W poprzednich odcinkach…
Kocham cię i nigdy nie przestanę.
Wychodzę za twojego brata. Mam ci pozwolić
stać u jego boku na ślubie?
Muszę przetrwać kolację próbną.
Poślubię najlepszego przyjaciela.
Zawsze myślałam, że skończy z taką laską jak ty.
- Czujesz coś? - Nie. A ty?
Nic.
Między mną a Denise nic nie ma.
Conrad wyznał mi wczoraj miłość.
Jak mógł mi to zrobić?
- Nie rób tego. - Czego?
Odwołaj ślub.
Czuję, że nie chcesz poślubić Jeremiah.
List dla ciebie od Susannah.
Jere też dostał.
Nie mam już brata. Jesteś dla mnie martwy. To dla ciebie.
Drogi Conradzie
Cząstka ciebie zawsze będzie go kochać.
I to bardziej, niż sądzisz.
Ślub go nie wymaże.
Proszę bilet do Paryża na 22.20.
Co by się nie stało…
Być z tobą, kochać cię…
Było warto.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Ostatnie wezwanie pasażerów lotu 246…
- Kolejna osoba. - Paszport i bilet.
- Twoja kolej. - Proszę.
Bilet i paszport. Dziękuję.
- Miłego lotu. - Dziękuję.
Proszę paszport i bilet.
Bilet i paszport.
Miłego lotu.
- Spokojnego lotu. - Dziękuję.
Proszę paszport i bilet.
Ostatnie wezwanie pasażerów lotu 246 do Paryża.
Cześć, tato. Pewnie…
Connie. Jak on się trzyma?
Biedaczek. Mówi, że to była jego decyzja,
ale obaj wiemy, że to Belly wszystko odwołała.
- Mówisz o ślubie? - Tak!
Co za bajzel.
Zejdzie mi tu jeszcze kilka godzin.
Zajmiesz się nim?
Conrad?
Tak.
Oczywiście.
Zajmę się nim.
Świetnie, dzięki.
Pij! Pij!
- Dobra. - Co, do chuja?
Troszczę się o ciebie, ziomek.
Proszę jeszcze dwa.
Może teraz woda?
- Denise. - Proszę?
Mam magistra z browarkowania. Nie jestem pijany.
Stara, daj mu się napić. Zostawiła go przed ołtarzem.
- Strzelę ci. - OK.
Nie rzuciła mnie. Ja odwołałem ślub.
No i świetnie. Wiesz dlaczego?
Bo mój ziomek nie potrzebuje chomąta.
Są laski i faceci fajniejsi od Belly.
- Proszę. - Dziękuję.
To moja siora.
- Rozejrzyj się. - Boże.
Pełno tu laseczek.
Jest w czym wybierać.
Powiedz słowo, a wyrwę ci kogoś.
Albo daj telefon i powtórzymy akcję z Cabo.
- Spieprzaj, stary. - No weź.
Pewna laska chętnie się pofatyguje na kutaska.
Musisz być taki obleśny?
Stary, serio…
Zaraz wracam. Miej ich na oku,
żeby nie zaciągnęli go do stripklubu.
- Jasne. - Proszę. Dzięki.
- Wielkie dzięki. - Ulży ci.
- Zadziała jak ibuprofen. - Przestań.
- Możemy pogadać? - Dobrze.
Co za wieczór…
Obłęd.
Żal mi go.
- I twojej siostry, gdziekolwiek jest. - Kompletnie.
Możemy…
Wrócić do tamtego tematu?
- Tak. - Czy przez to będziemy palantami?
Nie wiem.
Pieprzyć to.
Bądźmy palantami.
Chce dostać w pysk?
- Boże. - Tak!
W porządku.
Ty po niego zadzwoniłeś?
W życiu. Nie po tym, co odjebał wczoraj.
Pozbądźmy się go, zanim Jere go zobaczy i skończy w pace.
Co ty wyprawiasz?
- Chcę pogadać z bratem. - Zabieraj się stąd.
- Muszę… - Moja siostra jest z tobą?
Nie.
Nie ma jej tu?
- Nie interesuj się. - Dobra.
Ty cholerny sępie.
Steven, idź do środka.
Pilnuj, żeby Jere nie wyszedł.
Proszę.
- Dobrze. - OK.
Wiesz co?
Kiedy skończysz, musimy…
Oczywiście.
Dobra.
Odejdź od okien.
Co tu robisz?
Myślałam, że będziesz w drodze do Kalifornii,
i nie wypełźniesz ze swojej pieczary przez kolejną dekadę.
Taki był plan, ale potem zadzwonił tata.
Odwołali ślub?
Gratki. Musisz być wniebowzięty.
Jak się ma Jeremiah?
Czuje się jak ktoś,
kogo porzuciła narzeczona, a brat wbił nóż w plecy.
No wiem.
Spieprzyłem sprawę.
To moja wina.
Ale w 50%.
Reszta to oni.
Muszę mu jakoś pomóc.
- To mój brat. - Kapuję.
Serio.
Ale ciebie teraz nie potrzebuje.
- Będzie tu spał? - Tak.
Dobra.
- Wrócę do domu. - Nie ma jej tam.
Nic jej nie jest?
Nie wiem.
Jere musi coś zjeść.
Powie, że nie chce, ale zamów mu cheeseburgera.
- Dobrze. - Pomoże mu.
Czekaj.
Jeśli chodzi o Belly…
Powiedziała Laurel, że musi pobyć sama.
Zrób nam przysługę i daj jej spokój na trochę.
Dam znać, jak się odezwie.
Dzięki.
OK. A teraz spieprzaj.
Jeśli nie wyniesiemy stąd kwiatów,
Paige je wyrzuci.
Spokojnie. Pogadam z nią.
Dziękuję.
Słodko.
To nie potrwa długo.
Gdzie Kayleigh?
Zaplanowała to nieszczęsne wesele,
bo tobie się nie chciało, a teraz pakuje rodziców.
Jak mogłeś ich zaprosić?
Nie masz wstydu.
Nawet nie zaczynaj. Nie jestem w humorze.
Muszę jeszcze zawieźć ich jutro do Wellfleet.
Żartujesz?
Wozisz przyszłych teściów, zamiast okazać…
Wiesz co? Nieważne.
Właśnie.
Co zrobicie z jedzeniem? Nie możemy go przekazać?
Przepisy nie pozwalają.
Zapłaciliśmy, więc je weźmiemy.
„Zapłaciliśmy”? Ja zapłaciłem.
Tak się cieszę, że będziesz mi to wypominać.
Mówiłam, że ślub to zły pomysł.
Posłuchałeś mnie? Nie.
Zapomniałem, że jesteś rodzicem roku.
Jak długo córka olewała cię tego lata? Miesiąc? Dwa?
Przynajmniej nie uległam od razu.
Wybacz, że zależy mi na synu.
A mnie na córce, dlatego chciałam im przeszkodzić.
- Czułam, że to zły pomysł. - Czemu się zgodziłaś?
Bo nie chciałam jej stracić!
I błagał mnie o to twój drugi syn.
Co mam powiedzieć?
Że też nie mam pojęcia, co robię?
- To chcesz usłyszeć? - Nie.
Właściwie to tak.
Chodź, dupku.
- Zawieziemy to do schroniska dla kobiet. - Ale szampana biorę.
Zero zdziwienia.
Dobra marka.
- Jere, przestań. - Słucham?
- Zgubisz go. - No i? Nie potrzebuję go.
Chce pani pierścionek zaręczynowy?
- Chowam ci go do kieszeni. - Był twojej mamy.
Kończymy ten wieczór, Jere?
- Odpocznij. - Nie potrzebuję niańki.
Nie jestem dzieckiem.
Masz musztardę na buzi.
Jaka niegrzeczna.
To takie…
Ale jest dla mnie niemiła. Prawda?
Jest idealna.
Przynajmniej wybrałaś mnie, a nie Belly.
Uwielbiam cię, ale jestem tu, bo Belly wciąż milczy.
Myślicie, że uciekła z Conradem?
- No co ty. - Nie ma mowy.
Na bank się mylicie.
Pewnie gołąbeczki lecą razem do Kalifornii.
Wiesz, że mam rację.
Co jest?
Nic takiego.
Co? Gadaliście z nią?
- Myśleliście, że nie dam rady? - Przestań.
Gadaliśmy z Conradem.
Jest w domu, a nie z moją siostrą.
Może pójdę tam i znów rozwalę mu pysk.
Przestań.
Wiem. Nie warto.
Siedź, wytrzeźwiej, napij się wody i dokończ burgera.
Całego.
Jeśli nie jest z Conradem, to gdzie?
PAŃSTWO FISHEROWIE
Przestań.
„Drodzy państwo Fisherowie,
gratulujemy i niech was szczęście nie opuszcza przez całe życie”.
- Dzwonię do niej. - Nie.
- To zły pomysł. - Nie pytałem cię.
Nikt nie pytał.
- Nie rób tego. - Przezabawne. Oddaj telefon.
- Muszę z nią pogadać. - I co jej powiesz?
Tylko…
Przepracujemy to…
Chcę, żeby…
Kurwa.
Jere, jest już późno.
Kończymy na dzisiaj.
Umyj zęby, napij się wody, idź spać.
Rozumiem cię.
- Nic ci nie będzie. - Zostaw.
Obudź mnie, jeśli wróci.
- Dobrze. - OK.
Rozwaliłam swoje życie i spaliłam wszystkie mosty.
Teraz mogłam jedynie odciąć się od bliskich.
Szanowni państwo, wkrótce wylądujemy w Paryżu.
Jest 11.15 czasu lokalnego. Jest ciepło i słonecznie.
Lądujemy za 15 minut.
Taylor Kocham cię
Mama Kochamy cię. Możesz na nas liczyć.
Następna osoba!
Proszę pani.
Dzień dobry.
Proszę otworzyć paszport na właściwej stronie.
Nie rozumiem.
Paszport proszę.
Już.
Cholera.
Cel podróży?
- Proszę pani? - Hej.
- Jestem studentką. - Jest wiza studencka?
Nie ma.
- Nie ma pani wizy? - Nie.
Miałam,
ale zrezygnowałam z miejsca ma wymianie.
Wczoraj dowiedziałam się, że nadal je mam.
Muszę zgłosić się na uczelnię, żeby…
Znalazłam.
Mam.
Dziękuję.
Chryste.
Chciałabym…
zarejestrować…
Zna pani angielski?
Tak. W czym mogę pomóc?
Jestem amerykańską studentką z Finch College.
Chciałam się zapisać.
Jak się pani nazywa?
Isabel Conklin.
- Przez „K”? - Przez „C”.
- Była pani na liście rezerwowej. - Zgadza się.
Niestety termin aplikacji minął.
Oddaliśmy miejsce komuś innemu.
Ale rozmawiałam wczoraj z panem,
który powiedział, że nadal macie je dla mnie.
I że mogę przylecieć.
Miał na imię Antoine.
- Antonin. - Tak.
Antonin?
Słucham?
Powiedziałeś jej, że mamy wolne miejsce?
Tak, bo mamy.
Spójrz.
Wszystko w porządku?
To arkusz z zeszłego miesiąca!
Ile razy mam mówić, żebyś go aktualizował?
Przykro mi, ale kolega się pomylił.
Nie ma wolnych miejsc.
Mówił pan, że wszystko gra
i że jest dla mnie miejsce.
Przepraszam za błąd. Proszę się zgłosić za rok.
Nie. Nie rozumiecie.
Przyleciałam specjalnie po to. Nie mogę wrócić do domu.
Chyba nie przyleciała pani taki szmat drogi, bo myślała,
że mamy dla pani miejsce?
Potwierdził, że je macie.
Jesteś do niczego.
Nawet nie podchodź do telefonu!
Antonin?
Na pewno może pani coś zrobić.
Będę dzielić pokój z każdym i chodzić na dowolne zajęcia.
Zrobię wszystko. Naprawdę muszę tu zostać.
To niemożliwe. Przykro mi.
Mam kogoś powiadomić?
Zadzwonić do pani rodziców?
Nie trzeba.
Nie zawracam już głowy.
Belly, prawie oszalałam ze strachu, od kiedy zniknęłaś.
Gdzie jesteś?
Zrobiłam coś bardzo głupiego.
Gdzie jesteś? Przyjadę po ciebie.
W Paryżu.
Słucham? Dobrze słyszę, że w Paryżu?
Tak. Pojechałam na lotnisko.
- Cholera. - Zobaczyłam lot do Paryża.
Poczułam, że zostało mi tylko to.
Wylądowałam i…
nic tu po mnie.
Chryste, Belly.
Wczoraj facet powiedział mi przez telefon,
że mają jeszcze dla mnie miejsce.
Okazało się, że popełnili błąd.
Wracaj do domu.
Nie wrócę na Finch.
Nie mogę.
Dokończysz rok online albo weźmiesz pół roku dziekanki.
Masz opcje. Coś się wymyśli.
Nie mogę spojrzeć ludziom w oczy.
Wszyscy mnie nienawidzą.
Nikt cię nie nienawidzi.
Serio?
Jeremiah cierpi, ale wygrzebiemy się z tego.
Obiecuję.
Czy popełniłam ogromny błąd?
Idź w spokojne miejsce
i kup bilet na najbliższy lot powrotny.
Zapłać moją kartą. Cena nie gra roli.
Belly?
Dobrze.
Nie mów nikomu, że tu jestem.
Palę się ze wstydu.
Nikomu nie powiem.
Prześlij mi potem informacje o locie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Halo?
No halo.
- Hej. - Cześć.
Sorki, jeśli cię pośliniłam.
Żaden problem.
Jak za dawnych czasów.
Kto ma mój telefon?
Żebym nie żałował, że ci go oddaję.
Nie dzwoniła.
Musisz coś zjeść i się umyć.
Nie jestem głodny.
Skoczę mu po śniadanie. Muszę się spakować przed wymeldowaniem.
Zajmę się nim.
Luz.
Wracam do łóżka.
Poczujesz się lepiej, jeśli weźmiesz prysznic
i założysz czyste ciuchy.
Mam wszystko w domu.
Nie pojadę tam, póki on tam jest.
Polecę ci po ubrania.
Jak Taylor wróci.
Mówiłem, że nie potrzebuję niańki.
Możesz lecieć.
Dziękuję.
Gdzie mój plecak?
Czy ktoś widział…
Zniknął mój plecak.
Mam w nim drogi, bezcenny pierścionek.
Nie mogę go zgubić.
Trzeba było go nie zostawiać w plecaku.
Spokojnie.
Dobra.
Nikt nic nie widział? Cholera.
Znajdź mój AirTag. No już.
AIRTAG BELLY
Cholera, no, dalej.
Jere? Tu Laurel.
Czego chcesz?
Zobaczyć, jak się masz.
Wiem, jak ty się masz. Cieszysz się.
Grubo się mylisz.
Serce mi pęka na myśl o was obojgu.
Chrzanisz.
Nie chciałaś mnie za zięcia.
- Idź już. - Wpuść mnie.
Nie pozwolę, żebyś cierpiał w samotności.
Nie jesteś moją mamą.
Przestań udawać, że ci na mnie zależy.
Ciesz się, że nie poślubiłem córeczki.
Chwila…
Jere.
No dobrze.
Gdybyś zmienił zdanie, jestem.
- Cześć. - Wpadłem po rzeczy Jere’a.
Potrzebuje tylko ciuchów.
Spakowałem parę rzeczy, które chcę mu zawieźć.
Więc dotarłem w samą porę.
Kupiłem mu Gatorade.
Czerwony, bo tylko ten pomaga mu na kaca.
- Chciałem go zawieźć. - Co ty odwalasz?
Próbuję pomóc.
Gatorade chuja tu pomoże.
Muszę coś zrobić.
Walić twoje potrzeby.
Nie o to mi chodzi.
To nie problem dla ciebie do rozwiązania.
To ty jesteś problemem.
Musiałeś jej tak nagadać?
Dlaczego?
Dobra, to bez znaczenia.
Mleko się rozlało.
Naprawdę chcesz pomóc Jere’owi?
Daj mu spokój.
Przepraszam.
Cholera, nie!
Cholera!
AIRTAG BELLY
Przepraszam.
Jesteś ubrany?
Idź sobie.
Steven dał mi twój klucz i twoje rzeczy.
Pojechał z Laurel zawieźć kwiaty do szpitala.
Myślałam, że zdążysz wstać i nie będziesz tak walić.
Ja też, ale potem uznałem, że to bez sensu.
Przyniosłam ostatki z bufetu śniadaniowego.
- Gofry, jajka, placki ziemniaczane. - Przestań.
Bo puszczę pawia.
Chcesz Gatorade?
- Czerwony? - Tak.
Dzięki Bogu.
Chcesz? To po niego wstań.
Serio?
No już.
Podziękuj Stevenowi.
Co jest?
To był pomysł Conrada.
Kurwa. Dołączył też liścik?
„Sorry, że schrzaniłem ci życie. Łyknij sobie izotonika”? Zabieraj.
- No dobra. - Wracam do łóżka.
Chwila, Jere, usiądź.
Pogadajmy.
Co mogę zrobić?
Powiedz mi prawdę.
Odzywała się?
Przysięgam, że nie.
Nie wiem, co bez niej robić ani jak żyć…
Jest dla mnie wszystkim.
Całym moim życiem.
Jak mam o tym zapomnieć?
Nie jest całym twoim życiem.
A jeśli nawet, to nie powinna być.
Może masz rację.
Mam nadzieję, że zaraz tu przyjdzie.
Nie wierzę, że tak się stało. To nie może być koniec.
- Żałosne, co? - Wcale nie.
Może odrobinę.
Więc ty i Steven?
Co? Nie.
Nie wiem, może.
„Może”. Akurat.
Mam nadzieję, że wam się ułoży.
Dzięki za żarcie.
Weź prysznic.
Dobry wieczór.
Ktoś w środku ma mój plecak.
Hasło?
Chcę odebrać plecak.
Bez hasła nie wejdziesz.
Proszę. Skoczę tylko na chwilkę.
Bez hasła nie wejdziesz.
Max, czemu nie odbierasz? Oddzwoń.
Przysięgam, że się znamy.
Sorry, ale czekam na dziewczynę.
Nie musisz kłamać.
Nie kłamię.
- Sorki. - Nie kłam.
- Odsuń się. - Hej, Lucy!
Boże, nie mogłam cię znaleźć. Już miałam wracać.
Dobrze, że zaczekałaś.
To twoja dupa?
Tak.
Hasło?
Molo.
Dobra.
Chodź.
- Nazywam się Gemma. - Isabel.
AIRTAG BELLY
Widzę moich kumpli. Chodź.
Dobra.
Sorki.
Co wy odpieprzacie? Czemu nie odbieracie?
Sorki, kochana. Zasięg tutaj ssie.
Gemma, gdzie byłaś?
Czekałam na zewnątrz, a potem przyczepił się stalker.
- Co? - Isabel, to moja dziewczyna Max.
Moi przyjaciele Celine i Benito.
- Cześć. - Hej.
- Siema. - Cześć.
Zaraz wracam.
Sorki.
Masz mój plecak.
Co się dzieje?
To mój plecak.
Halo? To mój plecak.
„Halo? To mój plecak”.
Nara, mała.
Nie mam pojęcia.
Jezu!
Co z tobą, suko?
Co jest?
Ukradł mi go!
Wariatka. To mój plecak.
Serio? Akurat.
To twoja sukienka?
Brawo!
- Psycholka. - OK.
Ruszcie się!
Dobra.
Wszystko gra?
Tak. Sukinsyn ukradł mi plecak.
Musisz się napić. Chodź.
Czaisz, jaki ma tupet? Sabotuje ślub
i chce to naprawić izotonikiem?
I ciuchami?
Gość ma coś z głową.
Chodzili ze sobą w liceum, do licha!
Ni z tego, ni z owego, zaraz przed ślubem zachciało mu się…
To nie była szkolna miłostka.
To Belly, Conrad, ich epickie braterstwo dusz po wsze czasy.
- Zapisane w gwiazdach. - To było cztery lata temu.
No nie wiem, czy faktycznie tak dawno.
Co?
Nie wiem czegoś? Gadaj.
Coś było między nimi w święta Bożego Narodzenia.
Pieprzyli się w te święta?
Nie pieprzyli się.
- Więc co? - No nie.
Spotkali się przypadkiem w Cousins.
Do niczego nie doszło, ale spędzali czas razem.
Jeremiah dowiedział się o tym po fakcie.
Potem było Cabo.
Co było w Cabo?
Jeremiah przespał się z Lacie Barone w ferie.
Zdradził Belly?
Od doby wypłakuje mi się na ramieniu
i miał czelność zdradzić moją siostrę z Lacie Barone?
Kim, do cholery, jest ta typiara?
Teoretycznie zerwali. No ale tak było.
No chyba…
I te gnojki mają czelność oceniać nas?
Nas?
W porównaniu z nimi świetnie sobie radzimy.
Przynajmniej rozmawiamy.
To porozmawiajmy na poważnie.
- Dobrze. - Pogadajmy.
OK.
- Czekaj. - Tak?
Zanim damy sobie szansę, muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze.
Słucham.
Wtedy w szpitalu…
zmieniłeś zdanie o nas.
Załamało mnie to.
Przepraszam.
Twoje słowa były okrutne, ale prawdziwe.
I wciąż są.
Czemu nagle chcesz ze mną być?
Nigdy nie zmieniłem zdania.
Był czas, że nie chciałeś.
Jak wtedy w szpitalu.
Bo ty mnie nie chciałaś.
Ostatnie, co pamiętam, zanim prawie umarłem,
to twoja ucieczka z auta po tym, jak wyznałem ci miłość.
- Nie zmieniłam się. - Taka mi się podobasz.
Bliscy mogą na tobie polegać.
Nie boisz się mówić szczerej prawdy,
gdy przyjaciółka zachowuje się potwornie.
Jesteś taka dla przyjaciół.
Dlaczego nie dla mnie?
Nie umiem inaczej traktować…
facetów.
Rozumiem.
Kapuję.
Ale przez ostatnie kilka dni byłaś dla mnie taką przyjaciółką.
Powiedz mi coś.
Czy możesz taka być, jeśli będziemy w związku?
Postaram się.
A jeśli się nie uda?
- Mimo to? - Zawsze istnieje takie ryzyko.
Ale czuję, że jesteś tego warta.
Też jesteś tego wart.
Jesteśmy tego warci.
Żeby była jasność, nie chodzi tylko o seks.
- Seks jest świetny. - Twój najlepszy.
Bez dwóch zdań.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zobaczyłam tamtego typa z moim plecakiem
i puściły mi nerwy.
To mi się przytrafiło w ciągu ostatnich 36 godzin.
Do licha.
Niezła historia.
Chwila. Wróćmy do ślubu.
Zostawiłaś Jerry'ego, wsiadłaś w samolot i od tamtej pory nie gadaliście?
Jeremiah. No i nie.
O co chodzi z tym bratem?
Zostawiłaś go na lotnisku po tym,
jak zniszczył dla ciebie swoje życie.
Nie prosiłam go o to.
Ale zołza z ciebie.
Nie, po prostu jestem zła.
Widzieliśmy gorsze rzeczy.
- I robiliśmy. - Dużo gorsze.
No.
Ale tak serio.
Celine, z iloma żonatymi się przespałaś?
Już tego nie robię. Poza tym to oni byli żonaci.
- Słusznie. - Okłamałam babcię.
Mówiłam, że będę studiować handel,
a wydałam kasę na przybory plastyczne.
I tę skórzaną kurtkę.
A ty, Benny? Pochwal się.
Prawie hajtnąłeś się z laską…
dla wizy małżeńskiej.
W końcu tego nie zrobiłem.
Bo dostałeś się na ASP.
Też racja.
Nie da się dożyć trzydziestki
bez skrzywdzenia kogoś.
Co to za życie?
Dziękuję wam za…
taki ogrom życzliwości dla nieznajomej.
W sumie już dobrze mnie poznaliście.
Powinnam jechać na lotnisko.
Co? Wracasz dziś wieczorem?
Tak. Mam lot powrotny za pięć godzin.
Albo możesz… zostać.
Nie. Przecież nie mają miejsca na uczelni.
No i? Znalazłaś skradziony plecak i poturbowałaś kolesia.
Jeśli chcesz, to wykombinujesz, jak zahaczyć się w Paryżu.
Co cię powstrzymuje?
W domu nie czeka na ciebie nic dobrego.
Musisz tak walić prosto z mostu?
Dziękuję za przypomnienie.
Muszę wrócić do domu i przemyśleć swoje życie.
Miło było was poznać.
Panie Jules!
Jeszcze kolejkę.
Super.
- Chwila, nie. - Ależ tak. Masz czas.
Spokojnie.
- Luz. - Dopij.
Dobra.
Belly…
Cześć.
Liczyłem, że zadzwonisz.
Naprawdę?
Nie chcesz mnie zamordować?
Może trochę.
Nie mogę spać bez ciebie.
Kapuję.
Jest do bani.
Rozumiem. Martwiłam się o ciebie.
Dzięki.
Rano Taylor i twój brat spali na łyżeczkę na kanapie.
Jezu, nie gadaj.
No chyba jednak.
Ogarnianie naszego bajzlu jest ich grą wstępną.
Palanty.
Czemu dzwonisz?
Wróć do domu, żebyśmy pogadali.
Jeremiah… jestem w Paryżu.
W Paryżu?
Tak.
Potrzebowałam czasu do namysłu.
Ja też sporo przemyślałem.
Wszystko się popieprzyło. Ślub był złym pomysłem.
Ale przecież nie musimy kończyć związku.
Wróćmy do tego, co było.
To raczej niemożliwe.
Już nie wiem, kim jestem.
Ale ja wiem.
Będę ci codziennie o tym przypominać. Tylko wróć do domu.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie jestem tą samą osobą, którą byłam przed latem.
Muszę odkryć, kim jestem, bez ciebie.
Jak mam to rozumieć?
Chyba tu zostanę.
Świetnie.
Super. Zostań.
Ale odpieprz się i nie dzwoń.
Musisz mieć siłę, żeby dotrzymać mi tempa.
Naprawdę?
Daj.
Chwila.
Cholera.
Dostarczyli go?
Był przy wejściu, gdy przyjechałem.
Mama go namalowała.
Znalazłem go w garażu podczas sprzątania.
Miałem ci go dać…
na prezent ślubny.
Nie czekaj, bo nie ma jej tu.
Nie czekam. Zostałem dla ciebie.
Nieprawda.
- Jere… - Con…
Nie wiem, co powiedzieć.
- Przykro mi. - Luz. Nic mi nie jest.
Słyszałeś, że Belly jest w Paryżu?
Co takiego?
To nic nie wiesz?
Zadzwoniła tylko do mnie? To ciekawe.
Co ty mówisz?
Jak to jest w Paryżu?
Ale się cieszę, że ja ci o tym mówię.
Zostaje tam.
Nie wraca.
Siedziałeś tu na darmo.
Nie wybrała ani mnie, ani ciebie.
Więc wypierdalaj do Kalifornii i nigdy nie wracaj.
Dzięki, że przyszedłeś.
Cały dzień wysłuchiwałem w korku jazgotu rodziców Kayleigh.
Napiłbym się.
- Mam lot za kilka godzin. - Wracasz?
- Chciałeś pogadać o Jeremiah? - Tak.
Jak się trzyma?
- Sam go zapytaj. - No co ty.
Obaj wiemy, że jestem w tym kiepski.
Dlatego prosiłem cię o pomoc.
Ma po dziurki w nosie mojego towarzystwa.
Co by Jere nie spieprzył, pamiętaj, że jest twoim bratem.
- Odpuść mu. - On nie namieszał.
Tylko ja.
Słucham?
Wyznałem jej, że ją kocham.
Komu?
Belly.
Po jakiego grzyba?
Bo ją kocham.
- Szlag. - Właśnie.
Nie wiem, co robić.
Zepsułem wesele.
Wszystko zepsułem.
Zniszczyłem jego, i co najgorsze, tego chciałem.
Modliłem się o to, żeby zmieniła zdanie.
Czy to nie porąbane?
Nie mogę tego znieść.
On strasznie cierpi
i nic na to nie poradzę. Myślałem, że jeśli zostanę…
i zechce mnie wysłuchać…
Nigdy mi nie wybaczy i pewnie nie powinien.
Więc poddaję się.
Albo dajesz mu odetchnąć.
Czasem tylko tyle można.
Coś o tym wiesz.
Zgadza się.
Gdy mama chorowała, a potem odeszła,
nie mogłem patrzeć, jak to dźwigasz, ale ty traktowałeś mnie jak wroga.
- Musimy do tego wracać? - Posłuchaj.
Synu, chciałem cię wesprzeć, ale ty mi nie pozwoliłeś.
Bo pogarszałeś sprawę.
Właśnie.
Musiałem z tym żyć.
Masz wokół siebie osoby, które cię kochają.
Wierzyłem, że się na nich oprzesz, i tak się stało.
I z nim tak będzie.
Już dobrze.
Różne rzeczy były dla mnie opoką.
Cousins, moja rodzina, Taylor… Jere.
Dzięki nim czułam się bezpiecznie, miałam grunt pod stopami.
Teraz ich nie ma i zostałam sama.
Nie wiem, dokąd zmierzam.
Co mnie czeka ani z kim.
Wiem tylko…
że wszystko da się odbudować.
Na pewno.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JENNY HAN
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger topami.