Anteriormente en O verán no que me namorei…
Só teño que estar lonxe dela ata a voda.
E vereina con outros ollos.
Como che vai todo?
Todo vai ben.
Taylor e mais eu só somos amigos.
E se saes con Denise?
Ola! Estades de camiño?
Malas novas. Non podo saír da oficina.
Non podo ir a Cousins.
A túa festa será superabraiante.
Levo eu todo o peso.
Merda.
Vamos a Michaels, hostia. A saquear empresas americanas.
Non o dou quitado da cabeza.
O que sentín volvendo estar preto dela.
Sei que a Laurel non lle gusta o da voda,
pero se estades seguros, contades co meu apoio.
Dixo que pagará a voda.
Podo empezar a buscar piso para nós.
O que fose que estaba pasando, só pasaba na miña cabeza.
Jere mais ela son a realidade.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Deberías volver para a cama, síntoo.
Non pasa nada. Estou ben.
Non me importa.
Por que estás tan guapa pola mañá?
Bos días.
Moi ben.
Bos días.
Madrugaches.
Si, é que quería ir con tempo
para revisar os arquivos de Nectar antes da reunión.
Alguén fedellou na configuración da cafeteira?
Programouna Belly para que estivese lista ao erguerte.
Non funciona?
Non. E tampouco o desaugadoiro da ducha.
Atascouse co pelo da túa moza.
Prometida.
Dixeches que podía quedar canto quixese.
Xa leva dúas semanas.
Que queres que faga?
- Botala? - A ver… Poderías…
Ola, Belly.
Falabamos dos teus plans para esta semana.
Preguntáchesllo?
Non, agora non é o momento.
Preguntarme o que?
Estamos buscando piso preto de Finch,
pero non atopamos o momento. Nada máis.
Queres un día libre?
Igual só mañá pola mañá.
Non tiñas esa visita ao club con Paige?
Podería ir ata aló mañá pola mañá
e estar de volta pola tarde.
Sabes o que? Colle a mañá de hoxe
e así podes ir a Cousins á noite tranquilamente, vale? Evitando o tráfico.
E a reunión de Nectar?
Se non dás chegado a tempo, poderemos apañarnos sen ti.
Pódeslle dicir a Conrad que me responda os correos
sobre a compra dos traxes? Grazas.
A compra dos traxes. Grazas, papá.
Está farto de terme aquí, non si?
Non.
Pero poderías ser máis ordenada.
Que importa o que pense, non?
Non, ten razón.
Hoxe debería volver.
É que te boto en falta.
Non quero estar alí sen ti.
Non é que non queira volver a Cousins. É que…
cando estou aquí con Jere, to é mais sinxelo.
Só serán unhas semanas.
Despois acabouse o de Breaker.
E tereite para min soa.
Agora voume duchar. E logo buscaremos un piso bonito.
Vale.
Preferiblemente con paredes e unha cama. Iso sería o ideal.
- Oe, lembra… - Si.
- Quitarei o pelo da ducha. - Iso.
Fareino.
Este é o piso que máis me gustou dos que vimos na web.
- É un sitio xenial. - A que si?
Non podo crer que siga libre e que estea dentro do presuposto.
Agarda.
Non será que aquí asasinaron algún universitario ou algo así?
Non, creo que tivemos sorte.
Veña, entremos.
Acaban de cambiar o chan. Equipado con lavadora e secadora.
Vaia.
Vaites, encántame a luz.
Mira que cociña.
Podo facer a cea os domingos.
- Si. - E invitar os nosos amigos.
- Os teitos altos son chulos. - Si.
Non alugan a estudantes, pero leva tempo no mercado
e poden facer unha excepción.
Unha advertencia: nada de festas aquí.
Non, non somos festeiros. Somos estudantes silenciosos.
Vai durar pouco, así que se vos interesa…
Bells?
Si, é perfecto.
Xenial.
Solicitude estándar. Referencias e historial bancario.
Non será un problema. Teño un excelente historial.
No caso de atrasarse un con algúns pagos da tarxeta,
tería impacto negativo na valoración financeira?
Perdoe. Descúlpenos.
Teu pai liquidou a débeda da tarxeta.
Si, pero…
Teño tamén a outra tarxeta.
A que collera para conseguir entradas gratis dos Bruins.
Somos xente moi responsable.
Superresponsable. Case acabados de casar.
Si.
Non, non estou embarazada.
- Non. - Non.
Desculpade, debo atender un cliente.
Vale.
Non temos posibilidades, ou?
Podemos incluír a meu pai na firma.
Non, isto debemos facelo pola nosa conta.
Se teu pai nos axuda, terá dereito a opinar en todo. Así que…
Vale, moi ben. Escoita,
prométoche que atoparemos un piso estupendo
sen revisión de historial.
Vale.
Este é… acolledor.
Coma un ataúde.
Xa.
Está acabado de pintar. A cor é bonita.
Si.
Que noxo.
Non.
Iso é unha bañeira?
Hai algo. Moveuse algo. Vamos!
Este non está mal, ou?
Si. Ten o mesado de granito. Está ben.
- Pintadiño. - Si.
Ten un bo armario.
Agarda.
A que cheira?
Cheira como a mexo de gato?
- Non o noto. - Mentireiro.
Bells, só precisamos un piso para este semestre.
Non ten que ser ideal.
É o noso primeiro apartamento.
Non quero espertar co cheiro a mexo de gato.
Enchémolo de ambientador e listo.
Podemos quedar con este. Eu teño que volver xa.
Jere, o ambientador non vai facer maxia, vale?
Non vou firmar só porque tes présa.
Teño que chegar á reunión de meu pai.
Teu pai dixo que non te necesitaba.
Mátome para mostralle que se equivoca.
Vale, Jere. Pero isto tamén é importante.
Tes razón, perdoa.
Non temos que coller este, vale?
Podemos deixalo por hoxe e…
seguir a fin de semana.
- Vale. - De acordo?
Si.
- Moi ben. - Moi ben.
Estás de volta.
- Si. - Levabas tempo fóra.
Se che apetece comer algo, hai máis polo na neveira.
Non teño fame. Marcho para a cama.
Boas noites.
Supoño que hoxe cearei KitKats.
- Ola, Belly. - Ola.
COUSINS CLUB DE CAMPO
Ola.
Alégrome moito de verte, Isabel.
O mesmo digo, Paige. Moitas grazas
por axudar coa voda con tan pouco tempo.
Quixo o destino que os Aron cancelasen o bat mitzvah.
- Xa. - Imos?
- Si, claro. - Tes moito que ver.
Fun pospoñendo algunhas cousas
para que deas a túa aprobación.
Xa, síntoo. É que quero que Jere tamén dea a súa opinión.
- Como está Jeremiah? - Ben. Virá á proba do menú.
Estupendo.
Atención, cinco minutos, por favor.
Aquí estamos. Como podes ver, estamos montando unha cea de gala
para a Asociación Nacional contra a Censura.
É de tamaño similar ao da túa voda.
Dixeches que a cerimonia será ao aire libre, correcto?
Si, así é.
Fotos nas escaleiras?
Claro. Recibiches o meu correo sobre o do corazón esculpido en xeo?
Pensaba que era broma.
Pero podo miralo, por suposto.
Estanos custando contar con algúns provedores
tan preto da data. Kayleigh e eu confirmamos o cátering.
Fan petiscos de lagosta? Era o que tiñamos pensado servir.
Non preparan sándwichs.
Pero si lagosta como prato principal.
Pedireilles que preparen unha mostra para a proba.
Vale.
Quería comentarche unha cousa máis.
- Si. - Creo que sería bonito
que túa nai acendese as candeas que simbolizan a cerimonia da vosa unión.
Non creo que vaiamos facer iso.
Ben. Imos ver o sitio onde terá lugar a cerimonia?
Vale.
Ei, como foi a visita ao club?
Aínda non rematou.
Vai todo ben?
Estanme entrando dúbidas sobre o que estamos facendo.
Vale.
Non é coma o imaxinaba.
Parece que de súpeto a cousa avanza
e todo está pasando sen nós.
Que queres dicir?
É demasiado, Jere.
Por exemplo, Paige di que precisamos catro camareiros. Catro.
Hai dúas semanas, iamos poñer un barril.
É a nosa voda. Só a celebraremos unha vez.
Jere, temos máis de cen invitados.
Eu non coñezo cen persoas.
Mira, meu pai está emocionado.
Sei que teus pais cambiarán de opinión.
Non quero estar mirando para un lote de estraños na nosa voda.
Non o fagas.
Mira para min.
Para iso estou.
Jere ten razón. Só debemos aferrarnos o un ao outro durante o trebón.
Querémonos, e iso é todo o que importa.
De acordo.
E prométoche que atoparemos un piso bonito.
Seino.
Chámote despois.
Vale. Adeus.
Invades o meu espazo, arruinas o meu espazo.
Ala, sírvete.
Asegúrome de que non te envelenan.
No teclado non, por favor.
- Pois aparta as cousas. - Estasme amolando.
Podes comer a leituga.
Moi amiguiños sodes ultimamente.
É que nos uniu o trauma de StarcadeX.
A ver, Fisher,
como hai que ir vestido á túa voda?
Ti vés?
Obviamente. Non perderei a ocasión de rexoubar cos socios.
Non me digas? Porque pensaba que ías…
Vale.
- Código de vestimenta, enchufado. - Outra vez con iso?
Perdoa.
Non che sei. Roupa naútica formal.
Vaia. Náutico formal. Non me fodas.
Non me apuntes. Que noxo.
- Deiche no ollo? Síntocho. - Apunta cara a outro lado.
- Idea de Taylor. - Vaia.
Pailáns.
A maiores de mercar o traxe con Conrad e con teu pai,
que outras merdas da voda tes a fin de semana?
Xa está practicamente todo feito.
Como será no club, organízano case todo eles por nós.
E Kayleigh ocúpase do resto.
Perdoa, que Kayleigh? A da oficina?
Ese non é o seu traballo.
Estanos axudando por facerlle un favor a meu pai.
Leva traballando aquí toda a vida, é unha amiga da familia.
- Tamén o es ti, non si? - A min non me metas nisto.
Non temos que ir a unha reunión?
Vale.
- Agora en serio, vamos. - Si.
Conta, que fas esta fin de semana?
Queres quedar?
Esta fin de…?
Ai, sabes o que? Non podo.
Debo conducir cinco horas para ir á festa da miña irmá,
que será na casa da miña ex.
Porque miña nai está boicoteando a voda.
Ai, non. Eu pensaba que podiamos…
Non pasa nada. Iso soa divertido.
Nada… Ata despois, vale?
- Si. - Si?
Si.
Ola.
O aspersor escarallouse.
- Que tal no club? - Ben.
Xenial.
Ben. Preparei comida e deixeicha na neveira.
Antes de que o preguntes, é polo.
Púxenlle unha mazaroca de millo e unha galleta.
Non teño fame, pero grazas.
Vale, pero alí estará.
Grazas.
Segues estando de acordo con que leve o coche mañá a Filadelfia?
Si, por suposto. Eu irei a Boston no tren.
Vale.
Imaxino que Laurel non cambiou de opinión sobre vir, non?
Non.
- Mañá vai ser xenial, vale? - Xa.
Laurel non sabe o que perde.
Graciñas. Grazas por todo.
Quérote. Anímate, ruliña. Fai algo que che guste.
Veña. Vémonos.
Falabas con Belly?
Está ilusionada co de mañá?
Non, estaba a piques de chorar.
Maldita Laurel.
É que non podo crer que boicotee
- a festa de noiva da súa filla. - Eu si.
Laurel sempre foi pouco razoable e sobreprotectora…
- Mamá. - E criticadora.
Recordas o aniversario dos teus 13?
Cando volvías do restaurante comigo e con Belly e te pararon?
Só tomara un cóctel e medio. Non estaba bébeda.
Nin me multaron.
Xa, porque flirteaches co poli.
- Xa… - Falando de beber, compraches
os limóns para os French 75?
- Comprei todo o da lista. - Vale.
Ti tranquila, rula. A nosa festa de rapazas será xenial.
Xa. Con Steven.
Steven tamén vén.
Si.
Vai conducir dende Boston para vir a unha festa de noiva?
Si, a festa de noiva de súa irmá.
Veña, ho.
Ningún rapaz conduce cinco horas para ser o único tío
na festa de noiva de súa irmá.
Quere darche pé.
- Só digo que… - Pois non digas máis.
Vai espremer uns limóns.
Vale.
Embarulláchelos ben. Os que dobraches perfectamente…
CÓMEO!
Vaia.
Podemos falar?
- Estás contenta? - Moi contenta.
Grazas.
Vale.
Iso é o que queres?
Ei, son Jeremiah.
Si, pasa.
- Ola, Jere. - Ola, Kayleigh.
Foille todo ben a Belly esta mañá no club?
Si, xenial.
Non poderiamos facelo sen ti.
Iso, si. Grazas por preparalo.
Coñézote dende que eras pequeno. É un pracer para min.
Por certo, todo listo para mañá.
Conrad virá no tren.
Verédesvos na tenda de traxes. Reservei no Il Mare para despois.
Sei canto che gustan as ostras.
Grazas, Kayleigh.
Cámbialo polo Grass Fed?
É o favorito de Connie e nunca vén.
Jere?
- O Grass Fed está ben. - Vale.
Eu viña… Toma isto…
Si, perfecto.
Connie.
- Ola, Laur. - Ola.
- Grazas por vires. - De nada.
Queredes comer algo?
Eu non, grazas.
Si, eu quero
unha hamburguesa con patacas.
- Ela tomará o mesmo. - Non, grazas.
E un café, por favor.
Grazas.
Que pasou?
Quería falar contigo da voda,
por que creo que debes ir.
Parece que a Belly lle vai ben sen min.
John cederá como sempre fai.
E seguro que Steven será padriño de Jere,
aínda que non se atreve a dicirmo.
Adam vai pagar a voda.
- Taylor é a organizadora… - Xa non.
Papá encargoullo á muller coa que enganou a mamá.
Kayleigh?
Estarás de puta broma.
Agarda, como soubeches iso?
Seino dende hai tempo. Sentinos discutir por iso hai anos.
Só llo contei a Belly.
Non podo crer que gardases o segredo tanto tempo.
Quen, eu?
É o que fago sempre.
Xa, si. Tes razón. Ti es así.
Mira, non quedei contigo para falar diso.
Falemos da voda.
- Tes que involucrarte. - Cres que Belly e Jer
- deben casar? - Non dixen iso.
Entón que cres?
Creo que se queren.
E van seguir adiante independentemente do que creamos.
E creo que agora mesmo Belly necesita moito a súa nai.
Non come, Laurel. Está moi triste. É que se a chegas e ver hoxe…
Está moi soa. Non ten a Jere, que está coas prácticas en Boston.
Jeremiah non o pensou ben. Non está tomando isto en serio.
Pero vai en serio con ela.
A voda vaise celebrar, Laurel.
E se agora non a apoias, arrepentiraste toda a vida.
Grazas.
Podemos ser sinceros un co outro?
- Non o somos sempre? - Si.
Tes razón.
Cóntame…
A ti por que che importa isto?
Só quero que sexa feliz.
Só ela?
E Jeremiah tamén.
E que hai de ti, Conrad?
Ti cando vas ser feliz?
Serei feliz cando pase a voda e volva para Stanford.
Vou.
Grazas por deixarme interromper o teu sábado.
- Quieta. Os zapatos. - Vale, perdoa.
Moi ben.
- Bonito piso. - Grazas.
Cóntasme iso tan importante que non pode esperar ao luns?
Xa sabes que teño que ir a Filadelfia.
Lembras o que che contei no tren?
O de que precisaba algo máis?
Ai, mi madriña. Tes unha oferta de traballo?
Non, non exactamente.
A ver, estou buscando.
Fixen moitas entrevistas despois da convención,
pero eran unha merda.
Entón pensei: ¿que cona fago perdendo tempo cos cerebriños estes
e as súas ideas de merda se teño todo un cerebriño
cunha idea caralladura diante de min?
Non dou quitado da cabeza ese puto xogo teu.
- Queres montar unha empresa? - Si.
Comigo? Non o dis en serio.
Si.
Pois resulta que si. Vaites.
A cuestión é que se mestres do engano coma StarcadeX
chaman a atención dos investidores, por que non nós?
Meu Deus. A ver, para empezar,
incumpririamos o contrato con Breaker.
O meu case rematou.
O meu aínda dura dous anos máis.
Case te obrigan a asinar con sangue.
Oe, ben che sei que non será fácil, vale?
Temos que facelo con discreción,
non deixar rastro ningún.
Pero oíches? A min encántanme os retos.
E sei que a ti tamén.
Se serve de algo, que saibas…
Eu nunca poñería en risco o meu futuro por calquera.
Vale? Eu…
Estou convencida de que faremos un bo equipo.
Que dis?
- Déixame ver o plan de negocio. - Si! Veña, Conklin!
De acordo. Mira isto. Un ano.
Os estatutos sociais, a marca comercial, todo…
Velaquí estás!
Ola!
- Ola! - Que guapa.
- Non me pasei? Mira. - Non.
- Non? - É perfecto.
- Ven aquí. - Vamos.
Isto é precioso, Taylor.
- Ola! - Belly!
Ola!
Que ben.
Boteite en falta.
- Alégrome de verte. - Belly.
Recibe, coloca, golpea, remata! Adiviñade quen casa!
Señora Evans. Ola!
Non podo crer que a miña pequena veciña vaia casar.
Noraboa.
Grazas.
- Vaiamos ao salón. - De acordo.
Mamá.
- Ola. - Ola.
Ola.
Canto me alegro de que viñeras.
Eu tamén.
Estás guapísima.
Fixen doces de limón.
Que boa pinta.
Veña, festa.
Vale.
- Raia diplomática gris. - Grazas.
Un azul mariño clásico?
Señor.
Grazas.
Papá, ti que opinas? La meiriña ou seda?
- Seda. - En serio? Por?
Agradeceralo cando esteamos a 32 ºC.
Vale.
Lembro o meu primeiro traxe á medida.
Non podía pagalo, pero sabía que os clientes me respectarían.
Non podes nin imaxinar o trapalleiro que eu era.
Cal foi a cousa máis tola que fixeches para impresionar un cliente?
Póñalle dúas aberturas detrás.
Dúas aberturas coma na miña. Aquí.
Ponte dereito. Veña. Dereito.
Abrocha o botón.
Que elegante. Mira para ai.
Vale. Grazas, papá.
- Lista? - Veña.
Imos aló.
Pasa o lazo.
Toma.
BELLY E JERE
- Así. - Moi ben, así.
- Grazas. - Veña.
BELLY E JEREMIAH
Isto é…
Mi madriña.
Vaia. Que bonitiño é.
Agarda, Belly. Mírame.
Que bonito. É chulísimo. Moitas grazas, Anika.
- De nada. - Vale.
Steven dixo que chegaría tarde ou…?
- Non, se non vén dá igual. - Xa.
Veu miña nai. Iso é o máis importante.
Alégrome por ti.
Isto é de parte da señora Evans.
- A ver. - Que bonito.
Vaia! "Isabel Fisher." Isto é…
Isto que pon aquí…
Desculpe, señora Evans, o gravado é precioso.
É que… se me fai raro este apelido onda o meu nome.
Non o vas cambiar?
Podes poñerlle guión. Conklin-Fisher soa sexy.
Si.
Eu… A miña idea é conservar o meu apelido.
Como fixo mamá.
- Ei, agora abre o meu, nena. - Si.
Mi madriña.
- Adiante. - Sabes o que é?
- Non. - Non sabes que é?
Ese é o problema.
Laurel, tapa os ollos.
Logo por que?
Vaites.
Ola, señoras. Sinto chegar…
Merda! Vaia por Deus! Os meus ollos. Importaríache…?
Ceo santo! Mamá! Ai, meu Deus, viñeches.
- Ola. - Ola, Steven.
Si, chegas tarde.
E o regalo de Belly, rañicas? É iso?
Si.
Catro AirTag. Para ter localizado a Jere na lúa de mel.
Paraches no súper de camiño?
Si, é que? Un regalo é un regalo.
Vaites, Lucinda, que vestido tan bonito.
- Grazas, rapaz. - Ven aquí.
- Ven aquí. Grazas, amoriño. - Si.
- Vale, seguinte regalo. Abre… - Veña!
Laurel foi á festa.
Significa que virá á voda, non si?
Xa llo dixen a Belly.
Alégrome por vós.
Con, traerás acompañante?
Pregúntocho polo dos sitios.
Non, irei só, meu.
Si? Vas probar sorte cunha das damas de honor de Belly?
Non hai varias damas de honor. Só levará unha.
Pero a súa amiga Anika está boa e solteira.
Non ten sentido, tío, porque volvo para California.
Por iso ten todo o sentido.
Xa que falamos de mozas,
teño novidades que contarvos.
Estou saíndo con alguén e gustaríame levala á voda.
É estupenda. É boa,
é amable, é fermosa.
E vós xa a coñecedes. É Kayleigh.
Si.
Falas en serio?
Si.
Si, xa van…
Verás, xa pasaron catro anos dende que morreu mamá.
E Kayleigh significa moito para min.
Alégrame que atoparas alguén que te faga feliz, papá.
- Si, xa. - Grazas.
Logo cando empezou isto entre Kayleigh e ti, papá?
Xa levabamos tempo gustándonos.
Pero foi hai pouco
cando vimos que era o momento de intentalo en serio.
Xa.
Ei! Estás guapísima.
Que boa pinta!
Ben!
Listas para o xogo da lúa de mel?
Toma, reparte isto.
Vale.
- Non. Véseme así? - Mamá, para, por que…?
Belly!
SI
Si!
A ver, festeiros.
"Sabe Belly con que famoso
lle gustaría estar atrapado a Jere nunha illa deserta?"
Dwayne "The Rock" Johnson.
Correcto.
Vale, seguinte pregunta.
"Sabe Belly que considera Jeremiah que é o máis raro da súa personalidade?"
SI
Estasme a copiar?
Non, é que tes moi bos reflexos.
Iso ti deberías sabelo.
Que demo significa iso?
Jere odia ter comida e bebida na boca ao mesmo tempo.
Correcto. Aínda non fallaches ningunha. Vaia.
Xa. A ver, coñezo a Jeremiah de toda a vida, así que…
Son o único a quen este coñecemento
sobre Jere lle dá arrepíos?
De non estaren prometidos, recomendaríalle unha orde de afastamento.
Burládesvos de min?
- Non. - Non.
Ben, última pregunta.
"Sabe Belly como se chamaba a primeira mascota de Jere?"
SI - NON
Isto é coñecemento básico.
Si, certo… Trabuqueime de lado.
Non!
Volves copiarme.
Non. Cambiei a resposta.
- Non. - É legal.
Copiáchesme despois de eu dicir algo.
Ningunha regra prohíbe…
- Non vale. - Ei!
Dixera que non.
A resposta é Rosie, a cadela.
Jere atopouna na praia.
Ela correu cara a el e encheuno de bicos.
E coido que esa foi a cousa máis tenra que vin na vida.
Rosie é correcto.
Un xogo perfecto para Belly e unha vitoria para Taylor.
Grazas.
Un momento.
Ese punto debería ser para min. Foi Conrad quen atopou a Rosie.
Non, foi Jere quen a atopou. Estás equivocado.
- Para nada. - Equivócaste.
- Non tal, Belly. - Si tal, Steven.
Parade! Tanto ten quen atopou a cadela.
O importante é que foi a primeira mascota de Jere.
- Eu gaño, ti perdes. - Vale, agora, non…
- É así. - Non me amoles.
- É así. Perdiches. - Como queiras.
- Estanme chamando. - Volvín gañar.
Debo contestar esta chamada.
Non comecedes o seguinte xogo sen min, vale?
Ola, Denise. Que pasa?
Alguén quere outra bebida?
Outra bebida?
- Si. - Vale.
Belly, senta onda min.
Estou segura de que Jere atopou a Rosie.
Steven equivócase. Non sei de que fala.
Durmiu na cama del e chorou cando os donos a recolleron.
- Xa, seguro que tes razón. - Si.
Steven só quere amolar, coma sempre.
Que che pasa? Non che gusta a festa?
Non, é que…
É só que esta festa, o do club de campo e todo o demais
fan que todo pareza moi real.
O outro día miraba pisos con Jere,
e decataime, alí mesmo, simplemente me decatei
de que me centrei tanto en organizar esta voda que…
Case esquezo que vou ser a muller de alguén.
Xa.
- Si. - Si.
A ver, esa é a idea, ou? Diso se trata.
É dicir, poderás pasar o resto da túa vida co tío que amas.
- Xa. - Si.
Claro que si.
Mira, Belly, ¿pensei que estabas
tola de todo cando mo contaches por primeira vez? Si.
Pero…
depois penseino mellor, e creo
que ti e Jeremiah tendes moita sorte.
Tendes sorte porque sabedes o que queredes.
Pouca xente pode dicir o mesmo.
E cando o sabes, sábelo, non si?
Vai saír ben. Vai ser xenial.
Ben o sei.
Vou por un doce de limón porque creo que se van acabar.
- Vale. - Vou.
Abur.
- Grazas. - Grazas.
A ver…
Tomarei filete pouco feito con manteiga de queixo azul.
Na familia hai problemas cardíacos.
En serio? Segues estudando medicina?
Cría que o deixaras para ser electricista.
Jere di que rompiches as paredes da casa.
Sigo estudando medicina.
Non te sorprendas se o dubido.
Ti adoitas abandonar calquera cousa
en canto sabes que me sinto orgulloso.
Veña, papá. Hai tempo que me deixou de importar o que penses.
Mira como lle falas ao teu vello.
Ti sabes que raios lle pasa?
Non, nunca me conta nada.
Que sorpresa.
Despedíronme.
Do traballo na clínica. Por iso sigo en Cousins.
Por iso non… volvín a Stanford.
Despedíronte?
Cometín un erro, un erro grave. A xefa pensou que sería mellor…
que me tomase un tempo para despexar a cabeza.
Iso é o que fago, o que intento facer.
Ben por ti, Con.
Estou de acordo.
Vale.
Imos comer o filete.
Chámote en canto chegue a Boston
Deberiamos vernos
Así que Denise e ti, ou?
É normal que dous rariños se namoren.
Vino vir a quilómetros de distancia. Es tan predicible.
Xa. A ver…
Agora estou libre.
Entón alégrome moito por ti. Se iso é o que queres.
Tay. Para.
Que?
Merda, sabía que era un erro. Non debín vir.
Para. De que estás a falar?
Pensaba que podiamos ser amigos, vale? Quero que sexamos amigos.
A última vez que rompemos non falamos nun ano.
Boteite en falta.
- E eu a ti. - Xa, si.
Quizais isto irá mellor se non mantemos ningún contacto.
Perdoa, que? Vaia parvada.
Non fai falta algo tan radical, Steven.
- Podemos ser amigos. - Podemos?
Somos amigos.
Amolarte só é un vello costume.
Prométocho. Somos colegas.
Vale.
Vouche demostrar agora mesmo o boa amiga que son.
Reservara este doce para comelo despois.
Pero vin como mirabas a mesa e o triste que te puxeches
- porque se acabaran. - Non tal.
Estabas a piques de chorar…
- Estás esaxerando. - Aquí tes.
Vaia.
Significa moito. Grazas, colega.
De nada.
- Que bo. - Mastiga
coa boca pechada cando saias con Denise, pailán.
- Vale. - Vale.
O que ti digas.
Adeus.
Si, estamos moi ilusionados.
Moitas grazas ás dúas.
Grazas.
- Téñovos aprecio. - Adeus.
Abur.
Desculpa un momento.
Ei, xa marchas?
Non quería darcho diante de todos.
PASAPORTE EUA
Mamá, xa non irei estudar a París.
É xustiño despois da voda…
Xa o imaxinaba. Pero hai algo máis.
TARXETA REGALO
Voos de regalo para a lúa de mel,
para cando queirades usalos.
Hai moito mundo que ver, Belly.
Quérote, mamá.
Eu tamén a ti.
Si.
Supoño que nos veremos nunhas semanas para o gran día.
O certo é que pensaba durmir na casa hoxe.
En serio?
Xenial. Claro que si.
Xa vou.
Ti tamén marchas?
Si, vou estar un pouco con papá.
- Dormes na súa casa? - Non.
- Non, vou durmir á casa. - Vale.
Rapazas, alégrame que o arranxásedes.
Vinde acó.
Mamá, serei padriño de Jere. Por favor, non te enfades.
Por Deus. Se xa o sabía, Steven!
Nunca tan rápido o vin correr.
Moi ben. Vémonos na casa?
- Si, vémonos aló. - Vale. Adeus.
É Belly. Agora volvo.
- Vale. - Moi ben.
Toma, proba isto.
Si.
- Ei. - Jere, estamos preparados.
É dicir…
Non é que non o estivésemos. É que…
Estou encantada de non facer isto sen miña nai.
Agora sinto que podo respirar tranquila.
Alégrame que estivera aí.
Xa. E vou durmir na miña casa en vez de na casa de Taylor.
Que divertido. Ti, túa nai e Steven.
Si. Mi madriña, escoita isto.
Verás, no xogo que fixemos,
Steven teimaba en que Conrad foi quen atopou a Rosie e non ti.
Podes chamalo e dicirlle que se equivoca?
Porque é ridículo.
Non, atopouna Conrad.
Que? Cala a boca!
Non, en serio.
Steven e eu metémonos con el por chorar cando a levaron.
Estás seguro? A ver, eu xuraría que foras ti.
Non.
Meu pai quere marchar, teño que colgar.
Quérote.
Coñezo a Jeremiah de toda a vida.
Seino todo sobre el.
Sempre me sentín orgullosa de lembrar cada pequeno detalle.
Por iso me asusta pensar que me equivoquei.
- Grazas, papá. - Ben.
Temos un par de horas ata o voo.
Podemos comer alas de polo ou pizza.
Non teño moita fame, papá.
Fumaremos uns habanos e durmides na miña casa.
Vós na cama, eu no colchón inchable.
Non che sei. Tanto me ten.
Vou quedar con Steven xa que estou aquí.
A verdade é que segue en Filadelfia.
Vale, marcharei mañá pola mañá.
- Soa divertido. - Vamos.
Quedei no club de golf mañá pola tarde cos socios.
Jere, quero que veñas.
Si, papá. Encantaríame.
Pero quero estar de volta cando Belly chegue, vale?
Non vai volver a unha casa baleira,
se estás preocupado por iso. Estará Connie.
Certo.
É que non sei cando poderei volver á casa da praia
antes da voda, sabes? E…
Quero que coñezas os socios en persoa.
Si, por suposto que si.
De pequena, os mércores á noite miña nai e eu viamos vellos musicais.
Imos aló.
Viamos The Music Man, Cantando bajo la lluvia, West Side Story.
Pero o meu favorito era Bye Bye Birdie.
Querémoste, Conrad, oh, si, é verdade.
Querémoste, Conrad, con lealdade.
Cando estás lonxe, só hai soidade.
Outra vez?
Steven…
Oh, Conrad, querémoste.
Igual que Kim McAfee, eu quería levar rímmel, barra de labios e tacóns,
e sentirme unha muller feliz, adulta e feminina.
Querémoste, Conrad, con lealdade.
E despois, cando ía para a cama, cantaba mirándome no espello do meu baño.
Adeus, Birdie.
Botareite en falta.
Adeus, Birdie.
Por que tiveches que marchar?
Pero non lle cantaba a Conrad Birdie.
Cantáballe ao meu Conrad.
Conrad Beck Fisher, o rapaz dos meus soños preadolescentes.
Adeus, Birdie.
Nunca te esquecerei.
Quíxeno dunha forma que só podes querer a primeira vez.
Por completo, con cada parte do teu ser.
Sen deixar nada para ti.
Iso é para min.
Pero iso é o pasado.
Bos días, París!
Jeremiah é o meu futuro.
Son Denise.
Vou traballar co meu traxe,
estou boa cos meus tacóns
que seguramente son carísimos porque teño diñeiro.
- Que plan ten hoxe Steve? - Non sei.
- Pois chámao. - Que? Mamá.
Perdoa. Eu dígoche que se deixases de ser tan teimuda,
verías que boa parella facedes e deixarías de afastalo.
Non o afasto. Quere que sexamos amigos.
E?
Díxenlle que podiamos ser amigos.
Moi lista.
Que?
Utilizas o clásico "só somos amigos" para seguir preto del.
Pero cando te vexa ir cara ao altar
con ese vestidiño tan sexy, caerá rendido.
Estou sexy co vestido.
Si, claro que o estás.
Comemos os rolos de salchicha que sobraron?
- Si. - Moi ben.
Querida Lucinda: Grazas por organizar unha festa de noiva tan bonita
Que pasou?
Caín. Corteime cunha aleta.
- É grave? - Non moito.
Meu Deus, Conrad.
Xa case parou de sangrar.
Vale. Segue apertandoa. Vou buscar algo para limpala.
Merda.
Moi ben.
Quita a toalla.
Estou ben.
Estou ben. Ocúpome eu. Podes marchar. Estudo medicina, lembras?
Non estás ben.
Déixasme axudarte, hostia?
Quita a toalla.
Veña.
Vale.
- Meu Deus. - Vale.
Merda.
A ver.
Vou.
Preparado?
Non sexas choromicas. Só te rabuñaches.
Xa está.
Xa está. Tranquilo.
Xa está.
Moi ben.
Listo.
Viches? Arranxado.
Grazas.
De nada.
Belly?
Si?
Axúdasme a levantarme?
Vou durmir unha sesta.
Perdiches moito sangue. Coido que non deberías durmir.
Iso é para a conmoción.
Vale.
- Perdoa. - Axúdoche?
- Podes camiñar? - Si.
Si?
Podo eu.
Vale.
Que acaba de pasar? Que estiven a piques de facer?
Esta vez non foi coma a dos pexegos.
Esta vez fun eu.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro .