Anteriormente en O verán no que me namorei…
Seguramente a cancelou Belly.
- A voda? - Ti coida del, vale?
Se non está con Conrad, onde está?
O programa está completo.
De verdade que o necesito.
É que non pode ser. Síntoo.
Pareceume oírche "París".
Cometín un grande erro?
Merca o próximo voo de volta.
Vale.
Non chamou.
Non te vou deixar só co mal que estás.
Non es miña nai.
- A que andas? - Intento axudar. Necesítoo.
Ese non é o problema,
es ti.
Isabel, esta é a miña moza, Max, e uns amigos, Celine e Benito.
Agora volvo.
Atopaches a mochila, zoupácheslle.
Seguro que atopas o xeito de quedar en París se queres.
Seguro que pagas a pena.
O noso paga a pena.
Quedaches aquí para nada.
Por que non vas tomar polo cu e non volves nunca máis?
Nunca me perdoará, así que eu réndome.
Podes darlle tempo.
É o único que podes facer.
A voda non foi unha boa idea.
Non significa que isto acabe.
Xa non son a persoa que era.
Que queres dicir?
Creo que vou quedar.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
Feliz Acción de Grazas, mamá!
Oxalá puidese estar aí.
É que non paro, entre o traballo novo e o piso.
En fin, teño que poñerme co recheo.
Cociño para os compañeiros de piso. Quérote.
Bo día, Romain.
Que é esta desfeita?
Non atopei recheo precociñado.
Estouno a facer eu.
Como se di recheo en francés?
Fixen o rembourrage de cero.
Non teño tempo. Chego tarde.
Dismo máis amodo?
Chego tarde.
Non hai auga quente.
Tócache avisar o caseiro, parvo.
Faino ti. Chego tarde.
Merdeiro.
Bonjour, Manon.
Bos días, Isabel.
A que cheira?
Cheira a peixe podre.
Algunha vez comestes recheo?
É unha tradición americana de Acción de Grazas
e levareino ao choio para os compañeiros.
Ía deixarvos un pouco por se queredes probar.
É todo un detalle, pero non, grazas.
Xa, vale.
Que lle está facendo esta ao pan?
É para celebrar o festivo xenocida, non?
Café. Xenial.
Perdón.
Tranquilo.
Si, estupendo.
Non lle entendín o que dixo.
Cando pensei en vir estudar a París hai varios meses,
a parte que me emocionaba e me aterraba
era que faría algo pola miña conta
por primeira vez na vida.
Era o momento de poñerme a proba,
de saber de que pasta estaba feita.
Pasaron tres meses e resulta
que son débil, teño morriña
e falo fatal o francés.
Cada vez que vou falar en francés, primeiro practico o que vou dicir.
Un bolo de chocolate, por favor.
Pero por moito que practique…
Algo máis?
…ela sempre contesta no meu idioma.
Non, grazas.
Os máis dos días teño clase en liña.
Isabel, flocos.
E traballo ao mesmo tempo.
E como en París se traballa en negro,
non é un choio precario.
Son dous.
Xa conseguín afacerme á morriña.
É coma unha dor xorda que non marcha.
O French 76 faise con vodka. Isto leva xenebra.
O French 76 faise con vodka.
Isto é xenebra.
Vodka.
Pero ás veces dóenme ata as entrañas.
Sinto un súbito desexo de volver.
Ei, non probastes o recheo.
Pola xente que me coñece.
Xa. Esqueceunos.
Agora é un bo momento para probalo.
Ti tamén, Max.
- Queredes? - Non, grazas.
Verás, é que agora non como glute.
Dende cando?
O meu mozo preparouno o ano pasado e estaba boísimo.
Imos ver.
Está bo.
O ano pasado estaba bo.
Seguramente estean a piques de cear.
Na túa casa?
Non, están espallados.
Meu irmán, a miña amiga e o meu ex cearán con amigos.
Con amigos?
Deus! Canta morriña teño.
Síntome moi soa.
Moitas grazas, putain!
Non, xa sabes o que quero dicir.
Por que non volves á casa unha tempada?
Porque aínda non conseguín o que quería.
Aínda o sigo intentando.
Pero non vas querer nin pasar o Nadal coa familia?
Claro que si, ese é xusto o problema.
Aínda non vivín nin cambiei nin aprendín abondo.
E temo que, se vou á casa, non vou ser quen de volver.
O baño non funciona.
Por favor, dime que é novo.
- Vale. - Afouteza.
Grazas.
Taylor: Chámame ao chegar á casa
Acabo de chegar do choio, podo chamarte agora?
Si!
- Ola! - Ola!
Feliz día.
Feliz Acción de Grazas.
¿Convenciches a meu irmán
para que non frita o pavo no apartamento?
Si, grazas a Deus.
Jere viu un vídeo en TikTok de pavo á grella e teimou en facelo.
Xenial.
Rula, estás aí?
Estás ben?
Coma se non estivese.
Ola?
El como está?
Está…
A verdade é que está coma sempre.
Escoita, síntoo. Sei que é algo…
raro e difícil.
Ola? Belly?
Mandouche miña nai un pastel deses que fan as señoras da igrexa?
Si. Tres. Agochei un para comelo cando marchen todos.
Pois nada, rula.
Temos cinco minutos.
Quita o xersei e deixa a saia posta.
Por favor, Steven!
- Belly? - Si, pailán.
Estou a falar con túa irmá.
Ola. Perdoa, non sabía que…
É que estamos coa cea de amigos.
Si, xa o sei. Poderías poñer unha puta camisa?
Quedei traumatizada.
Steven, pon a camiseta e sae agora mesmo.
Vamos ao meu cuarto.
Estou moi caneco.
Boas noites.
Que tal cos teus 54 compañeiros e o teu millón de traballos de merda?
Os meus traballos non son tan merdeiros,
e os compañeiros de piso son xeniais.
- Crin que dixeras que te odiaban. - Non.
Esta mañá tomamos un café xuntos.
Si? Por favor, dime que virás no Nadal.
- A ver… - Belly, non nos botas en falta?
Claro que vos boto en falta, pero é que estiven pensando
que podías vir a París en Aninovo.
Os compañeiros de piso non estarán e podemos facer unha festa.
Pois a verdade é que Lucinda xa me devolveu a metade do que me debía.
Si!
- Convencíchesme, tía! - Ben! Xenial.
- Ai, que ben. - Merda, teño que colgar.
Pero quérote moito.
Si, eu tamén a ti.
Saúdas a Jeremiah da miña parte?
Si, por suposto.
Vale.
- Abur. - Abur.
Ola! Brett, importaríache quitar os zapatos?
Vaites.
Ei, Brett.
Es un merdeiro.
Ei, non… Veña.
- Jere. - Non, por favor.
- Non é… - Acabouse.
En serio?
Veña, falemos. Pasa e ceamos.
Non é realmente o que parece.
Marcho. Imbécil.
Precisa moita axuda.
Ei, onde vai?
Iría buscar o abrigo.
Tío, para de deitarte coas miñas colegas.
Non te deites coas miñas amigas.
Mellor procesa as túas emocións e sentimentos
- con descoñecidos, si? - Si. Sabes?
Desta cea con amigos xa marcharon dous.
Onde se come non se caga.
E como está Belly, ou?
Gozando da vida francesa.
E invitoume a ir a París.
- Que? - Nas vacacións.
- Deus. Pois tes que ir. - Totalmente.
Por certo, mándache saúdos.
Non me gusta que aceptases tan axiña.
- Vasme deixar tan pronto? - A ver…
- Vou… Para. - Que tolemia.
Podedes buscar un cuarto, por favor?
Os cuartos son meus.
O obxectivo de durmires no meu sofá
era que habías marchar nalgún momento.
Non podes evitar Finch para sempre.
Non podes. A ver…
Belly nin sequera está aló.
Que Belly?
Feliz Acción de Grazas, Jere, Espero que esteas ben.
Tay, ¿usaches un batedor
ou pasáchelo polo coadoiro como che pedín?
Un batedor. Para acabar antes.
- En serio? - Si. E funcionou.
Non funcionou porque está pegañento.
Foi idea túa isto de preparar unha maldita cea tan elaborada.
- Eu ía pedir comida… - Oe…
É incrible que te anoxes cando te axudo.
O timbre. Xa vou eu.
Eu quería usar o coadoiro,
- non o batedor, vale? - Pois non me pidas axuda.
- Ola, Denise. - Ola.
Tes o correo cos cambios do xogo?
Mira con quen me atopei abaixo. Co noso xefe, Adam.
Sorpresa. Trouxen champaña.
Si, xenial. Grazas. Si, grazas.
- Que carallo? - Non che sei.
Podes quitar os zapatos? Perdoa.
Si, sen problema. Xa o fago.
Ola, Jeremiah.
Papá? Que…? Ti que fas aquí?
Non estabas na dos pais de Kayleigh?
Non preguntes. Ela aló e eu aquí.
Ola.
- Feliz día. - Si.
Trouxen champaña.
Da miña voda.
Que queres que faga? Que o tire?
Meu, o recheo é a bomba. Os brotes son a bomba, o pavo é a bomba.
Superácheste, amigo.
- A bomba. - Fixéchelo ti?
Si. Steven e Taylor axudaron. Eles esmagaron as patacas.
De nada.
As patacas, mal.
Pois marcha.
A min gústanme. Sempre digo que non somos nada sen un bo equipo.
Como estes dous, os meus subalternos.
- Listos, ambiciosos, leais. - Si.
Calidades que non se aprenden.
Iso dilo porque non aceptei o traballo en Breaker, papá?
Que bos tempos.
Non, non teño problema con que remates os estudos, Jere.
Segues estudando?
Non sabía que colleras materias este semestre.
Si. Collín, si.
Si, pero asiste por Internet.
Meu, non apareciches pola fraternidade. Iso doe.
Que panoco es.
Pois que raro. Eu pensaba que Jeremiah vivía na fraternidade.
Merda.
Referíame a que…
Podemos falar un momento?
Si.
Grazas, tío.
As patacas non saben, e arruinaches a cea.
E eu que sabía?
Esforceime moito para deixarte un pouco ao teu aire.
Pero isto é… Isto é demasiado!
Papá, non berres, por favor.
Podemos…?
Así que me mentiches… durante meses!
Si. Vasme culpar por facelo?
Perdoa?
Mira, cando che dixen que precisaba un semestre máis,
tratáchesme coma se fose o maior estúpido do mundo.
Cando che dixen que non casaba,
asumiches que eu a cagara porque iso é o que fago.
Nunca dixen tal.
Non mo dixeches na cara.
Dixeches que arruinei o meu historial crediticio
por cancelar a reserva do apartamento
no que compartiría a miña vida coa miña muller.
Así que, si. Mentín sobre o das clases.
Veña, dime que son un desastre,
que estragas os cartos porque non teño futuro.
E logo non?
Non todo é cousa de cartos, papá.
Tes razón. Non o é.
Ímolos quitar do medio.
- Que? - Non che darei máis.
Tes que aprender a apañarte
sen unha rede de seguridade.
Estás de broma?
Non se trata dos cartos…
Para, se non me dás cartos,
non teño por que escoitar as túas merdas.
Basicamente chamoume badanas. Pero quen se cre que é?
A ver, non tes traballo.
E basicamente deixaches os estudos.
E non pagas alugueiro.
Sinceramente, meu… Viríache ben traballar.
Daríache estabilidade.
É a vosa forma de botarme da casa?
- Si. - Non.
- Si. - Si.
Pois moi ben. Quedarei na de Denise.
O que?
Fódete, perdedora.
Por certo, cociña durmido.
Mira, eu non cociño durmido.
- Que burrada. - Érguese
no medio da noite e prepara comida,
- facendo barullo. - Meu Deus.
En calzóns. Iso é un extra.
Que?
Vale. Oe, sei que vou ser unha molestia,
pero por favor, non teño onde ir.
Veña, vale. Podes quedar unha semana.
- Só unha? - Si, unha.
- Seguro que…? - Non.
Vale, unha. Axúdasme coa maleta?
Non, non son túa nai.
Moi ben. Por favor?
Merda, xa me odio a min mesma. Veña.
Que vos fodan aos dous.
- Grazas. - De nada.
- Goza! - Merda.
Proba isto.
Fáltalle sal.
Levo con acidez todo o día.
Onde está o antiácido?
No sitio de sempre.
Non o vexo. Cambiáchelo de sitio.
Quita.
Díxenche que estaba.
Grazas.
Connie, feliz Acción de Grazas.
Feliz día.
Feliz Acción de Grazas.
- Que? - Laurel, vin a túa mensaxe sobre o Nadal.
Só quería falar contigo
para asegurarme de que a Jere lle parece ben que vaia.
Falaches con el?
Non.
Pero Steven di que lle parece ben.
E Belly?
Falei con ela esta mañá. Quedará en París para as festas.
Dixo canto tempo quedará aló?
Non, pero pediume que lle mande máis roupa,
así que imaxino que un tempo.
Seica as cousas lle van moi ben. Xenial.
Estaba pensando en…
Non sei. Estaba pensando en poñerme en contacto con ela.
Cres que ha querer saber algo de min?
Non o sei, Connie. Non podo falar por Belly.
Non, claro.
Se de verdade queres saber se está lista para falar,
terás que arriscarte a descubrilo.
Mi madriña. Recórdasme ao meu psicólogo.
Sempre me di que debo aprender a lidar coas incertezas,
que debo deixar de intentar controlalo todo.
E ti que lle dis?
"Que che dean. Non á incerteza."
Non che falta razón.
Xa, seino, pero tampouco a el.
Iso significa que virás no Nadal?
Si, claro. Alí estarei.
- Quento a salsa? - Non o sei, John.
Xa te deixo tranquila, Laur.
Que pases boa noite.
Igualmente, Connie.
Grazas.
- Adeus. - Adeus.
Querida Belly:
Para empezar, non sei se debo escribirche,
se me está permitido.
Se non, só tes que dicirmo. Entendereino.
Debería estar estudando o sistema cardiovascular.
Pero prefiro escribirche.
Ás veces imaxino como é a túa vida aí.
Parade! Iso non vale!
Imaxínote sentada nun pequeno café bebendo…
Que bebe Belly en París?
Café con leite cheo de azucre,
cun pastel desagradablemente doce?
Ou quizais Sour Patch Kids.
Teñen deses en París?
Se teñen, atopáchelos, seguro.
Ou quizais a Belly francesa come ben.
Igual aló es diferente.
Seguro que París está precioso nas festas.
Dixéronme que pasarás o Nadal aí.
Supoño que entón es feliz.
Gústame imaxinarte así.
En fin, bo Nadal, Belly.
Espero que París sexa tal e como imaxinaches.
Conrad.
Seguro que non queres que quede para axudarche a pechar?
Non, tranquila. Vincho facer un cento de veces.
Se estás segura.
Si. Vai coa túa familia.
O certo é que me ilusiona pasar a Noiteboa ao meu aire.
Teño un plan pensado.
Pois entón, bo Nadal.
Chao.
Bo Nadal!
Ola.
Si.
- Ola. - Ei.
Que fas aquí?
Feliz Navidad para ti tamén.
Feliz Navidad.
E logo que vas facer?
Pensaba que estariades abertos. Que clase de bar pecha en Noiteboa?
Ti non ías visitar uns amigos a Londres?
Folga de trens.
Estou plantado nesta xélida cidade e mesmo a miña amiga Isabel
me deixa fóra conxeládome.
Perdoa. Pasa.
Entra en calor.
Unha copa de viño?
Si, claro.
Así é como ías pasar a Noiteboa?
Si. Teño un lume, teño viño
e unha caixa de bombóns xigante que me regalou Celine polo Nadal.
Que?
Nada. Paréceme pouco imaxinativo.
Pouco imaxinativo. Vale, ¿logo cal é o teu emocionante plan,
máis aló de coarte nun bar que nin sequera está aberto?
Hoxe as rúas están baleiras, e creo que hai beleza no baleiro.
Que?
Vaia frase de artista pretensioso.
Vas recitar a Baudelaire mentres vagas?
Non, en realidade pensaba recitar a Neruda.
O poeta.
Si, querida.
Podo escribir os versos máis tristes esta noite.
Eu quíxena a ela,
e ela tamén me quixo.
Estou abraiada. Sabes o resto?
Non.
Normalmente, con tres versos impresiono as americanas.
Oe.
Por que non me acompañas?
Non, nin de broma. Aquí estase quentiño.
Xogamos para decidilo?
Se gaño, vés comigo.
Se gañas, déixote soa coa túa botella de viño
e a túa caixa de bombóns xigante.
Trato feito.
Non! Dobre ou nada.
- Dobre ou nada. - Xa levamos tres partidas!
Asúmeo: xogas fatal e eu gaño.
Non xogo fatal, pero ti es boa.
Vale.
Veña, pon o abrigo.
De verdade me vas botar fóra?
Non, vou contigo.
Vale.
Que fas?
Ir á Praza dos Vosgos.
A que se supón que me vou suxeitar?
A min.
Iso non é algo perigoso?
Se caes, si. Así que mellor non caias.
Non. Logo de beberes tanto viño? Non, grazas.
Ben. Podemos andar, se queres.
Falei eu de andar?
As rúas están baleiras e xa non neva.
Ensíname a conducir.
Vale.
Preparada?
Amodo.
Perdoa. Vale. Agárrate forte.
Mamá, estou esfameado! E a cea?
Cearemos cando chegue Jere.
Ten que acabar a quenda no restaurante.
Ei, Connie, baixaches os adornos de arriba?
Esqueceume. Agora vou.
- Ben, grazas. - De nada.
É unha tolería que meu pai non lle dea cartos a Jere.
Xa.
Pero parece que vai saíndo adiante, non?
Si.
Ódiame todo o mundo?
Aínda me odias, tío? Que pasa?
Mira, agora non é o momento.
Vale. Tes razón, perdoa.
Ninguén te odia, meu.
A ver, Jere si. Jere ódiate, pero eu non.
É que non sei como actuar contigo.
Por todo o que pasa entre Jere e ti, entendes?
Enténdoo.
Alégrome de que conte contigo. Tamén te boto en falta.
Boto en falta a Jere.
Mesmo antes de isto.
Boto en falta cando os tres andabamos xuntos armando leas.
A ver, dende que ten ese choio, parece que está mellor.
Si. Foi o que Taylor me dixo.
- Taylor? - Si.
Paréceme incrible que faledes.
Seino. É un xiro inesperado,
pero Taylor é a única que me contesta as mensaxes.
Xa.
Estás nervioso, meu?
Digo se estás nervioso por velo.
A ver se acerto: tes unha lista na aplicación de notas do móbil.
Que ten iso de malo?
Non me fodas.
Que pasa?
Non, nada. Cousas do choio. Xa o mirarei.
Mira, todo irá ben entre vós.
Oíches? Sodes irmáns, arranxarédelo.
Grazas.
Atende o do traballo, meu. Eu vou buscar os adornos.
Si.
- Ola… - Chamaches a Denise.
Deixa a túa mensaxe.
Ola, Denise, chámame, por favor.
Non teño nin idea de que cona pasou,
pero recibín un correo de Dunster Capital
dicindo que non nos financian. Non o entendo.
Chámasme en canto poidas?
Ho, ho, ho.
Vai todo ben?
Si. Xa sabes, falaba coa moza. Con Taylor.
Pensaba que te laiabas por un correo dun amigo de Dunster
que di que non financiará a vosa empresiña.
Non! Que? Eu…
Non, adiante, volve mentirme outro pouco.
Logo isto…?
Isto significa que estou despedido?
Non. Estou impresionado porque lle botaches collóns.
A verdade é que non. A dos collóns foi Denise.
Non me sorprende.
Moi ben, véxote na oficina o 2 de xaneiro. Sen rancores.
Si.
En realidade, Adam…
Dimito.
Que?
Estás seguro, Steven?
Si.
Sen rancores?
Moi ben, a mondar unhas patacas.
Chegou Jeremiah!
- Collede un prato. - Vou!
Ola, rapaz.
Ola.
Pon a calefacción. Vai moito frío.
Estaba seguro de que podería entrar.
Non pasa nada.
Si que pasa.
Non podo entrar aí sen pensar neles dous.
Estragárono todo.
E agora, el ten a familia, ten o Nadal, e eu estou…
Eu perdinos a todos.
A todos non.
Nós tamén somos familia e non vou marchar a ningures.
Perdoa por tratarte tan mal na voda.
Tranquilo, corazón, estabas sufrindo.
Aínda sufro.
Ela era a única que podía cambialo.
Sei que quere saber de ti.
Aínda non estou listo.
Tampouco o estou para entrar.
Compréndoo.
Teu pai sentirá que non veñas.
Xa, devecerá por oír que o seu fillo fracasado pica cebola.
Ei.
Estás a saír adiante ti só. Non creas que non está orgulloso.
Que é ese recendo?
Fixen cenorias grelladas con salsa gochujang.
Non tal.
Si.
Se Halmoni estivese aquí, diría: "Por fin algo de comida saborosa."
Podes levar as cenorias e os regalos.
Non estou listo para entrar.
Vale.
Escríbeme ao chegar á casa.
Vale.
Ei, quérote, Laur.
Eu tamén a ti.
Conduce con coidado.
Non vai vir?
Hoxe só estaremos nós.
Imos cear.
- Que fas aquí? - Que fas ti aquí?
Esquecín os regalos dos sobriños e armarían unha lea
se non viña buscalos.
Levas o pixama de chorar. Que pasou? Foi un desastre?
- Non quero falar. - Vale.
Tampouco é que o meu día fose todo ponche de ovo e panxoliñas.
Resulta que teu pai sabe que Steven e eu queremos abrir unha empresa,
así que escolleu o día do nacemento do noso Señor para fodela.
O Nadal é mañá.
Pero que hora é agora en Belén, ou?
Vale.
Sinto que meu pai sexa imbécil.
Tranquilo. Amañareino. Son demasiado lista para fracasar.
Vasme contar o que pasou?
Que fixo o merdeiro de teu irmán?
Non tes cousas que facer en familia?
Teño cinco minutos. Aparta.
- Veña. - Vale.
Que pasou?
Non cheguei a entrar.
Quedei sentado no coche á porta.
Seguro que están ceando e pensan:
"Pobriño, non puido nin entrar."
Pensaba que estaría ben volvelo ver,
pero faime sentir coma aquel rapaz de 17 anos
que Belly plantou a primeira vez.
Sei que debería estar pensando en quen son sen ela, pero…
A ver, cada un ten o seu tempo de recuperación.
Coma cando morre alguén.
Grazas. Es a única persoa que me di algo así.
Escoita, o que vou dicir parece unha barbaridade, pero…
Creo que perder a Belly foi máis doloroso que perder a miña nai.
Polo menos miña nai está morta de verdade.
- Xa. - Belly saíu da miña vida,
pero segue estando aí, entendes?
Por iso debes pasar o dó.
Como?
Acepta o que pasou.
Perdóate a ti mesmo, perdóaa a ela, e a Conrad.
Perdoa os que te feriron. Non porque eles…
merezan o teu perdón, senón porque…
canto máis te aferres, máis tempo te controlará.
E que lles dean aos que queren controlarte.
Que?
Non che sei. Estou sorprendido.
Pensas que nunca me romperon o corazón?
- Pois si. - Mi madriña.
A ver, por exemplo, cando o de Steven non funcionou,
non pareceu molestarche.
Iso é porque…
Porque nunca me atraeu de verdade.
Non sei, parecíame…
Parecíame guapo e divertido,
quizais había potencial para que pasase algo, pero…
nunca sentín nada por el.
Asegúroche que cando me namoro, namórome de verdade,
en plan "estrelarse e desfacerse en mil anacos ao pé dun cantil".
Que?
Así que non son o único romántico da casa.
Estou encantada de que o meu historial de citas de merda
che sirva de consolo neste duro lance.
D, ti mais eu somos moi bos amigos, non?
Déixasme durmir no cuarto libre un mes.
Escóitasme queixarme dos meus problemas.
Non pasa nada. Gústame como cociñas.
Non deixes os panos sucios por todas partes e listo, si?
Á orde, capitá.
Moi ben. Veña, levántate. Vés comigo.
- O que? - Si.
Non vou coarme na cea da túa familia.
Si tal. A miña avoa adorarate.
Es educado, guapo e sabes cociñar.
Cres que son guapo?
Es todo o que ela quería que eu fose e non ten. Levanta.
Soa ben.
Dáme cinco minutos. Voume arranxar para a avoíña.
Xa, non volvas dicir "avoíña".
Sabes que che gustou.
Ola!
Mi madriña, canto te botei en falta, tía.
- Aínda falamos onte. - Non é o mesmo.
Xa o sei. Non sabes canto te boto en falta.
Que tal o Nadal con túa nai?
Ben, coma sempre.
Pedimos comida, vimos Love Actually
e quedamos durmidas no sofá.
- Soa xenial. - A verdade é que o foi.
Foi, si.
- Ola! - Ola!
- Encántame. É de aquí? - Si.
Iremos de compras? Quero estar perfecta
para a festa de Aninovo e non teño nada.
- Iremos mañá. Prometido. - Vale.
Vamos dentro, vai moito frío. Trae a bolsa.
- Non collas a pesada. - Ven.
Comín moitos croissants. Por que son mellores?
Así son literalmente todos os meus días.
Grazas.
Si.
Vivo un momento parisino.
- Certo. - Vives un momento parisino.
Non, esa non.
Bonnie e Clyde.
Listos?
Grazas.
- Que chulo! - Verdade que si?
Ei, vente. Fóra vai frío.
Tía, non podo crer que esteas vivindo aquí.
París é incrible.
Creo que fixen canto puiden co que tiñamos dispoñible.
Teño moitas ideas para o piso de Steven.
É moi bonito.
É incrible que vaias vivir con el logo da graduación.
Xa. É moi de muller adulta.
Alégrome moito por vós.
Grazas. Ten.
Estou desexando que coñezas os meus amigos.
Si, eu tamén. Son tan guapos
coma a versión latina sexy de Chalamet co que fomos onte de compras?
- Benito? - Si.
Non, el só é un amigo.
Está demasiado bo para ser só "un amigo".
Non.
Só digo que estes amoríos son parte da recuperación.
Volves ao mercado e…
A ver, non fun unha monxa.
Ti, pute!
Como se di pute?
A ver, un momento.
Seica no avión buscaches bocaladas en francés?
E se o fixen, que?
- Debo saber certas palabras… - Si.
…estando aquí. Unha é pute.
Pute. Ei, achégasme o móbil?
É Jere.
A ver, contesta.
- Queres contestar? - Trae. Si.
Trae acó.
Diga?
Ola, son eu.
Canto me alegra escoitar a túa voz.
Como estás?
Agora traballo. Está ben.
Taylor díxome que cociñas nun restaurante.
Si, pouco máis son que un axudante de camareiro.
Por algo se empeza, non?
Si.
Que tal en París?
Probei os caracois.
E?
Noxentos.
- Xa cho dixen. - Si.
Alégrame moito que chamaras. Quería…
Levaba tempo querendo dicirche o moito que o sinto…
e canto lamento o xeito en que acabou todo entre nós.
Non quero falar do pasado. Non te chamo por iso.
Logo por que chamas?
Estaba farto de ter medo a chamar,
e quero que saibas que estou ben. De verdade.
E espero que ti tamén o esteas.
Estou.
Fisher, a pausa rematou hai 90 segundos.
Seica estás ocupado. Creo que debería deixarte.
Si, eu tamén debería deixarte xa.
Feliz ano, Jeremiah.
Feliz ano, Bells.
Son todos estes amigos teus?
Eu invitei os catro que coñezo, díxenlles que invitasen coñecidos.
Vale.
Ei.
Perdón pola tardanza. Había rúas cortadas.
Estás guapísima.
Grazas. Vouche traer champaña, vale?
Ola.
Taylor, ça va?
Deixárono abaixo para ti.
Xa o collo eu. Trae.
Para ti.
Isto é de Conrad.
Conrad Fisher faiche envíos internacionais?
Estívome escribindo.
Podo abrilo? Vouno abrir.
Mandouche Sour Patch Kids. Que feito.
Mi madriña. Junior Mint? Isto mandoucho por algo.
Por iso non dás pasado páxina?
Porque Conrad Fisher che manda cartas de amor?
Non. Ven aquí.
Non son cartas de amor. Só son cartas sen máis,
e nin sequera respondín. Así que non, Conrad non pinta nada.
Moi ben. Pois que cho impide, logo?
Porque entre Benito e ti haiche moita química.
Tes medo de que che fagan dano?
Non.
Teño medo de facer dano eu.
Vale. Pois entón cal é o teu plan?
¿Nunca xamais volverás ter unha relación
porque igual lle fas dano a alguén?
Rula, iso é inevitable.
Faino o mellor que poidas,
pero debes aceptar que pode chegar a pasar.
Tes razón.
Coma sempre.
É case perfecto que ambos
contacten contigo o último día do ano.
Ben mirado, é coma se ese capítulo quedase pechado.
- A fin dunha era. - Totalmente.
Os irmáns Fisher quedaron tan atrás. É hora de algo novo.
- Volvamos aí. - Vale.
Case é medianoite.
- Deberiamos…? - Ignóraos, xa marcharán.
Que?
Hai unha fuga.
Outra vez o vertedoiro?
Non o arranxara o caseiro?
É no baño.
Merda!
E aquí tamén pinga. Estupendo.
Que carallo é isto? Unha fuga?
Si, mira.
De verdade?
Estamos medio espidos.
Solucionado.
O meu café.
Podes facer outro.
Volta a empezar.
Teño que vestirme para ir choiar, vale?
Se podes chamar o conserxe, xenial.
Quedaches sen xampú.
Deixas de usar as miñas cousas?
Típico de Clovis.
- Merda! Teño que marchar. - Agarda.
Non tes uns minutiños?
- Queda con iso. - Si?
- Por se acaso. - Déixao no baño.
Alí poderías gardar cousas.
Moi guapa.
- Mira que bufanda. - Si.
Tías, podedes seguir embalando?
Estou quedando sen nada que baixar.
Si. Perdoa, amor. Iremos detrás de ti.
De verdade que non podo crer que marches deste sitio. É perfecto.
O piso de Max é máis grande e queda máis preto do traballo.
Cando virá Benito?
Axiña.
Pediume que fose a México con el polo 80 aniversario da avoa.
E ben?
Non podo. Esa fin de semana é a graduación e volvo para a casa.
Pobre Benny. Co toliño que está por ti.
Non, xa sabe o que hai.
Sabe que nalgún momento debo volver á miña vida real.
Esta podería ser a túa vida real.
Só o direi unha vez máis para que conste:
Paréceme unha barbaridade que marches. Deberías quedar en París.
Todos contan comigo para a graduación.
E xa che dixen que Clovis xa alugou o meu cuarto.
Xa o sei. Agora escóitame.
Sería unha mágoa non aproveitar este sitio.
Queda co meu apartamento. Só é un ano de alugueiro…
Un momento, que me chama miña nai.
Fala con ela e dálle unha volta.
Vou baixar esta caixa antes de que Max me deixe.
Ola, mamá.
Ola, Beliña. Perdoa, non vira a túa chamada.
Mira, quería preguntarche… Que día chega o teu voo?
Aínda non collín o billete.
Segues pensando vir, verdade?
O certo é que Gemma me ofreceu o seu piso.
É un alugueiro dun ano.
Mira, aínda non sei se o collerei,
pero se o collo, non significa que nunca máis volverei a casa.
É que…
teño a sensación de que debo quedar.
E o teu visado?
Xa, tería que pensalo.
Pero na Sorbona hai un curso anual de psicoloxía
co que tería visado de estudante.
E unha das clientas do bar traballa na escola internacional
e di que precisan axuda co programa deportivo.
Así que creo que, se quixese, podería facelo.
Vale.
Pois vaime contando.
Que? Iso é todo? Non intentas quitarmo da cabeza ou algo?
Queres que o faga?
Non, claro que non.
Non quero. Eu…
son muy feliz aquí.
Seino, Beliña. Nótocho na voz.
Atopaches algo especial aí,
e en parte gustaríame que atopases algo especial
máis preto da casa.
Algo coma Trenton, Nova Jersey?
Que tal ao final do corredor
para lembrarche que laves a roupa?
Facíame ilusión que volveses á casa,
pero se che digo a verdade, tamén me fai ilusión que quedes.
Grazas, mamá.
Que tal estás hoxe?
Hoxe?
Deus, é día 14,
o aniversario da morte de Susannah.
Debería…
Ti estás ben?
Estou ben, Beliña. Non te tortures por isto.
Seguro que tes a sensación de estar a millóns de quilómetros.
Beck estaría encantada de que te mudases a París.
Dende o apartamendo de Gemma vese o Sagrado Corazón, coma en Sabrina.
Soa perfecto.
Escoita, teño que ir colgando, mamá.
Quérote.
Eu tamén a ti, Beliña.
Belly, que país che gustaría máis visitar?
Exipto? Italia?
Ai! Adam e eu fomos a Italia de viaxe de noivos,
e comín gelato todos os días.
Que é o gelato?
É coma o xeado, pero mellor.
Quero gelato.
Laur, e se alugamos unha casa en Italia para o verán?
Iso parece caro.
E se Adam aluga unha casa en Italia para o verán?
Podemos deixalo aquí?
Alugaremos unha casa na costa de Amalfi. Encantarache.
Podes nadar todos os días no mar.
Non quero nadar todos os días no mar.
Quero nadar aquí contigo,
e coa xente.
Que xente?
Vale, viremos aquí.
Pero algún día, cando sexas maior, igual cambias de idea.
Vas querer ver mundo.
Non, nunca quererei. Eu sei o que me gusta.
Iso é verdade. Sempre fuches unha nena coas ideas moi claras.
Belly: Espero que hoxe esteas ben.
Grazas, Belly.
Pensaba que non virías.
Non llo dixen a ninguén.
Pensaba marchar antes de que chegases.
En memoria de Susannah Beck Fisher
É incrible que pasasen cinco anos.
Esta mañá decateime de que non lembro a súa risa.
Non lembro as súas mans.
Son coma as túas.
Jere, non podo facer que me perdoes.
Non.
Pero vouno intentar, e seguirei intentándoo.
Bótote en falta.
E síntoo. Síntoo moitísimo.
En serio queres facer isto aquí?
Ben, pois farémolo.
Falemos de como roldaches todo o verán coma unha serpe,
finxindo que me axudabas coa voda, cando intentabas
arruinala e quedar con Belly.
- Non pasou así. - Es un mentireiro.
Xúroche que iso non foi así.
Eu queríaa e ti arruináchelo.
Non sabes o que é unha relación longa, o que constrúes,
o que perdes cando desaparece. Ela era o meu puto mundo.
Se tanto a querías, por que te deitaches con outra?
Porque romperamos. Sabes por que?
Porque sabía o voso do Nadal.
Admíteo, Con, queríala para ti e buscaches a maneira de collela.
Non se colle a xente, Jere.
Ela non é un puto obxecto.
E a razón pola que houbo unha voda que cancelar
foi que tiñas medo de perdela.
Como se cun anel…
puideses facela túa.
Que te fodan.
Jere, sinto non poder deixar de querela,
e tamén facerche dano, síntoo moito.
Pero ti fixeches o mesmo.
Cando viches a ocasión de facelo,
un mes despois de rompermos, fixéchelo.
Cres que iso non me fodeu? Cres que me resultou fácil?
E enténdoo porque…
queríala tanto que esqueciches a todos os demais. Igual ca min.
Nunca quixen falar do Nadal
porque sabía que se o facía, acabaríase.
Cúlpasme por querer tela comigo o maior tempo posible?
Non.
Jere, intentei deixar de querela. Intentei cumprir a miña promesa.
Que promesa?
Antes de morrer mamá,
prometinlle que intentaría coidar de ti,
que te protexería para que non te magoasen.
Xa o sei.
Fíxeno fatal.
Xa.
Si.
Eu tamén lle fixen unha promesa.
Que nada se interpoñería entre nós.
Así que cagámola os dous.
Estaría moi enfadada.
Cando cancelamos a voda, o primeiro que pensei foi:
"Vou buscar a mamá."
O seguinte foi: "Oxalá puidese falar con Connie."
Mesmo sendo culpa túa.
Necesitábate.
Aínda te necesito.
Aquí me tes.
Belly tamén che escribiu? Non che zouparei se o fixo.
Non.
Non falamos dende o pasado verán.
Escribinlle cartas.
Pero non me contesta. Igual debo pillar a indirecta.
Nunca podería competir co que hai entre vós.
Esa conexión é coma un campo de forza.
Fai o que debas.
Non esperes que o aprobe,
pero tampouco o deixes pasar.
- Vémonos, tío. - Vémonos.
Querida Belly: Onte vin a Jeremiah.
Os dous visitamos a tumba de mamá.
As cousas foron mellor cá última vez.
Non nos zoupamos.
Díxome que estades en contacto.
Creo que podo ser totalmente sincero,
porque quen sabe se les as miñas cartas.
Igual as tiraches sen abrilas, e tes todo o dereito a facelo,
pero vouche confesar algo, mesmo se non teño dereito:
sentoume fatal que Jere falase contigo.
Porén, creo que xa non me odia, e iso é algo positivo.
Perdoa, quita os zapatos na miña nova residencia, por favor.
É un costume asiático.
Na outra casa levabamos zapatos.
Xa, porque non quería que os meus pés tocasen ese chan.
E tamén porque este piso é todo meu.
Só meu.
Facemos a cama? Miña nai sempre di
que é o primeiro que debes facer cando te mudas.
Vale, pero hoxe vou durmir aquí soa.
É a primeira vez que podo facelo.
O que ti digas.
Xa que non volves para casa o mes que vén,
virás comigo a México para a festa de aniversario da avoa?
Xúroche que non che pedirei matrimonio diante de toda a familia.
Quero ensinarche onde crecín.
Miña avoa prepara os mellores chilaquiles do mundo.
- Do mundo? - Nin o imaxinas.
Están boísimos.
Vale.
Veña.
Así.
E por se non o deixei claro, penso moito en ti, Belly.
Es o único no que penso, para que quede claro.
Con cariño, Conrad.
Querido Conrad: Nunca che dei as grazas por Junior Mint.
Así que grazas.
E grazas por todas as cartas. É un detalle que penses en min.
Atopei un apartamento definitivo.
Este é o meu novo enderezo. Espero que esteas ben.
Deberías fechar as portas.
Mi madriña. Que calor. O pasado xuño non lembro esta calor.
Disque agora se está ben en Bruxelas.
É incrible que Namazy te invitase ao congreso de Bruxelas.
Son moito mellor ca ti.
Sorte para a próxima.
Que pasa? Queres auga?
Si, claro.
Así que Bruxelas, ou?
Fermosa cidade belga,
só a horiña e media en tren de París…
Sutil.
A ver a postal que enviou.
- Agnes. - Déixame vela, ho.
Como te vou axudar se non sei de que vai?
Que conste que non che pedín axuda.
Por favor, lévala na carteira?
Cala a boca.
Vale.
E ben?
Xa está? É todo canto escribiu?
Si.
Está claro que non debes ir.
En serio? Non cres…?
Idiota!
Por outra banda, se non vas, quizais o lamentes para sempre.
Se vas, tamén podes lamentalo, pero…
Suponse que isto axuda?
Non.
Doutor, apáñate.
Ben, señor Fisher.
Podemos cambiar o seu voo polo das 22:45 con destino a París.
Hai unha diferenza de 473 dólares. Desexa continuar coa nova reserva?
Si.
Grazas.
- Xa está. - Moitas grazas.
De nada. Boa viaxe.
Tes plans para o teu aniversario?
Uns amigos organízanme unha cea.
Soa agradable e íntimo.
Estás decidida?
Si.
Estou lista para algo novo este verán.
Vale.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos