Anteriormente en O verán no que me namorei
Queres casar comigo?
Si.
Contaba con que foses a miña dama de honor.
O teu día será como ti queiras.
O que pasou non se repetirá.
Non debería ir
- á inauguración. - Xenial.
Podemos falar? É sobre túa nai.
Vale? O salón perde cartos.
- Con! - Non podo crer que esteas aquí.
Xa, cambiei algúns plans. Collín un voo nocturno.
Imos casar. En agosto.
Será unha broma.
- Isto é… - Absurdo!
Un delirio! Vés connosco.
Xa lles pasará.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Jere!
Parabéns para ti,
parabéns para ti, deséxoche, ruliña…
Iso é todo?
Estou no traballo.
Estou de broma.
Como che vai no posto de prácticas?
A ver, hoxe deixáronme este chupete na miña mesa.
Se cadra foi meu pai e se cadra non. Así que…
Seguen chamándote neno de papá?
Si.
Sabes o que? Se cadra é porque non podo conectarme á wifi,
pero pareces máis maior.
E igual máis sabia?
E sobre todo máis rica.
Hoxe invita a que fai anos.
Non. Cada centavo vai dereitiño ao fondo para a nosa voda.
Agora estasme poñendo cacheiro.
Non dirías iso se puideses verme os pés.
Non me gusta que traballes tanto.
Xa, pero ti tamén traballas.
Estou en prácticas e é un traballo de merda.
Non fago nin a metade do que fas ti para a voda.
Estou sentadiño na oficina mentres ti partes o lombo
facendo dobre quenda en Behr's. Non o vexo xusto.
A ver, non me importa. Trátase do noso futuro.
E non estás sentado sen máis. Intentas gañar a teu pai
e demostrarlle que es un adulto responsable.
Só intento non amolar a ninguén
e non cabrealo a el, pero hoxe…
Sacareille o tema da voda, a ver que di.
Moi ben.
Dixécheslle a Laurel o de mercar o vestido de noiva?
Non. Miña nai segue cambiando de tema en canto digo algo da voda.
E meu pai só me devolve as chamadas
cando estou no traballo e non podo coller.
Esperaba que Steven o fixese cambiar de opinión,
pero as súas palabras exactas foron: "Quérote, pero nin de puta broma."
Temos que seguir con isto. De acordo? Entrarán en razón.
Xa van dúas semanas, Jere.
Logo quedan seis para a voda.
Bótote en falta.
Eu tamén a ti. Perdoa por non poder darche un bico de aniversario.
A verdade é que non parece o meu aniversario.
Igual é por non estar en Cousins.
Hoxe farás algo con Taylor, non?
Si. Iremos cear.
Xenial. Invito á primeira ronda.
Mándoche a miña paga de hoxe.
Debería chegarvos para un par de cubalibres.
Moito me malcrías.
Onde están os garfos?
Púxenos na mesa.
Coido que vén aí. Prepárate.
- Sorpresa! - Sorpresa!
Non podo crer que fixésedes isto.
Tortiñas de Mickey Mouse!
Os vinte e un son importantes.
E querémoste.
- Grazas. - Benvida á idade adulta.
De parte dos dous.
É do ano no que naciches. Gardabámolo para ti.
Vaia. Moitísimas grazas.
Podemos abrila a próxima vez que veña Jere.
E que plans tes para hoxe?
Teño quenda de mañá e…
Pensaba ir de tendas ao saír para mirar o vestido de noiva.
Vés comigo?
Non podo.
Non podes porque tes plans? Podemos ir outro día.
É que non podo, Belly.
Faríame moita ilusión, mamá.
Síntoo, sigo pensando o mesmo. Sodes moi novos.
Casardes agora sería un grande erro.
Lamento que penses así.
Teño que ir traballar.
Espera. Queda e remata o almorzo.
Non, que chego tarde. Grazas polo regalo.
Que imos facer?
Cría que traéndoa aquí podía facer que entrase en razón.
Laur, creo que isto non ten volta atrás.
Pouco máis novos son que cando ti mais eu casamos.
E como nos foi?
Vale. Iso doeu.
Sabes que non está preparada.
Claro que non. Sonche uns bebés.
Pero cunha pouca man esquerda conseguirías mellores resultados.
A ver, a nosa filla é teimuda. Canto máis empurres,
máis vai turrar ela.
Heina convencer.
Pregúntome a quen sairía.
Creme, esta voda non se celebrará.
Máis che vale non traizoarme.
Ola, aquí tes o café con leite.
Moi quente, como che gusta.
- Grazas. - De nada.
Grazas de novo polas prácticas. Significan moito.
Xa que te vas converter en marido, ser socorrista non vai ser abondo.
Xa, a Belly encántanlle os fideos instantáneos,
así que creo que tamén nos valería.
Isto é para reunión de StarcadeX?
Podo repasalo, por se queres outra opinión.
Para o carro, rapaz.
Falando da voda,
estamos coa lista de invitados,
e queriamos saber se traerás acompañante.
Agora non é o momento. Debes concentrarte no traballo.
Pero hai un intre dicías…
Xa pediches a comida?
Non, aínda non.
Pois céntrate niso. Asegúrate de que poñan salsa extra.
Vale, entendido.
Hoxe é un día importante, estade ben espertos,
concentrados e atentos.
Ti comproba cos de Informática que a videoconferencia funciona.
Podes mirar se hai papel
- no baño? - Claro.
Vas á recepción para darlles a benvida?
Jeremiah…
Que guapo estás con ese traxe.
Grazas, Kayleigh.
Ai, o neno de papá está tan guapo co seu traxe.
Denise…
Encárgate dos aperitivos.
Que carallo? Prepara ti a bandexa de aperitivos.
Non podo. Estou ocupado.
Esquecera que es moi fino para algo así.
Meu pai encargoume a comida.
Vale. Non esquezas a salsa extra.
Xa o sei.
Estanme acosando. O acoso laboral non é ilegal?
Estás de prácticas, meu. Tes que animarte ou farán algo peor.
Dálle. Di o que teñas que dicir.
Sóltao, que tes cara de estrinxido.
Por que es tan dura con Jer?
Porque é incompetente.
- Non tal. - Si que o é.
Nenos bonitos coma el entran,
fan prácticas, e, en seis meses, son os meus xefes.
E ti ten coidado tamén.
Ei, eu son guapo.
Vale.
Que malhumorada.
Adam mándache facer o mesmo cá nós.
- Deberiamos estar aí. - Non.
Eu debería estar nesa reunión. Levo aquí dous anos.
Ti acabas de chegar. Pouco máis es ca Jere.
Contratáronme por estes temas.
Sei de videoxogos. Falamos o mesmo idioma.
E logo pensas que eu non?
Aínda teño tendinite de probar a versión beta de Eternity Spool.
Vale. Ben, Denise, todo o meu respecto.
Axúdote ou podes ben soa?
- Ti sigue roendo. - Vale.
Iso farei.
Pórtate ben co meu colega.
E ben?
É ese o meu vestido?
Poñamos por caso que levo isto ao bar Oasis hoxe á noite.
Contaría como vestido de vinganza?
Os amigos de Scott escribiranlle.
Si, xa… Non. Mamá, quedamos en que hoxe traballariamos no do salón.
Botaches toda a mañá con iso?
Buscando modelos para vingarte?
- Moi ben, estragafestas. - Pois si.
Teño que selo porque isto é importante
e preciso axuda. Podes sentar?
Por favor?
Vale.
Imos a pique?
Non, non iremos a pique. Só… debemos reorganizarnos.
Mellor chamo a Scott para que non teñas que preocuparte.
Mamá, non. Non precisamos un home que nos axude a saír desta.
Podemos nós soas.
A ver, se podemos aforrar os gastos do local,
poderás pagar parte da débeda, lembras?
Entón, cando montes o salón na casa e empece a ir ben, podemos pagar o resto.
- Vale. - Vale.
Soa moi lóxico cando o dis ti. Pero…
- Non son tan lista coma ti. - Iso é…
Escoita, non é tan malo coma parece.
Parece moito, pero…
para cando vaia a Nova York,
case todo este caos estará arranxado por si só. Prométocho.
Ei, a nena do aniversario.
Ola. Podemos ir mercar o meu vestido?
- Ao saír do choio? - Que…?
Non ías esperar a que túa nai cedese?
Belly quere mercar o vestido?
Si. É que se espero tanto,
vou acabar casando cun pantalón rachado…
Taylor, xa sei que estarás preparando a mudanza…
Non empecei aínda. Estívenlle axudando a miña nai.
Isto pode esperar. Ti mesma o dixeches. Non é tan malo coma parece.
- Belly, apuntámonos! - Vale.
Si! Xenial. Estupendo.
Quedamos no centro comercial nunha hora.
Vale. Enseguidiña nos vemos. Quérote.
Vale. Abur.
Cres que Adam llelo pon difícil ou é amable?
Non che sei.
Non sei para que se reúne
se non ten intención de financialos.
Igual quere desfacela e vendela por partes.
En que partes? Se estes só venden fume.
Coma as bolsas de patacas da expendedora.
Xa sabes, son todo aire e traen tres patacas dentro, certo?
Énchenas de gas nitroso para manteren as patacas frescas.
Non cho ensinaron en Princeton?
Lembras que fun a Princeton. Que graza.
Jere.
- Como vai a cousa aí dentro? - Si, de que falan?
Están a falar de cumprir obxectivos.
E despois alguén mencionou a "síntese colaborativa".
E o último que oín foi:
"Optimizar recursos para os resultantes."
Quería decir resultados.
Necesito aire. Meu Deus.
Moi ben.
Quedas aí todo o día esperando ese momento de "Si, señor!"
Por que meu pai é tan imbécil?
É unha pregunta retórica?
A ver, estou aquí demostrando que son adulto,
e el veña a criticarme.
E non ten nin un minuto para falarmos da voda.
Sinto dicircho, necesitas máis que café
para que teu pai acepte a voda.
Algo coma que?
Non che sei, esperar unha década?
Ti tamén?
Non, veña, Jere…
Sabes que para min es coma un irmán, vale?
Pero casar aos 21 é un pouco tolo, sabes?
Xa, supoño. Pois é unha mágoa,
porque ía pedirche que foses o meu padriño. Tanto ten.
Perdoa, o padriño? Dilo en serio?
Si.
Si. A ver, copadriño.
Vou chamar a Conrad para pedirllo, pero se non queres…
Perdoa. Non, será un honor.
Meu, que honor. Grazas.
Vaites. Vale.
Hai que ir planeando a despedida de solteiro.
- Si. - En Atlantic City?
Non… Tes toda a razón. Tes razón.
Isto só pasa unha vez. Pensemos ao grande. Las Vegas!
Iso é un si?
Claro que si. Conta comigo.
Pero…
Faime un favor, vale?
Non vaias contando que estou no allo. Por favor.
Levaremos unha boa se Laurel o sabe.
Tranquilo, terei a súa bendición ou morrerei no intento.
Nena do aniversario, que opinas desta fermosura?
Si, vale. Probareino.
Tía, estou de broma, obviamente. Nin sequera é branco. Estás ben?
Si, perdoa.
Mira, ben sei que algúns destes vestidos son…
Xa sabes. Pero se imos a unha tenda de noivas de verdade,
custarían dez veces máis. Un vestido branco só é un vestido branco.
O teu vestido está aquí, podo sentilo.
Atopei os de oferta!
A ver, virei tola ou este vestido é total?
Non digas "total".
Que? Este é para ti?
- Xa que estamos. - Non.
Só vestidos brancos. Sigue buscando.
- Vale, señora mandona. - Pois si.
Perdoa outra vez por…
Fai calquera cousa con tal de non resolver os seus propios problemas.
Non lle vai quedar outra. Marcho nunha semana.
Non estás ilusionada? Levas moito tempo falando desas prácticas.
- Estou. Vai ser incrible. - Si.
Son relacións públicas da Met Gala.
- A Met Gala. - Si, xa sei.
- A ver, a Met Gala. - Iso é xenial.
- Unha tolemia. - Xa.
Ei.
Belly, por favor, se che está poñendo a cabeza tola, dimo.
Podo deixala na tenda de deportes
e que se entreteña unhas horas.
- Só tes que dicirmo. - Non, está ben. Adoro a Lucinda.
De acordo.
Si.
Polo menos veu a nai de alguén.
Hostia, Belly. Canto cho sinto.
Busquemos o vestido, vale?
As cousas só poden ir a mellor unha vez que tocas fondo, non?
Velaquí está o fondo.
Vaia. Si.
Para unha voda chocalleira. Tes que probalo.
- Non. - Si.
- Vamos. - Vaia. Vale.
- Aquí vén a noiva. - Deberías levalo á Met Gala.
Creo que temos un gañador.
Ponlle lume.
Que desapareza. Sácamo de diante.
Vale. Deixámolo por hoxe?
Non, aínda queda ese da sección de ofertas, non?
- Xa, pero a ver… - Ti próbao e despois marchamos.
- O último. - Próbao, xa que estamos.
- Vale. - Vale.
- Si. - O paseo da vergoña.
Volve para o probador.
Moi ben. E agora? Unhas copiñas?
Agora ti vas para a casa
e avanzas no plan de negocio. Belly e eu imos de festa.
Que? Non. Aínda temos tempo abondo.
Non, mamá. Non o temos.
Vale.
Se cadra estou alucinando,
pero para min que este non vos está mal.
Pero é algo simple, non? Non é sofisticado.
Non, é…
É o teu.
Si. Este é o vestido.
Encántame.
- Si? - Si.
- Si? Vale, xenial. - Si.
- É precioso. - Ben. Si?
Unha fermosura.
Grazas.
Merecemos un café con escuma e canela.
Hai café na casa. Que tolada, non?
Fareiche leite con escuma.
A pequena tirana de mamá.
A que hora quedamos para a cea de aniversario?
A verdade é que farei a quenda da noite.
Si.
Estás segura?
Si, marcho agora de volta para aló.
Así que non fai falta que quededes.
Pero moitas grazas polo de hoxe.
- Ai, non foi nada. - Vale. Quérote.
Feliz aniversario.
- Vémonos. - Abur.
Suponse que o vestido de noiva cómprano as fillas coas nais.
Elas dinche: "Ése é o vestido." Así é como se supón que debe ser.
Ola.
Ei, Bells. Adiviña quen vai ser o meu padriño?
Por fin falaches con Conrad?
Non. Steven vaino substituír.
Tiven que prometerlle que non llo diremos a Laur.
Iso é xenial.
Bells, que pasou?
Atopei o vestido.
Iso é xenial.
Xa, pero miña nai non veu.
Estaba segura de que cambiaría de opinión.
Non sei como vou dar feito isto sen ela.
Xa, enténdote.
Como se supón que faremos isto sen as nosas nais?
Atoparemos o xeito.
Que? Quen é?
Scott. Quere tomar unha copa e falar.
- En serio estás pensando en ir? - Non! Claro que non.
- Mamá, para. - Veña, ho.
Como se ti non fixeses o mesmo se Steven che escribise.
Para nada. E ademais Steven e Scott son diferentes.
Scott é imbécil.
- Scott é imbecil. - Si.
Pero…
Síntome soa dende que teu padrasto marchou e cando Scott está aquí, non me sinto así.
Mamá, non estás soa. Tesme a min.
Seino.
E ti es o mellor de min.
Sorpresa!
Jere, que fas aquí?
- Ola. - Ola.
Verás, decateime de que se saía ás 17:00 do choio
e viña a 140 todo o camiño,
daría chegado ao Baskins antes do peche.
A túa torta de aniversario con Oreo.
Feliz 21 aniversario, Bells.
Grazas.
As Oreo cómoas eu.
Non esperaba menos.
E tróuxenche outra cousiña.
Dixen que nada de regalos. Hai que aforrar para a voda.
Xa o sei. É pouca cousa.
É a chave da casa de verán.
En seis semanas, tamén será oficialmente túa.
Non é que antes non o fose.
Grazas.
Este é o mellor agasallo.
Grazas.
Flores tamén?
Non, non son para ti.
Son para a miña futura sogra.
Fareina cambiar de opinión sobre a voda.
Belly, quen é a estas horas?
Jeremiah.
Ola, Laurel.
Son para ti. Polo aniversario de Belly.
Ese día ti fixeches o traballo duro.
Grazas.
E tamén esperaba que puidésemos falar.
Moi ben. Eu tamén quería falar con volos dous.
Pois xenial. Falemos logo. Primeiro, aperta de grupo.
- Vale. - Ven acó.
- Belly, vente. Veña. - Vou.
- Moi ben. Xa está. - Canto me gusta isto.
Veña, vamos sentar.
Ben, pois alá vou.
Sei que non cres que a voda… Sei que cres que a voda…
Sei que cres que a voda é mala idea.
Pero Belly é todo para min.
E eu para ela.
Cres que non estamos preparados,
pero non son un parvo que non sabe o dura que pode ser a vida.
Cando miña nai morreu, cría que nunca podería querer a ninguén máis.
E no medio de todo aquilo, cando estaba afundido,
Belly rescatoume.
E agora levo catro anos sendo o tío con máis sorte do mundo.
Quero pasar toda a miña vida con Belly.
E quero que esa vida empece xa.
Miña nai sempre dicía que a familia era o máis importante.
Ela querería isto para nós, que todos nós fósemos unha familia.
Jeremiah, síntocho.
Pero nunca saberemos o que túa nai querería.
Sabedes que vos quero. E quero o mellor para vós.
Por iso non podo apoiar isto.
- Mamá. - Beliña,
non estades listos para tal compromiso.
- Falades de toda a vida. - Quero pasar a vida con Belly.
Podo comprometerme.
Por iso sei que non estades listos.
Jeremiah, algo así non se decide á lixeira.
Casar é algo serio.
Xa, e tomámolo en serio. Non escoitaches nada do que dixo Jere?
Belly, teu irmán case morre.
Estou segura de que iso espertou en vós un lote de emocións.
Mirade, só vos pido que esperedes.
Rematade os estudos. Se aínda queredes, adiante.
Laurel, veña, ho.
Sabes que sempre me quixeches de xenro.
Pero non así, meu neno.
Síntoo.
Non podes virarnos as costas!
Non? Como puideches poñerme nesta situación?
Ter que falarlle así a Jere?
Cres que quería decepcionalo así?
Pois non o fagas.
Tampouco a min. Por favor, por que non podes aceptalo?
Porque só es unha nena. Nin te coñeces a ti mesma.
Como vas saber con quen queres pasar a vida?
Sei o que quero, e vou casar con el.
Belly, sei que se decides seguir adiante, eu non podo deterte.
E ti debes saber que non serei parte disto.
Non irei á voda!
Enfádaste porque xa non es ti quen decide por min,
- e non o aturas! - Xustamente!
Non aturo verte cometer un erro tan estúpido!
Vale! Pois marcho. Xa non terás que verme facendo nada!
- Belly! - Jere, marchamos!
Belly?
Conrad?
Conrad. Que carallo pasa?
Ei, non sabía que viñades.
Agarda. Por que non estás en California?
E logo levas aquí todo este tempo?
- Chameite, meu. - Perdoa, tío…
Non estaba listo para volver. Non parei
e necesitaba tempo para desconectar.
Alégrome de verte, meu.
Eu tamén me alegro.
Estades aquí de fin de semana?
O certo é que…
Pensaba quedar aquí unha tempada.
Ocorréusenos que así será máis fácil preparar a voda.
A voda, claro. Xa. Así que seguides adiante, ou?
Imos casar.
Entón, que? Ides quedar os dous por aquí?
Non, teño que estar no choio o luns a primeira hora.
No choio?
Está de prácticas con teu pai.
- En serio? - Si.
- E vaille xenial.
Está indo todo o ben que se pode esperar.
Xa.
E ti cando empezas na clínica?
Axiña. Teño que…
coller un voo de volta e iso.
Ben.
Se tes un momento, gustaríame falar contigo dunha cousa.
Claro, meu. Estaba a piques de ir correr, pero podemos falar cando volva, vale?
Vale.
Moi ben. Alégrome de vervos.
Non me fodas!
Que pasa aquí?
Debería… quedar aquí igual?
Si, por que non?
A ver, xa vai marchar.
Xa, pero parece que quere estar só.
Está claro que segue aquí por algún drama secreto dos seus.
Quen sabe por que fai as cousas.
Podería volver contigo a Boston.
Xa, seguro que a meu pai lle encantaría.
Sabes? Síntome estúpida, pero… se cadra debería volver para a casa.
Belly, escoita…
alí pasábalo fatal.
Ademais, se volves agora, vaslle dar a razón a túa nai.
Non, se xa o sei.
Podería ir á de meu pai.
Pero como fai o que miña nai di,
igual nin me deixa quedar con el.
Creo que deberías quedar aquí.
Así será máis fácil organizar a voda,
e eu virei todo canto poida. Estarás bastante cerca.
Así pasaremos o verán en Cousins.
A fin de semana conta como verán.
Si, soa moi ben.
Ei.
Ola. Segues agochado na costa leste?
De momento, si.
Pero hei volver axiña.
Tan ben vai todo?
Acaban de aparecer meu irmán e a súa prometida. Van quedar aquí.
Segue parecéndome raro que vaian casar.
Coñécense practicamente de toda a vida,
así que tampouco é tan raro.
Tanto ten. Non chamei para falar da túa ex e de teu irmán.
Chamei para dicirche que tes praza no Garth.
- En serio? - Si.
Así que avísame cando volvas. Aínda me debes unha copa.
Debo, si.
- Ei. - Ei.
- Foi ben? - Si.
Coido que hai boas ondas. Vamos facer surf?
Teño cousas que facer.
Tío, ignoraches as miñas chamadas.
Non podes dedicarme cinco minutos?
Si, claro. Si, perdoa.
Pois vamos. Déixame ir polo traxe, vale?
Vale.
Logo como quedou o tema da voda?
Laurel cabreouse.
Belly e ela rifaron onte.
Merda.
Xa.
Xa cambiará de opinión. Acabará cedendo.
Entón vas ser o meu padriño ou non?
Copadriño. Tamén llo prometín a Steven.
En serio?
Que di papá de todo isto?
Dende cando che importa o que di papá?
Refírome a que Laurel mais el nunca están de acordo.
Así que se agora pensan o mesmo, entón… se cadra…
Se cadra, que?
Se cadra teñen razón.
A ver, aínda estades na universidade.
Se o pensas ben, é un tanto ridículo.
Jere, perdoa, eu…
Non, non pasa nada.
Non te quero ao meu carón na voda se tes que finxir.
Jere, eu…
Ei, como foi?
Mal.
Que? Que pasou?
Díxome textualmente que a nosa voda lle parece algo ridículo.
Que? Por que diría algo así?
Por que lle molesta tanto? Que lle pasa?
Non o sei.
Sabes o que? Dáme a impresión de que lle parecemos nenos pequenos,
e el crese un adulto que fai medicina en Stanford.
Tanto ten. Que lle dean.
Voume duchar.
E despois faremos algo divertido, si?
Vale.
Perdoa por marchar de Filadelfia sen despedirme.
Pero o que máis quero no mundo é que esteas alí
para levarme ao altar o día da voda.
Ei, onde está Jere?
Na ducha. Seica cres que somos ridículos.
Belly, non quería dicir iso.
Si, xa. Seguro que non, Conrad.
- Vale xa! - Perdoa. Marchou?
- Xa o sabes? - Non grazas a ti, obviamente.
Teño que sabelo por unha mensaxe dela?
Belly non escapou. Está en Cousins.
E logo que demo pasou?
Díxome que ía casar aínda que eu non quixera, e eu…
díxenlle que non irei á voda.
- O que? - Entón marchou.
Meu Deus, Laurel! Díxenche que ían en serio.
Díxenche que non os deterías se estaban decididos!
Crías que ameazándoa ías…?
É que non era unha ameaza!
Tes razón, vale? Se está decidida,
non podo parala. Pero tampouco podo estar alí!
Queres perder a voda da túa filla?
Por suposto que non!
Non quero nada disto!
Non sei que máis podo facer.
Non podo sorrir e finxir que non arruína a súa vida.
Pero é a súa vida.
Vai cometer erros.
Pero son cousa súa.
E son novos. Pero tamén o eramos nós…
- Iso é xusto o que… - Déixame rematar.
Fan boa parella.
Sei que cres que casar comigo foi a peor decisión da túa vida.
Pero eles non son nós.
Igual somos ti mais eu os equivocados.
John…
De verdade cres que penso iso?
O de casar contigo.
Deixáchelo ben clariño.
Casar contigo non foi un erro.
Foi un erro casar con alguén tan novo,
ter fillos tan novos.
Ser a muller de alguén, a nai de alguén,
mesmo antes de saber quen era.
Perdinme a min mesma.
E sei que pensas que te culpo por iso, pero non.
Culpeime a min mesma.
E non quero iso para ela.
Enténdoo.
Mais quero que saibas
que se a voda se celebra,
eu estarei alí.
Seino.
Ei, Jeremiah.
- Ei. - Ei.
Só quería dicirche que creo…
que es totalmente ridículo.
- Moi ridículo! - Ridiculísimo de todo!
- Isto é ridiculísimo. - Ridículo! É ridículo!
- É ridículo! - Meu Deus.
Agarda. Como o dixo?
Dixo: "Se o pensas ben, é un tanto ridículo.
É ridículo."
"A ver, un momento, Connie. Déixame pensalo. Isto é ridículo."
É ridículo.
Ei! Mira a película!
VOO DE SAÍDA SELECCIONADO COMPRA CONFIRMADA
Vaia! Mira quen viste informal por unha vez.
Que fas aquí?
O mesmo ca ti. Matarme a traballar un puto domingo.
Eu esquecín aquí o portátil.
Non me mato nadiña.
O certo é que Adam me pediu unha análise da competencia
de StarcadeX para antes do luns, así que…
A min tamén.
Perdoa. Cría que non viñas traballar.
É incrible que vaian pasar á seguinte fase.
Mi madriña. Verdade que si? É surrealista.
En que se basea o seu modelo de negocio?
Espremerán os NFT ata que pasen de moda?
Ata? Os NFT xa están nas últimas.
As interfaces baseadas en modas baixan tan rápido coma suben.
Xa. Breaker debería investir en empresas que fan cousas.
- Toda a razón. - Xa.
Pois nada. Vémonos mañá.
Si.
Non quero que marches.
Podo deixar as prácticas. E pasamos o verán aquí xuntos.
Ei.
Non fagas bromas.
Dígoo en serio.
Non, a ver. É que…
Se me custa separarme de ti cinco días,
como vou marchar cinco meses?
Dis a París?
- Si. - Xa.
Tomei esa decisión antes de prometernos, sabes?
Si.
É que agora as cousas son distintas.
Non quero que nos separemos nada máis casar.
Estás segura?
Totalmente.
Xenial. Eu non quería que foses.
- Pois quedo. - Vale.
Non me apetece nada deixarte co vello rosmón.
Tranquilo. Seguro que axiña marcha.
Volverei antes de que te decates. Prometido.
- Pasará rapidiño. - Si.
Mañá chamarei os da recadación de fondos
para traballar de teleoperadora como fixo Redbird.
Poñereime cos manuais de estudo para o exame de acceso,
e supoño que tamén hai unha voda que organizar.
Si, iso supoño eu tamén.
Quérote.
Abur.
Que?
- Ola. - Estou ocupada co de Nova York.
Sei que non queres saber nada de min.
E aínda así ti chámasme.
Volvín revisar as contas do salón.
Mira, todo vai ben.
Todo vai ben. Deixará o aluguer do local.
Está aprendendo a levar a contabilidade.
E en canto lle concedan o préstamo,
traballará cortando o pelo na casa.
Ese é o problema, Taylor. Ningún banco llo concederá.
Vale? Eu…
Tiña un mal presentimento con ese Scott. Así que investiguei, e…
Resulta que abriu liñas de crédito a nome de Lucinda.
- Merda. - Si.
Escoita, heiche mandar os detalles, si?
Pero en resumo, se túa nai quere empezar calquera negocio de cero,
debe pagar uns 10 000 dólares a final de mes.
Vállame Deus.
Isto vaina matar.
Seino.
A ver, creo que eu daría xuntado a metade.
Que?
Por que ías facer iso?
Non son a túa moza nin a túa obra de caridade.
Taylor, quero axudar.
Non. Heino solucionar eu.
Miña nai soprendeume con este vestido para o baile de debutantes.
Nunca me sentira tan comprendida e tan querida por ela coma nese momento.
Encántame!
Ías mercar unha cama máis grande,
non redecorar o cuarto todo. Isto é demasiado.
Laur, gústeche ou non, a nosa nena vai medrando.
E unha nena grande precisa unha cama e un cuarto grandes. Si, Belly?
Que pasa cos rapaces?
Xa non tes que compartir cuarto con eses nenos ruidosos e cheirentos.
Agora este é o teu cuarto.
Gústache o papel da parede? Enviárono dende París.
É da túa cor preferida.
Creo que é algo pronto para que Belly estea soa.
Non tal. Vai estar xenial. Sube.
Dá as grazas.
Grazas, Susannah.
De nada, ruliña.
Belly.
Con, peta. Peta na porta.
Peta outra vez!
O que teño que facer é quitarche a copa.
Mamá.
Ola, Beliña.
Non quero durmir soa.
Vale, pequena. Métete aquí, Beliña.
Recollíchelo todo sen min?
Si, tiña que quedar listo.
O inspector vén mañá aprobar o permiso.
Grazas, pequena. Pero…
Déixame axudarche a embalar.
Non vou marchar para Nova York.
Que?
Vou quedar e axudarche a poñer en marcha o salón.
Tay, non sexas tola. Podo manexar isto eu soa.
- Non… - Non, tes que ir
e facer iso de Nova York.
Xa chamei os das prácticas e díxenlles que non ía.
Co diñeiro do piso paguei a metade da nosa débeda.
Non era a nosa débeda. É a miña débeda.
O meu problema, a miña cagada.
Mira, necesitabamos os cartos e estaban aí parados.
Íanme mandar recoller roupa da tinturaría e levar cafés.
Por que pagar tanto para ter un traballo de merda?
Para! Vas ir. Vounos chamar.
- E o meu móbil? - Mamá, xa está.
- Debiches falar primeiro comigo. - Sabía que dirías que non.
É o que ti sempre dis. As mozas Jewel debemos estar unidas.
Conta co meu apoio.
Pero a nai son eu.
Que che parece se pintamos esta parede?
Que tal rosa? Ou igual podemos poñer un papel pintado.
Creo que quedaría ben.
Devolvereiche os cartos, Tay.
Ata o último centavo. Prométocho.
- Quérote. - Xa o sei, mamá.
Chámame, teño novidades!
Onde estás? Falei con Conrad e aceptou ser o meu padriño!
Conrad! Conrad?
Ei.
Disque Jere ten outro padriño máis.
Si, é que non podía permitir que Steven organizase a despedida el só.
Podería morrer xente.
Ou acabarmos no cárcere. Aínda non quero morrer.
Xa. Pois grazas.
A ver, é ridículo que más deas.
E…
para que o saibas,
creo que vós… facedes boa parella.
É evidente que vos facedes moi felices.
Significa moito contar co teu apoio.
Para Jere e para min.
Teño que ir á tenda. Precisas algo?
- Non, nada. Grazas. - Vale.
Iso son rosquillas?
E logo fas repostería?
Xa sabes, só para ocasións especiais.
Feliz aniversario con atraso, Belly.
Acordábaste?
Sempre me acordo.
- Grazas! - De nada.
Que fixen?
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro