W poprzednim odcinku…
Nie mogę być z nią sam na sam, bo tego nie zmilczę.
Czego?
Że… ją kochałem.
Musimy robić swoje. W końcu się z tym pogodzą.
Minęły dwa tygodnie.
Do ślubu zostało sześć.
Nie przekonasz ojca, latając mu po kawę.
Kupiłam suknię, ale byłam bez mamy.
Na mnie nie licz. Nie przyjdę na ślub!
Wyniosę się, żebyś nie musiała w ogóle na mnie patrzeć!
Conrad?
Przyjechaliście na weekend?
Trochę tu pomieszkam.
Będziesz moim świadkiem?
Ty tak serio?
Wrócę raz-dwa. Obiecuję.
Jak damy radę bez naszych mam?
Twoja mama wisi 10 koła.
Nie jadę do Nowego Jorku.
Podobno Jere ma drugiego świadka.
Wszystkiego naj.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Co ja narobiłem?
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Minął tydzień, a ja ciągle myślę o tym…
jak to jest znów być tak blisko niej.
Czuję się, jakby pieprznął mnie piorun.
Jest mi lżej, gdy na nią nie patrzę.
Cześć.
- Hej. - Co tam robisz?
Właśnie…
- Kurde! Sorry. - Spoko.
Nic się nie stało. Mam drugi.
- OK. - Dziękuję. Odbiorę.
Co słychać, tato?
Con. Jak tam w Cousins?
Dobrze. Łatam dach. Co u ciebie?
Co tam jest do łatania? Przysłać ci kogoś?
- Nie, dam sobie radę. - W porządku.
Dzwonię zapytać o ślub Belly i Jere’a.
Mówili ci coś?
Nie. To nie moja sprawa.
Ale mam rację, że są niedorzeczni.
Nie powiedziałbym. Przecież się kochają.
Chyba nie myślisz, że to dobry pomysł?
Nasza opinia nie ma znaczenia.
To ich decyzja.
Nie mogę nic zrobić, żeby wybić im to z głowy?
Chcesz go stracić?
Tak jak ciebie?
Kiedyś chciałem być jak on.
Wykazywałem się w futbolu i szkole.
Harowałem w pocie czoła na jego uznanie.
Był moim bohaterem. Do czasu, gdy poznałem się na nim.
Conrad?
Muszę lecieć.
Będę jej unikał aż do ślubu.
Potem zostanie moją bratową i mój stosunek się zmieni.
Sorki, ale nie myślałem, że tata będzie dziś w biurze,
bo zaraz czwarty lipca.
Muszę popracować co najmniej godzinkę.
Mówisz serio?
Wstałam przed świtem, żebyśmy uniknęli korków.
Mogłam cię wykopać na autobus.
Stevena nie będzie. Pojechał do Nowego Jorku na weekend.
Co mnie to obchodzi?
- Wystroiłaś się na nic. - Słuchaj.
Nadal możesz jechać autobusem.
Jestem ci wdzięczny za podwózkę.
Robię to dla twojej laski.
Rozmawiałaś z nią? Denerwuje się?
Budżetowanie stresuje.
Jestem w szoku, Fisher gadający o budżecie.
Zabawne.
Belly ma teraz dużo na głowie,
ale poczuje ulgę, jak będziemy w Cousins.
W ten weekend masz skakać naokoło nas.
Mówiłeś, że Steven pojechał do Nowego Jorku?
Pewnie usłyszał, że tata siedzi w biurze.
Co to za podróba Shiv Roy?
Denise. Ciągle walczą ze Stevenem o pozycję alfa w biurze.
No ty się nie nadajesz.
To Taylor.
Oddalam się od tego zamieszania.
Co tu robisz?
Podwiezie mnie do Cousins.
Napiszę później.
- Będę w kawiarni. - No dobra.
Jedziesz do Cousins?
Będziemy załatwiać z Belly sprawy ślubne.
Fajnie.
Jak się masz?
Dobrze.
- Dobra. - No tak.
Dzięki za pomoc z salonem mamy.
Skąd wzięłaś pieniądze?
Z OnlyFans, a skąd?
Żartuję.
Wsparłbym cię.
Bo jestem twoim fanem, choć nie na platformie.
Dałaś jej oszczędności na staż w Nowym Jorku?
O wilku mowa.
Będziesz na przyjęciu przedślubnym?
Jezu. A muszę być?
Nie bądź palantem.
Nie jestem.
Hej! Jedziecie już?
Nie zabij mnie, ale nie dam rady przyjechać w ten weekend.
Jesteś mi potrzebna. Nie ogarniam nic.
Wiem i przepraszam. Przesunęli inspekcję salonu na dziś.
Mama mówi, że poradzi sobie sama, ale bez kitu.
Składałyśmy wniosek razem.
W porządku.
Nie martw się.
Bardzo cię przepraszam i obiecuję, że przyjęcie będzie mega.
Tak w ogóle Steven wpadnie.
Nie masz problemu z tym, że będzie?
Przecież to twój brat i świadek na ślubie.
Jestem świadkową, więc musimy się dogadywać.
Chwila. Stevena i mnie nie będzie,
więc będziesz sama z Conradem i Jeremiah na 4 lipca?
Na to wygląda.
Jak tam z Conradem?
Rzadko go widziałam.
Biorę tyle zmian na słuchawce, ile mogę,
a on robi przy domu, żeby przygotować go na ślub.
- Naprawdę? - Tak.
Dziwne. Kiedy wyjeżdża?
Nie mówił.
Sorki, ale muszę lecieć, bo mama wydzwania.
Jak coś, to dzwoń.
OK. Pa.
Cześć, szwagier.
- Wystraszyłaś mnie. - Sorki.
Wyglądałeś na zajętego.
No tak.
To twoje śniadanie?
Tak. Więcej nie ma, sorki.
Zostawiłem ci płatki na stole, są też owoce.
Widziałam, ale nie chciałam jeść twojego jedzenia bez pytania.
Czemu nie zapytałaś?
Nie miałam okazji.
Ciągle coś robisz przy domu.
Oboje ci za to dziękujemy.
Nie myślałam, że taki z ciebie majsterkowicz.
W sumie nic dziwnego.
Zawsze lubiłeś rozkładać rzeczy, żeby zrozumieć, jak działają.
Trochę dłubię, ale pewnie tylko bardziej
rozpieprzam dom.
Jakoś wątpię.
Kiedy wracasz do Kalifornii?
Szkoda, że nie możesz zostać do ślubu.
Niestety muszę wracać do pracy.
Jere mi mówił. Na pewno się nią jarasz.
No tak.
Wracam na dach. Częstuj się jedzeniem bez pytania.
OK.
Kiedy twój stary sobie pójdzie?
Nie wiem. Spytaj go.
Nie wychodzisz jakoś teraz?
Pociąg do Cousins odjeżdża za 45 minut. Mam czas.
Jezu. A na lotnisko pewnie zajeżdżasz wtedy,
gdy zaczyna się odprawa.
A ty dwie godziny przed lotem?
Dwie na loty krajowe, trzy na międzynarodowe.
Ale z ciebie służbistka.
No i? Nigdy nie spóźniłam się na samolot.
Idę coś zjeść.
Ta wasza rywalizacja w miejscu pracy
jest całkiem sexy.
Obiło ci. Nic z tych rzeczy.
- Mówisz? - Tak.
Jest ładna i wpadłeś jej w oko. Nie widzisz?
Nie, bo nie ma niczego.
Ciekawe czemu.
Nie podobają mi się te insynuacje.
Taylor i ja teraz tylko się kolegujemy.
Nie mówiłem nic o Taylor.
- Oszalałeś. - Umów się z Denise.
Stary.
Czułem, że walisz kocopoły.
Czemu?
Bo Steven…
Chodzi o StarcadeX.
Jest idiotyczny. Ostrzegaliśmy ich.
Nie nasza wina, że nikt nas nie słucha.
Może na starość stępił im się słuch.
Co za koszula!
Wiem, że wyjeżdżacie, ale jedno z was musi coś ogarnąć.
- Oczywiście. - Jasne.
Jest na Slacku. Zajmie chwilę.
Chce dostać najnowszy raport o przychodach…
StarcadeX, bo jakżeby inaczej.
Dobra. Nic trudnego. Ogarniesz?
Odmawiasz dodatkowej pracy?
- Mam plany. - Ja też.
Jezu, nienawidzę cię. Dobra, zrobię to.
Nie, teraz mi głupio.
Ogarnę to.
Księgowość już go przejrzała.
- Na pewno? - Tak.
Pojadę późniejszym.
Jest mi to na rękę, bo chcę udobruchać tatę.
Dobrze.
Jeśli nie skończysz w godzinę, to znaczy, że robisz coś źle.
Tak jest, kapitanie.
Jak coś, to dzwoń.
Dam sobie radę.
Pospiesz się, Jere! Kupony są do dzisiaj!
ZAPROSZENIA!!!
Utknąłem w robocie. Zacznij beze mnie.
- Conrad? - No?
Widziałeś kluczyki do auta?
Właśnie jadę coś ogarnąć.
Mogę jechać z tobą?
Muszę kupić kilka rzeczy na ślub.
Taylor nie przyjedzie, Jere jeszcze siedzi w robocie.
Zaraz wrócę i będziesz mogła sobie jechać.
Nie możesz mnie podwieźć?
No dobra, pojadę rowerem.
Kurde.
Zawsze gdy potrzebowała pomocy,
zastanawiałem się, co mogę dla niej zrobić.
Czekajcie na mnie!
Conrad!
- Conrad. - No jedźmy.
Jest za wolna.
Poczekajmy na nią chwilę.
Daj spokój, Conrad.
Nara.
Jedź na moim rowerze.
Nie, dzięki.
Dasz radę. Wierzę w ciebie.
Na pewno mogę?
Tak. Dojedziesz szybciej, a ja pobiegnę za tobą.
OK.
Obiecaj, że nie puścisz.
Obiecuję.
Możesz już puścić.
Belly…
Zaczekaj.
Nie mam już obowiązku jej pomagać.
- Przestań. - Bujaj się.
Proszę na mnie nie spać.
Dziękuję.
Denise?
- Conklin. - Cześć.
Dokąd jedziesz?
Do Nowego Jorku.
Super. Ja też.
Postój w Westerly potrwa do odwołania.
Jezu! Już jesteśmy godzinę w plecy.
Po co jedziesz do Nowego Jorku?
Nie drąż.
- OK. - Szlag.
Nie mam zasięgu. Jere coś pisał?
Nie. Pewnie daje sobie radę.
Mogłeś z nim zostać.
Przecież ty też mogłaś.
Dobra, mogliśmy.
Nie zwalaj tego tylko na mnie.
- Bo tak zrobiłaś. - Jezu, niech będzie.
No i dobra.
Billy Joel wybrał ten tort na 70 urodziny.
Robi wrażenie.
Kupują u nas prestiżowi klienci.
Dla kogo pani szuka?
Dla siebie.
Robicie torty z polewą lustrzaną?
Oczywiście.
Mój chłopak chce dwupiętrowy tort z ciemnej czekolady
z musem malinowym i polewą lustrzaną.
Kakao 70% czy 80%?
Chyba 70%.
Na ile osób?
Niedużo. Zaprosiliśmy na ślub 30 osób.
Ile to będzie kosztować?
Z polewą lustrzaną i dostawą wyjdzie 750 $.
Przejęzyczyłam się. To na urodziny.
Nie wiem, czemu wyskoczyłam ze ślubem.
Ile kosztuje taki tort na urodziny?
750 $.
Rozumiem.
Dziękuję.
Muszę się z kimś skonsultować.
- Ależ proszę. - OK.
Jestem w cukierni. Możesz chwilę pogadać o torcie?
Super sklep.
Nie. Ogarniam coś dla taty.
Ile za czekoladowe babeczki?
Jeszcze nie gnasz do Cousins?
Zamierzałem jechać po pracy…
ale coś tu nie pasuje,
choćbym nie wiem jak analizował liczby.
No dobrze.
Pokaż.
To nie twoja wina, bo to było zadanie dla Denise.
No tak.
Do diabła.
Podwiozę cię.
Przecież jesteś zajęty. Mam rower.
Nie zabierzesz się z tym.
Nie będę robić ci kłopotu. Rower nie wejdzie do auta.
Zmieści się.
Dobra, ale ja prowadzę. Bierz torby. Wezmę rower.
Dobra.
Na zaproszenia?
Tak.
Taylor mówi, że muszę je skasować ręcznie.
Cokolwiek to znaczy.
Tak poczta odbija znaczki, żeby nie można było
użyć ich ponownie, a robi się to ręcznie,
bo wtedy nie drą się koperty.
Skąd to wiesz?
Zapomniałaś, że zbierałem znaczki?
Fakt.
Tak się nimi przejmowałeś.
Pamiętasz, jak Jere ukradł jednego na pocztówkę,
a ty poryczałeś się ze złości?
To był nienaruszony czerwony egzemplarz z Waszyngtonem.
Bardzo rzadki znaczek.
Jakim byłem geekiem.
- Nie. - Ależ tak.
Fascynowałem się znaczkami i starymi encyklopediami.
Moderowałem subreddita powierników Pierścienia.
Co takiego?
Wątek fanów Władcy Pierścieni.
Cofam swoje słowa. Byłeś geekiem.
Mogę jechać jeszcze gdzieś?
Odmów jej. Dasz radę.
Góra na 10 minut.
Proszę.
Nie ma sprawy.
Dzięki.
Miękiszon.
Witam.
Dzień dobry.
Boskie.
Bukiet na ślub w weekend.
Słucham panią.
Organizuję imprezę.
O jakim charakterze?
To nic specjalnego. Impreza na plaży.
Może storczyki? Mamy dostawy co tydzień z Hawajów.
Raczej dla nas za drogie.
Jaki ma pani budżet?
Bardzo mały.
Rozumiem.
Czy piwonie są bardzo drogie?
Uwielbiam piwonie. Mama też miała z nich bukiet ślubny.
Kwiaty są na ślub?
Sorki.
Tak. Bardzo małą ceremonię.
Do wyceny potrzebuję więcej informacji.
Dobrze.
Potrzebuję czterech kompozycji i dwóch bukietów.
Jeden dla mnie, drugi dla świadkowej.
Bukieciki dla mam młodej pary?
Nie będą potrzebne.
Co dla pana?
Kwiaty do butonierki dla pana i świadków?
- Nie. - Nic z tych rzeczy.
Nie jestem panem młodym.
To brat pana młodego.
Najtańszy pakiet ślubny kosztuje 5000 $.
Pięć tysięcy?
Nasze ceny nie są wygórowane.
Niech nam pani da chwilkę.
A gdybyś wzięła hortensje mojej mamy?
Są równie ładne, co kwiaty tej babki.
I nie kosztują pięć tysięcy.
Dobrze.
- Może być? - Dziękuję pani.
- Chodźmy stąd. - Do widzenia.
Nie spróbujesz?
Dobra.
No co ty?
Nie rzucasz się na babeczki? Nie poznaję cię!
Niezłe.
I jak?
Ta ma 70%, a tamta – 80%.
Co to za różnica?
Nie mam pojęcia.
Lubię czekoladę mleczną. To i tak bez znaczenia,
bo nie stać nas na taki tort.
Kupimy blachę ciasta w supermarkecie.
Nie rób tego.
Zamów tort jednopiętrowy.
Jebać polewę lustrzaną.
Powiesz, że chcesz…
zwykłą polewę z czekolady mlecznej.
Na bank będzie tańszy niż to cholerne badziewie z kakao.
Kupisz tort bez dostawy. Ja go odbiorę.
Jesteś już w drodze?
Hej, Bells. Nie.
Mam złe wieści.
Muszę siedzieć w biurze. Przyjadę do Cousins późno.
Serio?
Wiem, że nawaliłem.
Mieliśmy jechać do sklepu.
Obiecuję, że pojedziemy w weekend.
Namieszało się z tym zadaniem dla taty.
Promocja kończy się dziś.
Nie mogę tak wyjść.
Mam dobre wieści. Tort będzie z twojej ulubionej cukierni.
Duży z polewą lustrzaną?
Drobna zmiana planów.
Co powiesz na jednopiętrowy z polewą z mlecznej czekolady.
Bez kakao, ale będzie mus malinowy.
Ziarno kakaowe jest esencją czekolady.
Profil smakowy opiera się na zestawieniu gorzkiej czekolady
i słodko-kwaśnej maliny.
Obiecałaś, że mogę wybrać tort.
Wiem, ale musimy myśleć realistycznie.
Nie możemy wydać na niego 750 $.
Pójdzie na kartę i spłacimy go później.
- Jere… - Chodź.
Muszę lecieć.
Na pewno Jere bardzo chciałby tu być.
Wiem, że to głupie złościć się o wypad do sklepu…
i że on mocno zapiernicza u waszego taty…
Ale to ja muszę podejmować decyzje w kwestiach,
które mnie nie obchodzą i na które nas nie stać.
Nie rób tego.
No i…
Zależy mi tylko na tym, żebyśmy złożyli sobie przysięgę
w obecności osób, które kochamy.
Przynajmniej większości.
Nie rób tego.
Mam wrażenie…
że wszystko spoczywa na moich barkach.
I tylko ja to ogarniam.
Jebać to. Jedziemy do tego sklepu.
Serio? Przecież chciałeś wracać do domu.
Dach nie zawali się do jutra.
A promocja się skończy. Pora splądrować korporacyjną Amerykę.
Dobrze.
Mam przejebane.
Że też nikt tego nie wyłapał.
Liczby nie zgadzają się z ich raportem zysków.
Skłamali?
Poproszę księgowość o szczegółową analizę.
Na razie nie wygląda to dobrze.
Zadzwonić do księgowości teraz?
Nie. Wszyscy są na urlopie. Dam im znać w poniedziałek.
Brawo, synu.
Zbieraj się, bo Belly czeka na ciebie w Cousins.
Mam nadzieję, że nie jest na mnie wkurzona.
Ostatnio pozytywnie mnie zaskakujesz.
W pracy i w domu.
Gotujesz, sprzątasz po sobie.
Belly jest szczęściarą.
Dzięki, tato. Liczę się z twoim zdaniem.
Laurel kręci nosem na ten ślub,
ale skoro się uparliście,
to macie moją zgodę.
Dzięki, tato.
Zróbmy wesele w klubie.
Wreszcie odkuję się za lata członkostwa.
Belly chce zrobić je w domu.
Nie ma mowy. Zapłacę za wesele,
więc nie musicie go robić w domu.
Na pewno się ucieszy.
Pewnie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Wiele przeszedłeś. Zasługujecie na to, by być szczęśliwi.
I my wszyscy też.
Dzięki.
Wrzucę to do raportu i wychodzę.
Bardzo dobrze.
Więc studia dalej?
Nie rozumiem?
Widziałem, że masz książkę do egzaminów.
W ostatnie święta mówiłaś,
że chcesz iść na psychologię.
Jaka specjalizacja cię interesuje?
Psychologia sportu.
Doszłam do tego w okrężny sposób.
W zeszłym roku po kontuzji kolana musiałam odejść z drużyny.
Trenerka wysłała mnie do psychologa.
Sesje bardzo mi pomogły i pomyślałam, że mogę się tym zajmować.
Świetnie.
Jak twoje kolano?
Dobrze. Lepiej.
Też chodzę do terapeuty.
Uczę się radzić sobie z atakami paniki.
To świetnie.
Więc poukładałeś sobie życie.
Mieszkasz w Kalifornii, wybrałeś ścieżkę kariery.
Naprawdę dorosłeś.
Ty też dużo się zmieniłaś.
- Mówisz? - Tak.
W jakim sensie?
Przestałaś kiepsko prowadzić.
Zawsze dobrze prowadziłam.
Nieprawda.
Nosisz szpilki.
Miałaś je na inauguracji.
Jestem prawdziwą damą.
Nadal obgryzasz pazury.
Nic ci nie umknie.
Tak!
No weź.
Grasz w coś?
Nie twoja sprawa.
Jak mi pokażesz, to też ci pokażę.
To nie tak.
Przepraszam, źle się wysłowiłem.
Umowa stoi.
Dobra.
Masz.
Co, kurde? Symulator pszczoły? Ale z ciebie nerd.
Trafił swój na swego.
Wyrwałeś to ze Steama? Ma świetną grafikę.
Zrobiłem ją.
Naprawdę?
Tak.
To był temat mojego licencjatu.
Po wypadku znów zacząłem
przy niej majstrować.
Lubię robić coś z niczego.
To nie to samo.
Rozumiem cię.
Obie są w promocji.
Wolisz duże czy średnie?
Raczej duże.
Świetnie, bo też mi się podobają.
Przez chwilę zapomniałem, że to nie ja się z nią żenię.
Ile jeszcze nam tu zleci?
Niedługo.
Sorki, że musisz tu ze mną zamulać.
Nie zamulam.
Skończmy już i chodźmy zapłacić.
No co ty. Przejechaliśmy taki kawał. Mają sporo na wyprzedaży.
Zróbmy rundkę po sklepie, obejrzymy towar.
Dobra.
Patrz.
Sztuczne kwiaty i girlandy wyglądają spoko.
Te są urocze. Nadadzą się na werandę?
- Mówisz poważnie? - Tak.
Wiesz co? Są OK.
Bez szału, ale mogą być.
Kosztują 8,99 $. Są przecenione o 20%.
Na co komu storczyki z Hawajów?
Właśnie o to mi chodzi.
Kilka słoneczników.
- Wszystkie są ładne. - Zobaczmy.
Śliczne, prawda?
Świetnie.
Dobra.
Wychodzi mi. Jest dobrze.
Dam radę.
Dzięki, że pojechałeś ze mną.
Cieszę się, że wziąłeś wolne i spędzisz lato
w Cousins.
Odkąd ją znam,
nie chcę wychodzić przy niej na słabego.
Kiedy była mała, była we mnie wpatrzona jak w obrazek.
Ja głupi chciałem, żeby tak było zawsze.
Może na tym polegał mój błąd.
To nie była moja decyzja. Zwolnili mnie.
Co takiego?
No tak.
W dniu wypadku Stevena nie mogłem się skoncentrować i nawaliłem.
Jezu. Niepotrzebnie kazałam Taylor dzwonić do ciebie.
Nie. Cieszę się, że zadzwoniła.
Dobrze zrobiłaś.
Dr Namazy słusznie mnie zwolniła.
Nikt nie jest doskonały. Nawet ty.
Dobrze o tym wiem.
Tamtego dnia bardzo bałem się, że coś spieprzę w pracy.
No i schrzaniłem.
Może nie nadaję się na lekarza.
Może nie.
A może musisz przestać się nad sobą użalać.
Serio. Czasem zwolnienie z pracy
to najlepsza rzecz pod słońcem.
No nie wiem.
Jere mówił, że po pierwszym roku większość studentów
nie pracuje w wakacje.
- Tak, ale… - Więc widzisz.
Znalazłeś się we właściwym miejscu.
Będziesz czasem popełniać błędy, bo to część życia.
Nie musisz stale być bohaterem.
Obgadaj to następnym razem na terapii.
- Twój syndrom bohatera. - Nie mam.
Może faktycznie powinienem go przepracować.
Może zaskoczę wszystkich i rzucę medycynę.
No co ty. Będziesz ordynatorem onkologii w Massachusetts General.
Nie wiem, czy chcę wrócić do Bostonu.
Aż tak kochasz Kalifornię?
Kocham ją za to, że jest daleko.
Podoba mi się tam.
Jak się czułeś z tym, że zaczynasz od nowa tak daleko?
Bałem się.
Czasem czułem się samotny.
Nigdy nie zapomnę pierwszego zachodu słońca nad Pacyfikiem.
Był taki dziwny.
Dziwnie było patrzeć na zachód, a nie na wschód.
Jakbym był na innej planecie…
gdzie wszystko jest możliwe.
Nigdy tego nie doświadczyłam.
Nigdy nie byłam daleko od domu.
Dasz radę.
Myślałam, że może będę studiować w Paryżu.
Nadal tam będzie, gdy skończysz studia.
No tak.
Może za rok spędzimy tam miesiąc miodowy.
Umieram z głodu. Skoczymy po coś?
- Rozmroziłem… - Kurczaka.
Widziałam.
BRZOSKWINIE
Mam się zatrzymać?
Nie trzeba. Już przejechaliśmy.
ZOSTAW PIENIĄDZE W KOSZYKU
Dobra.
Chcesz też?
Jestem uczulony.
Od kiedy?
Na pewno kiedyś jadłeś przy mnie brzoskwinie.
Albo ciasto z nimi.
Tak, ale po zjedzeniu swędzi mnie w ustach.
Twoja strata.
Boże.
Boska brzoskwinia.
Jezu.
Nie chcę jeść kolejnej,
bo to niemożliwe, żeby była równie dobra.
Sprawdźmy to.
OK.
Jem.
Równie dobra?
Tak.
Wezmę kilka dla Jere’a.
Zaczekam w aucie.
Jeżeli coś tu się działo, to tylko w mojej głowie.
W rzeczywistości ona jest z Jere’em.
- Jezu, potwór. - Skocz na pająka.
- Próbuję. - Dawaj.
- Tak! Super. - Co nie?
Naprawdę fajna.
Co to?
- Przepraszam. - Nie trzeba.
Umowa ze StarcadeX się sypie.
O w mordę. Picuś to wyłapał?
Jest bystrzejszy, niż wygląda.
Trafiło się jak ślepej kurze ziarno.
Czułem to. Tacy byli śliscy.
My to czuliśmy. No halo.
- Racja. - No.
Sorki, masz rację.
- No. - Czuliśmy to.
Następny przystanek: Penn Station, Nowy Jork.
Wysiadających prosimy o zabranie bagażu.
Jadę na konferencję gamingową.
Ty pewnie też?
Jak się domyśliłaś?
Wydały mnie zabójcze umiejętności programowania?
To i masa powiadomień, które dostałeś na telefon
przez ostatnie kilka godzin.
Chcesz się wymiksować z Breakera?
Tylko się nie nabijaj…
Spoko.
Otarłem się o śmierć.
Teraz zastanawiam się, czy nie marnuję czasu na coś,
co mi nic nie daje.
Rozumiem.
Harowałam na to jak wół.
Jako pierwsza w rodzinie poszłam na studia.
Zmierzałam do tego celu i nienawidzę tej pracy.
Wiesz dlaczego?
Bo to za mało.
Mogłabym robić o wiele więcej.
Penn Station, Nowy Jork.
Stacja końcowa.
Prosimy pozostać w wagonie…
Nie inaczej.
…zatrzymania się pociągu.
Powtarzam: stacja końcowa.
Jedziemy razem taksówką do Javits Center?
Bardzo chętnie.
Super. Idziemy.
Prawie nawaliłem.
Byłem zbyt blisko niej.
To się już nie powtórzy.
Idę spać.
Jaki ładny wieczór.
Jesteś jeszcze głodna?
Tak.
Mogę coś zjeść.
Słuchaj…
Takie pytanko.
Cholera.
Mów.
Jesz coś innego poza grillowanym kurczakiem?
Nie.
Potrafię zrobić tylko to.
Jak chcesz go jeść na okrągło,
- daj mi chociaż przyprawić. - Umiem przyprawić.
Nie wierzę ci.
Koniec z komosą.
Niby dlaczego?
Dziś robimy frytki.
- Dobrze, szefowo. - OK?
W porządku.
- Zaczynajmy. - Wkładam fartuch.
Rety.
- Musisz mówić, że jesteś za mną. - Wcale nie.
Przecież widzisz.
- Musisz mówić. - Nie oglądasz programów kulinarnych?
Dobra. Podaj oliwę.
- Oliwa. - Brawo.
Ty robisz kurczaka.
- Łap. - Sól i pieprz…
Nie.
Dzięki.
Chryste. Kiedy ostatnio…
- Pięć koła za kwiaty. - Za jednego storczyka.
- Za jakiś kwiatek. - No.
Obłęd.
Czy ja wiem?
- Obłęd. - To było wredne, sorki.
Wyjechała, że chce pięć koła.
- Nie, ty nas wsypałeś. - Niby jak?
- Wsypałeś nas. - No jak?
- „Mama też miała je na ślubie”. - Że co?
- Po pierwsze… - No będzie ślub.
Wielkie sorry, że pamiętałem…
Spieprzaj.
- Cicho bądź. - Przepraszam, nie chciałem.
Aż cię skręca, żeby to sprzątnąć.
Ale co?
Moją plamę po winie. Myślisz tylko, żeby ją zetrzeć.
Nawet nie zauważyłem.
No proszę, ale się zrobiłeś
luzak z Kalifornii.
Wyluzowałem się na maksa, co nie?
Pamiętasz, jak powiedziałeś…
- „Girlandy”? - Wredota.
Wyszło ci doskonale.
Skąd mam wiedzieć?
Nie studiowałem botaniki, tylko medycynę.
Conrad, wiesz co?
Chwila. Sztuczne kwiaty, które wybrałeś,
wyglądają jak te w pokoju gościnnym w moim domu.
Zawsze błagałam mamę, żeby je wyrzuciła.
Cholera!
Faktycznie.
No tak.
Teraz pamiętam.
Ostatni raz byłem u niej w marcu, cztery lata temu,
zanim zerwaliśmy.
Z mamą było coraz gorzej.
Ukrywali prawdę, ale ja wiedziałem.
Przemilczałem temat, żeby nie konfrontować się z prawdą.
Co tu robisz?
Nie możesz tu być. Twoja mama się wkurzy.
Nie usłyszy nas, jak będziesz cicho.
To miało być cicho?
Co robisz?
- Zimno mi. - Chodź tu.
- Już dobrze? - Tak.
Nie martw się balem.
Wszystkim się zajmę.
Nie mogę się doczekać.
Wiem.
Susannah nic nie będzie.
Wiem, że tak będzie.
Wtedy Belly wciąż wierzyła, że dobrym ludziom
nie przytrafiają się złe rzeczy.
Chciałem jej wtedy wyznać, co się dzieje,
ale nie mogłem zniszczyć w niej nadziei, że będzie dobrze.
Z tobą jest mi lepiej.
Chciałem, aby miała ją na zawsze.
Conrad.
To była nasza ostatnia taka noc.
Co by było, gdybym nie zjebał tego wtedy?
Gdybym nie odtrącił jej jak zwykle?
Ile takich kolacji nas ominęło?
Kochanie, wróciłem!
W końcu!
Ale masz dobry humor.
- Ugotowaliście coś? - Tak.
- Głodny? Nałożę ci. - Super.
Ale mam ochotę na ciebie.
Nie zostało dużo.
Kurczę, ale mamy brzoskwinie.
A truskawki? Nie mam ochoty na brzoskwinie.
Nie.
Luzik.
Mówiłem, że pojadę z tobą do sklepu jutro.
Byliśmy już z Conradem. Wykorzystaliśmy kupony.
Naprawdę jesteś drużbą na medal.
Możesz też dokończyć moją porcję.
Nie, dzięki. Zjem od Belly.
Ślinka mi cieknie na frytki.
Nie kradnij mi frytek. Zjedz sobie kurczaka.
Jak w pracy?
Rewelacyjnie.
Wszyscy wyjechali na weekend.
Dokańczałem raport o firmie,
z którą mamy zawrzeć umowę.
Wyłapałem, że ściemniają z przychodami.
No tak.
Tata był pod takim wrażeniem, że przed wyjazdem powiedział,
że zgadza się na ślub.
- Poważnie? - Tak.
- To wspaniale! - Gratki.
Dzięki.
Idę pod prysznic. Cześć.
Nie siedź za długo,
bo pewnie będą fajerwerki.
Dobra.
Wolałbym dostawać bez przerwy w łeb gwoździarką,
niż patrzeć cały wieczór, jak czule ją dotyka.
Nienawidzę się za to.
- Brawo. - Dziękuję.
Nawet nie wiesz, jak za tobą tęskniłem.
Nie wierzę, że się zgodził.
Może jak moja mama się dowie…
Też mam taką nadzieję.
Powiedział też, że zapłaci za wesele.
Co jest? Sądziłem, że się ucieszysz.
Świetna nowina.
Myślałam jednak, że ogarniemy to sami.
Będziemy mieć wszystko, czego chcemy.
On tylko zapłaci.
Zgodził się na wesele w domu?
Chce wyprawić je w klubie
i zaprosić ludzi z Breakera.
Swoich pracowników?
Kilku partnerów, wspólników i klientów.
Nawet ich nie znamy.
Pracuję z nimi całe lato.
Zapraszanie współpracowników
jest normalne w świecie biznesu.
Wesele to nasza impreza, a nie firmowa.
Jeśli nie chcesz, to nie zrobimy tego.
Gdy się zaoferował,
ucieszyłem się, bo poczułem, że się stara.
Oczywiście. Przystaniemy na to.
Dobrze.
Tak sobie myślę,
że takiego ślubu chciałaby twoja mama.
Tak.
Jego sekretarka Kayleigh pomoże ci w planowaniu.
Będzie w swoim żywiole.
Będziesz mogła rzucić pracę na infolinii
i skupić się na egzaminach.
Brzmi nieźle.
Zacznę też przeglądać mieszkania.
Kto wie, co zostało na rynku.
Teraz możesz wpadać na luzie do mnie i taty,
zamiast kisnąć tu z moim bratem.
Może wrócę z tobą w poniedziałek i zostanę na kilka dni?
Pewnie.
Mam niespodziankę.
Jaką?
Mój prezent ślubny dla ciebie.
- Piosenka na pierwszy taniec. - Poważnie?
Mówiłaś, że jest okropna!
Ale cię kocham, więc…
Dziś sobie pozwoliłem, ale to nie może się powtórzyć,
bo obietnicy złożonej na łożu śmierci matki się nie łamie.
Jest nienaruszalna.
Gdzie jest Jere?
Wyskoczył po coś do jedzenia.
Iść po niego?
Nie. Posiedźmy sobie razem.
Ja i mój synek. Przysuń się.
Chcę popatrzeć na mojego przystojniaka.
No proszę.
Kiedy się urodziłeś,
byłam przekonana, że jesteś idealnym dzieckiem.
Szukałam nawet agencji modelingowej.
Nie chciałam pozbawiać świata twojej urody.
Po czasie stwierdziłam, że na zdjęciach z dzieciństwa wyglądałeś…
jak mały kosmita.
Słodziakiem zawsze był Jere.
I dobrze o tym wiedział.
Od początku tym grał.
Mam po niego iść?
Zostań przy mnie.
Posłuchaj, Connie…
Nie boję się śmierci.
Nie boję się, bo wiem, że dasz sobie radę.
Jeremiah również, bo ma ciebie.
Jest ogromnym szczęściarzem, że ma cię za brata.
Mamo…
Nie jestem świetnym bratem.
Jesteś.
Zawsze się o niego troszczyłeś.
I zawsze będziesz, prawda?
Oczywiście.
- Dziękuję. - Obiecuję.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Mamo…
Nie jestem gotowy.
Dotrzymałem słowa.
Żeby to zrobić, musiałem wyjechać.
Może jestem pojebem, porażką i rozczarowaniem,
ale nie kłamcą.
Gadałem od rzeczy.
Wcale tak nie myślę.
Wciąż chcę być z tobą.
Oczywiście, że chcę.
Tamtej nocy w motelu nie mogłem spać.
Ciągle o tym myślałem.
Obiecałem mamie, że zawsze będę troszczyć się o Jere’a.
Gadałem wtedy od rzeczy. Nie bierz tego serio.
Nie jestem zły.
Przyjaźnimy się.
Jednak okłamałem Belly.
Tylko ten jeden raz.
A gdybym tego nie zrobił?
Może teraz byłoby inaczej.
To już bez znaczenia.
Tak powinno być.
Może jej dać to, czego ja nie.
Zasługuje na to i wszystko, co najlepsze.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger e’a.