POGOTOWIE
Słyszałaś, co zrobił?
W Omaha?
Powinien siedzieć.
Silas!
Cześć, Iris.
Moja siostra co roku urządza imprezę w Dniu Uczty.
Jutro o dziesiątej w magazynku C12. Przyjdź.
Jesteś nowy. Nie pokazujesz się.
Przyjdź.
Dobrze.
W porządku.
- Cześć. - Siema.
Pani przewodnicząca. Mam transparent od Samorządu Uczniowskiego.
Pani wiceprzewodnicząca. Jedziemy ich przywitać?
Pewnie. Aż im buty pospadają.
Iris!
To potrzebne?
Raczej nie, ale lepiej weźmy.
Będziemy za płotem, ale nigdy nie wiadomo.
Chcesz ją przestraszyć?
- To niemożliwe. - Nigdy.
Fajnie, że to robisz.
Taka moja rola.
- Słuchajcie! Czas jechać! - Dobra.
Bramy!
Cholera!
UNIWERSYTET STANU NEBRASKA
Zaczekajmy tu, aż przylecą.
KARI BENNETT 1979-NSF
Szlag! Pa, mamo.
Dobra.
Siedziałam nad tym całą noc.
Moment.
REPUBLIKA OBYWATELSKA JEST DO DUPY
Nie wiem, jak to się stało.
- Biuro było zamknięte? - Nie.
Sprawka mojej siostry.
Naprawię to.
Ppłk Elizabeth Kublek z sił wojskowych Republiki Obywatelskiej.
Felix Carlucci,
starszy oficer sił bezpieczeństwa. Kolonia akademicka w Omaha.
Mnie nazywają Huck. Długa historia.
Tylko wysłannicy wojska?
Mieli być też delegaci rządu,
ale generał Beale nie chciał wysyłać cywilów.
Dysponowaliśmy tylko jednym śmigłowcem.
Jestem jedynym przedstawicielem władz Republiki.
Wasz Dzień Pomników to wielkie święto.
Będę zaszczycona,
biorąc w nim udział.
Podróż z pewnością była męcząca.
Skądkolwiek przybyliście.
Owszem.
My się nimi zajmiemy.
Śmigłowiec chwilę pokrąży, zanim odleci.
Odpalimy pociski hukowe, żeby go zagłuszyć.
Nie chcemy ich tu ściągać.
Jesteśmy w tym dobrzy - skądkolwiek przybyliśmy.
REPUBLIKA OBYWATELSKA TO MY
Republika Obywatelska - my.
Jesteśmy tacy sami. Portland, Omaha i Republika.
To istota Sojuszu Trojga.
Siedzimy w tym razem.
Tak.
SIŁY BEZPIECZEŃSTWA
Cześć.
Jesteś Silas?
Tak.
Widziałaś, jak wyskoczyłam spod autobusu?
Tak.
Nie powiesz nic mojej siostrze? Że jechałam na gapę?
- Nie. - Super.
Jutro wyprawiam imprezę z okazji Dnia Uczty.
Magazynek C12 o dziesiątej.
Przyjdź.
Miło się gadało.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Cześć.
Zrobiłaś mi obiad.
Moja bohaterka.
- Piszesz przemowę? - Tak.
W porządku?
Jasne.
Wcinaj.
DO DUPY
- Jednak nie w porządku. - Skąd!
W porządalu. Ale to przegięcie, Hope.
Republika...
Tajemnicza Republika Nieobywatelska?
Nie wiemy, gdzie leży i co oni tam robią.
Pasowało ci to, dopóki tata nie wyjechał.
Już nie pasuje.
Dali nam żołnierza, a my im ojca.
Tak. Jest z nimi.
Dzieli się wiedzą, żeby i oni pracowali nad lekarstwem.
- Ten twój numer... - Był zabawny.
Przestałam rozwijać na "do.
- A nie na "dupy? - Racja.
Na "dupy".
Zatrułaś mi żarcie?
Tak.
Podpisz kartę dla Felixa.
- Przecież mnie nienawidzi. - Nieprawda.
Nie znosi mnie.
Więc tym bardziej ją podpisz.
Dla taty.
Niezłe.
Dlaczego nie malujesz,
zamiast zakuwać i tracić czas na wolontariat?
Malowanie nie położy kresu ożywionej martwej tkance.
Sprawdzałaś szafkę?
Nic.
Znowu.
Mówiłam, żeby został.
Krzyczałam. Więc walić to.
Zrobiłam, co mogłam.
Jutro przed obchodami będziemy świętować.
Przyjdziesz na imprezę.
Nie wykręcisz się.
Jest szansa, że zdążę umrzeć, pisząc tę przemowę.
Nie, masz przyjść.
Uśmiechnij się.
Jutro impreza.
Przedstawiciele miasta Omaha
i naszych sojuszników - Portland oraz Republiki Obywatelskiej,
obywatele, nauczyciele, studenci.
Nazywamy to święto Dniem Pomników,
bo wszyscy jesteśmy pomnikami przeszłości.
Przetrwaliśmy, a reszta nie.
Jesteśmy bezpieczni, a reszta nie.
Żyjemy.
Dla tych, którym się nie udało.
Żyję dla swojej mamy, która zginęła dokładnie 10 lat temu.
Jak wielu innych.
I dla ojca.
Wyjechał z ważną misją, która przyniesie korzyść wszystkim.
OBCHODY DNIA POMNIKÓW JUTRO W KOLONII AKADEMICKIEJ
Minęło 10 lat.
10 lat.
INSTYTUT TECHNOLOGICZNY MASSACHUSETTS
Byłam mała.
Ledwo pamiętam noc, gdy runęło niebo.
A co dopiero świat, który istniał wcześniej.
Wciąż żyjemy otoczeni murami, a świat należy do martwych.
BRAK WIADOMOŚCI
Po tym wszystkim, co przepadło,
po tym, kogo straciliśmy,
niektóry boją się, że to się powtórzy.
Że to, co mamy, nie przetrwa.
Nie potrafią uwierzyć.
KOCHAM WAS, DZIEWCZYNKI. NIE WRÓCĘ NA DZIEŃ POMNIKÓW.
WYSYŁANIE WIADOMOŚCI TO RYZYKO, ALE WIEDZCIE, ŻE NIC MI NIE JEST.
TO WAŻNIEJSZE NIŻ NASZ LOS.
JESTEM DUMY ZE SWOICH WYSIŁKÓW. WY TEŻ BĄDŹCIE.
Jestem pewna, że w nasze rodzinne miasto
w sojuszu z Portland i Republiką Obywatelską,
poradzi sobie z przyszłością.
Jesteśmy pomnikami przeszłości,
ale każdy nas stanowi przyszłość.
Jesteśmy przyszłością.
Jestem tego pewna.
Wesołego Dnia Uczty.
Mam nadzieję, że pisaliście w dziennikach.
W tym dniu celebrujemy życie.
Jutro, w Dniu Pomników
wspomnimy to, co straciliśmy...
Tych, którzy odeszli,
i tych, dzięki którym tu jesteśmy.
Prawie każdy z nas coś stracił.
Upamiętniajmy to, co chcemy.
Bez względu na przeszłość.
O tym powinniście pisać.
A ty, jakim pomnikiem będziesz, Elton?
Chcę być kompletny,
świadomy i życzliwy.
Nigdy więcej się nie bać, choć wiem, że będę.
Chciałbym też wiedzieć, jak wygląda świat.
Moi rodzice poświęcili temu życie.
I mam nadzieję, że będę wyższy.
Wysoki jak pomnik Waszyngtona? W porządku.
A może siedzący wygodnie niczym posąg Lincolna?
Napiszcie o tym.
PSY WJECHAŁY NA METĘ HOPE WPADŁA PO USZY
Hope...
Wielkie rzeczy. Upędziłam trochę nielegalnego alkoholu.
Wystarczyłoby na całe życie.
A myślałem, że się ogarnęłaś
po wyjeździe ojca, ale nie.
Nie odzywał się?
Minęły miesiące.
Powiedz mi.
Czemu robisz to, co robisz, mając to, co masz?
A ty, co robisz, Felix?
Co ja robię?
Twój ojciec podarował mi życie.
Jestem mu za to wdzięczny.
Nawet jeśli to oznacza
powstrzymywanie cię przed robieniem głupot.
Iris. Dzięki Bogu!
Pogwałcono moje prawa.
- Nie musi tam siedzieć. - Cóż...
Członek rodziny musi za nią poręczyć,
zanim stanie przed sądem.
Takie są przepisy.
Ty jesteś z jej rodziny.
Tata scedował na ciebie prawo do opieki.
A, tak.
Jak mogłem zapomnieć?
Zupełnie jakbym chciał, żebyś przemyślała
swoje postępowanie.
Felix to beznadziejny opiekun.
Co tata sobie myślał?
- Sprawdziłam w szafce – nic. - Gdyby tu był, powiedziałby:
"Pędzenie takiej ilości alkoholu wymaga znajomości chemii".
Spadajmy stąd.
Hope i Iris Bennett?
- Pani podpułkownik. - Mówcie mi Elizabeth.
Zna nas pani?
Naturalnie. Rozpoznałam was.
Nie chciałam mówić przy wszystkich.
Dziękuję wam obu
za poświęcenie na rzecz Republiki Obywatelskiej.
Wielomiesięczna rozłąka z ojcem na pewno jest trudna.
Lecz, jak zapewne wiecie,
ta wymiana naukowa ma kluczowe znaczenie dla Sojuszu
i dla przyszłości planety.
Oczywiście, że to wiesz.
Tak.
Słyszałam, że studiujesz
biochemię i immunologię
jak wasz ojciec. Dziękuję ci za to.
Musiałam.
A ty?
Wiem wszystko od funkcjonariusza.
Prowadziłaś gorzelnię.
Jestem pod wrażeniem.
- Jak udało ci się... - Wiesz pani co?
Nie mam ochoty słuchać tych pierdół. Dziękuję.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
A ja nie.
Przykro mi.
Hope, co to ma być?
- Ty też im nie ufasz. - Cześć.
Wiem to.
Ufam. Skąd niby...
Masz koszmary, odkąd tata wyjechał.
On ci się śni?
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie rozmawiamy o tych sprawach.
O tym, co było i co jest teraz.
A to przed chwilą? Ta suka chciała mnie zbesztać,
a ja miałam tego słuchać? Chrzanić to.
To również przez nią już nigdy nie zobaczymy taty.
W głębi duszy o tym wiesz.
Muszę iść.
NIE JESTEM CAŁKIEM BEZPIECZNY
- Dzień dobry, doktor Kay. - Iris! Wejdź.
Ta krata ma chronić świat przede mną, gdy umrę.
Ale podoba mi się, że uznają mnie za groźną.
Potrafi pani zanudzić ludzi na śmierć.
Mądrala. Wejdź.
Siadaj.
Znów to samo.
Drepczę przed siebie martwa.
Budzę się i myślę o wszystkim,
co muszę zrobić.
Wstaję i to robię.
Jak herbata?
Dobra.
Dlatego tu przychodzę.
Przychodzisz, bo chcesz zaleczyć traumę
w zaledwie kwadrans. Jak ci idzie?
Nie rozmawiałaś z nią o tym?
Porozmawiaj szczerze z siostrą, o tym, co się wydarzyło,
i o tym, co czujesz. To pomoże.
To nasz pierwszy Dzień Pomników
bez taty,
Zostałyśmy same.
- Nie chciałabym... - Jasne.
Ale masz dość tych snów.
Chcesz się wysypiać i więcej pracować.
Mam wiele na głowie.
Nie poprawię twojej wydajności.
Mam sprawić, że będziesz najlepszą wersją siebie.
Rozmawiałyśmy o tym.
O czym?
Wie pani.
Wie pani!
Powiedzmy, że nie wiem.
Panował chaos.
Próbowaliśmy dostać się na campus.
Była tam kobieta.
- W ciąży. - Pomocy!
Chcieliśmy jej pomóc, ale nie mogliśmy.
Wrócimy po ciebie.
Niebo na nas runęło.
I zginęła nasza mama.
Ponieważ...
Nie przez spadający samolot. Dlaczego?
Przez pustych.
Później tamtej nocy
to się stało na oczach Hope.
Widziała to.
Powinnam być z nią wtedy,
- ale... - Iris.
Powód, dla którego nie mogłaś przy niej być,
ukształtował dzisiejszą ciebie.
Chodźmy!
Bałam się.
Zamarłam.
Oddzieliłam się z tatą od mamy i Hope.
Wtedy po raz ostatni widziałam mamę.
Wydaje ci się, że zrobiłaś za mało,
dlatego dziś robisz wszystko za innych.
Buduję lepszą przyszłość.
Śnisz o tym, że nie żyjesz, bo zaniedbujesz siebie samą.
Nie chodzisz na randki, nie rozwijasz talentu...
- Nie mam na to czasu. - Właśnie!
Tak bardzo zafiksowałaś się na przyszłości,
że całkowicie olałaś tu i teraz.
Mieszka tu 9671 osób.
To zbyt wiele, by żyć dla nich wszystkich.
Ostatnio często myślę o śmierci z oczywistych powodów.
Nasze życie jest cenniejsze niż kiedykolwiek.
Nie chciałabyś skończyć jak ja
ze świadomością, że nie wykorzystałaś danych ci lat.
Zatem..
Jak mam żyć dla siebie?
Porozmawiaj z siostrą.
Powiedz jej wszystko, co w sobie tłumiłaś.
Oto moja rada.
W końcu to twoje życie.
Tylko ty możesz nadać mu sens.
Ma kask, przewróć go.
Tyle gorzały...
Myślałaś, że się uda?
Mało brakowało.
Szkoda, że nie znam nikogo ze służby bezpieczeństwa
kto by mnie ostrzegł.
Nawet gdybym mogła...
musisz wypić piwo, którego nawarzyłaś.
Dlaczego nigdy nie mówisz o życiu w mieście?
Krótko tam byłam.
Tu bardziej mi się podoba.
To obłęd.
Dlaczego?
Miasto jest 10 razy większe i fajniejsze.
Dzieli nas od niego 150 kilometrów syfu.
Wiesz o tym?
- Jeśli myślisz... - Myślę o wyjeździe.
Znajdę sposób.
Przepadnie, zanim dorosnę,
by móc podjąć decyzję.
Nie będzie nas.
Wszyscy chcą odbudować świat, ale to bez sensu.
Wierzysz, że świat się skończy.
Wiem, że tak będzie.
Nawet nie chodzi o pustych.
Po części tak...
Ale przede wszystkim o ludzi.
Są beznadziejni.
Zmieniają się.
Mamy pecha.
Po prostu.
Wcale nie jest tak, jak jest.
Ale tak, jak sobie urządzimy.
To moje motto.
Ugnijcie kolana. Gotowi?
Powtarzajcie za mną.
Jesteśmy panami własnego losu!
Jak go kształtujemy?
Hope! Musimy iść. To jedyna droga.
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Przyjaźń! - Przyjaźń!
Uczciwość!
- Prawość! - Prawość!
Uwaga!
Pokłon.
NIE JESTEM CAŁKIEM BEZPIECZNY
Iris?
- Cześć! - Nie chciałem...
My...
Byliśmy u woźnego. Przechodziłaś.
Elton znalazł piecyk.
Zrobiliśmy ciasto.
Dziękuję, ale...
Cześć, Iris.
Cześć.
Zostawiłaś otwartą szafkę. Przy kolegach.
Kiedy to..
To znaczy...
Musiało przyjść dzisiaj.
Nie jest całkiem bezpieczny?
Wasz tata wysyła wiadomości?
Nie mówcie nikomu.
Nie powiemy.
Skąd mamy wiedzieć?
Wymykam się.
Na zewnątrz?
Regularnie.
Tam znalazłem piecyk.
I ten garnitur. Ze wzmocnionym szwem.
"Nie do podarcia".
Cichy z lat 90. Zęboodporne.
Sprawdziłem.
Wymykam się.
Szukam czegoś.
I chcę wiedzieć, jak zmienia się świat.
Teraz wy znacie mój sekret.
Nikomu nie powiem.
To może znaczyć cokolwiek.
Albo nic. Republika...
Było więcej śmigłowców.
Elizabeth wspomniała o jednym, ale leciało ich pięć.
Niektóre dźwigały pojemniki.
Byłaś tam?
- Dlaczego nie... - Kogo to obchodzi?
Nasz tata ma kłopoty.
Tylko jeden człowiek może mu pomóc.
Dzięki za pomoc przy oznaczaniu pustych.
Lubię tu być.
Jeśli ich sprayowanie
pomaga doktorowi Bavolarowi śledzić ich migracje,
jestem za.
To ważna praca.
Dlatego się tym zajmujemy.
To jeden z powodów.
Cieszy cię ta robota, bo chcesz się wykazać.
Cieszy mnie?
Po tym, co zrobili ci rodzice? Tak myślę.
Niech ci będzie.
Tylko nie wiesz, jaki jesteś świetny.
On na pewno tak pomyślał.
I wciąż tak uważa.
Zauważyłam, że masz jego kurtkę.
Zostawił ją u mnie przed wyjazdem.
Co robić?
Tęsknisz za nim.
Jest licho wie gdzie.
Chroni ojca dziewczynek.
Tęsknisz za nim. Możesz powiedzieć.
Tak.
I to bardzo.
- Felix. - Co?
Twoi starzy źle cię potraktowali.
Chcę twojego szczęścia.
Zasłużyłeś. To chcę powiedzieć.
Sto lat, frajerze!
Felix, słyszysz mnie?
Tak, Izzy, mów.
Hope Bennett cię szuka. Mówi, że to pilne.
Wymiana naukowa z Republiką ma wzmocnić wzajemne zaufanie.
Po raz pierwszy wpuścili kogoś do siebie.
Gdziekolwiek się mieszczą.
Łamie z dziesięć przepisów porozumienia,
wysyłając nam te wiadomości.
Wiedzieliśmy wcześniej. Rozmawialiśmy o tym.
Co z tego?
Coś może mu grozić.
Ktoś musi sprawdzić, co u niego.
Zabronił nam wspominać o tych wiadomościach.
Nie wiemy, co Republika zrobi, jeśli się dowie.
Idiota z niego.
To najmądrzejszy człowiek na świecie.
Zabronił nam mówić dla waszego bezpieczeństwa.
Obiecałem mu, że będę was chronił.
Nie wiemy, czy ma kłopoty.
A jeśli tak jest, zaufajmy jego ochronie.
Twojemu chłopakowi.
Will jest szefem ochrony, bo potrafi o siebie zadbać.
Poradzi sobie w każdej sytuacji.
Przykro mi. Nie mamy wyboru.
Hope.
Hope, zaczekaj. Porozmawiaj ze mną!
Stój!
"Nie jestem całkiem bezpieczny". Tak napisał.
Możliwe. Były tam też cyfry.
- Może to zakłócenia. - Jak możesz być tak ślepa?
To źli ludzie, Iris. I mają naszego tatę.
Rozmawiacie o nas?
O Republice Obywatelskiej?
O waszym sojuszniku?
Dlaczego jesteśmy źli?
Śmiało.
Nie wpuszczacie nikogo.
Nie możemy się komunikować z waszymi obywatelami.
Ani oni z nami.
Nie wiadomo, gdzie jesteście, i macie naszego tatę.
Mam córkę.
Jest od was starsza. Służy w armii Republiki.
Często jest z dala ode mnie.
Czasami się boję.
Ale wtedy przypominam sobie, że pomaga chronić Republikę.
I Sojusz Trojga.
Naraża się,
byśmy mogli odbudować świat.
To przepełnia mnie odwagą.
W tym świecie musimy być odważni.
Żeby istnieć.
Powiem wam coś, żebyście mi zaufały.
Przez co i ja wam zaufam.
Wasz ojciec naucza
w ośrodku Republiki Obywatelskiej w stanie Nowy Jork.
A to...
zaszyfrowana mapa.
Nie wskazuje dokładnego miejsca.
Znak wodny i stempel
uzmysłowią pewnym ludziom, że dostałyście ją ode mnie.
Gdyby się dowiedzieli,
trafiłabym za kraty.
Mamy więzienia.
- Serio? - Tak.
Może jestem trochę pijana.
Jak nauczyłaś się robić szampana?
Z książki. Felix dał pani mój alkohol?
W prezencie od Kolonii Akademickiej.
Wykapane córki tatusia.
Lądując, widziałam wasz transparent.
A ty pokazałaś mi palec.
Co to ma wspólnego z naszym tatą?
Jesteście odważne.
Jak się tam dostałaś?
W luku bagażowym.
Kretynka.
"Córka tatusia".
Muszę się napić, a ta suka w czerni ma mój alkohol.
Tata zostawił flaszkę brandy w gabinecie.
Tak!
Na jednym kieliszku się nie skończyło.
Hope, zaspałyśmy.
JEST ŹLE. ZNAJDĘ POMOC. NIE MÓWICIE RADZIE.
ANI FELIKSOWI. KOCHAM WAS.
- Jest źle. - Tak.
- Co robimy? - Nic.
Nic nie poradzimy.
Pogódźmy się z tym.
Miejmy nadzieję
i czekajmy.
Za godzinę masz przemowę.
Jeśli chcesz wiedzieć...
tata by tego oczekiwał.
Doktor Kay?
Przesłanie, z którym przychodzę w imieniu Republiki,
w dziesiąty Dzień Pomników dotyczy solidarności.
Republika Obywatelska trzyma z Portland i Omaha.
I z wami. Z Kolonią Akademicką.
Wypożyczyliście nam swój najświatlejszy umysł.
Doktora Leo Bennetta.
Wraz z innymi naukowcami
podejmie się misji przywrócenia nam dawnego świata.
Jest to możliwe, dzięki zaufaniu.
Nikt nie zaufał nam bardziej niż córki Leo.
Mam zaszczyt przedstawić jedną z nich.
Oto przewodnicząca samorządu uczniowskiego tutejszego liceum
i przyszła naukowiec, Iris Bennett.
Przedstawiciele naszych...
Naszych...
Śni mi się, że nie żyję.
Nie mówię o tym.
Kobieta, która mi pomagała, nie żyje.
Ostatnie, co mi powiedziała, to to, że wszystko zależy ode mnie.
Na tym polega dojrzewanie.
Stajemy się odpowiedzialni za własne życie.
W tych snach
czuję się, jakbym nigdy tak naprawdę nie żyła.
Jakbym nie dotrwała do dzisiaj.
W dniu, gdy runęło niebo, byłam dzieckiem.
Nagle musiałam skupić się na przyszłości.
Jak wielu z nas.
Ale już wiem,
że muszę zacząć od teraźniejszości.
A to wymaga powiedzenia prawdy.
A brzmi ona...
Nie ufam wam.
Nie wiem, kim jesteście ani co robicie.
Zaufasz.
Jak twój ojciec.
Kiedyś zrozumiesz.
To za mało.
Nauka to poszukiwanie prawdy, nie odgórne jej ustalanie.
To trudne i przerażające.
Bo oznacza, że nie znamy wszystkich odpowiedzi.
I nie wiemy, co odkryjemy.
Ktoś powiedział mi, że jestem odważna.
Że muszę taka być.
Więc będę pracować tu i teraz w poszukiwaniu prawdy.
Dla siebie.
I dla Republiki Obywatelskiej.
Dla Portland.
Dla nas wszystkich.
Wesołego Dnia Pomników.
Nie prosił o pomoc.
Ale może jej potrzebować. To wystarczy.
- Do czego? - Żebyśmy mu pomogły.
Nie żartujesz?
Felix nie pójdzie. Musi nas chronić.
Wiadomość od taty go nie przekona.
Jesteśmy same.
- Zróbmy to. Wiemy, gdzie jest. - Pójdziemy tylko we dwie?
Nawet kiedyś to byłoby szaleństwem.
Nikt nie zrobi tego za nas.
Wiem, że się boisz.
Ja też.
Ale nie mogę dłużej udawać.
Nie mogę kłamać.
Wiem, że ty też nie.
Zamarłam tamtej nocy,
ale już nigdy więcej.
Widziałaś śmierć mamy.
Nie powinnaś była przeżywać tego sama.
Iris...
Cieszę się, że ciebie tam nie było.
Ostrożnie. Moje dziecko.
Nic ci nie jest?
Już dobrze.
Mamo, weźmy tamten wóz.
To ty ratujesz mnie, skarbie.
Chodźmy.
Stójcie!
Ja biorę wóz.
Poszukam bliskich.
Nie zrobię ci krzywdy.
Mój mąż i druga córka mogą być tuż-tuż.
- Pojedźmy razem. - Nie mogę dłużej czekać.
- Nie mogę. - Proszę!
Nie!
Mamo?
Mamo!
Proszę!
Jestem tu!
Mamo...
Dobrze, że tego nie widziałaś.
Że nie musiałaś tam być.
- Zgadzasz się? - Możemy umrzeć.
- Albo przeżyć. - Co zrobimy...
Na miejscu będziemy inne.
Gotowe.
Wiemy, jak się wydostać.
Skąd wiecie, dokąd iść?
Elizabeth dała nam mapę, żebyśmy jej zaufały.
Jest gdzieś w stanie Nowy Jork.
Pójdziecie tam?
Tak daleko?
To 1800 kilometrów.
Rozrysowałyśmy trasę.
Musicie się spieszyć przed nastaniem chłodów.
Wiemy.
Widziałyście już pustych z bliska?
Słuchaj...
Ćwiczyłam ich zabijanie.
- Jeśli chcesz nas odwieść... - Przepraszam.
Nie o to mi chodzi.
Chciałbym pójść z wami.
Ja też.
Dlaczego?
Potrzebujecie pomocy,
a ja...
chciałbym się do czegoś przydać w tym życiu.
I, powiem wprost, chcę zobaczyć, co tam jest.
Zanim umrzemy.
Zanim umrę.
I znam karate.
A ty, dlaczego chcesz iść?
Nie chcę być tym, za kogo wszyscy mnie mają.
Marco Voci z fabryki pisze, że jego bratanek zaginął.
- Ten wielki dzieciak. - WZIĄŁ TWOJĄ KURTKĘ...
- Silas. - KIJ I ŻYWNOŚĆ.
Elton Ortiz też zniknął.
Co?
Uczyłam ją walczyć z martwymi.
Chciałem jej pomóc na swój sposób.
Posłuchaj.
Jeśli wyruszyli razem, pewnie idą do Omaha.
- Mówiła, że chce tam dotrzeć. - Nie.
Wiem, dokąd idą.
Nie uda im się.
Zginą.
Co to?
To róg triceratopsa.
Mój.
Wymykałem się, żeby go znaleźć.
Zgubiłem go dawno temu.
To miał być prezent dla mojej siostry.
Miałeś siostrę?
Moja mama była w ciąży, gdy wszystko trafił szlag.
Nie byliśmy razem.
Już jej nie zobaczyłem.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Mama mawiała, że wiatr zawsze wygrywa.
Natura decyduje. I zdecydowała.
Idziecie?
Zaraz dojdę.
KOLONIA AKADEMICKA
Ruszajmy.
Felix będzie nas szukał.
To lepsze niż trening z atrapą.
Tobie musi wystarczyć.
Spokojnie. Ulepszyłem ją.
Super!
Przekonajmy się, co nas czeka.
Powiesz, co notowałaś w zeszycie?
Swoje przemyślenia.
O życiu tu i teraz. Zgadnij co.
W nocy nic mi się nie śniło.
Czekaj. Ja to zrobię.
Chcę.
Ja was tu ściągnęłam.
Na pewno?
- Mogę się tym zająć. - Wiem.
Mówię sobie prawdę.
Nie wiem, jak to wszystko się potoczy.
I czy nam się uda.
Ale w końcu żyję dla siebie, tu i teraz.
Szukam własnej prawdy.
I wiecie co?
Dobrze mi z tym.
Tak?
Przeszukaliśmy wszystkie budynki na terenie campusu.
Nie ma jej.
I dobrze.
Napisy: Piotr Mielańczuk