Anteriormente en O verán no que me namorei…
Para dentro!
A beber, lurpias.
Deitácheste cunha soa persoa na uni?
Jere, non lles falaches do teu con Lacie Barone?
Jere e ela tiveron tema en Cabo.
Vas ben? Véxote nerviosa.
Ando dándolle voltas ao da voda.
- Serás a miña escudeira? - Si.
Steven non é meu. Non o vou reter onda min
se non me quere. Non son coma ti.
Todo ía ben ata o Nadal.
Que pasou no Nadal?
Estivemos xuntos aquí.
- Cría que non o viras en moito. - Mentín.
Non tiña unha voda ideal. Só soñaba con Conrad.
Belly, aínda te quero. Non cases con el.
Volve comigo.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Bo día, Bells.
Perdoa por non ir onte á praia.
Como castigo, estarei no barco con resaca, meu pai e os colegas.
Pásao ben coas rapazas no spa.
Quérote. Vémonos á noite no ensaio.
Tamén te quero. Ata vernos no ensaio.
fun correr. anika está en ioga, os rapaces están no barco.
Ola.
Tiñas que estar de pesca.
Xa.
Inda así, botar a mañá nun barco con meu irmán pareceume mala idea.
Oe, sobre o de onte…
Esquecemos o que pasou?
Ía caneco perdido.
Paseime da raia.
Síntoo moito.
Non ías bebido.
Ía tal.
Por Deus. Non cambiaches nadiña.
Saes con iso a fin de semana da voda…
e queres que o esqueza?
Non queres esquecelo?
Sabes o que? Estás enfermo.
Non entendes que non podes xogar así coa xente?
- Belly… - Non uses o meu nome.
Non te atrevas. E sabes? Non me volvas falar.
Belly, iso será difícil,
vas casar con meu irmán.
Si. Vou casar co teu puto irmán, e que lle digo agora?
Déixote estar de padriño onda el? O día da súa voda?
Quero que marches. Inventa unha das túas escusas
e marcha de aquí. A Boston. A California.
Tanto me ten. Váiteme de aquí.
Non vou marchar, Belly.
Vaite.
Lisca! Fóra!
Que esperabas que dixese, Belly?
Non digas o meu nome!
Que queres de min?
Onte abrinme en canal, hostia!
Solteino todiño e mandáchesme mrar.
E agora intento que non te sintas culpable.
Saír desta con un mínimo de orgullo,
e nin iso me deixas.
Onte esnaquizáchesme. É o que queres oír?
Ti non tes corazón.
Non.
Es ti quen non o ten.
Que significa iso? Dime a que te refires.
Sábelo de sobra. Quérote. Nunca deixarei de facelo.
Creo que o sabes. Sempre o soubeches.
- Non é certo. - É tal.
Saímos un par de meses cando estaba no instituto.
E agora resulta que debo saber
que non o superaches logo de tanto?
Non pasaron anos dende o Nadal.
O Nadal?
Que pasa con iso?
E co día que fomos a Michaels? Cando cortei a perna?
Nada.
Vale.
Moi ben. Como ti queiras.
Xa non finxirei máis por ti.
O corazón vaime a mil, a un millón por hora.
Nunca me sentira tan viva.
Rabia, tristura, alegría. El fai que sinta todo iso.
Ninguén causa iso en min. Ninguén.
De súpeto, teño unha sensación.
A absoluta certeza de que nunca o esquecerei de todo.
Esa é a dura realidade.
Non podo deixar a Jeremiah.
Pero tampouco dou esquecido a Con.
Cando Conrad Fisher lle dicía a unha moza que a quería, era de veras.
Unha podía crelo.
E talvez apostar a vida a iso.
Iso estaría facendo eu.
Xogar a vida enteira por el.
E non podo.
Non o farei.
Cría que todos os tíos estabades de pesca hoxe.
Xa, é que non me apetecía.
Ai, pregúntome por que.
Necesito falar contigo.
Senta.
Que lle dixeches a Belly?
Que che dixo que lle dixen?
Nada.
Pero estaba alterada, e xogo algo a que…
ten algo que ver contigo. Outra vez.
Que ben.
- Ben, Conrad. - Non é asunto teu.
Belly é a miña mellor amiga. Claro que é.
- Acabaches? - Non. Senta o cu aí.
Para de facer o que sexa que fas.
Déixaa en paz. Estala confundindo.
Non o pretendo.
Onte chorou ata quedar durmida.
Ti só estás… Trátala coma se…
Trátala coma un xoguete co que xogas cando che peta.
- Non é o que pretendo. - Non? Que esperas que pase?
Cres que acabaredes xuntos?
Que desfará a súa vida
por recordares que existe?
Si! Non! Non é que de súpeto recordase que existía, Taylor.
É que non a esquecín.
Nunca. Nin un instante.
E pode ignorar o que sente canto queira,
pero creo que non me esqueceu.
Mira, como sigas con isto, igual consegues o que queres.
Se cadra déixao todo por ti.
É posible. Pero é que…
non creo que ti poidas ser o tipo de persoa que ela necesita,
e creo que o sabes.
Así que…
fai o correcto e déixaa ir.
Onde está Anika?
Levárona para a masaxe.
Oxalá Jeremiah non estivese nese barco.
Necesito velo.
Veralo na cea de ensaio. So faltan unhas horiñas.
Imos falar do tema?
De que tema?
Conrad.
Non quero falar del.
Vino esta mañá.
Que che dixo?
Que quere fuxir contigo e ser felices para sempre.
- O que? - Si.
Vai por aí dicindo iso?
- Non, a ver… - Mi madriña.
E se llo di a Jeremiah?
- Non. - Se lle di…?
Non. Non creo.
Díxenlle que te deixase.
Nin aparecerá á noite.
Fixen ben?
- É o correcto? - Si.
- Vale. - Claro que si.
Espero xa marchase.
Ai, meu Deus.
Vale. Agora só…
Teño que superar o ensaio, a cea…
e casarei co meu mellor amigo.
E nunca o deixarei.
- Ola, mamá. - Ola.
- Ola, papá. - Ola.
Estás guapísima.
Mañá vas ser un mar de bágoas, non si?
Dez dólares a que choras antes.
Parviño. Acepto.
Entón como vas, rula? Preparada?
Por? Vas intentar quitarme a idea de novo?
Non. Conta co meu apoio. Sabes o que é mellor para ti.
Vamos.
Vós primeiro.
Ola, Kayleigh.
Toleou? Que fai ese aquí?
Ti ignórao.
Grazas, papá.
Preparada, nena?
- Si. Por suposto. - Ben.
Vamos ensaiar. Veña.
Vale. Antes falarei con Jeremiah.
Si, claro.
Ola, amigos.
- Adam. - Que alegría.
Atopeite, Jeremiah. Ven.
Belly, agora volvo.
Kayleigh, xenial a mesa.
Grazas.
Si, traballou moito niso.
Nótase.
Ola, Stevie.
- Ola. - Aí está.
Si…
Ola.
Ola. Estás ben?
Estou xenial.
Ei, que ben!
- Fixéchelo. - Non.
- Si! - Manda truco.
Si.
Filla.
Non o digas.
Non dei chío.
Perdoa por falarche tan mal onte.
Xa. Estou afeita.
Parece feliz, non?
Parece.
Sae comigo por aí.
As dúas soas, antes de empezar os curso.
Podemos… Que? Xa tes plans?
Hai un home.
Non será Scott?
- Non. Eu… - Menos mal.
Non dixen nada porque sei
que escollo fatal os homes.
Xa, tes algún trauma.
A este non lle deixarei tocarme os aforros e arruinarme.
Xa escarmentei.
E logo sabías iso?
Decateime.
Oxalá mo dixeras.
- Mamá, eu só… - Non, eu…
Sei que intentabas protexerme e quérote por iso, Tay.
Pero non é tarefa túa.
Eu son a nai.
Jere, que tes planeado?
Téñoche unha sorpresa.
Convencín a Kayleigh para que servisen algo.
Petiscos de lagosta?
- Si. - Si?
Si. Sei como conquistar o corazón da miña muller.
Xa o tiñas conquistado.
Damas e cabaleiros, se toman asento…
Vén a lagosta.
- Que boa pinta. - Lagosta? Xenial!
Moi ben. Ben.
Si, diso falabamos. Das quendas médicas, son…
As miñas quendas…
Levo toda a noite evitando miralo.
Pero sempre sei onde está.
Son consciente da súa presenza,
e de que podería arruinalo todo.
Ei, estás lista?
Si. Vamos aló.
Un brinde. Grazas.
Jeremiah e mais eu queriamos agradecervos
que esteades con nós aquí hoxe.
Si, sabemos que a voda vos colleu de sorpresa a todos.
Non damos por sentado o voso apoio nin ti nolo permitirías.
De acordo.
Temos moita sorte de contar con vós durante toda a nosa vida,
e aplicaremos as leccións que aprendemos de vós
neste novo capítulo xuntos.
- Si. - Si.
De miña nai, a súa forza e resiliencia.
De meu pai, o seu optimismo e tenacidade.
Si.
E de meu pai, a súa ambición e determinación.
E de Steven…
- Non nos saíu nada. - Que raro.
Agora en serio, ninguén ten o corazón máis grande ca meu irmán.
E de Taylor…
que o dás todo pola xente que queres.
É algo que os dous admiramos moito.
Non es a miña irmá de sangue, pero lévote no corazón.
Quérote.
E Conrad, como adoita pasar entre irmáns,
ás veces somos grandes amigos e outras… en fin…
Pero tío, es leal de carallo.
É algo que estimo.
Irmáns ata o final.
Queremos mencionar unha persoa máis.
Ambos botamos en falta a miña nai.
Sobre todo agora.
Belly…
ti fuches a filla que sempre quixo ter,
e iso faime sentir que parte dela está con nós cada día.
Coñézote de toda a vida, miña Bells e quíxente dende sempre.
Primeiro como amiga, despois como algo máis,
e aínda que soe a pastelada…
como almas xemelgas.
E devezo por casar contigo mañá.
Eu tamén.
- Saúde! - Saúde!
Saúde.
Gran discurso.
Grazas, papá.
Grazas, Adam.
Non, grazas a ti.
Axudácheslle a Jeremiah a madurar.
Os socios alégranse de terte na empresa.
Eu o que máis.
Es un orgullo.
Grazas, papá.
Jere.
- Si. - Podemos…?
De que falaba?
Meu pai ofreceume traballo e acepteino. Empezo o mes que vén.
Aceptáchelo sen consultalo comigo?
Si. Así non dependeremos dos nosos pais para nada.
Cría que te alegrarías.
Si. Claro… alégrome.
Pero e as clases?
Pois acabareinas en liña.
Entón vas mudarte a Boston?
Non. Viaxarei desde onde vivamos.
E co que vou gañar, poderemos coller aquel piso.
Vale. Pero oxalá mo contaras antes de decidilo.
Se non queres, non o fago.
Sabes o que?
Se traballar para teu pai é o que queres, quéroo tamén.
Só quero que o decidamos todo xuntos.
Vale?
Si. Claro que si.
Vale.
Señora.
Grazas. Estou mallada.
Estás moi cansa para un xeado?
Casamos mañá e non sabes a reposta?
Non me coñeces?
- Grazas. - Grazas.
Coñézote, Belly.
Ei, Con, algúns imos tomar un xeado. Anímaste?
Non, meu, marcho para a casa. Estou esgotado.
En serio? Vente.
Non me apetece.
Marchas cedo da despedida,
non viñeches pescar e… hoxe case non deches nin chío.
Fago o que podo. Foron 24 horas moi longas.
Ei, pechan en dez minutos. Temos que marchar.
Perdoa.
Es o meu padriño.
Copadriño, meu… recordas?
Que gana de oírte mañá.
Levarémosche xeado. O de sempre, non?
Grazas, tío.
Vai descansar, avó.
Moi ben, vamos.
Cría que viñas polo vestido e volvías ao hotel.
Pareceume que necesitabas compañía.
Por que brindamos?
Pola feliz parella, non?
Como levas todo isto?
Ben. Xenial.
Veña, Con, que son eu. A túa Laura.
Lévoo fatal.
Mañá vou… ir a esa voda e serei o padriño de meu irmán.
Síntoo, rapaz.
Sei canto a queres.
Será moi duro.
Pasará, prométocho, conta coa miña axuda.
Boto en falta a túa nai.
Eu tamén.
Oxalá…
Voume deitar antes de que volvan.
Vale.
- Boa noite, Laurel. - Boa noite.
Non me dixeras que a cea de ensaio só era para a familia.
Belly deixoume levarte.
Vale, igual díxoo, pero non sería en serio.
Tay e Lucinda non son familia.
Pero Belly coñéceas de sempre. Taylor é coma a súa irmá.
Vale. E que me dis de Kayleigh?
Ostras! Tío, iso foi a súa presentación oficial, non?
- Mimá. - Si.
Pregúntome se o luns estará na mesa de Adam.
Hostia. Ou debaixo dela.
Noxo, Steven.
Vale, si, tes razón. Perdoa.
- Estará el debaixo. - Non!
Que tal está o teu xeado de café con galletas e brézel?
É unha explosión de sabor na boca.
- Si? Dá a proba. - Si.
Sentes algo?
Non. E ti?
Nada.
Coma bicar unha planta.
- Grazas. - Non!
Non, coma bicar unha planta moi chula e alta.
- Xa me sinto mellor. - Vale.
- Igual é mellor así. - Si.
Se imos traballar xuntos,
non violaremos as normas.
- Si, certo. - Si.
Vale. Pois alcarado iso, falamos das condicións.
Así a ollo, eu diría 50-50, socios iguais.
A catro anos, un de carencia. Se un marcha antes, non leva nada.
Vale. Trato feito.
Non me fas contraoferta?
Non. Parece xusto e confío en ti.
Socios?
Socios.
Pero dásme máis xeado.
- Está boísimo. - Sírvete.
Non mo dás ti, mamá paxaro?
Mañá vou casar co meu mellor amigo.
Vou prometer ante todo o mundo que o quererei sempre.
Como podo casar con el habendo este gran segredo entre nós?
Jeremiah?
Non deberías estar aquí, non?
A noite antes da voda.
Seino, pero teño que contarche algo.
Conrad dixo que aínda sente algo por min.
Que aínda me quere.
O que?
Ía dicircho antes…
Era visto. Mátoo.
Jere, non, por favor. Acouga, queda aquí e fala comigo.
- Non o protexas. - Xa non.
Vexo como te mira.
Leva namorado de ti todo o verán. E máis.
Entón, ata aquí chegamos?
Acabouse? Por iso mo contas?
Para estar con el sen remorsos?
Non. Cóntocho porque non podía casar contigo sen que o soubeses.
- Sen segredos. - É incrible que me fixese isto.
Dá igual. El non importa.
Somos ti e mais eu, e casamos mañá.
Se segues querendo.
Claro que quero.
Non quero perderte, Belly. Nunca.
Tampouco quero perderte.
Podo durmir hoxe aquí?
- Por favor? - Si.
Ven aquí.
Jere, necesito calcetíns.
Atención, padriño entrando.
- E o de durmir separados? - Cala.
Jere non está. Estará abaixo.
Non. Estiven alí e non está.
- Blake, necesito calcetíns. - Non che deixo os meus.
Vai todo ben?
Viches a Jere?
Non.
Vale. Ben.
Dádeslle calcetíns a Redbird?
Jere, xa tiñamos que estar no club de campo.
Onde estás?
Empezo a asustarme. Chámame, por favor.
Jere?
Tía, por que non colles o teléfono?
Mamá está chamando. Di que apures.
Debías marchar hai unha hora.
Non podo.
Vale, maxestade. Mamá está atacada. É…
Jere desapareceu.
Quieta… Como que desapareceu?
Hoxe cando me levantei non estaba e ninguén o viu.
Tranquila, iría facer surf ou algo.
Non está facendo surf.
Conrad díxome que me quería e…
onte conteillo a Jere para resolvelo e así foi…
Que Con te quere?
E dixéchesllo a Jere? Belly, en que pensas?
Steven, céntrate.
Vale. Chamáchelo?
Pensas que non? Non contesta.
Merda!
Non pasa nada. Tranquila.
Tranquila. Amañarémolo xuntos, vale?
Ei, atoparei a Jere, vale?
Traereino de volta e arranxarédelo,
e viviredes xuntos e felices.
Como planeastes.
Vale?
Vale.
Ei, viches a Jere?
Non é malo velo antes da voda?
Non estou de humor. Dime se o viches.
Non.
Nin eu querería ver se fose el.
Dáme puto noxo verte.
Vai todo ben?
Belly contoume o que lle dixeches, e a Jere.
- Onte. E agora marchou. - Como que marchou?
Ninguén sabe del.
A ti que che pasa?
Que é o que tes?
Nótase que segues namorado de Belly.
Sempre melancólico e coa puta cara triste.
Pero de veras tiñas que confesarlle o teu amor eterno
a fin de semana que casa con teu irmán?
De veras pensabas que cambiaría de opinión?
Non o sei, é posible.
Estás tolo.
Steven, deixa estar a cousa.
Non. Vasme oír.
Porque Belly é miña irmá pequena
e Jere o meu amigo.
Levo anos sen verte. Vale?
Vexo a Jere cada día.
Celebra as festas con nós. Ten chave do meu piso.
Ata lle chama halmeoni á miña avoa.
Ti desapareciches.
Xa sabes por que.
Mira, sei que entre a túa merda autodestrutiva
aínda hai un bo tío.
Vale? Así que só cho direi unha vez:
Amaña o que estragaches. Busca a Jere.
Sé o bo tío que todos pensabamos que eras.
- Apareceu? - Aínda non.
Pero Steven xa o busca, eu ocúpome de Paige.
- Debería buscalo. - Non.
- Vouche axudar. - Non é boa idea.
Oe, cando o parvo de Jere recobre o siso,
irá onda ti dereito. Queda onte estás.
Si, xa, pero é que me sinto…
Mira, se sei algo máis, chámote decontado, prométocho.
- Vale. - Veña.
Grazas.
- Quérote. Abur. - Abur.
Como vai todo por aquí? Necesitas axuda con algo?
Quería recoller isto.
Peitear non é o meu, pero podo intentalo.
Iso que é?
É para ti.
De Susannah. Pediume que cha dese o día da túa voda.
Hai outra para Jere.
Décheslla hoxe?
Deilla a Conrad.
Escolliches hortensias.
Coma no de Susannah.
Non podo crer que a miña única filla case hoxe.
Ei, se cadra isto non é xusto o que imaxinaba para ti,
pero sempre contarás co meu apoio.
Grazas, mamá.
E se o levas solto?
Iso estaba pensando.
Moi ben. Veña.
Apura e prepárate.
Quérote.
Merda!
Avísote. Non te me achegues agora.
Jere, non hai tempo para isto. Vas casar. Vente comigo.
- Vai á merda! - Que necesitas, Jere?
Queres pegarme? Pégame. Sentiraste mellor.
Non. Sentiraste mellor ti.
Vale.
Belly agárdate. Non a fagas esperar.
Cala a puta boca e non me fales dela!
Jere, por favor, suplícocho.
Suplicas? Por que o fixeches?
Sentícheste máis noble así?
Sei o de Cabo, imbécil.
Debería preguntar eu se a queres.
Vale. Moi ben. Podemos marchar xa?
Non me digas quen a quere.
Ti tratáchela fatal.
Nin agora me dás dito o que sentes por ela.
Vale. Quéroa.
Ás veces… penso que é a única
coa que podería estar, pero non me quere.
Escolleute a ti.
Si. Escolleume.
Deiche unha oportunidade hai anos. Non terás outra puta ocasión.
Le isto. É de mamá.
Vou volver, pero non contigo.
Non somos nada. Morriches para min.
Non te quero na miña voda. Vaite.
- Jere… - Nunca volverás vela.
Nin a min.
Isto acabouse.
Isto é para ti.
Querido Conrad:
Non temas dicirlle cada día o moito que ela significa para ti.
Estou asustada
- Está aquí? - Non.
Está vindo a xente.
Entreteño canto podo a Paige.
Díxenlle que a Jere lle doe a barriga, e…
- Creo que é hora de… - Vai vir.
- Belly… - Non.
Estará a chegar.
Coñézoo. Sei que volverá.
Vale, pero sería tan malo se non viñese?
Que queres dicir?
Nada.
Non, sóltao.
Vale.
Non deberías facelo.
O que?
Casar con Jeremiah. Non debes facelo.
Non creo que queiras.
Como me dis iso?
Debo finxir
que non choraches a mares a outra noite?
E o que dixeches de Conrad na despedida…
Foi estando drogada.
Non foi por iso.
Non, para. Hoxe vou casar con Jeremiah,
e se non me apoias, non deberías estar aquí.
Apoieite sempre, Belly.
Apoieite inda cando escolliches a Jere e pasaches de París,
de túa nai e agora de min.
Escólloo por riba de todo porque é o que se fai
cando queres a alguén e vas en serio.
Si? De veras? Estou preocupada por ti.
Anulácheste por Jere.
Non é amor, é codependencia.
Deixa a psicoloxía barata de TikTok.
Es a última a quen lle pediría consello amoroso.
Es moi egoísta para antepoñer alguén a ti.
Abonda, Belly.
- Non te metas, Steven. - Non.
Non a pagues con Taylor
porque o teu mozo fuxiu.
Setven, cala!
Isto non se trata de min.
Importas ti e o que de veras queres.
Aínda o podes pensar.
Sabes o boa amiga que é Taylor?
O leal que é? Canto te quere? E págasllo así?
Agora non me veñas con iso. Que fas aquí?
Jere volveu. Si. Crín que deberías sabelo.
Contestouche algo?
Non, quererá entrar ao grande.
Iso espero.
Ei, tío, onde andabas?
Outra noite de festa? Épico.
Ola. Necesito estar só.
- Si. - Vale.
- Si, claro. Si. - Si.
Veña, tíos.
Vamos ao bar.
Si, vamos.
Pedinlle a papá que trouxese isto. Quería darcho hoxe.
O anel de mamá para Belly. Conrad.
Adiante.
Que che pasou na cara?
Nada que non merecese.
Ti…
non podes entrar.
Seino.
Teño algo que dicirche.
Dixeches abondo.
Marcha.
Perdoa por estragalo todo.
Ferinte…
e síntoo moitísimo.
Perdoa.
Non é o que quero.
Por iso non quedo á voda.
Vou marchar agora mesmo.
Pasarei moito tempo sen verte,
e talvez sexa o mellor.
Dóeme…
estar preto de ti.
Jere é quen te necesita.
Quero que saibas que, pase o que pase,
pagou a pena. Para min.
Estar contigo, quererte…
Pagou a pena.
Deséxovos o mellor.
Coidádevos un ao outro.
Unha parte de min sempre creu que acabariamos reencontrándonos,
que pasase o que pasase, estariamos conectados
pola nosa historia, pola casa de verán.
Pero esta vez parecía un final,
deume que non volvería velo.
Ou que cando o vise, sería distinto,
habería unha montaña entre nós.
Así que adeus, Birdie.
- Ola. - Ola. Alégrame velo.
Ola. Ela está alí.
- Vale? - Si.
Grazas.
Non está ben beber só.
Non crerás as burradas que dixo Belly?
A ver, Taylor…
Coñéceme mellor ca ninguén. Ten razón.
Non a ten.
Non ten razón, e estivo fatal que o dixese.
Mira, Taylor, sempre fuches unha amiga incrible para ela…
e para min.
Non, se fose unha amiga tan estupenda para ti, entón…
alegraríame de que por fin atopaches alguén digno de ti.
Denise?
Si, é xenial.
É perfecta para ti.
Os dous sodes altos e vaivos o tema empresarial.
Non hai nada entre Denise e eu.
Non?
Probamos, pero…
non conectamos.
Por que non?
Controlarvos é imposible.
Padriño, dama de honra, vamos.
Si. Falamos logo?
Si.
Claro.
Son eu.
Pasa.
Ninguén deixará de mirarte cando vaias cara ao altar.
Entón, haberá voda?
Estou vestido e ti tamén. Daquela…
- Onde estabas? - Iso non importa.
Necesitaba estar só. Xa estou listo.
Agarda.
Podemos… Podemos falar do que pasou?
Estou algo preocupada.
Marchaches e non sabía se volverías.
Non quero falar diso, Bells. Agora estou aquí, non si?
É o que importa. Sempre volvo.
Conrad é o que marcha.
Nin podo dicir o seu nome sen que poñas esa cara.
- Jere… - Agora
segues pensando nel, non si?
Deus! Cría que podía facelo, pero non.
Necesito que me mires aos ollos
e dime que xa non o queres.
Jeremiah, quérote a ti.
Non che preguntei iso.
Sei que me queres.
O que pregunto é se tamén o queres a el.
Hai momentos na vida dunha moza
máis cruciais do que pensamos.
Nos que dependendo do que fagas, terá un resultado.
A túa vida está nunha encrucillada, podes gañar ou perder.
Poucos hai máis importantes.
Si.
Creo que sempre sentirei algo por el.
Levareino no corazón.
Pero non o escollín a el.
Escollinte a ti.
A nós.
Iso non abonda.
Non quero só parte de ti.
Quéroo todo.
E nunca o tiven, nunca.
Sei o do Nadal.
Sei que estivestes xuntos.
Jere, non pasou nada. Contaríacho se non.
- Xúroche que non… - Sei que non vos deitastes, vale?
Pero algo pasou, algo máis importante ca iso.
Empezaches a amalo de novo.
Todo o verán xuntos na casa.
E fixéstesme crer que o imaxinaba.
Eu nunca pretendín…
Mentíchesme, Belly, durante meses.
Canto hai que o sabes?
Antes da primavera.
Ao ir co meu pai á tomba de miña nai.
- Que? - Si.
Un veciño viu a Conrad.
Cando me dixeches que estabas soa na casa de verán.
Sabes o estúpido que me sentín nese momento?
Por iso rifaches comigo antes das vacacións de primavera?
Si, foi xusto por iso.
Por que non o dixeches?
Porque esperaba a ver se mo contabas ti,
pero non o fixeches.
Quixen facelo.
Cando viñeches ao hospital polo accidente de Steven.
Xa, pero non o fixeches, Bells.
Calaches. Puideches dicir non cando che pedín que casásemos.
Se tiñas dúbidas, puideches dicir non.
Pero dixeches que si e pensei que por fin eu era abondo,
que o esquecerías a el. Pero unha parte de ti…
Unha parte de ti sempre o amará,
e é maior do que pensas.
Non, equivócaste.
Vexo como o miras, Belly.
A min nunca me miraches así.
Nin unha vez.
Non abriches a túa carta.
Non, aínda non.
Tamén teño unha.
Pero era para Conrad.
Dicía que ela só o vira namorado unha vez.
Namorado de ti.
Non importa. Xa non importa.
Jere, logo de morrer túa nai, ti e mais eu…
recompuxémonos xuntos. Iso fixemos. Ti e mais eu.
E agora es parte de min. Non sei onde acabo eu e onde empezas ti.
E o que me quede de Conrad no corazón
non se pode comparar co que temos nós.
Cansando comigo non o esquecerás.
Non sei como non quererte.
Mesmo agora, iso é o peor.
Por como o dixo,
souben que, se llo pedía, aínda casaría comigo.
Mesmo despois de todo.
Pero non podía.
Belly, son eu.
Jelly Belly de limón.
Beliña.
Conklin. C-O-N-K-L-I-N.
Iso é.
Vamos, Belly.
Veña, Belly!
Si!
- Vamos, Belly! - Belly, veña!
Belly, veña!
- Vamos. Belly, vamos. Veña. - Vou!
Ola.
- Ola. - Ola.
Un billete para o voo das 22:20 a París?
Si, claro.
BASEADA NO LIBRO DE JENNY HAN
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Luisa Lage París?