W poprzednim odcinku…
Pewnie Belly odwołała.
- Ślub? - Zajmiesz się nim?
Nie jest z Conradem, więc gdzie?
Nie ma wolnych miejsc.
Naprawdę muszę tu zostać.
To niemożliwe. Przykro mi.
Dobrze słyszę, że w Paryżu?
Czy popełniłam ogromny błąd?
Kup bilet na powrót.
Dobrze.
Nie dzwoniła.
Nie dam ci cierpieć w samotności.
Nie matkuj mi.
- Co ty odwalasz? - Próbuję pomóc.
To nie twój problem do rozwiązania.
Problem to ty.
To moja dziewczyna Max. Moi przyjaciele Celine i Benito.
- Cześć. - Zaraz wracam.
Znalazłaś plecak, poturbowałaś typa.
Wykombinujesz, jak zahaczyć się w Paryżu.
Jesteś warta tego trudu.
Oboje jesteśmy.
Siedziałeś tu na darmo.
Więc wypierdalaj do Kalifornii i nigdy nie wracaj.
Nigdy mi nie wybaczy, więc poddaję się.
Lub dajesz mu oddech.
Czasem tylko tyle można.
Ślub był złym pomysłem.
Ale po co kończyć związek?
Nie jestem tą samą osobą.
Więc co?
Chyba tu zostanę.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Udanego dziękczynienia.
Chciałabym być z wami, mamo.
Mam tyle na głowie z nową pracą i mieszkaniem.
Muszę zacząć robić farsz.
Gotuję dla współlokatorów. Kocham cię. Pa.
Cześć, Romain.
Co to za syf?
Nie znalazłam farszu do mikrofali.
Robię go sama.
Jak się mówi „farsz”?
„Wsad do fotela”. Od zera.
Nie mam czasu, spóźnię się.
Możesz wolniej?
Muszę lecieć.
Znów nie ma ciepłej wody.
Dzwoń do właściciela, palancie!
Ty dzwoń. Jestem spóźniony.
Gnojek.
Bonjour, Manon.
Dzień dobry, Isabel.
Co tak śmierdzi?
Jak zepsuta ryba.
Jedliście już farsz?
Tradycyjne danie na Święto Dziękczynienia.
Chcę nim poczęstować ludzi w pracy.
Zostawić wam trochę? Spróbujecie?
Miło z twojej strony, ale nie, dzięki.
Spoko.
Co ta wariatka wyrabia z chlebem?
Tą potrawą świętują rocznicę ludobójstwa.
Kawka. Super.
Wybacz.
Żaden problem.
To dobrze.
Nie wiem, co to znaczy.
Kilka miesięcy temu na myśl o studiach w Paryżu
jednocześnie się cieszyłam i martwiłam,
że po raz pierwszy w życiu
będę robić coś sama.
Miałam okazję, żeby się sprawdzić.
Dowiedzieć się, na co mnie stać.
Po trzech miesiącach okazuje się,
że jestem słaba i tęsknię za domem.
I kiepsko znam francuski.
Zanim coś powiem po francusku, ćwiczę to w głowie.
Bułeczkę z czekoladą poproszę.
Ile bym nie ćwiczyła…
Coś jeszcze?
…babka zawsze odpowiada po angielsku.
To wszystko.
Studiuję online.
Isabel, popcorn.
Pracuję jednocześnie.
W Paryżu pracuję na czarno,
więc mam gównianą pracę.
A nawet dwie.
Przyzwyczaiłam się do tęsknoty za domem.
Jest jak tępy ból, który nie mija.
Ten drink jest z wódką, nie z ginem.
French 76 robi się z wódką.
To jest gin.
Wódka.
Czasem czuję to w kościach.
Nagłą tęsknotę za domem.
Nie spróbowaliście jeszcze farszu.
I za znajomymi.
Zapomnieliśmy.
Teraz macie świetną okazję.
Max, też chodź.
- Chcecie? - Nie, dzięki.
Przestałam jeść gluten.
Od kiedy?
Mój chłopak zrobił go w zeszłym roku i wyszło świetne.
Zobaczmy.
Niezłe.
Zeszły rok był niezły.
Zaraz będą siadać do stołu.
U ciebie?
W tym roku świętują osobno.
Brat organizuje święta z moją przyjaciółką i eksem.
Co takiego?
Jezu, jak tęsknię za domem.
I czuję się samotna.
Cholera, wielkie dzięki.
No co ty. Wiesz, o co chodzi.
A gdybyś poleciała na trochę do domu?
Nie, bo wróciłabym z pustymi rękami.
Wciąż rozkminiam życie.
Nie chcesz chociaż spędzić świąt z rodziną?
Chcę, ale w tym właśnie problem.
Mam jeszcze sporo do zobaczenia i nauczenia się.
Jeśli polecę do domu, nie zmuszę się do powrotu.
Jest problem z toaletą.
Powiedz, że ten jest nowy.
- OK. - Odwagi.
Dzięki.
Taylor zadzwoń, jak dotrzesz do domu
Dopiero wróciłam z roboty. Mogę teraz?
tak!
- Cześć! - Hej!
Wesołych świąt.
Nawzajem, Belly.
Udało ci się przekonać mojego brata,
żeby nie smażył indyka na głębokim tłuszczu?
Tak, dzięki Bogu.
Jere upiecze go na ruszcie jak na filmiku z TikToka.
Super.
Kochana, jesteś?
Wszystko gra?
Mnie tu nie ma.
Halo?
Co u niego?
U niego?
Właściwie bez zmian.
Przepraszam, czaję,
że jest ciężko i dziwnie.
Halo, Belly?
Dostałaś placki od mojej mamy?
Tak, trzy. Schowałam jeden, żeby go wszamać, jak ludzie wyjdą.
Dobra, niunia.
Mamy pięć minut.
Zdejmij bluzkę, zostaw spódnicę. Dawaj.
Jezu, Steven!
- Belly? - Tak, kołku.
Rozmawiam z twoją siostrą.
Przepraszam, nie wiedziałem…
Schodzą się do nas znajomi na święta.
Wiem. Możesz się ubrać, do licha?
Mam traumę.
Ubieraj się i spadaj w podskokach.
Chodźmy do mnie.
Ale się nawaliłem!
Dobry wieczór.
Jak tam twoje stado współlokatorów i pierdylion gównianych prac?
Prace nie są takie gówniane,
a współlokatorzy są w porządku.
- Mówiłaś, że cię nienawidzą. - Nie.
Dziś rano piliśmy razem kawkę.
Obiecaj, że przylecisz na Boże Narodzenie.
- No… - Nie tęsknisz za nami?
Jasne, że tak, ale tak sobie myślę…
że możesz przylecieć do Paryża na sylwka.
Współlokatorów nie będzie, zrobimy imprezę.
Lucinda oddała mi już połowę kasy.
Więc tak!
- Nakręciłaś mnie, jędzo! - OK!
- O Boże. - Muszę lecieć.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Pozdrów Jeremiah ode mnie.
Pewnie.
Dobra.
- Pa. - Cześć.
Brett, zdejmij buty.
Cześć, Brett.
Jesteś fiutem.
To nie tak…
- Jere. - Zostań. Proszę.
Z nami koniec.
Serio?
Pogadajmy. Wejdź, zjesz coś.
To nie tak, jak myślisz.
Wychodzę. Dupek.
Musi się serio ogarnąć.
Dokąd ona poszła?
Pewnie po płaszcz.
Przestań zarywać ziomków z mojej pracy.
I moje koleżanki.
Przepracuj swoje uczucia i emocje.
- Ale nie z naszymi znajomymi. - Wiesz co?
Odpadło nam dwoje z kolacji dla przyjaciół.
Nie sraj tam, gdzie jemy.
Co u Belly?
Żyje niczym prawdziwa Francuzka.
I zaprosiła mnie do Paryża.
- Co? - Na ferie zimowe.
- Musisz polecieć. - Wiadomka.
Pozdrawia cię.
Razi mnie, że tak szybko się zgodziłaś.
- Zostawisz mnie tak szybko? - Chwila.
- Przestań… - Obłęd.
Idźcie z tym mizianiem gdzie indziej.
Jestem u siebie.
Waletowanie polega na tym,
że w końcu trzeba się wynieść.
Nie możesz stale unikać uczelni.
No nie.
Belly tam nawet nie ma.
Jakiej Belly?
Wesołego! Mam nadzieję, że wszystko gra.
Tay, użyłaś miksera ręcznego
czy praski, jak prosiłem?
Miksera, żeby było szybciej.
- Serio? - Zrobiłam swoje.
Nie, bo purée teraz się klei.
To ty sobie ubzdurałeś wykwintną kolację.
Ja chciałam zamówić tajską szamę,
więc nie wściekaj się za pomoc. No absurd!
Dzwonek do drzwi. Lecę.
Chciałem użyć praski.
- Nie miksera, OK? - Nie proś więcej o pomoc.
- Siemka. - Cześć.
Dostałaś e-maila o gierce?
Patrz, na kogo wpadłam na dole. Na naszego szefa.
Niespodzianka. Przyniosłem szampana.
Git. Dziękuję.
- Co, do chuja? - Nie wiem.
Zdejmiesz buty? Sorki.
Jasne. Pomogę ci.
Witaj, Jeremiah.
Tato, co ty tu robisz?
Nie pojechałeś do rodziców Kayleigh?
Nic nie mów. Ona tam, ja tu.
Dobry wieczór.
Wesołego dziękczynienia.
Przyniosłem szampana.
Z mojego ślubu.
Co mam z nim zrobić? Wyrzucić?
Ziomek, ten farsz to czad. Brukselka – czad, indyk – czad.
Przeszedłeś sam siebie.
- Czad. - Zrobiłeś wszystko?
Tak. Steven i Taylor pomogli mi z purée.
Nie ma za co.
Purée to nie czad.
Możesz stąd wyjść.
Świetne purée. Człowiek jest nikim bez dobrego zespołu.
Jak ci moi dwaj porucznicy.
- Mądrzy, ambitni, lojalni. - Właśnie.
Tego nie da się wyuczyć.
Pijesz do tego, że zrezygnowałem z pracy u ciebie?
Wróciły dobre czasy.
Nie mam problemu z tym, że chcesz dokończyć studia.
Kończysz szkołę?
Nie wiedziałem, że chodzisz na coś teraz.
Owszem, chodzę.
Uczy się online.
I nie wpadniesz do siedziby bractwa? Serce mi krwawi.
Dupek.
Zabawne. Myślałem, że Jeremiah tam mieszka.
Cholera.
Chodziło mi o to…
Pozwól na słówko.
OK.
Dzięki, stary.
Krytykujesz purée i rozpieprzasz kolację.
Skąd miałem wiedzieć?
Staję na rzęsach, żeby nie robić ci wyrzutów.
Tym razem przesadziłeś!
Tato, ciszej, proszę.
Czy możemy…
Więc okłamujesz mnie od miesięcy!
Tak. Dziwisz się?
Słucham?
Gdy miałem wychodzić dodatkowy semestr,
potraktowałeś mnie jak skończonego kretyna.
Gdy odwołałem ślub,
założyłeś, że coś skopałem, bo taki już jestem.
Tak nie mówiłem.
Nie mnie prosto w twarz.
I że zrujnowałem sobie historię kredytową,
bo zrezygnowałem z mieszkania,
w którym miałem mieszkać z żoną.
Dlatego skłamałem, że chodzę na studia.
No powiedz, jaki ze mnie gamoń.
I że wyrzucasz kasę w błoto na takiego nieudacznika.
A tak nie jest?
Nie zawsze chodzi o pieniądze.
Masz rację.
Więc wyeliminujmy je.
- Że co? - Zakręcam kurek z kasą.
Naucz się radzić sobie samemu,
bez zabezpieczenia.
Żartujesz sobie?
Nie chodzi mi o kasę…
Skoro odciąłeś mnie od kasy,
nie muszę słuchać tego pieprzenia.
Praktycznie nazwał mnie darmozjadem. Kiedy się odczepi?
Nie masz pracy.
Rzuciłeś studia.
I nie płacisz czynszu.
Szczerze? Praca dobrze by ci zrobiła.
Wprowadziła porządek.
Tymi słowami mnie wywalasz?
- Tak. - Nie.
Tak.
Dobra. Zatrzymam się u Denise.
Że co?
Wpadłaś, łajzo.
Gotuje podczas lunatykowania.
Wcale nie.
- Bzdura. - Wstaje.
Gotuje w środku nocy.
- Strasznie się tłucze. - Jezu.
W bokserkach, co jest plusem.
Że co?
Trochę się ze mną pomęczysz,
ale zgódź się. Nie mam dokąd pójść.
Dobra, możesz zostać na tydzień.
- Tylko jeden? - Tak.
- Na pewno nie… - Nie.
OK. Pomożesz mi się spakować?
Nie jestem twoją matką.
Dobra. Proszę?
Boże, już się za to nienawidzę.
Pieprzcie się oboje.
- Dzięki. - Proszę.
- Miłego. - Boże.
Spróbuj.
Mało słone.
Cały dzień mam zgagę.
Zabrałaś stąd lek na zgagę?
Nie. Stoi w szafce.
Nie widzę. Chyba jednak zabrałaś.
Przesuń się.
A nie mówiłam?
Dziękuję.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Ode mnie też.
Nawzajem.
- Co? - Dostałem twojego SMS-a o świętach.
Dzwonię, żeby zapytać,
czy Jere nie będzie zły, jeśli przyjadę.
Rozmawiałaś z nim?
Nie.
Steven mówił, że Jere nie ma z tym problemu.
A Belly?
Powiedziała mi rano, że święta spędzi w Paryżu.
Mówiła, do kiedy tam zostaje?
Nie. Mam jej wysłać ubrania na zimę,
więc pewnie chwilę tam posiedzi.
Czyli musi jej się tam dobrze układać. Super.
Tak sobie myślałem…
czy może się do niej nie odezwać?
Myślisz, że chciałaby?
Nie wiem. Nie mogę mówić w jej imieniu.
No tak.
Jeśli chcesz wiedzieć, czy jest gotowa,
musisz sam się o tym przekonać.
Rany. Jakbym słyszał mojego terapeutę.
Ciągle gada, żebym radził sobie lepiej w chwilach niepewności.
I przestał wszystko kontrolować.
I co mu odpowiadasz?
Żeby się walił. Niepewność ssie.
Masz rację.
Wiem. On też ma.
Przyjedziesz więc na święta?
Oczywiście.
- Podgrzać sos? - Nie wiem, John.
Nie zajmuję ci już czasu.
Miłego wieczoru.
Nawzajem.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
Droga Belly!
Nie wiem, czy powinienem do ciebie pisać.
Czy mi wolno.
Jeśli nie, to daj znać. Zrozumiem to.
Powinienem uczyć się o układzie krążenia,
ale wolę pisać list do ciebie.
Czasem wyobrażam sobie, jak ci się tam żyje.
Chwila! To niesprawiedliwe!
Pewnie przesiadujesz w kawiarni przy filiżance…
Co pijasz w Paryżu?
Przecukrzoną kawę z mlekiem
i obrzydliwie słodkimi ciastkami?
A może żelki Sour Patch Kids?
Można je dostać w Paryżu?
Jeśli tak, na pewno je znalazłaś.
Może rzuciłaś już niezdrowe jedzenie.
Pewnie żyjesz tam inaczej.
Założę się, że w święta Paryż wygląda pięknie.
Podobno zostajesz na Boże Narodzenie.
Pewnie jesteś tam szczęśliwa.
Lubię sobie to wyobrażać.
Wesołych świąt, Belly.
Mam nadzieję, że Paryż jest taki, jak marzyłaś.
Conrad.
Na pewno nie chcesz, żeby ci pomóc zamknąć lokal?
Nie trzeba. Widziałam setki razy, jak to robisz.
No dobra.
Leć do rodziny.
Jaram się, że spędzę Wigilię sama.
Mam nawet plan.
No to wesołych świąt.
Cześć.
Wesołych świąt!
Cześć.
Hej.
- Cześć. - Hej.
Co tu robisz?
Nawzajem, Feliz Navidad.
Feliz Navidad.
Co robisz?
Nie jesteście otwarci? Który bar zamyka się w Wigilię?
Miałeś jechać do znajomych w Londynie.
Kolej strajkuje.
Utknąłem w tym mroźnym mieście, a moja przyjaciółka, Isabel,
zostawia mnie na lodzie.
Wybacz. Wchodź.
Ogrzej się.
Wina?
Pewnie.
Więc tak spędzasz święta?
Mam kominek, winko
i wielkie pudełko czekoladek od Celine.
No co?
Nic, po prostu brzmi mało ciekawie.
No dobrze. Jaki ty masz rewelacyjny plan,
oprócz snucia się po zamkniętym barze?
Ulice są dziś puste. Urzeka mnie piękno tej pustki.
No co?
Gadasz jak pretensjonalny artysta.
Będziesz wałęsać się po ulicach i recytować Baudelaire’a?
Nie, raczej Nerudę.
Tego poetę?
Tak, kochana.
Mogę dziś napisać najsmutniejsze wersy.
Kochałem ją,
a czasami ona mnie też.
Robi wrażenie. Znasz resztę?
Nie.
Żeby zaimponować Amerykankom, wystarczy kilka wersów.
Chodź ze mną.
Nie, tu jest ciepło.
Może o to zagramy?
Jeśli wygram, pójdziesz ze mną.
Jeśli ty wygrasz, zostaniesz sama z winem
i pudłem czekoladek.
Stoi.
Nie! Podwójna albo nic.
- Podwójna albo nic. - Gadałeś tak dwie tury temu!
Ssiesz, a ja wygrałam.
Wcale nie. To ty jesteś dobra.
Dobra.
Ubieraj się.
Serio mnie wywalasz?
Nie, idę z tobą.
Dobra.
Co ty robisz?
Jadę na Place des Vosges.
Czego mam się trzymać?
Mnie.
Brzmi niebezpiecznie.
Tylko jeśli spadniesz, więc tego nie rób.
Po takiej ilości wina? Nie, dzięki.
Dobra. Możemy iść pieszo.
Jakie „pieszo”?
Ulice są puste, już nie śnieży.
Naucz mnie prowadzić.
Dobrze.
Gotowa?
Prościzna.
Przepraszam. Złap się mocno.
Mamo, umieram z głodu! Kiedy jemy?
Czekamy na Jeremiah.
Kończy zmianę w restauracji.
Connie, zniosłeś z góry ozdoby?
Nie. Zaraz to zrobię.
- Dzięki. - Luz.
Chore, że tata odciął Jeremiah od kasy.
No.
Ale chyba jakoś sobie radzi?
No.
Czy wszyscy mnie nienawidzą?
Ty też? Co jest?
Nie chcę o tym gadać teraz.
Dobrze. Przepraszam.
Nikt cię nie nienawidzi.
Nikt oprócz Jere’a. Ja nic do ciebie nie mam.
Nie wiem, jak z tobą rozmawiać,
bo ty i Jere się nie dogadujecie.
Kapuję.
Dobrze, że ma ciebie. Tęsknię za tobą.
I za Jere'em.
Za dawnymi czasami,
kiedy we trzech wywijaliśmy numery.
Odkąd dostał tę pracę, czuje się lepiej.
Taylor też tak mówiła.
- Taylor? - Tak.
To obłęd, że wciąż gadacie.
Dziwnym zrządzeniem losu
tylko Taylor Jewel mi odpisuje.
No.
Denerwujesz się?
Na myśl o spotkaniu z nim.
Niech zgadnę. Masz w telefonie listę notatek.
Co w tym złego?
Co, do chuja?
Co jest?
Nic takiego. To tylko praca. Ogarnę to.
Wszystko się ułoży.
Jesteście braćmi, dogadacie się.
Dzięki.
Ogarniaj robotę, ja lecę po ozdoby.
Dobra.
- Cześć… - Mówi Denise Russo.
Zostaw wiadomość.
Cześć, Denise. Oddzwoń, proszę.
Coś się odjebało.
Dostałem maila od Dunster Capital,
że obcinają nam fundusze. Nie rozumiem czemu.
Oddzwoń, jak będziesz mogła.
Wszystko gra?
Tak. Dzwoniłem do mojej Taylor.
Już myślałem, że skomlesz, bo mój kumpel z Dunstera
obciął kasę na tę waszą firmę z Denise.
Nie. Że co?
Ależ proszę, dalej mi kłam w żywe oczy.
Czy to…
To znaczy, że mnie zwalniasz?
Nie. Jestem pod wrażeniem, że masz jaja.
Nie ja. To Denise ma jaja.
Nic dziwnego.
Widzimy się w pracy 2 stycznia. Nie mam żalu.
Jasne.
Właściwie to…
odchodzę.
Słucham?
Jesteś tego pewien?
Tak.
Nie miej żalu.
Dobra, pora obrać ziemniaki.
Jeremiah przyjechał!
- Chodźcie do stołu. - Już!
Cześć, młody.
Chociaż włącz ogrzewanie. Zimno tu.
Myślałem, że dam radę.
Wszystko dobrze.
Nie.
Nie mogę tam wejść, bo będę myśleć o nich.
Zniszczyli mi ten dom.
On będzie spędzać święta z rodziną, a ja…
Straciłem wszystkich.
Nie wszystkich.
Też jesteśmy twoją rodziną. Możesz na mnie liczyć.
Wybacz, że zachowałem się jak fiut.
Już dobrze. Wiem, że cierpiałeś.
Nadal cierpię.
To ona zawsze podnosiła mnie na duchu.
Chce, żebyś się do niej odezwał.
Nie jestem na to gotowy.
Ani na wejście do domu.
Rozumiem.
Twój tata będzie niepocieszony.
Chętnie posłuchałby o tym, że jego niewydarzony syn sieka cebulę.
Dajesz sobie radę sam. Na pewno jest z tego dumny.
Co tak pachnie?
Zrobiłem pieczoną marchewkę z pastą gochujang.
Nie gadaj.
Tak.
Halmoni powiedziałaby, że w końcu mamy jakieś dobre jedzenie.
Weź marchewkę i prezenty.
Nie jestem gotowy.
Dobrze.
Napisz, jak będziesz w domu.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jedź ostrożnie.
Nie wejdzie?
Nikogo więcej nie będzie.
Zapraszam do stołu.
- Co tu robisz? - A ty?
Zapomniałam prezentów dla siostrzeńców. Będzie afera,
jeśli ich nie przywiozę.
Włożyłeś swoje smutne portki. Co jest?
- Nie chcę o tym gadać. - OK.
Też nie mam powodów do świętowania.
Twój tata dowiedział się o mojej i Stevena firmie
i akurat w dzień Narodzenia Pańskiego puścił wszystko z dymem.
Boże Narodzenie jest jutro.
Która jest teraz w Betlejem?
Dobra.
Przepraszam za ojca palanta.
Luz. Wszystko się ułoży, bo jestem bystra laska.
Powiesz mi, co się stało?
Co tym razem odwalił twój brat?
Nie powinnaś wracać do rodzinki?
Mam chwilę. Suń się.
- No już. - OK.
Co się stało?
Nawet nie wszedłem do domu.
Siedziałem w aucie na podjeździe.
Pewnie jedzą teraz kolację i biadolą,
że nie mogłem spojrzeć im w oczy.
Myślałem, że dam radę się z nim spotkać,
ale sprawia, że czuję się, jakbym znów miał 17 lat,
gdy Belly mnie rzuciła.
Muszę poukładać sobie życie bez niej…
Pozbierasz się w swoim tempie.
Rozstanie jest jak zgon.
Dziękuję. Jesteś jedyną, która mi tak powiedziała.
To pojebane, ale czuję…
że utrata Belly bolała mnie bardziej niż śmierć mamy,
bo mamy faktycznie już nie ma.
- Tak. - Belly zniknęła z mojego życia.
Ale wciąż gdzieś tam jest.
Musisz przeżyć po tym żałobę.
Ale jak?
Pogódź się z tym.
Wybacz sobie, jej i Conradowi.
Wybacz tym, którzy cię skrzywdzili, ale nie dlatego,
że na to zasługują.
Zrób to, bo im dłużej zwlekasz, tym bardziej to tobą rządzi.
Walić ludzi, którzy tobą rządzą.
Co?
Nie wiem. Jestem zaskoczony.
Myślałeś, że nikt mi nie złamał serca?
- Tak. - Boże.
Kiedy nie wyszło wam ze Stevenem,
nawet cię to nie ruszyło.
To dlatego…
że specjalnie mi się nie podobał.
Nie wiem.
Myślałam, że jest uroczym śmieszkiem
i że może coś z tego będzie.
Ale się nie zakochałam.
Gdy się zakochuję, to na zabój.
Tak, że serce mogłoby mi się rozsypać na milion kawałków.
No co?
Więc też jesteś pojebaną romantyczką?
Tak się cieszę, że moje gówniane wybory miłosne
przynoszą ci ukojenie.
Faktycznie się zaprzyjaźniliśmy.
Użyczasz mi drugiej sypialni od miesiąca.
Słuchasz mojego biadolenia o problemach.
Luz. Dobrze gotujesz.
Przestań rozwalać wszędzie chusteczki i będzie dobrze.
Tak jest, kapitanie.
Wstawaj, idziesz ze mną.
- Słucham? - No.
Nie wbiję się na święta do twojej rodziny.
Idziesz. Babcia będzie zachwycona.
Jesteś miły, ładny i gotujesz.
Powiedziałaś: „ładny”?
Uosabiasz to, czego ja nie mogę jej dać. Wstawaj.
Dobra.
Daj mi pięć minut. Wyszykuję się dla babulki.
Nigdy więcej tak nie mów.
Spodobało ci się.
Cześć!
Hej!
Tak za tobą tęskniłam, zołzo.
- Gadałyśmy wczoraj. - To nie to samo.
Wiem! Tak się za tobą stęskniłam.
Jak minęły święta u mamy?
Dobrze, jak zwykle.
Była chińszczyzna i To właśnie miłość,
a potem kimanie na kanapie.
- Brzmi świetnie. - I tak było.
Serio.
- Cześć. - Hej.
- Fajny. Kupiłaś go tu? - Tak.
Kiedy idziemy na zakupy? Nie mam nic.
Potrzebuję idealnej stylówki na sylwka.
- Obiecuję, że pójdziemy jutro. - Dobrze.
Wejdźmy, bo jest zimno. Daj torbę.
- Nie bierz tej ciężkiej. - OK.
Jadłam już croissanty. Czemu te są lepsze?
Tak wygląda mój każdy dzień.
Dziękuję.
Dobra.
Czuję się jak paryżanka.
- No tak. - Bo jesteś w Paryżu.
Nie, nie ta.
Jak Bonnie i Clyde.
Gotowi?
Dziękuję.
- Ale fajnie! - Co nie?
Wejdź, bo jest zimno.
Nie mogę uwierzyć, że tu mieszkasz.
Paryż jest obłędny.
Lepiej już nie urządzę z tego, co mamy.
Pokażę ci, co planuję do mieszkania Stevena.
Będzie ładnie.
Niemożliwe, że zamieszkacie razem po studiach.
No. Dorosłe życie pełną mordą.
Bardzo się cieszę.
Dziękuję.
W końcu poznasz resztę moich znajomych.
Też się cieszę. Wszyscy są równie sexy,
co ten latynoski Chalamet, który był z nami na zakupach?
- Benito? - Tak.
To tylko przyjaciel.
Za dobre ciacho, żeby nic z tego nie było.
No co ty.
Seks z innymi po rozstaniu zasklepia rany.
Wychodzisz do ludzi i…
Nie żyję tu jak zakonnica.
Ty pute!
Jak to się wymawia?
Moment.
Wkuwałaś francuskie słówka w samolocie?
A nawet jeśli?
- Parę słówek muszę znać. - No.
Żeby się dogadać. Pute też.
Pute. Odbierzesz?
Dzwoni Jere.
Odbierz.
- Chcesz odebrać? - Daj. Tak.
Daj go.
Halo?
Cześć, to ja.
Miło cię słyszeć.
Jak się masz?
Pracuję. Jest dobrze.
Taylor mówiła, że gotujesz w restauracji.
Mam zaszczyt być pomocnikiem kelnera.
Od czegoś trzeba zacząć.
Tak.
Jak tam Paryż?
Próbowałam ślimaków.
I jak?
Były straszne.
- A nie mówiłam? - No tak.
Cieszę się, że dzwonisz.
Chcę ci powiedzieć, że bardzo cię przepraszam…
Żałuję, że nasz związek tak się zakończył.
Nie dzwonię po to, żeby rozmawiać o przeszłości.
Więc po co?
Miałem dość strachu przed rozmową z tobą.
Chcę ci powiedzieć, że u mnie wszystko dobrze.
Mam nadzieję, że u ciebie też.
Tak.
Przerwa skończyła się półtorej minuty temu.
Masz tam sporo pracy. Chyba pora się pożegnać.
Chyba faktycznie tak.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Nawzajem, Belly.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
Masz aż tylu znajomych?
Poprosiłam swoją czwórkę znajomych, żeby wpadli z masą ludzi.
Spoko.
Wybacz spóźnienie. Pół miasta zamknięte.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję. Przyniosę ci szampana.
Cześć.
Taylor, ça va?
Na dole była paczka dla ciebie.
Daj.
Dla ciebie.
To od Conrada.
Wysłał ci paczkę z troski za granicę?
Pisze też listy.
Mogę otworzyć? Otwieram.
Kupił ci żelki Sour Patch Kids. Urocze.
Przysłał ci Miętusa? Grubo.
Dlatego tkwisz w miejscu?
Przez listy miłosne Conrada?
Nie. Chodź na bok.
To nie listy miłosne. Zwykłe zapiski o niczym.
Nawet mu nie odpisałam, więc Conrad to nie problem.
Więc co nim jest?
Iskrzy między tobą a Benitem.
Boisz się, że ktoś cię skrzywdzi?
Nie.
Boję się, że ja kogoś skrzywdzę.
Więc co zamierzasz?
Nigdy już nie zbliżysz się do nikogo,
żeby go nie skrzywdzić?
To nieuniknione.
Staraj się do woli,
ale pogódź się z tym, że możesz kogoś skrzywdzić.
Masz rację.
Jak zawsze.
Dobrze, że obaj uaktywnili się
akurat w ostatni dzień roku.
Można powiedzieć, że tamten rozdział się zamknął.
- Koniec pewnej epoki. - Jasne.
Bracia Fisher wyszli z mody. Kup sobie nową torebkę.
- Chodźmy. - OK.
Już prawie północ.
- Może… - Zignoruj ich i sobie pójdą.
Czego?
Coś przecieka.
Ze zlewu w kuchni?
Właściciel miał to naprawić.
Nie, w łazience.
Szlag!
Tutaj też. Cudownie.
Co to ma znaczyć? Leje się?
No, patrz.
Serio?
Jesteśmy półnadzy!
Po problemie.
Moja kawa!
Zaparz sobie nowej.
Znowu się zaczyna.
Muszę się przygotować do pracy.
Zadzwonisz do dozorcy?
Uzupełnij szampon.
Przestań podbierać moje rzeczy.
Typowy Clovis.
- Szlag! Muszę lecieć. - Czekaj.
Nie masz paru minut?
- Weź. - Na pewno?
- Przyda się. - W łazience.
Możesz tu trzymać rzeczy.
Uroczo.
- Chwila na szal. - No.
Możecie pakować?
Nie mam już czego znosić na dół.
Sorry, kochana. Już nadrabiamy.
Jak możesz się stąd wyprowadzać? To idealne mieszkanie.
Max jest większe i bliżej pracy.
Kiedy przyjedzie Benito?
Niedługo.
Zaprosił mnie do Meksyku na 80. urodziny swojej babci.
Polecisz?
Nie mogę. Mam zakończenie studiów, a potem wracam do domu.
Biedny Benny. Jest tobą oczarowany.
Nie. Nie taką mieliśmy umowę.
Wie, że kiedyś wrócę do mojego prawdziwego życia.
To może być twoje życie.
Powiem to jeszcze raz…
Szalony pomysł z tym wyjazdem. Zostań w Paryżu.
Oczekują mnie na rozdaniu dyplomów.
Clovis już komuś wynajął mój pokój.
Wiem, ale mam pomysł.
Szkoda byłoby, gdyby to mieszkanie się zmarnowało.
Powinnaś je wynająć. Umowa jest na rok.
Czekaj, dzwoni mama.
Odbierz. I przemyśl to.
Zniosę to, zanim Max mnie rzuci.
Cześć, mamo.
Cześć, Żelku. Nie słyszałam, jak dzwoniłaś.
Miałam cię pytać, kiedy masz lot powrotny.
Jeszcze nie zarezerwowałam biletu.
Ale nadal przylatujesz?
Gemma zaproponowała mi swoje mieszkanie.
Umowa wynajmu na rok.
Jeszcze nie wiem, czy je chcę.
Ale jeśli zostanę, to jeszcze kiedyś przylecę do domu.
Wiesz…
mam tu jeszcze coś do zrobienia.
A co z wizą?
Musiałabym coś wykombinować.
Na Sorbonie jest roczna podyplomówka z psychologii.
Dzięki niej miałabym wizę.
Bywalczyni baru pracuje w szkole międzynarodowej.
Mówiła, że szukają kogoś do programu sportowego.
Jeśli zechcę, to mogę zostać.
Dobrze.
Informuj mnie na bieżąco.
Nie chcesz wybić mi tego z głowy?
Mam ci ględzić?
Nie.
Nie ględź.
Jestem tu bardzo szczęśliwa.
Wiem. Słyszę to po twoim głosie.
Znalazłaś tam coś wyjątkowego.
Część mnie wolałaby, żebyś znalazła coś takiego
bliżej domu.
Na przykład w Trenton, w New Jersey?
Albo na końcu korytarza,
żebym ci gadała o praniu staników.
Cieszyłam się na twój powrót,
ale też będę się cieszyć, jeśli zostaniesz.
Dziękuję, mamo.
Jak się dziś trzymasz?
Dzisiaj?
O Jezu, dziś czternasty.
Rocznica śmierci Susannah.
Zapomniałam, żeby…
Jak się czujesz?
Dobrze. Nie zadręczaj się tym.
Jesteś myślami miliony kilometrów od domu.
Beck cieszyłaby się z twojej przeprowadzki do Paryża.
Z mieszkania Gemmy widać Sacré-Cœur. Jak w Sabrinie.
Jak cudownie.
Dobrze. Mamo, muszę już kończyć.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Do którego kraju chciałabyś pojechać najbardziej?
Egiptu? Włoch?
Jezu, spędziliśmy z Adamem miesiąc miodowy we Włoszech.
Jedliśmy gelato codziennie.
Co to jest gelato?
Takie lepsze lody.
Też je chcę.
Może w następne lato wynajmiemy dom we Włoszech?
Brzmi drogo.
A jeśli Adam nam go wynajmie?
Ale zostawimy go tutaj?
Wynajmiemy dom na Wybrzeżu Amalfitańskim. Spodoba ci się.
Będziesz pływać w morzu codziennie.
Nie chcę.
Chcę pływać tu z tobą.
I innymi.
Mówisz?
Dobrze, przyjedziemy tutaj,
ale gdy będziesz starsza, zmienisz zdanie.
Może zechcesz zobaczyć świat.
Nigdy. Wiem, co lubię.
Racja. Zawsze wiesz, co ci w sercu gra.
Belly Trzymaj się tam.
Dzięki, Belly.
Nie wiedziałem, że będziesz.
Nikomu nie powiedziałem. Sorry.
Myślałem, że się rozminiemy.
NA ZAWSZE W NASZEJ PAMIĘCI
Nie wierzę, że minęło już pięć lat.
Dotarło do mnie, że nie pamiętam jej śmiechu.
Ja nie pamiętam jej dłoni.
Miała takie jak ty.
Nie wymuszę od ciebie przebaczenia.
Nie.
Ale stale będę próbował do ciebie dotrzeć,
bo tęsknię za tobą.
I jest mi strasznie przykro.
Serio mam ci wygarnąć tu?
Niech ci będzie.
Byłeś przebiegły jak wąż i udawałeś przez całe lato,
że pomagasz z weselem, a tak naprawdę próbowałeś
nas rozdzielić i mi ją zabrać.
- To nie tak. - Ale pieprzysz.
Przysięgam, że to nie tak.
Kochałem ją, a ty to zepsułeś.
Nie wiesz, jak to jest być z kimś tak długo.
I jak taka strata boli. Ona była moim światem, do cholery.
Tak ją kochałeś, ale przespałeś się z inną.
Zerwaliśmy wtedy. Wiesz dlaczego?
Bo dowiedziałem się o waszym spotkaniu w święta.
Przyznaj, że kombinowałeś, jak mi ją odebrać.
Nikogo nie można odebrać.
Ona nie jest rzeczą.
Do ślubu nie doszło tylko dlatego,
że bałeś się ją stracić.
Obrączka nie sprawi…
że ktoś będzie z tobą.
Pierdol się.
Przepraszam, że nie mogłem przestać jej kochać.
Przykro mi, że cię to rani.
Sam wiesz, jak to jest.
Miałeś okazję z nią być
miesiąc po naszym zerwaniu i z niej skorzystałeś.
Myślisz, że mnie to nie rozjebało? Było mi łatwo?
Rozumiem cię.
Tak mocno ją kochałeś, że zapomniałeś o innych. Ja też.
Przemilczałem temat świąt,
bo gdybym go poruszył, byłby koniec.
Dziwisz się, że chciałem z nią być jak najdłużej?
Nie.
Próbowałem przestać ją kochać i dotrzymać obietnicy.
Jakiej obietnicy?
Zanim mama zmarła,
obiecałem jej, że będę się o ciebie troszczył
i chronił przed krzywdami.
Wiem…
Przesrana robota.
Właśnie…
Tak.
Też jej coś obiecałem.
Że nic nie stanie między nami.
Więc obaj nawaliliśmy.
Byłaby wściekła.
Kiedy odwołaliśmy ślub, odruchowo chciałem
pogadać z mamą.
Potem chciałem pogadać z tobą,
chociaż to była twoja wina.
Potrzebowałem brata.
Nadal potrzebuję.
Jestem już przy tobie.
Belly też do ciebie pisała? Obiecuję, że nie będę bił.
Nie.
Nie rozmawialiśmy od lata.
Piszę do niej listy…
Nie odpisuje. Pora odczytać wiadomość między wierszami.
Nie miałem żadnych szans w rywalizacji z tobą.
Dosłownie się przyciągacie.
Rób tak, jak czujesz.
Nie myśl, że to zaakceptuję,
ale też nie spierdol tej szansy.
- Cześć, stary. - Nara.
Droga Belly, widziałem się wczoraj z Jeremiah.
Spotkaliśmy się na grobie mamy.
Wyszło lepiej niż ostatnio.
Nie pobiliśmy się.
Mówił, że się odzywałaś.
Napiszę ci zupełnie szczerze,
bo nawet nie wiem, czy czytasz moje listy.
Może wyrzuciłaś je bez otwierania? Masz do tego prawo.
Powiem wprost, jak się czuję, choć nie mam prawa.
Trochę mnie dobiło, że gadałaś z Jere’em.
Chyba przestał mnie już nienawidzić, więc to dobrze.
Zdejmij buty, gdy wchodzisz w moje progi.
Tu jest typowy azjatycki dom.
Na starym chodziliśmy w butach.
Bo tam nie chciałam dotykać stopami podłogi.
To mieszkanie jest moje.
I nikogo innego.
Pościelimy łóżko? Mama zawsze mówi,
że to pierwsze, co trzeba zrobić.
Jasne, ale dziś śpię w nim sama.
Nigdy tego nie robiłam.
Jak sobie życzysz.
Skoro za miesiąc nie wracasz do domu,
polecisz ze mną do Meksyku na urodziny babci?
Obiecuję, że nie oświadczę ci się przy całej rodzinie.
Pokażę ci, gdzie dorastałem.
Babcia robi najlepsze chilaquiles na całym świecie.
- Na całym świecie? - Bez dwóch zdań.
Palce lizać.
Dobrze.
Już.
Dobra.
Na wszelki wypadek powtórzę. Dużo o tobie myślę, Belly.
Nie myślę o nikim i niczym innym. Żeby była jasność.
Pozdrawiam, Conrad.
Drogi Conradzie, nie podziękowałam ci jeszcze za Miętusa,
więc dziękuję ci teraz.
I za wszystkie listy. Miło mi, że o mnie myślisz.
W końcu znalazłam mieszkanie na stałe.
Oto mój nowy adres. Mam nadzieję, że masz się dobrze.
Zacznij zamykać drzwi.
Ale gorąco. Zeszły czerwiec nie był tak upalny.
Podobno w Brukseli jest ładnie.
Jak Namazy mogła zaprosić na konferencję ciebie?
Ja biję cię na głowę.
Powodzenia, mała.
Co tam? Chcesz wody?
Pewnie.
Więc Bruksela?
Urocze belgijskie miasto,
półtorej godziny drogi pociągiem do Paryża…
Subtelna aluzja.
Pokaż tę pocztówkę.
- Agnes. - No pokaż.
Jak mam ci pomóc, skoro nie wiem, na czym stoisz?
Nigdy nie prosiłem cię o pomoc.
Boże, masz ją w portfelu?
Cicho.
Dobra.
I co?
Napisała tylko tyle?
Tak.
Nie myśl nawet, żeby jechać.
Naprawdę uważasz…
Jesteś do kitu.
Jeśli nie pojedziesz, możesz tego żałować do końca życia.
Jeśli pojedziesz, też możesz żałować…
To ma być ta pomoc?
Nie.
Doktorze, lecz się sam.
Dobrze, panie Fisher.
Mogę zmienić rezerwację na 22.45 do Paryża.
Różnica wynosi 473 $. Potwierdzić rezerwację?
Tak.
Dziękuję.
- Proszę. - Bardzo dziękuję.
Miłej podróży.
Jakie masz plany na urodziny?
Znajomi przygotowują dla mnie kolację.
Miło i kameralnie.
Na pewno?
Tak.
W to lato jestem gotowa na coś nowego.
Dobrze.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger cia.