W poprzednim odcinku…
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Będziesz moją świadkową?
To będzie twój ślub marzeń.
To był tylko jeden raz.
Mogę nie jechać.
- Na inaugurację. - Dobrze.
Chcę pogadać o twojej mamie.
Salon jest pod kreską.
- Con! - Nie wierzę, że przyleciałeś.
Pozmieniałem plany i przyjechałem prosto z lotniska.
Pobieramy się w sierpniu.
To jakiś żart?
- To… - Szaleństwo!
Odbiło wam! Jedziesz z nami.
Jeszcze zmienią zdanie.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Jere!
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam Sto lat, sto lat…
To wszystko?
Jestem w robocie.
Tylko żartuję.
Jak tam dziś na stażu?
Ktoś zostawił mi smoczek na biurku.
Być może mój tata.
Nadal nazywają cię synalkiem szefa?
No tak.
Może to przez słabe Wi-Fi w komórce,
ale wyglądasz na starszą.
I mądrzejszą.
No i bogatszą.
Solenizantka stawia driny!
Nie. Całą kasę odkładam na ślub.
Ale mnie teraz kręcisz.
Zmieniłbyś zdanie, gdybyś widział moje stopy.
Boli mnie, że tak harujesz.
Dobra, ale ty też pracujesz.
Odwalam gówniany staż.
Harujesz dużo ciężej, żeby odłożyć na ślub.
Zbijam bąki w biurze, a ty zasuwasz
na dwie zmiany w Behr’s. To nie w porządku.
Nie przeszkadza mi to. Robię to dla nas.
Przecież się nie obijasz. Próbujesz udobruchać tatę.
Udowadniasz mu, że jesteś odpowiedzialny i dorosły.
Staram się nie wychylać
i go nie wkurzać, ale może dziś…
napomknę o ślubie i zobaczymy, co powie.
Dobra.
Proponowałaś Laurel, żebyście kupiły razem suknię ślubną?
Nie. Gdy wspominam o ślubie, wciąż zmienia temat.
Tata oddzwania wtedy, gdy wie,
że jestem w pracy i nie mogę odebrać.
Miałam nadzieję, że Steven ich przekona,
ale powiedział mi: „Kocham cię, ale nie ma bata”.
Musimy robić swoje. W końcu się z tym pogodzą.
Minęły dwa tygodnie.
Do ślubu zostało sześć.
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też. Szkoda, że nie mogę ci dać urodzinowego buziaka.
Nawet nie czuję, że to moje urodziny.
Pewnie dlatego, że nie jestem w Cousins.
Wychodzicie z Taylor wieczorem?
Tak. Na kolację.
Super. Stawiam pierwszą kolejkę.
Prześlę ci moją dniówkę.
Starczy na dwa rumy z colą.
Rozpieszczasz mnie.
Gdzie widelce?
Położyłam na stole.
Chyba ją słyszę. Szykuj się.
Niespodzianka!
Jesteście niesamowici.
Naleśniki z Myszką Miki!
Jesteś już pełnoletnia.
Kochamy cię.
- Dzięki. - Witamy w dorosłym życiu.
To od nas obojga.
Twój rocznik. Trzymaliśmy je dla ciebie.
Wielkie dzięki.
Otworzymy, gdy przyjedzie Jeremiah.
Jakie masz plany na dziś?
Rano pracuję.
Po pracy chcę kupić suknię ślubną.
Pojedziesz ze mną?
Nie mogę.
Jeśli jesteś zajęta, pojedziemy kiedy indziej.
Po prostu nie mogę.
To dla mnie ważne, mamo.
Nie zmieniłam zdania. Jesteście za młodzi.
Ślub w tym wieku to ogromny błąd.
Przykro mi to słyszeć.
Muszę iść do pracy.
Zaczekaj. Dokończ śniadanie.
Nie, bo się spóźnię. Dzięki za prezent.
Co mamy robić?
Byłam pewna, że w domu przemówię jej do rozsądku.
Raczej nie zmienimy jej zdania.
Byliśmy niewiele starsi, gdy się pobraliśmy.
I jak nam się ułożyło?
Aleś ty miła.
Nie jest na to gotowa.
Oczywiście. To jeszcze dzieciaczki.
Zdziałamy więcej dzięki odrobinie dyplomacji.
Nasza córka jest uparta. Im więcej naciskasz,
tym mocniej będzie się opierać.
Dotrę do niej.
Ciekawe po kim to ma.
Nie dopuszczę do tego ślubu.
Lepiej nie wchodź mi w drogę.
Twoja latte.
Gorąca jak lubisz.
- Dzięki. - Luz.
Bardzo ci dziękuję za ten staż.
Chcesz się żenić, więc pensja ratownika to za mało.
Belly uwielbia instant ramen,
więc jakoś byśmy dali radę.
To na spotkanie ze StarcadeX?
Mogę przejrzeć, jeśli chcesz.
Zluzuj, stażysto.
Skoro mowa o ślubie,
zaczęliśmy robić listę gości.
Chcemy wiedzieć, czy przyjdziesz z kimś.
Nie myśl teraz o tym. Powinieneś skupiać się na pracy.
Przecież sam powiedziałeś…
Zamówiłeś już lunch?
Jeszcze nie.
Więc na co czekasz? Pamiętaj o dodatkowych sosach.
Jasne.
Dziś ważny dzień, więc musicie być w formie.
Słuchacie i działacie.
Ty razem z działem IT zajmiecie się telekonferencją.
Sprawdź papier w toalecie.
- Dobrze? - Jasne.
Ty przywitasz ich na recepcji.
Jeremiah…
Pasuje ci ten garniak.
Dzięki, Kayleigh.
Synalkowi szefa pasuje garniak.
Denise…
zajmij się przekąskami.
Co ona chrzani? Ogarnij przekąski.
Jestem już czymś zajęty.
Jesteś za dobry na posyłki?
Tata kazał mi zamówić lunch.
Dobra. Pamiętaj o dodatkowych sosach.
No pamiętam.
Robią mi kocenie. Nie ma na to paragrafu?
Jesteś stażystą. Będziesz się rzucać, to cię dojadą.
Wyduś to z siebie.
Wyglądasz, jakbyś miał zatwardzenie.
Czemu tak jedziesz po Jeremiah?
Bo to przygłup.
- Wcale nie. - Tak.
Wpada tu picuś z plecami,
odwali jeden staż i za pół roku będzie moim szefem.
Lepiej się pilnuj.
Też jestem picusiem.
Dobra.
Ale marudzisz.
Też odwalasz pańszczyznę dla Adama.
- Oboje powinniśmy tam być. - Nie.
Ja powinnam tam być, bo pracuję tu od dwóch lat.
Ty dopiero zacząłeś jak Jeremiah.
Dla takich spraw mnie ściągnęli.
Znam świat graczy. Mówię w ich języku.
Skąd wiesz, że ja nie mówię?
Do dziś nawala mi ścięgno w ręce po becie Eternity Spool.
No proszę, koleżanko.
Dasz sobie radę?
Tak. Wcinaj spokojnie jabłuszko.
No dobra.
Bądź dla niego miła.
I jak?
To moja sukienka?
Czy gdybym przyszła w niej do baru wieczorem,
będzie sobie pluł w brodę?
Chyba koledzy mu powiedzą?
Tak, ale miałyśmy dziś pracować nad salonem.
A ty spędziłaś cały ranek
na wybieraniu sukienek zemsty?
Dobra, marudo.
Marudzę, bo to poważne sprawy
i potrzebuję pomocy. Usiądź.
Proszę.
Dobra.
Już po nas?
Na to nie pozwolę. Musimy zrobić pewne zmiany.
Zadzwonię do Scotta, będziesz mieć z tym spokój.
Nie, mamo! Nie potrzebujemy żadnego typa, żeby to ogarnąć.
Damy radę.
Jeśli przytniesz koszty na wynajmie lokalu,
będziesz miała z czego spłacić dług.
Jak tylko otworzymy salon w domu, zarobisz na resztę długu.
- Rozumiem. - OK.
Mówisz sensownie, ale wiesz…
- Nie jestem taka bystra jak ty. - To…
Słuchaj. Jest lepiej, niż się wydaje.
Damy robie radę.
Zdążymy ogarnąć większość,
zanim wyjadę do Nowego Jorku. Obiecuję.
Cześć, solenizantko.
Pójdziemy razem kupić suknię ślubną?
Po mojej robocie.
Nie czekasz, aż mama zmięknie?
Belly chce kupić suknię?
Jeśli będę na nią czekać,
do ślubu pójdę w szortach.
Pewnie jesteś zajęta pakowaniem…
Jeszcze się nie spakowałam, bo pomagam mamie.
To poczeka. Sama mówiłaś, że nie jest tak źle.
- Możesz na nas liczyć! - Dobra.
Świetnie.
Widzimy się w galerii za godzinę?
Będę niedługo. Buziaki.
OK. Pa.
Adam potraktuje ich ostro czy łagodnie?
Nie wiem.
Na co mu to spotkanie,
skoro nie chce ich finansować?
Może chce ich sprzedać na części.
Na jakie części? Ich firma to pic na wodę.
Jak paczka czipsów.
Trzy czipsy, a reszta to powietrze.
Paczki są wypełnione azotem, żeby czipsy były świeże.
Nie uczą tego na Princeton?
Pamiętasz, gdzie studiowałem. Dobre sobie.
Jere.
- Jaka panuje tam atmosfera? - O czym gadają?
O celach sprzedażowych.
Ktoś wspomniał o duchu współpracy.
Na końcu mówili coś
o wykorzystaniu zasobów, żeby osiągnąć jakieś raty.
Sorry, rezultaty.
Muszę się przewietrzyć.
No dobra.
I po całym dniu nadchodzi ten przełomowy moment.
Dlaczego mój tata jest takim kutasem?
To pytanie retoryczne?
Pracuję tu, żeby udowodnić, jaki jestem dorosły,
a stary mnie dojeżdża
i nie chce słyszeć o ślubie.
Muszę cię rozczarować, ale nie przekonasz ojca,
latając mu po kawę.
Więc czym?
Nie wiem. Poczekaj z dziesięć lat.
Trzymasz z nimi?
No co ty.
Wiesz, że jesteś dla mnie jak brat,
ale ślub w wieku 21 lat to wariactwo.
Może. Szkoda,
bo chciałem zapytać, czy będziesz moim świadkiem.
Że co? Serio?
No.
Właściwie to jednym z dwóch.
Muszę zapytać Conrada, ale jeśli ty nie chcesz…
Zrobię to z miłą chęcią.
Naprawdę. Wielkie dzięki.
No dobra.
Trzeba ci ogarnąć wieczór kawalerski.
- No. - Może Atlantic City?
Masz rację.
To życiowe wydarzenie. Nie sępimy. Jedziemy do Vegas!
Więc się zgadzasz?
Jasne, że tak.
Tylko…
Zrób coś dla mnie.
Na razie nie rozgaduj, że się zgodziłem.
Nie chcę spiny z Laurel.
Luzik. Zrobię wszystko, żeby ją przekonać.
Kochana, jak ci się widzi ta kreacja?
Mogę ją przymierzyć.
No przecież żartuję. Nawet nie jest biała. Wszystko gra?
Tak. Sorki.
Wiem, że niektóre z nich są…
Wiesz jakie. Ale w salonie sukien ślubnych
zapłaciłabyś krocie. Liczy się, żeby suknia była biała.
Czuję, że coś tu znajdziemy.
Znalazłam kilka przecenionych.
Sztos, co nie? Czy mnie pogięło?
Przestań mówić „sztos”.
To dla ciebie?
- Patrzę przy okazji. - Nie.
Tylko białe kiecki. Szukaj dalej.
- Dobrze, szefowo. - Dobra.
Przepraszam cię za nią.
Robi wszystko, żeby nie myśleć o problemach.
W końcu będzie musiała, bo za tydzień wyjeżdżam.
Cieszysz się? Od dawna gadasz o tym stażu.
- Bardzo. Będzie mega. - Wiadomo.
Robią PR dla Met Gali.
- Tej Met Gali. - No.
- Tej ekskluzywnej. - Super.
Obłęd.
Hejka.
Daj znać, jak będziesz miała jej dość.
Odstawię ją do sklepu z legginsami.
Będzie mieć zajęcie na parę godzin.
- Powiedz tylko słowo. - Niech zostanie. Lubię ją.
Dobra.
No.
Przynajmniej twoja mama tu jest.
Cholera, współczuję, Belly.
Szukajmy dalej sukni.
Gdy jest się już na dnie, potem może być tylko lepiej.
Masz swoje dno.
Rany.
Możesz mieć kiczowaty ślub. Przymierzaj.
- Nie. - Dawaj.
- Idziemy. - Dobra.
- Idzie panna młoda. - Włóż ją na Met Galę.
Chyba mamy zwyciężczynię.
Spal ją.
Wywal ją, szybko.
Kończymy?
A tamta z wyprzedaży?
- No nie wiem. - Przymierz ją i idziemy.
- Ostatnia. - Zaczekamy.
- Dobra. - OK.
Chodząca żenada.
Wracaj do przymierzalni.
Idziemy na urodzinowego drineczka?
Ty idziesz do domu
pracować nad biznesplanem, a ja i Belly świętujemy.
No co ty! Mamy czas.
Nie, mamo.
Dobra.
Chyba już mam haluny,
bo ta nie wygląda najgorzej.
Zbyt prosta, nie? Za bardzo skromna.
Wcale nie.
Pasuje ci.
Znalazłaś swoją suknię.
Cudowna.
- Serio? - Tak.
Super!
- Jest piękna. - Mówisz?
Piękna.
Dzięki.
Zasłużyłyśmy na kawkę z cynamonem.
Mamy kawę w domu. Szaleństwo, nie?
Nawet spienię ci mleko.
Moja mała tyranka.
O której idziemy na kolację?
Idę na dodatkową zmianę w pracy.
Serio tego chcesz?
Tak. Wracam do roboty.
Możecie się zwijać.
Dzięki za pomoc.
- Nie ma za co. - Kocham cię.
Wszystkiego najlepszego.
- Cześć. - Pa.
Suknię ślubną powinno się kupować z mamą.
To właśnie mama powinna mówić, że suknia leży idealnie.
Cześć.
Cześć. Zgadnij, kto będzie moim świadkiem.
Rozmawiałeś z Conradem?
Nie. Steven się zgodził.
Obiecałem mu, że nie powiemy nic Laurel.
Świetnie.
Co się stało?
Kupiłam suknię.
Świetnie.
Ale byłam bez mamy.
Liczyłam, że zmieni zdanie.
Nie wyobrażam sobie ślubu bez niej.
Rozumiem.
Jak damy radę bez naszych mam?
Coś wymyślimy.
Kto pisze?
Scott. Zaprasza na rozmowę przy drinku.
- Chyba nie idziesz? - Nie ma mowy.
- Mamo, przestań! - Wyluzuj.
Gdyby pisał do ciebie Steven, robiłabyś to samo.
Wcale nie. Poza tym Steven jest inny.
Scott ssie.
- To prawda. - Właśnie.
Ale…
Bez twojego ojczyma zostałam sama, a Scott to jakieś towarzystwo.
Nie jesteś sama. Masz mnie.
Wiem.
Masz po mnie to, co najlepsze.
Niespodzianka!
Co tu robisz?
- Hej. - Cześć.
Rozkminiłem, że jak wyjdę z roboty o piątej,
i będę cisnąć 150 km całą drogę,
to zdążę jeszcze po tort.
Proszę, tort o smaku oreo.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Wszystkie oreo moje.
Wiadomo.
Mam też prezent.
Mało nie być prezentów, bo oszczędzamy na wesele.
Wiem, ale to drobiazg.
Klucz do domu w Cousins.
Za sześć tygodni będzie też twój.
Choć i tak już był.
Dziękuję.
To najlepszy prezent.
Dziękuję.
I jeszcze kwiaty?
Nie są dla ciebie.
Dla mojej przyszłej teściowej.
Chcę przekonać ją do ślubu.
Belly, kto przyszedł tak późno?
Jeremiah.
Dobry wieczór.
Dla ciebie z okazji urodzin Belly.
To ty się wtedy natrudziłaś.
Dziękuję.
Chciałbym porozmawiać.
Dobrze. Ja też, z wami obojgiem.
Świetnie. Ale najpierw wspólny przytulas.
- Dobrze. - Super.
Dawaj, Belly.
- No już. - Ale mi dobrze.
Usiądźmy.
Dobrze.
Wiem, że sądzisz, że ten ślub…
to kiepski pomysł.
Ale Belly jest dla mnie wszystkim.
A ja dla niej.
Myślisz, że nie jesteśmy gotowi.
Nie jestem jakimś dzieciarem, który nie zna życia.
Po śmierci mamy myślałem, że już dla nikogo nie będę ważny.
Gdy świat walił mi się na głowę,
Belly wybrała mnie.
Od czterech lat jestem największym szczęściarzem na świecie.
Chcę być z Belly do końca życia.
I chcę zacząć to życie teraz.
Mama powtarzała, że rodzina jest najważniejsza.
Też by chciała, żebyśmy wszyscy byli rodziną.
Jeremiah, nie obraź się,
ale nie dowiemy się, czego by chciała twoja mama.
Kocham cię i życzę ci jak najlepiej.
Dlatego nie godzę się na wasz ślub.
- Mamo. - Skarbie.
Nie jesteście gotowi na taki krok.
- To zobowiązanie na całe życie. - Tego chcę.
Mogę to przysiąc.
I stąd wiem, że nie jesteś gotowy.
Małżeństwo to nie decyzja na spontanie.
To poważna sprawa.
Jesteśmy poważni. Nie słyszałaś, co powiedział?
Belly, twój brat prawie umarł.
Na pewno to wami wstrząsnęło.
Proszę, żebyście poczekali.
Skończcie studia i pobierzcie się wtedy.
Laurel, daj spokój.
Zawsze chciałaś mnie za zięcia.
W innych okolicznościach.
Wybaczcie.
Nie możesz wyjść w pół słowa!
Jak możesz stawiać mnie w takiej sytuacji?
Nie chciałam mu odmawiać.
Ani tak go rozczarować.
Więc mu tego nie rób.
Ani mnie. Dlaczego nie możesz się z tym pogodzić?
Bo nadal jesteś dzieckiem. Nie znasz jeszcze siebie.
Skąd masz wiedzieć, z kim chcesz być całe życie?
Wiem i wyjdę za niego.
Wiem, że jeśli się uprzesz, to cię nie powstrzymam.
Ale nie licz na mój udział.
Nie przyjdę na ten ślub!
Wściekasz się, bo nie masz nic do gadania.
- I to cię wkurwia! - Tak!
Nie mogę patrzeć, jak popełniasz taki durny błąd.
Wyniosę się, żebyś nie musiała w ogóle na mnie patrzeć!
- Belly! - Jere, wychodzimy!
Belly?
Conrad?
Conrad. Ty tutaj?
Nie wiedziałem, że przyjdziecie.
Dlaczego nie jesteś w Kalifornii?
Byłeś tu ten cały czas?
- Dzwoniłem. - Sorki.
Nie chciałem jeszcze wracać. Tyle haruję,
że potrzebowałem odsapnąć.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Przyjechaliście na weekend?
Właściwie…
Trochę tu pomieszkam.
Stąd będzie łatwiej zaplanować wesele.
No tak, wesele. Więc nie zmieniliście zdania?
Tak jest.
Będziecie tu oboje cały czas?
Ja wracam do pracy w poniedziałek.
Jakiej pracy?
Robi staż u waszego taty.
- Serio? - No.
I wymiata tam.
Idzie mi tak, jak można było się spodziewać.
Kapuję.
Kiedy zaczynasz pracę w klinice?
Niedługo.
Muszę zabukować lot powrotny i takie tam.
Super.
Masz chwilę? Chcę z tobą porozmawiać.
Idę pobiegać. Pogadajmy, gdy wrócę.
Dobra.
Fajnie was widzieć.
Ja pierdzielę!
Co to było?
Nadal mam tu być?
A czemu nie?
Niedługo wylatuje.
Pewnie chciał pobyć sam.
Na bank przeżywa jakąś tajemniczą dramę.
Kto go tam rozumie?
Możemy wrócić do Bostonu.
Pewnie. Tata się ucieszy.
Będzie mi głupio, ale może powinnam wrócić do domu?
Belly…
Czułaś się tam potwornie.
Jeśli wrócisz, twoja mama uzna, że miała rację.
Wiem.
Mogę pomieszkać u taty.
Ale on skacze tak, jak mama zagra,
więc może się nie zgodzić.
Zostań tutaj.
Będzie łatwiej zaplanować wesele.
Będę przyjeżdżał tak często, jak się da.
Przed nami całe lato w Cousins.
Znaczy się weekendy.
Brzmi dobrze.
Cześć.
Nadal bunkrujesz się na Wschodnim Wybrzeżu?
Na razie tak.
Wracam niedługo.
Aż tak ci tam dobrze?
Właśnie przyjechał mój brat z narzeczoną i zamierzają tu pomieszkiwać.
Nadal się dziwie, że biorą ślub.
Znają się prawie całe życie,
więc to nie aż taki szok.
Nie dzwonię, żeby gadać o twojej byłej i bracie.
Dostałeś fuchę w Garth.
- Serio? - Tak.
Daj znać, jak wrócisz. Wisisz mi drinka.
Pewnie.
- Cześć. - Hej.
- Było dobrze? - Tak.
Zapowiadają niezłe fale. Idziemy?
Muszę coś ogarnąć.
No weź. Już olałeś moje telefony.
Nie masz dla mnie pięciu minut?
Masz rację. Przepraszam.
Chodźmy. Skoczę po kombinezon.
Dobra.
Co z tym ślubem?
Laurel jest wkurzona.
Ostro pożarły się z Belly.
Cholera.
No.
Przejdzie jej.
Będziesz moim świadkiem?
Jednym z dwóch. Drugi to Steven.
Ty tak serio?
Co na to tata?
Od kiedy obchodzi cię jego zdanie?
On i Laurel nigdy się nie zgadzają.
Jeśli tym razem się zgadzają, to może…
Może co?
Może mają rację.
Jeszcze jesteście na studiach.
Na dobrą sprawę jesteście śmieszni.
No sorry…
Spoko.
Nie chcę, żebyś stał obok mnie na ślubie i udawał, że się cieszysz.
Jere…
Jak poszło?
Kiepsko.
Co się stało?
Powiedział, że jesteśmy śmieszni z tym ślubem.
Co? Dlaczego?
Co go to obchodzi? Ma jakiś problem?
Nie wiem.
Ma nas za dzieciaki.
On jest wielce dorosły, bo studiuje medycynę.
Dobra, walić go.
Idę pod prysznic.
A potem porobimy coś fajnego.
Dobra.
Przepraszam, że wyjechałam bez pożegnania.
Bardzo liczę na to,
że poprowadzisz mnie do ołtarza.
Gdzie Jere?
Bierze prysznic. Więc myślisz, że jesteśmy śmieszni?
Nie o to mi chodziło.
Jasne, Conrad.
- No co? - Sorki. Wyjechała?
- Więc wiesz. - Ale nie od ciebie.
Muszę dowiadywać się z SMS-a od niej?
Przecież nie uciekła. Jest w Cousins.
Co się stało?
Oznajmiła, że wezmą ślub bez mojej zgody.
Powiedziałam, że nie przyjdę.
- Że co? - Potem wyszła.
Jezu, Laurel! Mówiłem, że biorą to na poważnie.
Uparli się, a ty ich nie powstrzymasz!
Myślałaś, że groźby coś dadzą…
Nie groziłam jej!
Masz rację. Uparła się
i jej nie powstrzymam, ale też nie mogę tam być!
Chcesz olać ślub córki?
Oczywiście, że nie!
Nie chcę w ogóle tej dramy!
Nie wiem, co robić.
Nie mogę udawać, że nie niszczy sobie życia.
Ale to jej życie.
Będzie popełniać błędy.
Ale to będą jej błędy.
Są młodzi. Jak my kiedyś.
- O to mi chodzi… - Daj mi skończyć.
Pasują do siebie.
Uważasz ślub ze mną za największy błąd w życiu.
Ale oni to nie my.
Może to my jesteśmy w błędzie?
John…
Naprawdę sądzisz, że uważam nasze małżeństwo
za błąd?
Dałaś to odczuć nieraz.
Nasz ślub nie był błędem.
Ogólnie ślub w tak młodym wieku to błąd.
I wczesne macierzyństwo.
Byłam żoną, matką,
zanim odkryłam siebie.
Pogubiłam się.
Nie myśl, że obwiniam za to ciebie.
Obwiniam siebie.
Nie chcę, żeby przez to przechodziła.
Rozumiem.
Musisz coś wiedzieć.
Jeśli dojdzie do ślubu…
będę na nim.
Wiem.
Jeremiah.
No?
Muszę ci powiedzieć, że…
jesteś naprawdę śmieszny.
- Taki śmieszny! - I to jak!
- Bardziej się nie da! - Tacy śmieszni!
- Jezu.
Jak on to powiedział?
„Na dobrą sprawę jesteście śmieszni”.
Tacy śmieszni!
Connie, niech no się zastanowię. Fakt, jesteśmy śmieszni.
Tacy śmieszni.
Śmieszni!
Oglądaj film!
ZAKUP BILETU POWROTNEGO POTWIERDZONY
W końcu normalne ciuchy.
Co tu robisz?
To co ty. Haruję w niedzielę jak przegryw.
Wpadłam tylko po laptopa.
Nie jestem przegrywem.
Adam zlecił mi analizę konkurencji StarcadeX
na poniedziałek.
Mnie też.
A podobno nie pracujesz.
Nie wierzę, że to ciągną.
Co nie? Też nie mogę uwierzyć.
Zobacz ten ich model biznesowy.
Cisną na NFT, zanim padnie.
Jakie zanim? Już ledwo zipie.
Takie trendy są opłacalne, ale niosą później ogromne straty.
Breaker powinien inwestować w firmy, które coś tworzą.
- Totalnie. - No.
Widzimy się jutro.
Jasne.
Nie wyjeżdżaj.
Mogę rzucić staż i spędzimy tu całe lato razem.
Nie kuś.
Mówię serio.
Ja też.
Ciężko pożegnać się z tobą na pięć dni.
Jak wytrzymam bez ciebie pięć miesięcy?
Mówisz o Paryżu?
- Tak. - Czaję.
Zdecydowałam się na wyjazd, zanim się zaręczyliśmy.
No.
Wszystko się zmieniło.
Nie chcę oddalać się od ciebie zaraz po ślubie.
Jesteś tego pewna?
Oczywiście.
Też nie chcę, żebyś wyjeżdżała.
- Więc zostanę. - Dobrze.
Teraz nie chcę zostawiać cię samej z tym zgredem.
Wytrzymam. Pewnie niedługo wyjedzie.
Wrócę raz-dwa. Obiecuję.
Ani się obejrzę.
Zadzwonię rano do Annual Fund.
Załatwię sobie pracę na infolinii banku jak Redbird.
Muszę zacząć wkuwać do egzaminów.
I planować ślub.
No właśnie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pa.
Czego?
- Cześć. - Jestem zajęta pakowaniem.
Wiem, że nie chcesz ze mną gadać.
A i tak dzwonisz.
Przejrzałem jeszcze raz finanse salonu.
Wszystko gra.
Nie wynajmuje już lokalu na salon.
Mama uczy się prowadzić księgowość.
Jak dostanie pożyczkę dla małych firm,
będzie mogła obcinać w domu.
Jest jeden problem. Żaden bank nie udzieli jej pożyczki.
Posłuchaj…
Nie podobał mi się ten cały Scott, więc go prześwietliłem.
Nabrał pożyczek na Lucindę.
- Kurwa. - No.
Prześlę ci szczegóły e-mailem.
Żeby otworzyć nową działalność,
twoja mama musi spłacić 10 koła do końca miesiąca.
Chryste.
Załamie się.
Wiem.
Mogę skołować wam połowę.
Słucham?
Z jakiej racji?
Nie jestem twoją dziewczyną i nie chcę jałmużny.
Chcę wam pomóc.
Nie. Coś wymyślę.
Mama kupiła mi tę sukienkę jako niespodziankę na bal debiutantek.
Nigdy nie czułam się przez nią tak kochana jak wtedy.
Podoba mi się!
Miałaś kupić większe łóżko,
a nie wyremontować cały pokój. Przesadziłaś.
Nasza Belly dorasta, czy tego chcesz, czy nie.
Duże dziewczyny nie mogą spać w dziecięcych pokojach. Prawda?
A co z chłopcami?
Chyba nie chcesz spać z tymi głośnymi śmierdziuchami?
Teraz masz swój pokój.
Podoba ci się tapeta? Zamówiłam ją z Paryża.
Jest w twoim ulubionym kolorze.
Belly jest jeszcze za mała na swój pokój.
Da sobie radę. Wskakuj.
Podziękuj.
Dziękuję.
Nie ma za co, kochanie.
Belly.
Con, zapukaj.
Zapukaj jeszcze raz.
Nie pijemy już.
Mamo.
Cześć, Żelku.
Nie chcę spać sama.
Dobrze. Wskakuj, Żelku.
Wyniosłaś wszystko beze mnie?
Nie było wyjścia.
Jutro inspektor zadecyduje o zezwoleniu.
Dzięki, kochana.
Pomogę ci się spakować.
Nie jadę do Nowego Jorku.
Słucham?
Zostanę i pomogę ci otworzyć salon.
Nie świruj. Poradzę sobie sama.
- Nie. - Jedziesz.
Masz staż w Nowym Jorku.
Zrezygnowałam z niego.
Kasa na czynsz poszła na połowę naszego długu.
Nie naszego, tylko mojego.
To mój problem. Ja spieprzyłam sprawę.
Potrzebowałyśmy kasy, a ja ją miałam.
Ten staż to i tak latanie do pralni i po kawę.
Mam płacić kosmiczny czynsz, żeby tyrać za darmo?
Przestań! Jedziesz. Dzwonię do nich.
- Gdzie mój telefon? - Już pozamiatane.
- Trzeba było ze mną pogadać. - Nie zgodziłabyś się.
Sama mówisz, że musimy trzymać się razem.
Możesz na mnie liczyć.
Ale to ja jestem mamą.
Pomalujemy tę ścianę?
Może na różowy? Albo damy tapetę?
Będzie ładnie.
Oddam ci.
Co do grosza. Obiecuję.
- Kocham cię. - Wiem, mamo.
Zadzwoń, mam świetne wieści!
Con będzie moim świadkiem!
Conrad! Conrad?
Cześć.
Podobno Jere ma drugiego świadka.
Steven nie ogarnie sam wieczoru kawalerskiego.
Skończyłoby się to tragicznie.
Ktoś trafiłby za kratki. A mnie nadal życie miłe.
Fakt. Dziękuję.
Nie bądź śmieszna. Nie ma za co.
Jeszcze coś.
Może cię to nie interesuje,
ale moim zdaniem pasujecie do siebie.
Widać, że jesteście ze sobą szczęśliwi.
Twoje wsparcie wiele dla mnie znaczy.
Dla Jere’a też.
Lecę do sklepu. Potrzebujesz czegoś?
- Nie, dzięki. - Dobra.
Czy to pączki?
Nauczyłeś się piec?
Robię to tylko od święta.
Wszystkiego naj. Spóźnione, ale szczere.
Pamiętałeś?
Zawsze pamiętam.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Co ja narobiłem?
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger awda?