Anteriormente en O verán no que me namorei…
Quérote. Non deixarei de facelo.
Vou casar co teu irmán. ¿Deixo
que esteas xunta el na súa voda?
Teño que superar o ensaio e a cea…
E casarei co meu mellor amigo.
Es xusto o tipo de muller coa que sempre souben que acabaría.
- Sentes algo? - Non. Ti?
Nada.
Non hai nada entre Denise mais eu.
Conrad díxome que aínda sente algo por min.
É incrible que me fixese isto.
- Non deberías facelo. - O que?
Casar con Jere.
Non creo que ti queiras facelo.
É para ti. De Susannah.
Hai outra para Jere.
Xa non somos irmáns. Estás morto para min. Isto é para ti.
Querido Conrad:
Unha parte de ti sempre o seguirá querendo,
e é maior do que pensas.
Non cases para esquecelo.
Un billete para o voo das 22:20 a París?
Quero que saibas que, pase o que pase,
estar contigo, quererte…
Pagou a pena.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Última chamada do voo 246…
- Seguinte, por favor. - Billete e pasaporte?
- Tócache. - Pasa ti.
Billete e pasaporte. Grazas.
- Goce do voo. - Grazas.
Señorita? Pasaporte e billete, por favor.
Billete e pasaporte.
Goce do voo.
- Teña un bo voo. - Grazas.
Pasaporte e billete.
Última chamada para o embarque do voo 246 a París.
Ola, papá. Supoño que estás…
Connie, como vai iso?
Meu pobre. Sei que dixo que o decidiu el,
pero ambos sabemos que seguramente a cancelou Belly.
- A voda? - Si, a voda!
Vaia desfeita.
Escoita, estarei aquí ocupado varias horas máis.
Ti coida del, vale?
Conrad?
Si.
Si, claro. Por suposto.
Ocúpome eu del.
Xenial. Grazas.
Bebe!
- Veña, trae. - Ei, que carallo?
Ei, meu. Só estou coidando de ti, tío. Si!
Vale. Camareiro, ponnos outras dúas?
Que che parece se a seguinte é unha auga?
- Denise. - Si? Por favor?
Gradueime en Ceverxaloxía, si? Nin sequera estou bébedo.
Deixa que beba, mamá. Dixárono plantado no altar.
- Vas levalas. - Mira.
Non me deixaron plantado. Cancelei eu a voda.
Carallo se a cancelaches. Sabes por que?
Porque o meu home sabe que non debe pecharse portas.
Hai tíos e tías máis guapos ca Belly.
- Aí tes. - Grazas.
Que é miña irmá.
- Perdoa. Bota unha ollada ao bar. - Mi madriña.
Bota unha ollada ao bar. Está cheo de xente guapa.
Tíos, tías, o que queiras.
Só tes que dicirmo e búscoche alguén.
Ou facemos unha chamada para que volvas ter a acción de Cabo.
- Mira, tío, para. - Veña, ho.
Sabemos dunha tía que viría xogar coa ferramenta.
Moi ben. Poderías ser un 10 % menos noxento?
Tío, en serio…
Agora volvo, vale? ¿Podes vixialos
para que non o leven a un club de striptease?
- Si. Ocupareime. - Por favor. Grazas.
- Moitas grazas. - Só é un analxésico.
- Coma un ibuprofeno. - Podes parar?
- Ei, falamos un momento? - Si.
Que tolemia, ou?
- Totalmente. - Si.
Síntome fatal por Jere.
- E por túa irmá, onde sexa que estea. - Totalmente.
Podemos…?
Falar do tema que deixamos pendente?
- Si. - Ou sería de malas persoas?
Non che sei. A ver…
Á merda.
Á merda, vale? Sexamos malas persoas.
Este quere que lle dean uns sopapos?
- Mi madriña. - Si!
Vale. Moi ben.
Dime que non o chamaches.
Non, despois da que armou, é a última persoa que chamaría.
Hai que sacalo de aquí antes de que o vexa Jere e acabe detido.
Que estás facendo?
- Quero falar con meu irmán. - Non, lisca de aquí.
- Steven… - Está miña irmá contigo?
Non.
Non está aquí?
- Iso non é asunto teu, vale? - Vale.
Puto voitre.
Vale, Steven, ¿podes ir dentro
e asegurarte de que Jere non saia?
Por favor?
- Si, vou. - Vale.
Por certo…
cando rematedes, ti mais eu temos…
Si, xa falaremos.
Vale.
Podes afastarte das ventás?
Que estás facendo aquí?
Pensaba que xa estarías camiño de California
para agocharte na túa cova de ermitán os próximos dez anos.
Si, ese era o plan, pero meu pai chamoume. El…
Cancelaron a voda?
Parabéns. Estarás encantado.
Como está Jeremiah?
Tan ben coma se podería esperar
logo de que o plante a súa prometida e o seu irmán o traizoe.
Seino, vale? Seino.
Metín a zoca.
É culpa miña. Seino.
A ver, ti só tes a metade da culpa.
A outra metade téñena eles.
Taylor, por favor. Teño que axudalo como sexa.
- É meu irmán pequeno. - Xa o sei. Enténdoo.
De verdade.
Pero non es o que necesita agora.
- Durmirá hoxe aquí? - Si.
Vale.
- Pois volverei para á casa. - Ela non está na casa.
Está ben?
Non che sei.
Jere necesita comer algo.
Non terá fame, pero irei por unha hamburguesa.
- Si, vale. - Axudará.
Agarda.
En canto a Belly…
Díxolle a Laurel que necesitaba estar soa.
Así que podes facernos un favor e deixala en paz por un tempo?
Avisareite en canto saiba dela.
Grazas.
Veña, lisca dunha maldita vez.
Paige di que se non levamos hoxe as flores,
vainas tirar.
Tranquila. Vou falar con ela.
Grazas.
Que amable.
Pouco vai durar.
E Kayleigh?
¿A muller que organizou este condenado evento
porque ti non quixeches? Coa equipaxe de seus pais.
Non podo crer que invitases a seus pais.
Sabes que non tes vergonza?
Non empeces, non estou de humor.
Bastante teño con levalos mañá a Wellfleet.
Estás de broma?
Vaslles facer de chofer aos futuros sogros en vez de…?
Sabes o que? Esquéceo.
Ben.
Que fai coa comida que non se serviu? Non podemos doala?
Non. Por temas legais.
Vale. Xa que a pagamos, levámola.
Que a pagamos? Pagueina eu.
Por Deus, nunca deixarás de sacar o tema.
Mira que che dixen que era mala idea
dende o principio. Escoitaches? Non.
Esquecérao. Ti es a nai do ano, non si?
Canto botou túa filla sen falarche este verán? Un mes? Dous?
Polo menos eu non cedín nun segundo.
Só me preocupaba polo meu fillo.
Intentei parar a voda porque me preocupo pola miña filla.
- Sabía que era mala idea. - Logo por que cediches?
Porque non quería perdela!
Porque mo suplicou o teu outro fillo.
Que queres que che diga?
Que tampouco sei o que fago?
- É o que queres oír neste momento? - Non.
A verdade é que si.
Vamos, prosmeiro.
- Axúdame a levar isto ao refuxio. - Vale, pero quedo coa champaña.
Non esperaba menos.
Éche do bo.
- Ei, Jere, para, vale? - Que?
- Valo perder. - E? Non o necesito.
De feito, desculpe señorita. Non quererá un anel de compromiso?
- Non. Voucho meter no peto. - É o anel de túa nai.
Que vos parece se nos retiramos? Ou, Jere?
- Vas descansar? - Non preciso neneira, vale?
Non son un neno.
Tes mostaza arredor da boca.
Maleducada.
Iso é…
Que maleducada é comigo. Non é maleducada?
Coido que é bastante perfecta.
Polo menos escollíchesme a min, non a Belly.
Adórote. De verdade, pero estou aquí porque Belly segue en modo silencio.
Credes que fuxiu con Conrad?
- Non, ho. - Non, para nada.
Aposto a que si.
Aposto a que vai nun avión camiño de California, acuruxadiña con Conrad.
Sabedes que é así.
Que?
Nada. Nada, Jere.
Que? Falastes con ela, non si?
- Credes que non o aturaría? - Déixao, Jere.
Falamos con Conrad, vale?
Está na casa e para nada anda cerca de miña irmá.
Xenial. Se cadra debería ir aló a partirlle a cara outra vez.
Jere, tranquilo.
Xa. Non paga a pena.
Ti fica sentadiño, despéxate, bebe auga, e remata a hamburguesa.
Bébea toda.
Se non está con Conrad, onde está?
Sr. e Sra. Fisher
Non. Jere, veña.
"Señor e señora Fisher:
Parabéns e os mellores desexos para toda unha vida feliz xuntos."
- Vouna chamar. - Non.
- Non me parece boa idea. - Non che preguntei.
Non cho preguntei.
- Non é… Perdoa. - Que graciosa. Tay, dáme o móbil.
- Dáme… Necesito falar con ela, vale? - E que lle dis, Jere?
Que… Nós…
Que podemos… Podemos…
Só… Quero que…
Merda.
Jere, deixémolo por hoxe, si?
Deixémolo por hoxe.
Lava os dentes, bebe auga e vai durmir.
Ben o sei.
- Estarás ben. - Déixame en paz.
Ei.
Espertádeme se volve, vale?
- Si. - Vale.
Botara a perder a miña vida e magoara a todos os que me querían.
A única cousa que se me ocorría era poñer un océano polo medio.
Señores pasaxeiros, iniciamos o descenso a París.
Son as 11:15 hora local, tempo despexado e loce o sol.
Tomaremos terra en 15 minutos.
Taylor: quérote
Mamá: Querémoste, beliña. Aquí estaremos.
Seguinte!
Señorita, seguinte!
Ola.
Abra o pasaporte pola páxina correspondente.
Non entendo.
Pasaporte, por favor.
Si.
Merda. Hostia.
Propósito da súa viaxe?
- Señorita? - Ola.
- Son estudante. - Visado de estudante?
Non. Non teño…
- Non ten visado? - Non.
É dicir, si que tiña un,
pero cedín a miña praza nun programa.
E onte á noite, souben que volvía ter praza.
Só teño que ir… Debo ir á escola e…
Atopeino.
Grazas.
Mi madriña.
INSTITUTO INTERNACIONAL DE ENSINANZA
Quero…
rexis…
Fala o meu idioma?
Si. En que podo axudarte?
Son unha estudante americana da Universidade de Finch.
Veño matricularme.
Ben, como te chamas?
Isabel Conklin.
- Con "k"? - Con "c".
- Estabas na lista de espera, non? - Si.
Síntoo, pasóuseche o prazo.
Démoslle a túa praza a outra persoa.
Non, onte falei con alguén,
e díxome que había praza para min.
Que podía vir.
Creo que se chamaba Antoine.
- Antonin. - Si.
Antonin?
Si?
Dixécheslle a esta rapaza que había sitio no programa?
Si, porque o hai.
Mira aquí.
Todo arranxado, logo?
Está é a folla de cálculo do mes pasado!
Cantas veces che teño dito que tes que actualizala?
Síntoo moitísimo, o meu colega cometeu un erro.
O programa está completo.
Non. Vostede dixo que podía vir.
Antonin, onte por teléfono díxome que había sitio para min.
Descúlpame, expliqueime mal. Proba a solicitalo o ano que vén.
Non, non o entenden.
Viaxei aquí por isto. Non podo volver á casa.
Perdoa, pero seguro que non viñeches a París
esperando que tivésemos praza.
Díxome que tiña praza.
Inútil!
Non volvas contestar o teléfono.
Antonin?
S'il vous plaît, seguro que pode facer algo.
Compartirei cuarto con calquera, irei ás clases que teñan praza.
Farei o que sexa. De verdade que necesito isto.
É que non pode ser. Síntoo.
Podo chamar a alguén por ti.
Teus pais? Debe haber alguén a quen…
Non, está ben.
Perdoe por molestala.
Menos mal, Belly. Estaba preocupadísima por ti.
Onde estás?
Mamá, fixen unha verdadeira estupidez.
Dime onde estás e voute buscar.
En París.
Perdón? Pareceume oírche dicir "París".
Si, estaba no aeroporto…
- Merda. - …e vin o voo a París,
e, non sei, pareceume que era o único que me quedaba,
así que aquí estou, e supoño…
Vin sen nada, así que…
Vállame Deus, Beliña.
Chamei o programa e o da oficina díxome
que aínda tiña a praza e vin aquí,
e resulta que todo fora un gran malentendido, así que…
Volve á casa, Belly.
Non, non podo volver a Finch, mamá.
É que non podo.
Logo remata o curso por Internet ou colle un semestre libre.
Hai opcións. Solucionarémolo xuntas.
Non podo dar a cara.
Seguro que todos me odian.
Ninguén te odia, Beliña.
Ninguén?
É certo que Jeremiah está sufrindo, pero todos habemos superar isto.
Prométocho.
Cometín un grande erro?
Escoita, quero que atopes un lugar tranquilo para sentar
e merques un billete para o próximo voo de volta.
Usa a miña tarxeta. Tanto me ten o que custe, vale?
Belly?
Vale.
Por favor, non lle digas a ninguén onde estou.
Dáme moita vergoña.
Non o contarei.
Mándame os datos do voo cando o merques.
Quérote, Belly.
Eu tamén a ti.
Tíos?
Tíos.
- Ei. - Ei.
Perdoa se te babexei todo.
Ei, non pasa nada.
Tróuxome recordos.
Ben, quen ten o meu móbil?
Non fagas que me arrepinta de darcho.
Non chamou.
Precisas comida e unha ducha.
Non teño fame.
Voulle traer algo de almorzar e facer a maleta para deixar o hotel.
Ocúpome del.
Si.
Volvo para a cama.
A ver, mira, creo que te sentirías moito mellor se te duchases
e puxeses roupa limpa, sabes?
Teño a roupa na casa,
e non penso ir mentres estea el.
Ben, logo vouche eu pola roupa, vale?
Cando volva Taylor, si?
Díxenche que non preciso neneiro.
Marcha.
Grazas.
E a miña mochila?
Alguén viu…?
Desapareceume a mochila.
Dentro levaba un anel moi valioso, de valor incalculable.
Non podo perder ese anel.
Se tan valioso era, igual non debías deixalo na mochila, non si?
Vale.
Ben.
Ninguén viu nada? Merda.
Atopar o meu AirTag.
AIRTAG DE BELLY
Merda. Veña, ho.
Jere? Son Laurel.
Que queres?
Quería saber como estabas.
Eu sei como estás ti: feliz.
Nada máis lonxe da realidade.
Estou moi desgustada por volos dous.
Vaia trola.
Nunca quixeches que casásemos.
- Xa podes marchar. - Déixame entrar.
Non te vou deixar só co mal que o estás pasando.
No es miña nai, Laur.
Deixa de finxir que te preocupas por min
e celebra que non casei coa túa filla.
Agarda…
Jere.
Escoita, só…
Aquí me tes se cambias de idea.
- Ei… - Vin polas cousas de Jere.
Só precisa a súa roupa e…
Collín algunhas cousas súas. Ía levarllas.
Logo cheguei no momento xusto.
Metinlle Gatorade dentro.
Do vermello, porque é o único que lle funciona coas resacas.
- Pensaba levarllo eu. - A que andas?
Intento axudar.
Vas precisar moito máis ca Gatorade.
Xa, é que necesito axudar.
A ninguén lle importa.
Non me refiro a iso.
Isto non é un problema que debas arranxar.
Ti es o problema.
Por que lle dixeches iso a miña irmá?
Por que?
Sabes o que? Tanto ten.
Tanto ten. Agora xa foi.
De verdade queres axudar a Jere?
Déixao en paz.
Perdón.
Merda. Non!
Merda!
AIRTAG DE BELLY
Desculpe.
Estás presentable?
Lisca.
Steven deume a chave e as túas cousas.
Laurel mais el foron levar as flores ao hospital.
Esperaba atoparte nunha posición máis vertical, e menos cheirento.
Xa, penseino, e entón dixen: "Para que?"
Pois tróuxenche sobras do bufete do almorzo:
- gofres, ovos, patacas… Non? - Para.
Vas conseguir que vomite.
Gatorade?
- Vermello? - Si.
Si, grazas a Deus.
Quérelo? Ven por el.
En serio?
Veña.
Dálle as grazas a Steven.
Que?
A ver, o do Gatorade foi cousa de Conrad.
Hostias. Non virá cunha nota?
En plan "perdoa por arruinarche a vida. Toma un Gatorade". Ten.
- Enténdoo. - Volvo para a cama.
Espera. Jere, senta.
Cóntame.
En que te podo axudar?
Dime a verdade.
Sabes algo dela?
Non, Jere. Xúrocho.
Non sei que facer sen ela. Non sei como ser…
Ela éo todo.
Ela é a miña vida.
Como puiden perder iso?
Ela non é toda a túa vida, Jere.
E se o é, iso non debería ser así.
Xa, se cadra tes razón.
É que sigo esperando que entre por esa porta.
Coma se isto non fose real. Non pode acabar sen máis.
- É patético, ou? - Non, non é patético.
Vale, un pouco patético.
Así que Steven e ti?
Que? Non.
A ver, non che sei, se cadra.
Xa, si, se cadra.
Espero que teñas máis sorte ca min.
Grazas pola comida.
Dúchate.
Boas noites!
Alguén ten a miña bolsa aí…
Contrasinal?
Necesito a miña mochila, por favor.
Só entras con contrasinal.
Por favor. Entrarei e sairei correndiño.
Só entras con contrasinal.
Max, por que con contestas o móbil? Chámame.
Seguro que nos temos visto.
Perdoa. Espero pola miña moza.
Non fai falta que mintas.
Non minto.
- Perdoa. - Non mintas.
- Perdoa. - Ei, Lucy, eu…
Non te atopaba por ningures. Xa case ía marchar.
- Menos mal que non. - Si.
Esta é a túa moza?
Si.
Contrasinal?
La Jetée.
Vale.
Pasa.
- Por certo, son Gemma. - Isabel.
AIRTAG DE BELLY ÚLTIMA VEZ 21:36
Aí están os meus amigos. Sígueme.
Vale.
Perdoa.
Tíos! Que carallo? Por que non colliades o móbil?
Perdoa, rula. Aquí hai mala cobertura.
Gemma, onde te meteras?
Estaba fóra buscándovos e un baboso non me deixaba en paz.
- Que? - Isabel, esta é a miña moza, Max,
e os meus amigos, Celine e Benito.
- Ola. - Ola.
- Et salut! - Ola.
Agora volvo.
Perdón.
Perdoa, esa mochila é miña.
Que pasa?
É a miña mochila.
"É a miña mochila."
Adeus, tía.
Nin idea.
Vaia. Meu Deus!
Que che pasa, puta?
Que pasa?
Roubáchesma!
Está tola. Esta é miña.
De verdade? Moi ben, a ver.
Este vestido é teu, ou?
Moi ben!
- Tola. - Si, vale.
Lisca!
Vale, a ver.
Estás ben?
Si. Ese cabrón rouboume a mochila.
Moi ben. Necesitas unha copa, vamos.
Si. Ei…
É que vaia cara que ten o tío. Sabota a voda
e pretende arranxalo con Gatorade?
- E con roupa? - Xa.
Non é síndrome de Munchausen?
Saíron no instituto, non me fodas.
E de súpeto, sen vir a conto, xusto antes da voda, o tío quere…
Non, é que non é só un amorío de instituto.
Son Belly e Conrad, sabes? Épico, en plan eternas almas xemelgas.
- Está escrito nas estrelas. - Pasaron catro anos.
Pois non che sei eu se pasou tanto tempo.
Que?
Hai algo que non sei? Sóltao, Jewel.
Verás, pasou algo entre eles polo Nadal.
Neste último Nadal? Deitáronse?
Non se deitaron.
- Logo que? - Non, ela só…
Coincidiu con el en Cousins,
e non pasou nada, pero estiveron xuntos,
e Jeremiah non o sabía, pero despois si.
Por iso pasou o de Cabo.
O que de Cabo?
Nas vacacións de primavera, Jeremiah deitouse con Lacie Barone.
Jeremiah enganou a Belly?
Levo 24 horas secándolle as bágoas a ese tío
e resulta que enganou a miña irmá con Lacie Barone.
Quen carallo é Lacie Barone?
A ver, tecnicamente, romperan, pero si.
Vaia! Ti…?
E mentres tanto, os cabróns dedícanse a xulgarnos?
A nós?
Comparados con eles, vainos xenial. Podes crelo?
Polo menos, ti mais eu comunicámonos.
Vale, pois comuniquémonos. En serio.
- Vale. - Falemos do tema.
Si, vale.
- Ei, espera. - Que?
Se imos volver facer isto, déixame dicirche unha cousa.
Veña.
Si, por suposto. Dime.
No hospital,
cando cambiaches de idea sobre o noso…
Fíxome moito dano.
Síntoo.
Porque as cousas que dixeches foron duras, pero tamén eran certas,
e seguen a selo.
Por que entón agora queres estar comigo?
Nunca deixei de quererte, Taylor.
Pero ti non me querías.
Aquel día no hospital, non.
Porque ti non me querías.
Taylor, o último que lembro case antes de matarme
é que saíches do coche cando tentaba dicirche o que sentía.
- Non, sigo sendo esa persoa. - Si. Gústame esa persoa.
A persoa que sempre axuda á xente que lle importa,
que non teme dicir verdades incómodas,
mesmo se a súa mellor amiga a trata mal.
O caso é que ti es así cos teus amigos.
Por que non es así comigo?
É que non sei ser doutro xeito,
cos homes son así.
Enténdoo.
Enténdoo, en serio.
Pero estes últimos días, fuches esa clase de amiga comigo.
E quero saber
se podes seguir facéndoo se ti mais eu fósemos tamén parella.
Si, quero facelo.
Pero e se non funciona?
- Se aínda así non funciona? - Ese risco está aí.
Pero estou seguro de que pagas a pena.
Eu tamén creo que ti pagas a pena.
Creo que o noso paga a pena.
Só para que quede ben claro, o noso non só se basea no sexo.
- Que o sexo é xenial. - O mellor da túa vida.
Sen dúbida.
Quérote.
Eu tamén a ti.
Foi ver ese tío coa miña mochila e…
Non sei, perdín a cabeza.
Pois si, esas foron as últimas 36 horas da miña vida.
Pois vaia.
Vaia historia.
Un momento. Volvamos a todo iso da voda.
Entón, deixaches a Jerry, subiches a un avión, e aínda non volvestes falar?
Jeremiah… E non.
Que hai da historia co seu irmán?
Isabel, deixaches o irmán no aeroporto
logo de que arruinase a súa vida por ti.
Si, a ver, eu non lle pedín que o fixese.
Vaia.
Es unha tía dura.
Non. Son mala.
Vímolas peores.
- Fixemos cousa peores. - Moito peores.
Si.
Non, en serio…
Con cantos homes casados te deitaches, Celine?
Veña, ho. Xa non fago iso. E os casados eran eles, non eu.
- Touché. - Díxenlle a miña avoa
que iría a escola de negocios,
e co seu diñeiro merquei material artístico.
Mais a chaqueta de coiro que levas.
Vamos, Benny. Ti que nos contas?
Non estiveras a piques de casar por…?
Para conseguir o visado?
Cala. Non cheguei a facelo.
Porque entraches en arte.
Tamén é verdade.
Mira, ninguén sobrevive os vinte
sen provocar algún dano.
Do contrario, non viviches.
Moitas grazas por…
ser tan amables cunha completa descoñecida.
Tamén é certo que agora sabedes moitas cousas de min, pero…
Debería ir marchando para o aeroporto.
Espera, que? Vas marchar hoxe?
Si, o meu voo de volta sae en cinco horas ou así.
Ou tamén poderías quedar.
Non, como vos dixen, quedei sen praza. Así que…
E? Atopaches a mochila roubada e zoupácheslle a un tío.
Seguro que podes atopar o xeito de quedar en París se queres, Isabel.
Que cho impide?
A min non me parece que na casa te espere nada bo.
Amor, por que es tan directa?
Grazas por recordarmo.
Non, debo volver á casa e pensar o que farei da miña vida.
Encantoume coñecervos a todos.
Señor Jules!
Outra rolda, por favor.
Perfecto.
- Agarda. Non. - Si, tes tempo.
Tes tempo.
- Veña. - A beber.
Vale.
Bells.
Ola.
Tiña a esperanza de que chamases.
En serio?
E logo non queres matarme?
Non che sei, un pouco…
Pero a verdade é que non podo durmir sen ti, así que…
Xa.
Isto é unha merda, sabes?
Seino. Estou preocupada por ti.
Grazas.
Sabes? Esta mañá vin a Taylor e a teu irmán acuruxados no sofá.
Mi madriña. Non pode ser.
Si. Supoño que…
arranxar a nosa desfeita vai ben de preliminares.
Parviños.
Ei, por que me chamas?
Podes vir á casa e falamos?
Jeremiah… estou en París.
En París?
Si, é que…
Necesitaba tempo para pensar.
Vale, eu tamén tiven tempo para pensar.
E as cousas fodéronse de todo. A voda non foi unha boa idea.
Pero iso non significa que isto teña que acabar, non?
É dicir, poderiamos volver a como estabamos.
Eu non creo que iso sexa posible, Jere.
É que nin sequera sei xa quen son.
Pero eu sei que es ti.
E heicho lembrar cada día. Só tes que volver á casa.
Non quero facerche dano, Jere.
Xa non son a persoa que era antes do verán.
E creo que necesito saber quen podo ser, sen ti.
Que queres dicir?
Creo que vou quedar.
Xenial.
Iso é xenial. Queda.
Non se che ocorra volver chamar.
Queres seguirme o ritmo? Pois colle forzas.
Vaia. En serio?
Veña.
Agarda.
Vaia. Que…
Merda.
Entregárono?
Si, estaba na porta cando cheguei.
É un dos de mamá.
Atopeino cando limpei o garaxe.
Supoñíase que ía ser…
o teu regalo de voda.
Se segues aquí por ela, non está.
Non estou aquí por ela, senón por ti.
Non estás aquí por min.
- Jere… - Con.
Non sei que dicir…
- Síntoo. - Tranquilo. Estou ben.
Ei, sabías que Belly está en París?
Que?
Seica non te chamou?
Só a min? Pois supoño que iso xa é algo.
Que queres dicir…?
Como que está en París?
Vaia, encántame ser eu quen cho diga.
Vai quedar aló.
Non vai volver.
Quedaches aquí para nada.
A min non me escollería, pero tampouco te escolleu a ti.
Así que por que non vas tomar polo cu a California e non volves nunca máis?
Grazas por vires.
Botei o día conducindo, aturando a leria dos pais de Kayleigh.
Necesito unha copa.
- O meu voo sae nunhas horas. - Logo marchas?
- Dixeches que querías falar de Jere. - Si, só…
En fin, como está?
- Por que non llo preguntas ti? - Veña.
Ambos sabemos que iso non se me dá ben.
Por iso che pedín que o coidases.
Asegúroche que eu son a persoa que menos necesita agora.
Ei, fixese o que fixese Jere para arruinar isto, é teu irmán.
- Dálle un respiro. - El non fixo nada.
Fun eu.
Que?
Díxenlle que a quería.
A quen?
A Belly.
Por que carallo fixeches iso?
Porque a quero.
- Vaites. - Xa.
Non sei que facer, papá.
Arruinei a voda.
Arruineino todo.
Afundín a Jere. E o peor é que quería facelo.
Recei por iso, para que ela cambiase de idea.
Verdade que é horrible?
Non podo aturalo. A ver…
Jere está sufrindo moito
e eu non podo facer nada. Cría que se quedaba cerca,
se lograba que me escoitase…
Creo que nunca me perdoará, e igual non debe facelo.
Así que eu réndome.
Podes darlle algo de tempo.
Ás veces non hai máis.
Ti sabes diso.
Si que o sei.
Cando túa nai estaba enferma, cando a perdemos,
doíame moito verte tan afundido, pero tratábasme coma se fose o inimigo.
- Temos que falar agora disto? - Todo o que digo é
que es meu fillo. Quixen axudarte e non me deixaches.
Porque o empeorabas todo.
Xustamente.
E tiven que asumilo.
Hai xente que te quere,
e confiei en que te apoiarías neles, tal e coma fixeches.
El fará o mesmo.
Aquí estou, conta comigo.
Contaba con piares na miña vida.
Cousins, a miña familia, Taylor… Jere.
Facíanme sentir segura, que pisaba terreo firme.
Pero xa non están, só quedo eu.
Non sei cara a onde me dirixirei,
que será do meu futuro nin quen estará nel.
Pero sei algo:
sempre é posible reconstruír.
Iso espero.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro estará nel.