Anteriormente en O verán no que me namorei…
Non podía estar a soas con ela. Non podería ocultalo.
Ocultar o que?
Que… a quería.
Temos que seguir con isto. Entrarán en razón.
Xa van dúas semanas.
Logo quedan seis para a voda.
Necesitas máis que café para que teu pai acepte a voda.
Atopei o vestido, pero miña nai non veu.
Non serei parte disto. Non irei á voda!
Vale! Pois marcho. Xa non terás que verme facendo nada!
Conrad?
Estades aquí de fin de semana?
Pensaba quedar aquí unha tempada.
Entón serás o meu padriño ou non?
En serio?
Volverei antes de que te decates.
Como se supón que faremos isto sen as nosas nais?
Túa nai debe 10 000 dólares.
Non vou marchar para Nova York.
Disque Jere ten outro padriño máis.
Feliz aniversario.
- Grazas! - De nada.
Que fixen?
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Pasou unha semana e non o dou quitado da cabeza.
O que sentín volvendo estar preto dela.
Foi coma se me atravesase un puto raio.
É máis fácil cando non teño que mirala.
Ei! Bos días.
- Ei. - Que fas aí subido?
Só estaba…
- Merda! Perdoa. - Nada.
Non pasa nada. Teño outro.
- Vale. - Grazas. Vou…
Ei, papá. Que pasa?
Con, como vai todo por aí na casa?
Ben, estou reparando o tellado. Que tal?
Que ten o tellado? Queres que chame a alguén?
- Non, ben podo eu, papá. - Vale, de acordo.
Quería comentar contigo todo isto da voda de Belly e Jere.
Algún deles falou contigo?
Non. Tampouco é asunto meu.
Concordarás en que non ten xeito.
Tanto como que non ten xeito… A ver, eles quérense.
Connie, non me digas que che parece boa idea.
Tanto ten se ti ou eu pensamos que é unha boa idea ou non.
É decisión deles.
De verdade pensas que non hai maneira de impedilo?
Perderalo se o intentas.
Como te perdín a ti?
Eu quería ser coma el.
O fútbol, os estudos…
Esforceime moito para que estivese orgulloso de min.
Era o meu heroe. Ata que souben quen era en realidade.
Conrad?
Papá, teño que colgar.
Só teño que estar lonxe dela ata a voda.
Será a muller de meu irmán e vereina con outros ollos.
Ola. Perdoa, non sabía que meu pai viña hoxe á oficina
porque é festivo, pero veu.
Así que debo quedar unha hora como mínimo.
En serio?
Levanteime cedo para non coller tráfico.
Debín deixar que foses en bus.
Steven non vén. Vai pasar a fin de semana en Nova York.
Vale. A min que me importa?
- Puxécheste guapa para nada. - Mira,
queres volver no bus, eh?
Agradézocho moito, vale?
A ver, eu fago isto pola felicidade da túa moza.
Falaches con ela? Está moi nerviosa?
O do presuposto xera estrés.
Un Fisher falando de presupostos.
Que divertido.
Mira, agora mesmo non dá feito,
pero estará ben ao chegarmos a Cousins.
Esta fin de semana serás o noso escravo. Espero que o saibas.
Dixeches que Steven non estaba, que fora a Nova York.
Se cadra soubo que meu pai estaba na oficina.
Quen é a aspirante a Shiv Roy?
Denise. Steven mais ela sempre están a ver quen manda na oficina.
Ti non, dende logo.
Esa é Taylor.
De acordo, afastareime ben lonxe do que vaia pasar aquí.
Que fas aquí?
Vaime levar a Cousins.
Despois escríboche.
- Vale, estou no Dunkin. - Ben.
Entón vas ir a Cousins?
Si, Belly e eu estamos cos preparativos da voda.
Moi ben.
E como che vai todo?
Todo vai ben.
- Moi ben. - Ben, si.
Grazas por axudarme co da miña nai.
Como fixeches? É dicir, de onde sacaches os cartos?
Do OnlyFans.
É broma.
- Eu apoiaríate… - É broma.
…se o fixeses. Eu son fan. Non de Only…
Usaches os aforros que tiñas para Nova York?
Falando diso…
Vémonos na festa de noiva de Belly?
De verdade teño que ir?
Non sexas parvo.
Non son parvo.
Ola! Estades de camiño?
Non te enfades, pero esta fin de semana non podo ir a Cousins.
Taylor! Necesítote. Non me aclaro.
Ben o sei, perdoa. Cambiaron a inspección do salón para hoxe.
Miña nai dixo que se apañanaba soa, pero é que…
Teño que estar. Aparezo na solicitude.
Tranquila.
Non te preocupes.
Síntoo moito. Prométoche que a túa festa será superabraiante.
Por certo, Steven apúntase á festa.
Seguro que non che importa que veña?
Seguro. A ver, é teu irmán e o copadriño.
Eu son a dama de honor. É difícil non coincidir.
Unha cousa, se Steven mais eu non estamos,
estaredes sós Conrad, Jeremiah e ti o 4 de xullo?
Si, supoño que si.
Que tal con Conrad?
Apenas o vin esta semana.
Estou collendo todas cantas quendas teléfonicas podo,
e el fai cousas pola casa para axudar coa voda.
- En serio? - Si.
Que raro. Cando marcha?
Non mo dixo.
Teño que colgar, miña nai non para de chamar.
Chámame se precisas algo.
Vale, adeus.
Ei, futuro cuñado.
- Asustáchesme. - Perdoa.
Pareces moi ocupado aí fóra.
Xa…
Iso é o teu almorzo?
Si. Síntoo, este era o último.
Non… É que saquei cereais e tamén hai froita no froiteiro…
Xa. É que non quería coller nada teu sen preguntar.
Por que non preguntas?
É que non tiven ocasión.
Estás moi ocupado co tema da casa.
Por certo, agradecémoscho moito.
A verdade é que non sabía que eras tan mañoso.
Non sei por que me sorprende,
sempre desmontabas cousas para ver como funcionaban.
Non fixen gran cousa, igual ata a estou deixando peor
do que estaba.
Permíteme que o dubide.
Entón, cando tes que volver a California?
É unha magoa que non poidas quedar ata a voda.
Xa, pero necesítanme no traballo. Teño que…
Xa imaxino. Jere contoumo. Debes de estar moi emocionado.
Si…
Teño que volver ao tellado, podes comer de todo o que compre.
Vale.
Tío, teu pai cando marcha?
Non sei, Steven. Pregúntalle.
Ti non tiñas que marchar pronto?
O tren de Cousins sae en 45 minutos. Teño tempo abondo.
Meu Dues. Ti es deses que chega ao aeroporto
ao empezar o embarque?
Ti es das que chega dúas horas antes?
Dúas para nacional e tres para internacional.
Chegas cando están facendo o avión.
E que? Nunca cheguei tarde a un voo.
Teño fame.
Esta rivalidade que vos traedes Denise mais ti
é algo sexy, ou?
Ti desvarías. Para nada.
- Desvarío? - Si.
Veña, ho! É guapa e gústaslle. Como non o ves?
Porque non hai nada que ver. Nadiña.
Por que será.
Non me gusta o que insinúas.
Mira, Taylor e mais eu agora só somos amigos, de acordo?
Non falei de Taylor, pero…
- Ti toleas. - E se saes con Denise?
Tío.
Sabía que era unha trola.
O que?
Xa sabes, aquí o Steven…
O do acordo con StarcadeX.
É unha cagada. Pero nós intentamos avisalos.
Xa, non temos culpa de que ninguén nos faga caso.
Igual coa idade perden oído… Adam!
Bonita camisa. Nin unha engurra.
Sei que todos marchan, pero necesito que un de vós faga unha cousa.
- Sen problema. - Claro.
Está en Slack. Non leva moito.
Quere que miremos o último informe financeiro de…
que casualidade, StarcadeX.
Estupendo. Parece bo de facer. Apáñaste ti só?
Rexeitas traballo extra?
- Si, teño que ir a un sitio. - Tamén eu.
Por favor! Como te odio. Vale, xa o fago eu.
Non, agora síntome fatal.
Rapaces, xa o fago eu.
Xa o mirou Contabilidade. Fóra.
- Seguro? - Si, seguro.
Collo o seguinte tren.
Como intento gañar a súa aprobación, ata me estades facendo un favor.
Está ben.
Se che leva máis dunha hora, é que algo estás facendo mal.
Entendido, capitá.
Chama se hai algún problema.
Non fará falta.
Belly: Jere, bule! O desconto do 25 % remata hoxex!
INVITACIÓNS!
Jeremiah: Sigo no traballo, empeza sen min
- Conrad? - Dime.
E as chaves do coche? Necesitaba…
Xusto ía saír.
Podo ir contigo?
Teño que recoller cousas para a voda.
Ao final Taylor non vén e Jere segue na oficina.
Non tardo nadiña. Podes collelo en canto volva.
E por que non me levas ti?
Non pasa nada, cólleo. Eu vou na bici.
Merda.
Cando Belly necesita axuda,
toda a vida a miña reacción foi: "Como a axudo?"
Esperade! Esperádeme.
Conrad!
- Conrad. - Veña, vamos, Conrad.
É moi lenta.
Rapaces, esperade un pouco por ela, vale?
Non. Vamos, Conrad.
Ata logo.
Ven aquí. Usa a miña bici.
Non pasa nada.
En serio. Podes. Creo en ti.
Estás seguro?
Estou. Chegarás máis rápido. Eu podo ir detrás de ti correndo.
Vale.
Prométeme que non me soltarás.
Prometido.
Xa podes soltarme.
Ei, Belly.
Agarda.
Xa non teño por que axudarlle.
- Impórtache? - Tranquilo.
Señor, importaríalle quitar a cabeza do meu ombro?
Grazas.
Denise?
- Conklin. - Ola.
A onde vas?
A Nova York.
Xenial, eu tamén.
O tren parará en Westerly ata novo aviso.
Vaia por Deus. Xa levamos unha hora de atraso.
Por que? Que hai en Nova York?
Déixao estar.
- Pois vale. - Merda.
Estou sen cobertura. Sabes algo máis de Jere?
Non, seguro que está ben.
Non debiches deixalo só.
A ver, que ti tamén o deixaches só.
Vale, non debiamos deixalo só.
Os dous. Non só eu, como dixeches.
- Dixeches "non debiches". - O que ti digas.
Vale. Pois iso.
É a do 70 aniversario de Billy Joel.
- Vaia! - Xa.
Temos clientes moi exclusivos.
Para quen é o pastel?
Para min.
Podería dicirme se fan tortas con cobertura espello?
Claro que si.
Xenial. O meu mozo pensara nunha torta de chocolate de dous pisos
con coulis de framboesa e cobertura espello.
De que porcentaxe queres o cacao? Setenta por cento? Oitenta por cento?
Diría que do setenta por cento.
Para canta xente sería?
Non moita. Só invitamos unhas trinta persoas á voda…
En canto sairía?
Co suplemento pola cobertura mais gastos de entrega, 750 dólares.
Quería dicir aniversario.
Non sei por que dixen voda. É…
Será un aniversario. Nese caso canto sería? Para un…
Serían 750 dólares.
De acordo.
Grazas.
Teño que marchar correndo… Teño que comentalo co meu amigo.
- Non hai présa. - Vale.
Estou na pastelaría, podemos falar agora do tema do pastel?
Encántame a tenda.
Non. Estou con algo para meu pai.
Canto custan as madalenas?
Vale, perfecto.
Igualmente. Falamos. Adeus.
Pensaba que marcharas para Cousins a toda présa.
Xa, ía marchar en canto rematase, pero…
as contas non saen.
Estiven probando con varias fórmulas, pero non…
- Non podo. - Non pasa nada.
Déixame ver.
Non é culpa túa. Denise tiña que facelo antes de marchar.
Vale.
Merda.
Sube, xa te levo eu.
Estás ocupado, non? Vou na bici.
Non vas poder con todo iso.
É moi complicado porque a bici non cabe no coche.
Baixei os asentos.
Vale. Conduzo eu. Colle as bolsas, collo eu a bici.
Xa está.
Son para as invitacións da voda?
Si.
Taylor dixo que as leve para poñerlles o cuño á man.
Sexa o que sexa iso.
Refírese ao cuño que poñen na oficina de correo
para que non se poida volver usar o selo. Se o fan á man,
o sobre non se dana.
Como sabes iso?
Antes coleccionaba selos, recordas?
Certo, non me acordaba.
Sentías paixón por eles.
Lembras cando Jere colleu un para unha postal?
Enfadácheste tanto que choraches.
Era un selo de George Washington sen usar.
Hai moi poucos coma ese.
Que rariño era.
- Non o eras. - Era tal.
Coleccionaba selos. Obsesioneime coas enciclopedias antigas.
No instituto moderaba un grupo de portadores do anel.
O que?
Unha cousa de O Señor dos Aneis.
Vale, retiro o que dixen. Eras rariño, está claro.
Xa.
Podemos facer unha parada máis?
Dille que non. Ti podes.
Serán dez minutos como moito.
Por favor.
Claro, sen problema.
Ben. Moitas grazas.
Son un miñaxoia.
Benvidos.
Ola.
Vaites, son espectaculares.
Son para unha voda.
En que podo axudarte?
Vou celebrar un evento.
Moi ben. Cóntasme cal é o estilo dese evento?
Algo sinxelo. Unha festa na praia.
Gústanche as orquídeas? Traémolas en avión dende Hawai.
Igual iso se sae do presuposto.
Que presuposto tes?
Un reducido, moi reducido.
Xa.
E as peonias? Sairían moi caras?
Encántanme as peonias. Miña nai levou peonias no ramo de noiva.
Logo é unha voda.
Perdoa.
Unha voda moi pequena e moi informal.
Entón preciso máis detalles para poder darche un presuposto.
Por suposto. A ver…
Necesitaremos catro centros de flores mais dous ramos.
Un para min e outro para a dama de honor.
Queredes ramalletes para as nais dos noivos?
Non, non será necesario.
E para ti?
Levaredes flores na lapela ti e o padriño?
- Non. - Non.
Eu non son o noivo.
Non, el é o… É o irmán do noivo.
O pedido mínimo para vodas é de 5000 $.
Cinco mil dólares?
Asegúroche que temos prezos competitivos.
Podería darnos un momento?
A ver, que tal se…? E se usas as hortensias de miña nai?
Son tan bonitas coma calquera flor destas.
Se cadra, aínda máis. E non custan 5000 dólares.
Vale, si.
- Paréceche ben? - Moitas grazas.
- Lisquemos de aquí. - Graciñas.
Non vas probar unha?
Si, vou.
Como?
Isabel Conklin non tolea polas madalenas? Quen es?
Non está mal.
E ben?
Esta leva cacao 70 % e esa leva cacao 80 %.
Cal é a diferenza?
Sinceramente, nin idea.
Eu prefiro o chocolate con leite. Pero iso pouco importa
porque non nos podemos permitir un pastel desa tenda.
Supoño que mercaremos unha torta industrial de supermercado.
A ver… Non fagades iso. Que tal se…?
Podes facela dun piso só,
sen cobertura espello.
Que lle poñan…
cobertura de chocolate con leite.
Seguro que sae máis barata que a merda esa co puto cacao.
En vez de que a leven, recollereina eu.
Ola! Estás de camiño?
Ola, Bells. Non.
Malas novas.
Non podo saír da oficina, chegarei a Cousins á noite.
En serio?
Xa, son o peor.
Jere, hoxe tiñamos que ir a Michaels.
Prométoche que iremos esta fin de semana.
Fóiseme complicando este traballo para meu pai.
Hoxe remata a promoción previa ao 4 de xullo.
Non podo coller e marchar.
Boas noticias. Creo que ao final poderemos mercar a torta onde che gusta.
Ben. Dous pisos e espello?
Con algún que outro cambio.
Que che parece un piso con cobertura de chocolate con leite,
sen cacao, pero co coulis de framboesa?
Belly, o cacao é a semente. O chocolate faise con cacao.
A ver, o sabor do pastel vén do amargor do chocolate negro
en contraste coa dozura da framboesa.
Eu decido. Dixeches que cada un escolle unha cousa.
Xa, ben o sei, pero debemos ser realistas.
Non podemos gastar 750 dólares nun pastel.
Pois págoo coa tarxeta de crédito.
- Jere… - Ei.
Teño que colgar, vale?
Seguro que lle doe non poder estar aquí.
Sei que enfadarme polo de Michaels é unha parvada…
E sei que traballa arreo na empresa de teu pai.
Pero é que estou aquí atrapada tomando decisións sobre cousas que…
en realidade non me importan e que non nos podemos permitir.
Non o fagas.
Eu…
O único que quero é celebrar o noso compromiso mutuo
coas persoas que queremos.
Con case todas.
Non o fagas.
Teño a impresión…
de que levo eu todo o peso.
Estouno facendo todo eu soa.
Pois vamos a Michaels, hostia.
Seguro? Pensaba que tiñas que marchar para a casa.
Xa. O tellado non se vai mover do sitio.
Eses vales van caducar. Veña. A saquear empresas americanas.
De acordo.
Estou ben fodido.
É incrible que ninguén o vise.
Estas cifras non cadran coas do informe que nos deron.
Mentiron sobre as ganancias?
Pedireille unha análise forense a Contabilidade,
pero isto non pinta ben.
Queres que chame eu os contables?
Non, están gozando do festivo. O luns xa os poñerei ao día.
Bo traballo, fillo.
Agora marcha. Xa sei que Belly te espera en Cousins.
Espero que non estea enfadada comigo.
Sabes? Ultimamente tesme impresionado.
Co traballo e coa casa.
Cociñas, mantés limpa a túa parte do piso.
Belly ten sorte contigo.
Grazas, papá. A túa opinión é importante para min.
Escoita, ben che sei que a Laurel non lle gusta o da voda,
pero se estades seguros,
Belly e ti contades co meu apoio.
Grazas, papá.
Si. Farémola no club de campo.
Por fin me vai render a cota de socio.
A verdade é que Belly pensaba facela na casa.
Non, eu fareime cargo dos gastos,
xa non hai por que celebrala alí.
Seguro que lle encantará.
Xa, si.
Non sei que dicir.
Levas sufrido moito. E os dous merecedes ser felices.
Todos o merecemos.
Graciñas.
Antes de marchar, vou engadir isto ao informe.
Ben feito.
O exame de acceso…
Que lle pasa?
Vin que tiñas o manual para preparalo.
Lembro que o último nadal
comentaches que querías estudar psicoloxía.
Xa sabes que especialidade che gustaría?
Psicoloxía deportiva.
Escollina case un pouco de rebote.
O ano pasado, ao lesionar o xeonllo, tiven que deixar o equipo.
O adestrador fíxome falar co psicólogo.
Axudoume de verdade, e ocorréuseme que talvez é algo que me gustaría facer.
Iso é xenial.
Que tal o xeonllo?
Ben, está mellor.
Eu tamén comecei a ir a terapia.
Estame axudando a manexar os ataques de pánico.
Vaia. Iso é…
Está xenial, está moi ben.
A verdade é que parece que o tes todo controlado.
Xa sabes, a túa vida en California, a túa carreira profesional…
Véxote moi adulto.
Ti tamén cambiaches moito.
- Cambiei? - Si.
En que?
Para empezar, xa non conduces mal.
A verdade é que nunca conducín mal.
Equivócaste.
Agora levas tacóns.
Na inauguración levabas tacóns.
Agora son toda unha dama.
Pero aínda roes as uñas.
Fíxaste en todo.
Si!
Veña, ho.
Estás xogando a algo?
Iso a ti non che importa.
Ensínoche o meu se me ensinas o teu.
Non llo digo…
Perdoe, non me refería a…
Feito.
Moi ben, veña.
A ver, alá vamos.
Mi madriña. Que carallo é isto? O Bee Simulator? Que rariña es.
- Mira quen fala. - Pois si.
Logo baixaches isto do Steam? Ten moi bos gráficos.
Fíxeno eu.
Ti fixeches isto?
Fixen.
Foi o proxecto de fin de carreira.
Púxenme a fedellar nel outra vez
tras o accidente.
Non sei, é coma crear algo da nada.
É diferente, entendes?
Si, enténdote perfectamente.
Os dous floreiros están rebaixados.
Cal prefires? O grande ou o mediano?
Coido que o grande.
Ben, xenial. Xusto era o que ía coller eu. Perfecto.
Por un momento, esquecín que non son eu quen casa con ela.
Canto tempo nos vai levar isto?
Non moito.
Sinto que teñas que facer isto. Sei que é aburrido.
Non, non é tan aburrido.
Se queres rematamos isto e imos pagar.
Que dis? Agora xa estamos aquí e haiche moi boas rebaixas.
Vamos dar unha volta. A ver que máis atopamos.
De acordo.
Mira isto de aquí.
As flores artificiais e as grilandas non están mal.
De feito, estas son bonitas. Irían ben na entrada?
- Dilo en serio? - Si.
Si, claro. A ver… Sabes o que? Non che están mal.
Vale? Non me encantan, pero non están mal.
É que, a ver, custan 8,99 dólares. E teñen un 20 % de desconto.
Xa. En fin, quen necesita orquídeas hawaianas, non si?
Iso digo eu.
Moi ben. E tamén uns tornasoles.
- Sempre son un acerto. - A ver, déixame ver…
Son bonitos, non si?
Perfecto.
Moi ben.
Vale, isto funciona. Isto vai ben.
Téñoo controlado.
Grazas por axudarme hoxe.
Alégrame moito que decidises coller o verán libre
e vir a Cousins.
Dende que a coñezo,
sempre me incomodou parecerlle débil.
Sendo nenos, mamá dicía que me miraba coma se fose un heroe.
Era unha parvada, pero intentaba selo para ela.
Quizais ese foi o meu erro.
Non fun eu quen decidiu coller vacacións este verán. Despedíronme.
O que?
Si.
O día do accidente de Steven, non era quen de concentrarme e fodina.
Non, vaia por Deus. Fixen mal en pedirlle a Tay que te chamase?
Non. Alégrome de que o fixeses.
E fixeches ben.
E a Dra. Namazy fixo ben en despedirme.
Sabes que ninguén é perfecto, non si? Nin sequera ti.
Creme, seino ben.
Aquel día no traballo, tiña moito medo de cagala.
E cagueina.
Quen sabe? Igual non estou feito para ser médico.
Igual non.
Ou igual debes ser máis afouto e menos cagainas.
En serio. Hai un universo no que ser despedido
é o mellor que che pode pasar.
Non che sei eu.
Jere contoume que o teu orientador dixo que os alumnos de primeiro
collen o verán libre antes de volver.
- Si, a ver, eu… - Polo tanto,
ti estás exactamente onde debes estar.
Cometerás erros ás veces. Iso é parte da vida.
Non tes que ser sempre o heroe.
Igual podes falar diso co teu psicólogo.
- O complexo de heroe. - Non me creo un heroe.
Moi ben, igual lle dou unha volta a iso.
Igual vos sorprendo a todos. Igual deixo medicina.
Que dis? Chegarás a xefe de Oncoloxía no hospital xeral de Massachusetts.
A verdade é que non sei se quero volver a Boston.
Tanto che gusta California?
Non. Gústame o lonxe que está.
Si, está ben. Gústame.
Como foi mudarte tan lonxe e ter que empezar de cero?
Sentín medo.
Sentinme só moitas veces.
Pero nunca esquecerei a primeira vez que vin poñerse o sol sobre o Pacífico.
Pareceume moi estraño.
Fíxoseme raro mirar cara ao oeste en vez de cara ao leste.
Coma se fose outro planeta.
Coma se calquera cousa fose posible.
Eu nunca experimentei nada parecido.
En realidade, nunca estiven lonxe da casa.
Poderías facelo.
Por un momento, pensei que estudaría en París.
A ver, vai seguir estando alí cando remates os estudos.
Xa.
O próximo verán, igual imos de lúa de mel.
Estou esfameada. Paramos por aí a comer algo?
- Desconxelei polo. - Polo. Xa.
Seino, xa o vin.
PEXEGOS
Queres parar?
Tanto ten. Agora xa o pasamos.
DEIXE OS CARTOS NO CESTO
Vale.
Ti queres un?
Son alérxico aos pexegos.
Que? Dende cando?
Vinte comer pexegos nalgún momento.
Pastel de pexego.
Dende sempre. Si que os comín, pero fanme picar a boca.
Vale, pois ti o perdes.
Mi madriña.
Este pexego é perfecto.
Mi madriña.
Non quero comer outro
porque ningún vai estar tan bo coma este.
Proba este.
Vale.
Moi ben.
Estaba igual de bo?
Estaba, si.
Voulle levar algún a Jere.
Espérote no coche.
O que fose que estaba pasando só pasaba na miña cabeza.
Jere mais ela son a realidade.
- Monstro. Vaia. - Salta na araña.
- Vale, non. Iso intento. - Faino.
- Ben! Xenial. - Si, verdade?
Vaites! Isto engancha moito.
Agarda, que?
- Perdoa, desculpa. - Tranquilo.
Seica igual non sae o de StarcadeX.
Merda. O neno bonito pillou isto?
É máis listo do que parece.
Ata un reloxo avariado dá ben a hora dúas veces ao día.
Vaites. Sabíao, é que o sabía. Era moi sospeitoso. Mi madriña.
Sabiámolo os dous. Os dous, vale?
- Si, si. - Si.
Perdoa, tes razón.
- Si. - Certo, os dous.
Aproximámonos á próxima parada. Nova York, estación Penn.
Non esquezan as súas pertenzas.
Parada en Nova York…
Vou ao Congreso de Videoxogos do Nordés.
Imaxino que ti tamén vas.
Como o descubriches?
Foi polas miñas habilidades para programar?
Si. Iso e o feito de que vin as notificacións que chegaban ao teu móbil
durante varias horas.
Estás buscando traballo, non si? Vas deixar Breaker.
Non te burles de min, vale?
Non.
Case morro hai dúas semanas.
Por iso me pregunto por que perdo o tempo
con algo que non me interesa, comprendes?
Si, enténdote.
Eu mateime para chegar onde estou.
Son a primeira universitaria da familia.
En fin, levo moito tempo traballando para isto e ódioo.
Sabes por que?
Porque non me chega.
Podería facer moito máis.
Chegando a Nova York, estación Penn.
Última parada e fin de traxecto.
Por seguridade, permanezan no vagón…
- Por fin. - …ata que o tren
se deteña completamente.
Repetimos: última parada e fin de traxecto deste tren.
Gustaríache… compartir taxi ata o Javits Center?
Si, encantaríame. Claro.
Xenial. Vamos.
Case meto a zoca.
Non debín achegarme tanto.
Pero non volverá pasar.
Marcho para a cama.
Está moi boa noite.
Aínda tes fame?
Teño.
Comería algo.
Oe,
podo preguntarche algo?
Merda.
Claro.
Comes algo que non sexa polo á prancha?
Non.
É literalmente o único que sei cociñar.
Ben, pois xa que vas comer tanto polo,
- déixame que o sazone. - Eu sazónoo.
Non creo nadiña do que dis.
Nada de quinoa para acompañar.
Que ten de malo a quinoa?
Hoxe faremos patacas fritidas.
- Vale, chef. - Si?
Vale. Ben.
- Empecemos. - Poñerei o mandil.
Meu Deus.
- Vou. Tes que dicilo. - Non hai que dicir "vou"
se ves que vou.
- Pois hai que dicilo. - Non ves concursos de cociña?
Tanto ten. Colle aceite de oliva.
- Aceite de oliva. - Moi ben.
Vale, ti encárgaste do polo.
- Vai. - Sal e pementa…
Non.
Grazas.
Ai, por Deus. Cando foi a última vez que…?
- Flores de 5000 dólares. - Por unha orquídea.
- Por unha… flor. - Certo.
É unha tolemia.
Non che sei.
- É unha tolemia. - Estivo mal, síntoo.
- Pero ti… - E ela co dos 5000 $.
- Non, espera. Arruináchelo ti. - Logo eu que fixen?
- Estragáchelo. - Como dis?
- "Levou peonias no ramo de noiva." - Que?
- Para empezar… - É unha voda.
Perdóame por recordar…
- Que che dean. - Vale.
- Cala a boca. - Perdoa, non quería dicir iso.
Vaiche dar algo por non poder limpar iso.
Limpar o que?
O viño que me caeu. Deveces por limpalo.
Nin me fixara.
Mira quen volveu todo…
Todo relaxado de California.
Xa, estou moi relaxado, non si?
Lembras cando antes dixeches o de…?
- "Grilandas." - Que mala es.
"Grilan…" Que ben te imito.
Eu que vou saber, ho?
Non fun a clases de botánica. Estudo medicina.
Conrad. Mi madriña, Conrad!
Aínda non acabei. Esas flores artificiais que escolliches
eran cuspidiñas ás que había no cuarto de invitados da miña casa
e que eu sempre lle pedía á miña nai que tirase.
Hostia!
É verdade.
Ben cho sei.
Acórdome diso.
Fixo catro anos en marzo que estiven na casa de Belly por última vez
antes de rompermos.
Miña nai estaba empeorando.
Non nos contaban nada, pero eu sabíao.
Non quería falar do tema porque entón sería unha realidade.
Que fas aquí?
Belly, non podes estar aquí. Túa nai vaise enfadar.
Pois non facemos ruído e así non nos oe.
Ruídos coma ese?
Que fas?
- Vai frío. - Métete.
- Así estás ben? - Si.
Non te preocupes polo baile.
Eu ocupareime de todo.
Estou ilusionado.
Seino.
Ei, Susannah poñerase ben.
Seino.
Daquela Belly aínda pensaba que se es unha boa persoa,
non che pasan cousas malas.
Quería falar con ela aquela noite e contarlle o que pasaba,
pero non quería quitarlle a ilusión de que todo iría ben.
Estou ben. Mellor, agora que estás aquí.
Que sempre fose así para ela.
Conrad.
Aquela noite… foi a última vez que estivemos xuntos.
Como sería de non arruinalo catro anos atrás?
Que pasaría se non a afastase de min como fago sempre?
Cantas veces habiamos cear xuntos así?
Xa estou na casa!
Jere, viñeches!
Vaites. Estás de moi bo humor.
- Seica cociñastes? - Si.
- Tes fame? Tráioche algo? - Feitiña.
Só quero comerte a ti.
Non sobrou comida ningunha.
Ai, merda. Pero temos pexegos.
Logo non hai amorodos? Non me apetecen pexegos.
Non, meu.
Non pasa nada.
Bells, dixera que mañá iamos a Michaels.
Non fai falta. Levoume Conrad e usamos os vales.
Mira ti! Oíches? Es o mellor copadriño.
Colle da miña comida se queres.
Non. Sabes o que? Vouna compartir con Bells.
Devezo por esas patacas.
Non. Non me comas as patacas, lambón. Déixoche comer o polo.
E o traballo?
Moi ben. Si, todo o mundo…
Como todos estaban de ponte, tiven que…
Tocoume revisar o informe dunha empresa
coa que ían pechar un trato.
E decateime de que cambiaran as cifras.
- Vaites! - Si.
E papá quedou tan impresionado que antes de eu marchar díxome…
que nos apoiará co da voda.
- En serio? - Si.
- Deus! É xenial. - Parabéns, meu.
Grazas, tío.
Voume duchar. Abur.
Pero non tardes moito,
seguro que haberá fogos artificiais.
- Si. - Ben.
Preferiría que me disparasen mil veces cunha pistola de cravos
a ver como a tocou durante toda a noite.
Ódiome por iso.
- Estou orgullosa de ti. - Grazas.
Non sabes canto te botei en falta esta semana.
Que ben contar con teu pai.
Igual cando miña nai o saiba…
Xa, si. Eu tamén espero que pase algo así.
Tamén me dixo que pagará a voda.
Que pasa? Pensei que che encantaría.
Si, está moi ben.
É que pensaba que nos encargariamos nós.
Ti mais eu seguiremos facendo todo o que queiramos.
El só vai pagar.
Entón parécelle ben que a celebremos na casa?
El quere que a celebremos no club,
e invitar algunha xente de Breaker.
Refíreste á xente que traballa para el?
Si. Só algúns socios, algúns colaboradores e un par de clientes.
Jere, nin sequera coñecemos esa xente.
Levo todo o verán traballando con eles.
A ver, invitar xente coa que un traballa
é normal no mundo empresarial.
Pero a nosa voda non vai da empresa de teu pai, senón de nós.
Non temos que facelo se non queres.
Alegreime cando mo ofreceu
porque me pareceu que intentaba achegarse a min.
Por suposto. Claro que o faremos.
Si.
E ben pensado,
é o tipo de voda que lle gustaría a túa nai.
É, si.
Meu pai dixo que che axudará a súa secretaria, Kayleigh.
Encántanlle todas esas cousas.
E así podes deixar o traballo de teleoperadora
e estudar para o exame.
- Si, iso soa ben. - Si.
E tamén podo empezar a buscar piso para nós.
Quen sabe o que hai por aí, pero…
E agora poderás vir visitarme á de meu pai sen que sexa incómodo.
E non terás que quedar aquí con meu irmán.
Que che parece se o luns volvo contigo e paso un par de noites?
Ben, si.
Téñoche unha sorpresa.
Que é?
O meu regalo de voda para ti.
- A canción do baile. - En serio?
Levas semanas dicindo que non querías.
Xa, pero quérote, así que…
Hoxe fallei, pero non pode volver pasar.
As promesas que lle fas a túa nai no leito de morte son férreas.
Coma o titanio.
Onde anda Jere Bear?
Foi buscar algo de comer. Podo…
Queres que vaia buscalo?
Esteamos ti mais eu a soas un momento.
Eu e o meu pequeno primoxénito. Ven.
Quero ver o meu fermoso filliño.
Mira para aí.
¿Sabes que cando naciches
estaba tan convencida de que eras o bebé máis perfecto do mundo
que mirei axencias de modelos infantís?
Parecíame un desperdicio privar o mundo da túa beleza.
E cando vin as fotos, decateime de que en realidade semellabas…
un pequeno extraterrestre.
Xa, Jere sempre foi o guapo.
E sabíao.
Demostrouno dende o primeiro momento.
Queres que o traia? Vouno buscar.
Queda comigo.
Connie, quero que saibas que…
non lle teño medo á morte.
Non teño medo porque sei que estarás ben.
E sei que Jeremiah tamén, porque te ten a ti.
É o rapaz máis afortunado do mundo por terte a ti de irmán maior.
Mamá…
Non son tan bo irmán maior.
Si que o es.
Sempre coidaches del.
E sempre o coidarás, non si, Connie?
Claro que si.
- Grazas. - Claro. Prométocho.
Quérote.
Mamá,
non estou listo.
Cumprín a miña palabra.
Fíxeno o mellor que puiden: marchei.
Se cadra son un desastre, un fracaso e unha decepción,
pero non un mentireiro.
Non o dicía en serio.
O que dixen antes non era verdade.
Aínda te quero.
Por suposto que si.
Aquela noite no motel non podía durmir.
Non paraba de darlle voltas na cabeza
á promesa que lle fixera a miña nai de coidar de Jere.
Que saibas que non o dicía en serio.
Estamos ben.
Somos amigos.
Pero mentinlle a Belly.
Só aquela vez.
E se non o fixese?
Igual agora todo sería distinto.
Pero non importa.
Así é como se supón que debe ser.
El pode darlle cousas que eu non.
Ela meréceo. Meréceo todo.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa Paula Maneiro