W poprzednich odcinkach
Do dna!
Damy sobie w gaz.
Spałeś tylko z jedną osobą na studiach?
Nie powiedziałeś im o nieziemskiej Lacie Barone?
Bzykali się w Cabo podczas ferii.
Jest OK? Wyglądasz na spiętą.
Przytłaczają mnie ślubne sprawy.
- Pomożesz mi ją poderwać? - Jasne.
Steven nie jest mój. Nie będę mu się narzucać.
Nie chce mnie. Nie jestem jak ty.
Wszystko było dobrze aż do świąt.
Co się wtedy stało?
Byliśmy razem w Cousins.
- Przecież widziałaś go dawno. - Skłamałam.
Marzyłam tylko, że ślub będzie z Conradem.
Nadal cię kocham. Nie wychodź za niego.
Bądź ze mną.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Dzień dobry, Belly.
Przepraszam, że nie przyszedłem wczoraj na plażę.
Moją karą jest kac na łodzi z tatą i chłopakami.
Baw się dobrze w spa z dziewczynami.
Kocham cię. Widzimy się na kolacji próbnej.
Też cię kocham. Do zobaczenia na próbie.
Idę pobiegać. Anika poszła na jogę.
Cześć.
Miałeś być na rybach.
Tak.
Nie miałem ochoty spędzać całego ranka z bratem na łodzi.
Jeśli chodzi o wczoraj…
Zapomnijmy o wszystkim.
Byłem zalany w trupa.
Przegiąłem pałę.
Bardzo przepraszam.
Nie byłeś pijany.
Byłem.
Jezu, nic się nie zmieniłeś.
Wyskoczyłeś z tym tuż przed moim ślubem.
I mam o tym zapomnieć?
Więc nie chcesz o tym zapomnieć?
Wiesz co? Jesteś chory.
Nie rozumiesz, że nie możesz tak bawić się ludźmi?
- Belly… - Nic nie mów.
Nie wymawiaj mojego imienia, nie odzywaj się już nigdy.
No weź. Raczej będzie to trudne,
bo wychodzisz za mojego brata.
Właśnie. I co mam mu, do cholery, powiedzieć?
Mam ci pozwolić stać u jego boku na ślubie?
Wyjedź stąd. Wymyśl jakąś durną wymówkę
i jedź do Bostonu albo Kalifornii.
Nie obchodzi mnie dokąd. Wynoś się stąd.
Nie wyjadę.
Jedź.
Wynoś się!
Co miałem powiedzieć, Belly?
Przestań wymawiać moje imię!
Czego chcesz?
Obnażyłem przed tobą swoje uczucia!
Wyłożyłem kawę na ławę, a ty mnie spławiłaś.
Daję ci szansę, żebyśmy puścili to w niepamięć.
Chcę wyjść z tego z twarzą,
ale mi nie pozwalasz.
Wczoraj złamałaś mi serce. To chcesz usłyszeć?
Naprawdę nie masz serca.
Nieprawda.
To ty go nie masz.
Co to ma znaczyć? Wyjaśnij.
Kocham cię i nigdy nie przestanę.
Wiedziałaś o tym od zawsze.
- Nieprawda. - Ależ tak.
Chodziliśmy ze sobą krótko, gdy byłam w liceum.
Mam się domyślać,
że po latach wciąż to rozpamiętujesz?
Od świąt nie minęło kilka lat.
Od świąt?
Nie rozumiem.
A wypad do sklepu? I dzień, gdy rozciąłem sobie nogę?
Nic nie było.
W porządku.
Niech ci będzie.
Nie będę przed tobą udawać.
Serce wali mi bilion razy na minutę.
Jak nigdy czułam, że żyję.
Złość, smutek, radość. On sprawia, że czuję to wszystko.
Nikt inny tak na mnie nie działa.
Nagle naszło mnie pewne przeczucie.
Absolutna pewność, że nigdy się w nim całkowicie nie odkocham.
Tak po prostu.
Nie mogę odejść od Jeremiah.
Ale też nie mogę zapomnieć o Conradzie.
Kiedy Conrad wyznawał miłość, mówił to szczerze.
Każda by mu uwierzyła.
Może nawet wywróciła swoje życie do góry nogami.
Taki miałam wybór.
Moje życie stanęłoby na głowie.
Nie mogę tego zrobić.
Nie zrobię tego.
Nie mieliście jechać na ryby?
Nie miałem ochoty.
Ciekawe dlaczego.
Muszę z tobą pogadać.
Usiądź.
Co wczoraj powiedziałeś Belly?
Co ci powiedziała?
Nic.
Była zdenerwowana i założę się,
że ma to znów coś wspólnego z tobą.
Super.
- Nieźle, Conrad. - To nie twoja sprawa.
Ależ tak. Belly to moja najstarsza przyjaciółka.
- Skończyłaś? - Nie. Siadaj na tyłku.
Nie rób tego.
Daj jej spokój. Mieszasz jej w głowie.
Ale nie celowo.
Płakała wczoraj do poduszki.
Traktujesz ją…
jak zabawkę, którą się bawisz, a potem rzucasz w kąt.
- Nie tego chcę. - Serio? Więc czego?
Odjechać razem w stronę zachodzącego słońca?
Ma zrujnować swoje życie,
bo sobie o niej przypomniałeś?
Tak! Nie! Nie przypomniałem sobie nagle.
Ja nigdy nie zapomniałem.
Ani na chwilę.
Może tłumić te uczucia do woli,
ale też o nich nie zapomniała.
Jeśli tak dalej pójdzie, może dopniesz swego.
Może rzuci wszystko dla ciebie.
To jest możliwe, ale…
Nie umiesz być osobą, której ona potrzebuje.
Wiesz o tym.
No tak.
Zachowaj się właściwie i daj jej spokój.
Gdzie Anika?
Zawołali ją na masaż.
Szkoda, że Jeremiah jest na tej durnej łodzi.
Potrzebuję go.
Zobaczycie się na kolacji za kilka godzin.
Chcesz o tym pogadać?
O czym?
O Conradzie.
Nie chcę o nim gadać.
Widzieliśmy się rano.
Co powiedział?
Że chce uciec z tobą w stronę zachodzącego słońca.
- Że co? - No tak.
Gada tak ludziom?
- Chyba nie. - Jezu.
A jeśli powie coś Jeremiah?
- Nie. - A jeśli powie…
Nie sądzę.
Kazałam mu spieprzać.
Wątpię, że dziś przyjdzie.
Dobrze zrobiłam?
- Tak powinnam? - Tak.
- OK. - No oczywiście.
Mam nadzieję, że już wyjechał.
Chryste.
Teraz tylko…
muszę przetrwać kolację próbną.
Poślubię najlepszego przyjaciela…
i nigdy go nie opuszczę.
- Hej, mamo. - Cześć.
- Hej.
Pięknie wyglądasz.
Jutro będziesz ryczał jak bóbr.
Dycha, że poryczysz się pierwsza.
Stoi, frajerze.
Jak się trzymasz? Gotowa?
A co? Spróbujesz zmienić moje zdanie ostatni raz?
Nie. W pełni cię wspieram. Wiesz, co dla ciebie najlepsze.
Chodźmy.
Proszę.
Cześć, Kayleigh.
Oszalał? Co on tu robi?
Olej go.
Dzięki, tato.
Gotowa?
Oczywiście.
- Chodźmy na próbę. - OK.
Najpierw muszę pogadać z Jeremiah.
Jasne.
Cześć.
- Cześć, Adam. - Cześć.
Tu jesteś, Jeremiah. Chodźmy.
Belly, zaraz przyjdę.
Kayleigh, stół wygląda super.
Dziękuję.
Włożyła w to dużo pracy.
To widać.
Cześć, Stevie.
- Cześć. - Oto i on.
Hej.
Jak się czujesz?
Świetnie.
Zdrowie!
- Udało ci się. - Nie.
- Tak! - O Boże.
Kochana.
Nic nie mów.
Jestem cicho.
Przepraszam, że byłam taką zołzą.
Przywykłam.
Jest szczęśliwy, nie?
To prawda.
Wypad w weekend?
Jak dwie singielki, zanim wrócę na uczelnię.
Możemy… chyba że masz już plany?
Widuję się z kimś.
Chyba nie ze Scottem?
- Nie. - Dzięki Bogu.
Nic nie mówiłam, bo uważasz,
że mam fatalny gust do facetów.
Masz PTSD.
Nie pozwolę, żeby wydał moje oszczędności i ponaciągał pożyczek.
Dostałam nauczkę.
Wiesz o tym?
Domyśliłam się.
Czemu nie mówiłaś?
- Mamo, ja tylko… - Przestań.
Chciałaś mnie chronić i kocham cię za to,
ale to nie twoje zadanie.
To ja jestem mamą.
Jere, co zaplanowałeś?
Mam niespodziankę.
Zgadnij, co Kayleigh zgodziła się dziś podać.
Hot dogi z homarem?
- Tak. - Serio?
Umiem trafić do twojego serca.
Już do niego trafiłeś.
Szanowni państwo, proszę zająć miejsca.
Homara podano.
- Wygląda pysznie. - Homar? Nieźle!
Doskonale.
Cały wieczór nie patrzyłam na niego.
Ale widziałam, gdzie jest.
Boli mnie to, że tu jest,
i w każdej chwili może wszystko zniszczyć.
Gotowa?
Tak. Do dzieła.
Toast. Dziękuję.
Dziękujemy wam wszystkim
za przybycie.
Wiemy, że ślub był dla was szokiem.
Doceniamy wasze wsparcie. Wiemy, że będziecie do tego wracać.
No właśnie.
Mamy ogromne szczęście, że zawsze byliście przy nas.
Życiowe lekcje od was zabierzemy
w ten kolejny rozdział życia.
- Właśnie. - Tak.
Mamo, nauczyłaś mnie siły i odporności.
Tato, od ciebie dostałam optymizm i niezłomność.
Zgadza się.
Ojcze, nauczyłeś mnie, czym jest zapał i determinacja.
A ty, Steven…
- O tobie nic nie ma. - Dziwne.
Nikt nie ma większego serca od ciebie.
Taylor…
dla najbliższych potrafisz przenosić góry.
Oboje ogromnie to podziwiamy.
Choć nie łączą nas więzi krwi, jesteś dla mnie jak siostra.
Kocham cię.
Conrad, jak to bywa z braćmi,
czasem jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, a czasem…
Jesteś lojalny jak diabli.
Naprawdę to szanuję.
Bracia po grób.
Chcemy podziękować jeszcze komuś.
Oboje bardzo tęsknimy za moją mamą.
Zwłaszcza teraz.
Belly…
Byłaś dla mojej mamy córką, której zawsze pragnęła.
Dlatego czuję, jakby była z nami każdego dnia.
Znam cię i kocham od zawsze.
Byłaś przyjaciółką, potem kimś więcej.
Zabrzmi to banalnie, ale jesteśmy…
bratnimi duszami.
Nie mogę się doczekać naszego ślubu.
Ja też.
Zdrowie!
Na zdrowie!
Zdrowie.
Piękna przemowa.
Dzięki, tato.
Dziękuję.
To ja powinienem ci dziękować.
Pomogłaś Jeremiah się usamodzielnić.
Wspólnicy są zachwyceni, że podejmiesz pracę.
Ja również.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki, tato.
Jere.
- Tak? - Możemy…
O co chodzi?
Tata zaproponował mi pracę, więc ją przyjąłem. Zaczynam za miesiąc.
Zgodziłeś się za moimi plecami?
Tak, bo uniezależnimy się finansowo od rodziców.
Nie jesteś ze mnie dumna?
Jestem.
Co ze studiami?
Dokończę je online.
Przeprowadzasz się do Bostonu?
Nie. Będę dojeżdżać od nas.
Z taką pensją wynajmiemy tamto mieszkanie.
Szkoda, że nie przegadaliśmy tego wcześniej.
Jeśli chcesz, to mu odmówię.
Wiesz co?
Jeśli chcesz pracować dla taty, to mnie to pasuje.
Ale o przyszłości decydujmy razem.
Dobrze?
Oczywiście.
Dobra.
Szanowna pani.
Dzięki. Jestem padnięta.
Aż tak, żeby nie iść na lody?
Jutro nasz ślub, a ty nie wiesz, czy idę na lody?
Znasz mnie w ogóle?
Dziękuję panu.
Znam cię na wylot.
Con, lecimy na lody. Idziesz z nami?
Wracam do domu. Jestem padnięty.
Serio? Po prostu chodź.
Nie chcę.
Zawinąłeś się z kawalerskiego,
nie pojechałeś z nami na ryby, a dziś milczysz.
Staram się, jak mogę. To była intensywna doba.
Za dziesięć minut zamkną. Chodźmy.
Wybacz.
Jesteś moim świadkiem.
Jednym z dwóch. Pamiętasz?
Ale zrobisz jutro przemowę.
Kupimy ci porcję. Te, co zawsze?
Dzięki.
Rozprostuj kości, dziadku.
Jedziemy.
Mówiłaś, że idziesz po sukienkę i wracasz do hotelu.
Chyba przyda ci się towarzystwo.
Za co wzniesiemy?
Za szczęśliwą młodą parę.
Jak sobie z tym radzisz?
Dobrze.
Mnie możesz powiedzieć.
Dobija mnie to.
Będę jutro świadkiem na ślubie brata.
Przykro mi.
Wiem, że bardzo ją kochasz.
Pewnie jest ci ciężko.
Poradzisz sobie z tym. Możesz na mnie liczyć.
Tak mi brak twojej mamy.
Mnie też.
Chciałbym…
Położę się, zanim wrócą.
OK.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Nie mówiłeś, że kolacja Belly jest tylko dla rodziny.
I osób towarzyszących.
Może tak powiedziała, ale nie miała tego na myśli.
Taylor i Lucinda to nie rodzina.
Belly zna je od zawsze. Taylor traktuje jak siostrę.
A co z Kayleigh?
Chryste. Oficjalnie potwierdzili związek, prawda?
- O Boże. - No tak.
Będzie siedzieć przy biurku Adama w poniedziałek?
Przy nim, pod nim.
Jesteś paskudny.
Masz rację, przepraszam.
- On będzie pod. - Nie!
Dobre te kawowo-ciasteczkowe z preclem?
Istna eksplozja smaku w ustach.
- Daj spróbować. - OK.
Czujesz coś?
Nie. A ty?
Nic.
Jakbym całowała roślinę.
- Dzięki. - No weź.
Ale piękną i wysoką.
- Od razu mi lepiej. - OK.
- W sumie to dobrze. - Tak.
Mamy pracować razem,
nie będziemy martwić się HR-ami.
Racja.
Skoro to za nami, omówmy warunki.
Tak z głowy podział 50/50, równy udział w kapitale.
Nabycie praw po czterech latach. Przed tym terminem zero.
Świetnie. Graba.
Masz kontrofertę?
Nie. Brzmi sprawiedliwie i ufam ci.
Wspólnicy?
Wspólnicy.
Daj jeszcze.
- Pyszne. - Częstuj się.
Nie nakarmisz mnie jak pisklę?
Jutro poślubię mojego najlepszego przyjaciela.
Przysięgnę mu przed wszystkimi wieczną miłość.
Jak mam za niego wyjść, skrywając tak wielki sekret?
Jeremiah?
Nie powinnaś tu przychodzić.
Dziś noc przed ślubem.
Wiem, ale muszę ci coś powiedzieć.
Con wyznał mi wczoraj miłość.
Wciąż mnie kocha.
Co takiego?
Chciałam ci powiedzieć…
Wiedziałem. Zajebię go.
Nie rób tego, proszę. Porozmawiaj ze mną.
- Nie broń go. - Nie bronię.
Widzę, jak na ciebie patrzy.
Całe lato był w tobie zakochany albo i dłużej.
Z nami koniec?
Przyszłaś, żeby ze mną zerwać?
I być z nim z czystym sumieniem?
Nie. Powiedziałam ci, bo inaczej nie mogłabym za ciebie wyjść.
- Miało nie być tajemnic. - Jak mógł mi to zrobić?
To nieważne. On się nie liczy.
My jesteśmy ważni. Jutro się pobieramy.
Chyba że nie chcesz?
Oczywiście, że chcę.
Nie chcę cię nigdy stracić.
Ja ciebie też nie.
Mogę spać z tobą?
- Proszę. - Tak.
Przytul się.
Jere, szukam skarpet do garniaka.
- Więc nie śpicie osobno? - Zamknij się.
Nie ma go. Pewnie jest na dole.
Nie widziałem go tam cały ranek.
- Blake, pożycz skarpety. - Nie ma mowy.
Wszystko gra?
Widziałaś Jere’a?
Nie.
OK.
Niech ktoś znajdzie skarpety Redbirda.
Jere, powinniśmy już być w klubie.
Gdzie jesteś?
Zaczynam panikować. Oddzwoń, proszę.
Jere?
Czemu nie odbierasz?
Mama wydzwania. Masz się pospieszyć.
Miałaś wyjść godzinę temu.
Nie mogę.
Co to za fochy? Mama zaraz się wkurzy…
Jere zniknął.
Jak to?
Obudziłam się, jego już nie było i nikt go nie widział.
Pewnie poszedł surfować.
Na pewno nie.
Conrad wyznał mi miłość.
Wczoraj powtórzyłam to Jere’owi, żeby to wyjaśnić…
Con tak ci powiedział?
Powtórzyłaś to Jere’owi? Pojebało cię?
Steven, skup się.
Dzwoniłaś do niego?
A jak myślisz? Nie odbiera.
Cholera.
Spokojnie.
Wymyślimy coś razem.
Znajdę go.
Przyprowadzę go, pogodzicie się,
będziecie żyć długo i szczęśliwie.
Jak planowaliście.
Dobrze?
Dobrze.
Widziałeś Jere’a?
Pech widzieć młodego przed ślubem.
Nie mam humoru, więc gadaj wprost.
Nie widziałem.
Też nie chciałbym cię widzieć.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
Wszystko gra?
Belly mi powiedziała. Powtórzyła to Jere’owi…
- Wczoraj. A dziś zniknął. - Jak to zniknął?
Nikt nie może go znaleźć.
Co z tobą nie tak?
Pytam serio.
Widzimy, że wciąż bujasz się w Belly
i zgrywasz zamyślonego smutasa.
Ale czy musiałeś wyznać jej swoją dozgonną miłość
na chwilę przed ślubem z twoim bratem?
Naprawdę myślałeś, że zmieni zdanie?
Nie wiem, może.
Odbiło ci.
Steven, nie chcę tego słuchać…
Ale będziesz.
Bo Belly jest moją młodszą siostrą,
a Jere – moim przyjacielem!
Ciebie nie widuję od lat.
Jere’a widuję codziennie.
Spędza święta z moją rodziną, ma klucz do mnie.
Nawet mówi do mojej babci halmeoni!
To ty zniknąłeś.
Teraz wiesz dlaczego.
Wiem, że za tymi autodestrukcyjnymi mechanizmami
kryje się dobry facet.
Więc powiem to tylko raz.
Napraw, co zepsułeś. Znajdź go.
Bądź tym dobrym, za którego cię uważaliśmy.
- Znalazł się? - Jeszcze nie.
Steven działa, a ja ogarniam Paige.
- Powinnam go szukać. - Nie.
- Pomogę. - To kiepski pomysł.
Kiedy Jere się opamięta,
od razu poleci do ciebie, więc bądź na miejscu.
Tak, ale wydaje mi się…
Jeśli czegoś się dowiem, zadzwonię.
- OK. - Dobra.
Dziękuję.
- Buziaki. Pa. - Cześć.
Jak ci idzie? Mogę w czymś pomóc?
Próbuję upiąć włosy.
Kiepska ze mnie fryzjerka, ale spróbuję.
Co to?
List dla ciebie.
Susannah prosiła, żeby ci go dać w dniu ślubu.
Jere też dostał.
Dałaś mu go dziś rano?
Przekazałam Conradowi.
Wybrałaś hortensje?
Jak te w ogrodzie Susannah.
Nie wierzę, że moja jedyna córka wychodzi za mąż.
Chociaż inaczej to sobie wyobrażałam,
to zawsze możesz na mnie liczyć.
Dziękuję, mamuś.
Może zostaw rozpuszczone?
Też o tym myślałam.
Dobrze.
Pospiesz się i chodź.
Kocham cię.
Cholera!
Ostrzegam, nie podchodź.
Nie mamy czasu. Bierzesz ślub. Wróć ze mną.
- Pierdol się! - Co mam zrobić?
Chcesz mi przywalić? To wal. Poczujesz się lepiej.
Nie, ty poczujesz się lepiej.
Dobra.
Nie każ Belly czekać na siebie w dniu ślubu…
Zamknij się i nie wspominaj jej!
Jere, błagam cię.
Czemu to zrobiłeś?
Żeby tak szlachetnie mi ją odstąpić?
Wiem o Cabo, chuju.
To ja powinienem pytać, czy ją kochasz.
Możemy już iść?
Nie kochasz jej bardziej.
To ty traktowałeś ją jak śmiecia.
Nawet teraz nie możesz mi powiedzieć, co do niej czujesz.
Dobrze. Kocham ją.
Czasem myślę, że jest jedyną…
z którą mogę być, ale ona mnie nie chce.
Wybrała ciebie.
Owszem.
Dałem ci szansę lata temu. Kolejnej nie będzie.
Czytaj, to od mamy.
Wracam, ale nie razem z tobą.
Nie mam już brata. Jesteś dla mnie martwy.
Nie chcę cię na ślubie. Wyjedź.
- Jere… - Więcej jej nie zobaczysz.
Ani mnie.
Nie chcę cię znać.
To dla ciebie.
Drogi Conradzie,
Nie bój się – powtarzaj jej codziennie, ile dla ciebie znaczy.
Odbierz, bo z nerwów mi odwala
- Wrócił? - Nie.
Goście się zjeżdżają.
Ściemniam Paige, jak mogę.
Powiedziałam, że Jere ma problemy żołądkowe.
- Chyba pora… - Przyjdzie.
- Belly… - Nie.
Zaraz będzie.
Znam go. Wróci.
Czy świat by się zawalił, gdyby nie wrócił?
Co masz na myśli?
Nic.
Powiedz.
Dobrze.
Nie rób tego.
Czego?
Nie powinnaś wychodzić za Jeremiah.
Sądzę, że tego nie chcesz.
Jak możesz tak mówić?
Mam udawać,
że nie płakałaś do poduszki dwa dni temu?
I że nie powiedziałaś tamtego o Conradzie na panieńskim?
Byłam wtedy na haju…
Wiemy, że to nieprawda.
Przestań. Wychodzę dziś za Jeremiah.
Jeśli nie możesz mnie wspierać, to wyjedź.
Cały czas cię wspieram.
Byłam przy tobie, gdy wybrałaś jego, a nie Paryż,
nie twoją mamę i nie mnie.
Tak, wybieram go ponad wszystkich,
bo tak się robi w oddanym, kochającym związku.
Naprawdę? Martwię się o ciebie.
Całkiem zatraciłaś się w nim.
Jaka miłość? To współuzależnienie.
Nie wciskaj mi gównoterapii z TikToka.
Akurat ty najmniej nadajesz się do dawania rad związkowych.
Jesteś zbyt samolubna, by stawiać kogoś ponad sobą.
Wystarczy, Belly.
- Nie wtrącaj się. - Przestań.
Nie wyżywaj się na niej za swój związek
i ucieczkę narzeczonego.
Zamknij się!
Nie chodzi o mnie.
Chodzi o ciebie i to, czego naprawdę chcesz.
Przemyśl to, póki masz czas.
Wiesz, jaką masz dobrą przyjaciółkę?
Jest lojalna, kocha cię, a ty tak się odwdzięczasz?
Nie chcę tego słuchać. Po co przyszedłeś?
Powiedzieć ci, że Jere wrócił.
Odpisał ci?
Nie. Pewnie chce zrobić wejście.
Miejmy nadzieję.
Gdzie byłeś, ziomek?
Balowałeś wczoraj? Legenda.
Zostawcie mnie samego.
Dobra.
Jasne.
Chodźcie.
Idziemy do baru.
Dobra.
Poprosiłem ojca, żeby przywiózł go z domu.
Belly powinna dostać pierścionek mamy.
Proszę.
Co ci się stało w twarz?
Coś, na co zasłużyłem.
Nie…
Nie możesz tu być.
Wiem.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wystarczy tego.
Wyjdź stąd.
Przepraszam, że wszystko schrzaniłem.
Zraniłem cię…
i za to przepraszam.
Wybacz.
Nie chcę tego robić,
więc nie będę na ślubie.
Wyjeżdżam teraz.
Nie zobaczymy się przez długi czas
i tak będzie najlepiej.
Boli mnie…
bycie w pobliżu ciebie.
Jere cię teraz potrzebuje.
Co by się nie stało,
to uważam, że było warto.
Być z tobą, kochać cię…
Było warto.
Życzę wam jak najlepiej.
Bądźcie dla siebie dobrzy.
Część mnie zawsze wierzyła, że się odnajdziemy,
bez względu na wszystko, bo łączą nas
wspólne przeżycia i dom wakacyjny.
Czułam, że to ostatnie spotkanie
i już nigdy go nie zobaczę.
A nawet jeśli, to że będzie inaczej,
bo oddalimy się od siebie.
Żegnaj, Birdie.
- Dzień dobry. - Miło pana widzieć.
Tam jest.
- OK? - Dobra.
Dzięki.
Nie jest dobrze pić samej.
Chyba nie wierzysz w to pieprzenie Belly?
No weź.
Zna mnie na wylot. Miała rację.
Nie.
Nie ma racji. Nagadała pierdół.
Jesteś dla niej wspaniałą przyjaciółką…
i dla mnie.
Nie, bo gdyby tak było,
cieszyłabym się, że masz kogoś, kto na ciebie zasługuje.
Mówisz o Denise?
Tak. Jest świetna.
Twój ideał.
Jesteście wysocy i znacie się na biznesie.
Między mną a Denise nic nie ma.
Nie?
Próbowaliśmy, ale…
nie ma między nami chemii.
Dlaczego nie?
Zebrać was, to dopiero wyczyn.
Świadek, świadkowa, idziemy.
Wrócimy do tego?
Dobrze.
Super.
To ja.
Proszę.
Ludzie nie będą mogli oderwać wzroku na ceremonii.
Więc ślub się odbędzie?
Jestem ubrany i ty też.
- Gdzie byłeś? - Nieważne.
Miałem coś do przemyślenia. Jestem gotowy.
Moment.
Pogadajmy o tym, co się stało.
Jestem trochę skołowana.
Zniknąłeś na długo, nie wiedziałam, czy wrócisz.
Nie chcę o tym gadać. Przecież już jestem.
Ważne, że zawsze wracam.
To Conrad ucieka.
Słyszysz jego imię i już masz ten wyraz twarzy.
Nawet teraz
nie możesz przestać o nim myśleć.
Myślałem, że dam radę, ale jednak nie.
Spójrz mi w oczy
i powiedz, że go nie kochasz.
Jeremiah, kocham ciebie.
Nie o to pytam.
Wiem, że mnie kochasz.
Pytam, czy też kochasz jego.
W życiu każdej dziewczyny
są momenty większe, niż się wydaje.
Takie, które nie przejdą bez echa.
I zmienią bieg życia na lepsze lub gorsze.
To był taki moment.
Tak.
Zawsze będę go trochę kochać.
Zawsze będzie w moim sercu,
ale to nie jego wybrałam.
Wybieram ciebie.
Wybieram nas.
To za mało.
Nie chcę cząstki ciebie.
Chcę cię całą.
Nigdy tego nie dostałem.
Wiem o świętach.
Że byliście wtedy razem.
Do niczego nie doszło. Powiedziałabym ci.
- Przysięgam, że nie… - Wiem, że ze sobą nie spaliście.
Ale wydarzyło się coś poważniejszego.
Znów zaczęłaś go kochać.
Spędziliście w domu całe lato.
Wmawialiście mi, że sobie to wymyślam.
Nigdy nie chciałam…
Okłamywałaś mnie miesiącami.
Kiedy się dowiedziałeś?
Przed feriami wiosennymi.
Byliśmy wtedy z tatą na grobie mamy.
- Co takiego? - Tak.
Sąsiadka widziała Conrada w domu,
w czasie gdy mówiłaś, że jesteś tam sama.
Poczułem się wtedy jak idiota.
Dlatego pokłóciliśmy się tuż przed feriami?
Oczywiście, że tak.
Czemu nic nie mówiłeś?
Bo czekałem, aż mi powiesz,
ale tego nie zrobiłaś.
Chciałam.
Prawie powiedziałam ci w szpitalu po wypadku Stevena.
Ale nie zrobiłaś tego.
Mogłaś nie przyjmować moich oświadczyn.
Jeśli miałaś wątpliwości, mogłaś odmówić,
ale zgodziłaś się, więc uwierzyłem, że jestem dość dobry.
Że jesteś gotowa o nim zapomnieć, ale jednak nie.
Cząstka ciebie zawsze będzie go kochać.
I to bardziej, niż sądzisz.
Mylisz się.
Widzę, jak na niego patrzysz.
Na mnie nigdy tak nie spojrzałaś.
Ani razu.
Nie otworzyłaś listu.
Jeszcze nie.
Też dostałem,
ale ten do Conrada.
Napisała, że widziała go zakochanego tylko raz.
W tobie.
To już bez znaczenia.
Po śmierci twojej mamy
poskładaliśmy się nawzajem.
Jesteś częścią mnie. Nie wiem, gdzie się kończę, a ty zaczynasz.
Cząstka, którą zajmuje w moim sercu Conrad,
jest niczym w porównaniu z nami.
Nasz ślub go nie wymaże.
Nie wiem, jak cię nie kochać.
Nawet teraz. I to jest najgorsze.
Po tych słowach
wiedziałam, że jeśli go poproszę, to i tak się ze mną ożeni.
Nawet po tym wszystkim.
Ale nie mogłam.
Belly… to ja.
Cytrynowe żelki Izabelki.
Belly.
Conklin. C-O-N-K-L-I-N.
Zgadza się.
Dalej, Belly.
Jedź, Belly!
Dawaj!
Jedź, Belly!
Belly, dawaj!
- Chodź, Belly. - Już!
Dobry wieczór.
Proszę bilet do Paryża na 22.20.
Oczywiście.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger ą ożeni.