyle ich jest. Jak uda nam się wybrać?
Idą na jej tablicę pamiątkową.
Wybierzmy te chwile, które ona chciałaby, żebyśmy pamiętały.
Uwielbiam to zdjęcie.
Ja niespecjalnie.
Dlaczego? Przez tatę?
Myślę, że możemy je przebić.
Twoje 16. urodziny.
Beck uwielbiała hucznie świętować twoje urodziny.
Pamiętasz korony z kwiatów, homara i musujący sok jabłkowy?
W tym roku kończysz 21, więc będzie prawdziwy szampan.
Super. Zobaczysz mnie wstawioną na legalu.
Szkoda, że Beck już nie.
Widziała cię pijaną wcześniej.
Pamiętasz 4 lipca? I paterę Susannah na ciasto?
Tak.
Dziwne dorastać i przeżywać ważne etapy bez niej.
Tyle ją omija.
Byłaby dumna z twoich planów na przyszłość.
Studia, Jeremiah, Paryż.
Chciała cię tam zabrać po zakończeniu twoich studiów.
- Co? - Były z was takie urocze dzieciaczki.
Pamiętasz, jak Conrad mówił, że od marchewek
robi się rentgen w oczach?
Jezu. Byłam wtedy bardzo naiwna.
Wierzyłam we wszystko, co mówił.
Rozmawialiście ostatnio?
Pisaliśmy, gdy Steven był w szpitalu.
Pewnie jest pochłonięty nową pracą. Ciężko haruje.
Szkoda, że nie będzie na inauguracji.
Mówiłaś, że ktoś ze schroniska będzie nagrywać?
Wyślemy mu filmik.
Racja.
Nie zgadzam się.
- Podoba mi się. - Nie ma mowy.
Weźmy je. Przytniemy tutaj.
Dobra.
Halo?
Cześć.
Możemy pogadać? Chodzi o twoją mamę.
No mów.
Prosiła, żebym przejrzał jej księgi rachunkowe…
Nie wygląda to dobrze, Taylor.
Prosiła ciebie? Zamorduję ją.
Morduj ją, do woli,
ale ma większe problemy. Salon jest pod kreską.
Nie umiem tego inaczej ująć,
ale ma przejebane.
W najlepszym razie wystarczy jej do końca miesiąca.
Cholera.
Właśnie.
Właśnie…
Kiedy wyjeżdżasz do Nowego Jorku?
Mogę jej załatwić pożyczkę.
Jadę teraz do Cousins. Mogę zadzwonić do niej później.
Nie. Dziękuję za twoją pomoc.
W ogóle nie powinna była cię pytać.
Ale to już nie twój problem.
To nie był kłopot.
- Naprawdę… - Nie, pa. Kurde, mamo!
Wyglądasz pięknie.
Beck byłaby zachwycona.
Wiem.
Choć raz nie wyglądasz jak lumpiara.
Olej go. Gada tak przez uraz głowy.
Masz rację. Nadal wygląda jak lumpiara.
Steven!
- Jezu, nic ci nie jest? - Ja prowadzę.
Nie.
Tata będzie na miejscu?
Nie da rady przez jakąś dramę w pracy.
Na pewno przyjedzie do Cousins jakoś latem.
Dawno nie spędzaliśmy czasu wszyscy razem.
Liczyłam, że będzie.
Przykro mi.
- Dobra, w drogę. - No.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dzięki.
Cześć.
Cześć, piękna.
Masz pierścionek?
Chcę już móc go nosić.
Jeszcze trochę.
Gotowa?
Mam złe wieści, mojego taty nie będzie.
Ale luz, zadzwonimy do niego później.
Jasne.
Muszę jakoś przeżyć przemowę i nie zemdleć.
- Poradzisz sobie. - Dzięki.
Chodźmy.
- Gdzie Steven? - W łazience.
Mówiłam, żeby nie pił pół litra kawy.
To ważny dzień dla mojej rodziny.
Mama ogromnie cieszyłaby się z tego ogrodu.
Szkoda, że nie ma jej tu z nami.
Schronisko dla kobiet było dla niej bardzo ważne.
Nawet gdy nie była w Cousins,
myślała o każdej z was.
Uważała, że rodzina to więcej niż więzy krwi,
i że powiększa się z biegiem lat.
To każdy, kogo się kocha.
I kto kocha nas.
Byłaby wzruszona, że spotkał ją tak niezwykły zaszczyt.
Mam nadzieję, że spacerując tu, odczujecie jej miłość.
Jestem dumna, że mam takiego narzeczonego.
Nie mogę doczekać się ślubu.
Ja też.
Jakie kwiaty chcesz mieć na ślubie?
Nie wiem. Jakieś ładne?
Takie?
Con!
Cześć, stary.
Cześć.
- Nie wierzę, że przyleciałeś. - Nie spodziewałem się.
Pozmieniałem plany i przyjechałem prosto z lotniska.
Zuch chłopak. Choć ratuje życie, ma czas dla rodziny.
Tato, wyluzuj. Jeszcze nie jestem lekarzem.
- Ziomek. - Cześć.
Miło cię widzieć. Świetna przemowa.
- Dzięki. - Serio.
Dobrze, że jesteś.
Cześć.
- Cześć! - Hej!
Connie cieszy się, że znów widzi siostrzyczkę.
Co słychać, siostrzyczko?
Ekstra. Świetnie nam się układa.
Kopę lat.
Zróbmy sobie rodzinne zdjęcie przy ławce.
- Pewnie. - Chętnie.
O czym myślisz?
O niczym.
Nie przejmuj się, jeśli wypali coś dziwnego.
Kto taki?
Mój tata.
Znasz go. Nie bierz niczego do siebie.
Jasne. Nie wezmę.
Dobrze.
Powinniśmy powiedzieć Conowi wcześniej na boku?
Tak.
Albo…
Nie przyćmiewać dnia upamiętniającego mamę?
Może. Szkoda, że mojego taty nie ma.
Chciałam powiedzieć jemu i mamie jednocześnie.
Dobra. Poczekajmy.
OK.
Chcę, żebyś mogła paradować z pierścionkiem.
Już pękam z dumy. Zobacz.
Jeremiah Fisher ożeni się ze mną! Pobieramy się!
Widzisz?
Teraz wierzysz?
Chcę tylko zrozumieć. Dałaś Scottowi wszystko ogarniać?
Jakim cudem nie wiedziałaś, że jest tak źle?
Nie wiem, tak mi głupio.
Bo to było głupie.
Mówiłam, że Scott to nieudacznik. I najwidoczniej idiota!
Nie krzycz. Mogę stracić salon!
Zgadza się.
Co mam zrobić?
Nie wiem!
Nie wiem. Co mam ci powiedzieć?
Jeszcze wciągnęłaś Stevena w nasze sprawy…
To dzieciak.
Serio. Ma 22 lata. Najadłam się wstydu.
Próbowałam tylko pomóc.
Bardzo cię przepraszam.
Załatwię to. Jak zawsze.
Ale jak?
Poproszę babcię o kasę.
Nie, bo da ci z wielką łaską jak ostatnio.
Wymyślimy coś razem.
Zobaczysz.
Wyjeżdżam do Nowego Jorku za kilka tygodni.
No chodź. Nie płacz.
Co bym bez ciebie zrobiła?
- Rezerwowaliśmy dawno. - Nie widzę.
- Na nazwisko Fisher. - Byłbym zapomniał.
Od ludzi z biura.
Dzięki.
Adam, zapomniałeś zrobić rezerwację?
Była na ciebie.
Mamy na nazwisko Park.
Mogę zadzwonić do…
Miło z ich strony.
WRACAJ DO ZDROWIA
Bardzo.
Wiesz co?
Uwielbiam twojego tatę, ale lipa pracować dla kogoś,
kto pewnie zmieniał ci pieluchy.
Jeśli to cię pocieszy,
to mój tata nigdy nikomu nie zmienił pieluchy.
Mama mówiła, że pracujesz w klinice.
Tak.
Fajnie.
Adam nie daje mi się wykazać.
Jeśli nigdy mi nie pozwoli, to nie dotrę tam,
gdzie naprawdę chcę być.
Czyli?
Chcę tworzyć rzeczy.
Fundusz wysokiego ryzyka to nie mój cel.
Muszę znosić szajs, aż będą mnie traktować serio.
Potem wykorzystam te kontakty, żeby osiągnąć swój cel.
Jestem z ciebie dumny.
Uwierz mi, że…
robisz więcej ode mnie.
Mama mówi, że uratowałeś mi życie.
Dziękuję.
Telefon od szefowej.
To nadal coś.
Cieszę się, że pomogłeś.
Jasna sprawa.
Dzięki.
Stolik jest gotowy.
Świetny stolik.
Bardzo ładny.
Pięć dyszek i dał nam najlepszy stolik.
- Naprawdę? - To najlepsza reklama.
- No nie wiem. - Ale z ciebie śmieszek.
Dziękuję.
Ja płacę lunch.
Bez dyskusji, Adam.
Dla mnie owoce morza i stek.
Dziękuję.
Ja też. Dziękuję.
Dla mnie krem z pomidorów.
Na przystawkę?
Tak. Nie jestem głodna.
Proszę łososia.
- Dobrze. - Dziękuję.
Proszę miecznika.
I paterę owoców morza. Już teraz.
Żeby Belly nie umarła z głodu.
Dziękuję, panie Fisher.
Daj spokój. Wszyscy jesteśmy dorośli.
Nie mów mi już na pan. Jestem Adam.
Spróbuję.
Czemu ciągle siedzisz w Kalifornii?
Przecież przyleciałem dziś.
Pierwszy raz od dwóch lat czy coś?
Powiedzmy.
Masz tam laskę?
Nie mam.
Conrad już golnął. Zaczyna się impreza.
Zanim się nawalicie,
chcemy z Adamem wznieść toast.
Ja zacznę.
Dziękuję, Laurel, za to przepiękne wydarzenie.
Suze była lepsza w organizowaniu imprez,
ale udało się ją pięknie upamiętnić.
Dzięki.
Dziękuję za przybycie.
Miło, że upamiętniliśmy Susannah razem. Za Suze.
Za Beck.
Za mamę.
Za Susannah.
Mamy każdemu z was coś do powiedzenia.
Steven, miałeś nie lada przeżycie.
Jezu, kobieto, nic mi nie jest!
Ale przypomniało mi to, że mimo licznych imponujących osiągnięć
i wcześniejszego skończenia studiów zawsze będziesz
moim dzieckiem.
Za Stevena.
- Słodkie. - Cicho.
No dobrze.
Nie tylko Stevenem można się chwalić.
Za Conniego, przyszłego lekarza.
Mądry i altruistyczny. Co za połączenie.
Belly, moja kochana córciu.
Pamiętam moją pierwszą podróż za granicę.
Wtedy świat możliwości stanął przede mną otworem.
Za twoją świetlaną przyszłość.
Tak jest.
Został jeszcze Jeremiah, nasz wieczny student.
Trzymajmy kciuki, żeby to był jego ostatni semestr.
A potem zobaczymy.
Dzięki, tato.
Przed Jere’em też wielkie plany.
Nie musisz.
Przed nim i mną.
Pobieramy się!
W sierpniu.
- Słucham? - No?
To jakiś żart?
- Nie. - Nie.
Nie?
Nie.
Chryste. I znowu za grosz odpowiedzialności.
- W co ją wciągnąłeś? - Co?
Co ty gadasz? W nic ją nie wciągam.
Chwila. Mówicie poważnie?
Tak!
- Nie jesteście gotowi. - Nie.
Zero odpowiedzialności.
- Nie jesteście gotowi! - Jesteśmy.
- Dlaczego? - O co ci chodzi?
Na bank jest w ciąży.
Serio? Tyle rozmawiałyśmy o antykoncepcji.
Nie jestem!
Przysięgam, że nic z tych rzeczy.
- Co z Paryżem? - Nadal jadę!
Isabel, nie mogę…
- To… - Szaleństwo!
Obłęd! Odbiło wam!
Kochamy się i chcemy być razem.
Przecież jesteście. Jeśli wam mało,
zamieszkajcie razem, zaadoptujcie kota.
Po co się spieszyć?
Bo go kocham i jest moją rodziną.
Susannah powtarzała to samo.
Rodzina jest najważniejsza.
Nie dostaniesz pierścionka mamy.
Nawet na to nie liczyłem.
Nie chcemy jej pierścionka. Jere sam mi kupił.
Za czyje pieniądze?
Za swoje.
Nie wierzę, że to się dzieje.
- W mordę! - Zamknij się.
- To obłęd! - Milcz!
- Obłęd. - Co z tobą?
- Steven. - Wiedziałeś o tym?
- Nie. - Patera owoców morza.
Nastąpiła zmiana planów.
Anulujemy wszystko, ja płacę.
Mówisz poważnie?
I to bardzo.
Dobra. Wychodzimy, Jere.
- Czy ty… - Wiem, przepraszam.
Chciałeś powiedzieć bratu wcześniej,
ale nie mogłam dłużej milczeć.
Cieszę się, że wiedzą.
Ja też. Cholera jasna.
Ja pierdzielę.
- Będzie dobrze? - Tak.
Są tylko wkurzeni. Najtrudniejsze za nami.
Teraz są źli, ale jeszcze zmienią zdanie. Muszą.
Pewnie.
Pomyślcie trochę. Mniej całusów, więcej płaszczenia się.
Do auta. Jedziemy do siebie.
Nie wracamy do domu tutaj?
Nie.
Spędzam tu lato z Jeremiah. Zapomniałaś?
Zmiana planów. Jedziesz z nami.
- Nie możesz! - Mogę!
Belly, jedź z nią.
Co?
Niech wszyscy ochłoną, ja urobię tatę.
- Chodź. - Idę!
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zepsułaś ten dzień.
O co ci chodzi?
Pa.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger ę.