SERIAL NIEWIARYGODNE POWSTAŁ NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
I ZAWIERA SCENY PRZEMOCY SEKSUALNEJ.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OŚRODEK DLA MŁODZIEŻY W LYNNWOOD
GIMNAZJUM MARKWAY
SCHRONISKO DLA NIELETNICH OAKDALE
Proszę.
Woda.
Chciałam zaparzyć herbatę, ale nie ma.
Napij się, kochanie.
Już idą. Pomoc przyszła.
Proszę wejść. Jestem Judith. Przybrana matka Marie.
Była przybrana matka.
Zadzwoniła, więc od razu przyjechałam.
- Funkcjonariusz Curran. - Dziękuję. Proszę wejść.
Dziękuję.
Tam jest.
Marie, jestem funkcjonariusz Curran.
Chcę ci pomóc.
Czy możesz opowiedzieć, co się stało?
Zostałam zgwałcona.
Rozumiem.
Opowiedz, jak do tego doszło.
Co tylko pamiętasz.
Dobrze, byłam...
Spałam.
Wiesz, która była godzina?
Było późno.
Położyłam się dopiero o czwartej.
Długi wieczór.
Na mieście?
Nie, byłam tutaj.
Położyłam się wcześnie, ale zadzwonił Connor i gadaliśmy...
To przyjaciel czy chłopak?
- Przyjaciel. - Były chłopak.
Długo rozmawialiście?
Parę godzin.
Potem zasnęłaś.
Tak.
Co potem?
Potem on mnie zgwałcił.
Kochanie, więcej szczegółów.
Zacznijmy od tego, jak stanął koło łóżka.
Powiedział coś?
Że jeśli będę krzyczeć, zabije mnie.
Spałam, kiedy zadzwoniła.
- Imię? - Ann.
Była roztrzęsiona, zadzwoniłam po policję.
Wyciągnął coś z plecaka. Zawiązał mi to na oczach.
Coś jeszcze?
Tak...
Prezerwatywę.
Założył ci opaskę na oczy. Co potem?
Związał mi ręce.
Nie...
Najpierw związał mi ręce.
Czym?
Sznurowadłami.
Je też wyciągnął z plecaka?
Nie, użył moich.
Co się potem stało?
A potem?
Czy penetrował cię analnie?
Penetrował cię członkiem czy palcami?
Nie palcami.
Kiedy było po wszystkim...
co się stało?
Położył mi coś na brzuchu i zrobił temu zdjęcie.
Wciąż miałaś opaskę?
Skąd wiesz, że robił zdjęcie?
Bo widziałam błyskające światło.
Powiedział, że jeśli komuś powiem, opublikuje zdjęcie.
Powiedział coś jeszcze?
Tak, że wyobrażał sobie, że będzie lepiej.
Czy możesz go opisać?
- Miał maskę, więc... - Każdy szczegół może pomóc.
Był niski? Wysoki?
Wysoki.
Jakiej rasy?
- Biały. - Oczy?
Nie wiem...
jasne, nie...
brązowe.
Miał szary sweter.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Mieszka tu pani?
Pracuję tam.
Proszę.
Należy do Marie.
- Pomogłam jej wybrać. Ma zestaw... - Proszę nie dotykać. Przepraszam.
- Przepraszam. - Doradzam jej.
Trzymasz się?
Chodź tu.
Tak mi przykro, że do tego doszło.
Tak bardzo mi przykro.
- Cześć, Judith. - Cześć, Becco.
Co mamy?
Odebrałem wstępne oświadczenie od ofiary. Jest roztrzęsiona.
Cześć, Marie. Detektywi Parker i Pruitt.
Kierujemy śledztwem.
To trudne, ale muszę cię spytać o to, co się stało.
Już mu powiedziałam.
- Panu Curranowi. - To dobry policjant.
Ale to ja prowadzę śledztwo. Muszę to usłyszeć od ciebie.
Dobrze?
- Dobrze. - Zbierzemy też dowody do laboratorium.
W porządku?
Dobrze.
Zacznijmy od początku.
Co robiłaś wieczorem, zanim do tego doszło?
Spałam.
A wcześniej?
Rozmawiałam przez telefon.
Pa.
Jeśli krzykniesz, zabiję cię.
Przepraszam.
Gwoli ścisłości. Opaskę i prezerwatywę miał w plecaku,
ale sznurowadła i nóż były twoje?
Jasne. Ile trwała napaść?
Nie wiem.
Co się potem stało?
Wyszedł.
Dziękuję, Marie.
Potem na posterunku zadam jeszcze parę pytań.
Teraz musisz jechać do szpitala.
Muszą cię zbadać.
Weź ubranie na zmianę.
Przepraszam, nie może pani tego dotykać.
Powiedz śledczym, co mają ci podać.
DOWODY
Dobrze, obróć się.
Przepraszam. Już prawie koniec.
Znowu? Mówiłam już gliniarzowi.
Dwóm gliniarzom.
Wiem, przepraszam.
Musimy mieć to spisane.
Spałam.
Brak śladów włamania.
Pewnie zostawiła otwarte drzwi.
Pewnie te przesuwane.
Materiał biologiczny?
Zebraliśmy dwie próbki z pościeli.
- Na podłodze było parę włosów. - Odciski?
Dwa częściowe na drzwiach.
Za mało, żeby porównać.
Co powiedzieli sąsiedzi?
Wciąż pytamy. Na razie nic.
Powinnaś iść.
- Nie zostawię cię, kochanie. - Idź.
Głupio, gdy nikt nie odbiera ze szkoły.
No...
Dobrze.
Wkrótce cię odwiedzę.
W sumie to będzie 12 wymazów.
Cztery z pochwy,
cztery z odbytu i cztery z obszaru pomiędzy.
Poza tym muszę użyć wziernika, żeby móc pobrać śluz pochwowy.
Czy w ciągu ostatnich 72 godzin odbywałaś stosunek z własnej woli?
Zaczynamy.
Teraz zaaplikuję barwnik.
Wykaże, które tkanki są zdrowe, a które uszkodzone.
Jeszcze nie.
Prawie koniec.
Jeszcze jedno.
Podpisz tutaj i tutaj.
Dziękuję. To są antybiotyki na wypadek chorób wenerycznych.
Bierz cztery tabletki naraz i popijaj wodą.
Pigułka „dzień po”. Wystarczy jedna. Popij ją.
Jeśli pojawią się symptomy
takie jak nadmierne krwawienie, śluz, urywany oddech, problemy z przełykaniem,
wysypka, myśli samobójcze...
zadzwoń pod numer, który napisałam.
Cześć, Marie, jak się trzymasz?
Boli mnie głowa.
Przykro mi.
Załatwię to tak szybko, jak się da.
Chcę jeszcze raz omówić zdarzenie.
Powiedziałam już wszystko.
Wiem. To niełatwe.
Ale ofiary często przypominają sobie kolejne szczegóły.
Czasami są ważne.
Naprawdę chcę go znaleźć.
Chcę, żeby poniósł karę.
I żeby już nikogo nie skrzywdził.
Więc...
potrzebuję szczegółów.
Zacznijmy od początku.
Przed napaścią.
Było późno.
Byłam w łóżku.
Rozmawiałam z Connorem.
Zasnęłam koło czwartej.
Jeśli krzykniesz, zabiję cię.
Jak opisałabyś jego głos?
Nie wiem... Po prostu...
- normalny. - Bez akcentu, czegoś charakterystycznego?
Nie. Zwykły głos.
Jasne.
Co było potem?
Moment. Miał bluzę z kapturem czy sweter?
Bluzę.
Na pewno?
No...
Tak.
Dobrze.
Przejdźmy do napaści.
Penetrował cię waginalnie, analnie czy i tak, i tak?
Waginalnie.
Zaraz.
Pięć minut?
Coś koło tego.
Dobrze.
A potem?
Wyszedł.
- Od razu? - Nie od razu.
Zdjął mi opaskę i spakował swoje rzeczy.
Opaskę i kondom.
Ale zostawił nóż i sznurowadła.
A potem wyszedł.
Co wtedy zrobiłaś?
Do sąsiadki zadzwoniłaś po rozmowie z Judith?
Tak.
Czemu do niej zadzwoniłaś?
Co?
Czemu zadzwoniłaś do Amelii?
Bo to moja przyjaciółka.
Jasne.
Dobrze. Jeszcze dwie sprawy.
To wypis ze szpitala.
Podpisując go, dasz nam dostęp
do wyników badania, które przeszłaś.
A to formularz na zeznanie.
Musisz spisać to, co mi opowiedziałaś.
Co...
Mam wszystko napisać?
Tak, własnymi słowami.
Proszę pana...
Przepraszam, jestem zmęczona.
Pęka mi głowa.
Rozumiem.
Jasne.
Podpisz wypis ze szpitala.
Zeznanie napisz w domu.
W ciągu następnego dnia albo dwóch.
I przynieś mi je.
Dobrze.
Tak mi przykro.
Jesteśmy z tobą.
Trzeba zamykać drzwi.
Zamykajcie je.
Okna też.
Koniecznie.
Musicie dbać o bezpieczeństwo.
Możesz zostać, ile chcesz.
Ty powiedział, że jutro dostanę nowe mieszkanie.
Tak szybko?
Fajnie mieć współlokatorkę.
- Dzwonisz do Connora? - Do mojej mamy.
Nie tej, która tu była, do innej. Colleen.
Ile ich miałaś?
W sumie...
jakiś milion.
Colleen była dobra.
Cześć.
To ja.
Co u niej?
Została zgwałcona.
Zeszłej nocy. Ktoś się do niej włamał.
Jezu, serio?
Jak się czuje? Jest ranna?
Hej.
Źle.
O rety, kochanie, przepraszam.
- To nic. - Nie chciałam. Drzwi były otwarte.
Nic się nie stało.
Po prostu...
Właśnie... wynoszę rzeczy na górę.
- Masz nowy lokal? - I...
Tak.
Na górze.
To dobrze.
Tak.
Poczekaj chwilę.
Chodź do mnie.
Jak się czujesz?
W porządku.
To nic złego, jeśli jest ci źle.
Wiem, po prostu...
Muszę się spakować. Ty pożyczył mi kosze,
ale mam mu je oddać po południu, więc...
Próbuję się nie ociągać.
Marie.
Marie, pomału.
Którą chcesz?
Szukam takiej, którą miałam.
Była tutaj.
Może już jej nie mają.
Przepraszam.
Szukam zielonej pościeli w stokrotki.
Wcześniej była tutaj.
To wszystko, co mamy.
Trzy miesiące temu było ich mnóstwo.
Sprawdzi pani na zapleczu?
Powiedziała, że to wszystko.
- Tak. - W moim sklepie też tak mówią,
ale czasem coś zostanie.
Za mało, żeby leżało na półkach, więc trafia na tyły.
Tu tak nie ma.
- Wybierzmy inną pościel. - Nie chcę innej.
- Chcę zestaw, który miałam. - Tu go nie ma.
Może jest.
- Proszę, żeby pani sprawdziła. - Wiem, co mamy.
Często jestem na zapleczu.
Jest tam tylko to, co tutaj.
- Nie spojrzy pani? - Marie.
Przesadzasz.
Ja przesadzam?
A ona?
- Przepraszam. - W porządku.
Stajesz po jej stronie?
Tu nie ma żadnych stron.
Kupmy jakąś pościel i jedźmy.
Nie chcę tej. Chcę swoją.
Po tym wszystkim?
- Nie chciałabym jej więcej widzieć. - Nie jesteś mną.
Marie, daj spokój. Buty.
To nic.
To nowa pościel.
To nic.
Marie, to ja, Ty.
Wejdź.
- Cześć, Colleen. - Cześć.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Już się wprowadziłam.
Marie, daj spokój. Wstań.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Nie trzeba.
Dzięki.
Jasne. W razie czego daj znać.
Jasne, dzięki.
- Dzięki, Ty. - Jasne.
Marie.
Kochanie.
Jak mogę ci pomóc? Czego potrzebujesz?
Niczego.
Kotku.
To, co ci się stało, to poważna sprawa.
Chcę być pewna, że masz odpowiednie wsparcie.
Chciałabym mieć to za sobą.
Nie chcesz rozmawiać?
Mogę rozmawiać, ale...
muszę się tym zająć.
No dobrze.
- Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała. - Dobrze.
Hej, Judith, to ja.
Właśnie od niej wychodzę.
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jak się czuje.
Wydawała się...
Nie wiem, w normie.
Jakby nic się nie stało.
Jakby to było dziwne, że w ogóle ją odwiedziłam.
Barlow, potrzebuję kopię akt z opieki społecznej.
Chodzi o ofiarę gwałtu w Oakdale.
Jasne.
POLICJA W LYNNWOOD
Parker.
Tak, oczywiście.
Jak się pani miewa?
Czy to może zostać między nami?
- Mam niczego nie notować? - Niech to będzie poufne.
Żeby Marie się nie dowiedziała.
Jasne, nie ma sprawy.
Kocham ją. Naprawdę.
Była u mnie ostatnie dwa lata.
- Trafiła do mnie od Colleen. - Od kogo?
Innej matki zastępczej.
Marie była u Colleen przez parę tygodni, zanim trafiła do mnie.
To dość krótko, prawda?
To była nagła sprawa.
Dom, w którym Marie mieszkała wcześniej, był, cóż...
Wyciągnęli ją stamtąd.
Trafiła do Colleen,
ale jej dom był pełen, nie mogła jej zatrzymać.
- I trafiła do pani. - Tak.
Moje pierwsze przybrane dziecko.
Myślałam, że dostanę niemowlaka. Miałam nawet kołyskę.
Nagle pojawiła się szesnastolatka.
Niezła niespodzianka.
To nie był problem. Uwielbiam nastolatków.
Pracuję w liceum w gabinecie dyrektora,
mam z nimi stały kontakt.
Jasne.
Więc wie pan,
jej zachowanie, to, przez co przechodziła, nie było mi obce.
Pewnie dzięki temu było łatwiej.
Dla mnie tak. Nie wiem, jak z nią.
Mam nadzieję, że tak.
Rzecz w tym, że miała trudne życie.
Nie tylko w rodzinnym domu.
Ale...
w niektórych zastępczych.
Czy w niektórych z nich...
znęcano się nad nią?
W niektórych tak.
To sprawia, że wyrosła na skomplikowaną młodą kobietę.
A teraz się wyprowadziła. Pierwszy raz jest sama.
Kiedy się wyprowadziła?
Jakieś pół roku temu.
Trudno było jej się przyzwyczaić?
To zmiana. Zmiany są stresujące. Więc tak.
Ostatnio potrzebowała uwagi.
Sprawiała więcej problemów.
Jakich problemów?
To jak hotel, tylko płacisz czynsz.
To niestosowne. Marie!
Marie.
Kochanie, uspokój się.
Marie, dość tego.
Marie.
Hej! Zejdź ze stołu, Marie!
Marie, tu są dzieci. Dość tego!
- Zejdź. Natychmiast! - Co?
- Już! - Czemu...
Nazywam to zachowaniem „spójrz na mnie”.
...żyje, żyje nam.
To nic, kotku.
W każdej sprawie stawała okoniem.
To całkiem normalne w tej sytuacji.
Tak, to brzmi jak duża zmiana.
Chyba nie była na to gotowa.
- Ale nalegała, więc wspierałam ją. - Jasne.
Wczoraj rano zadzwoniła. Powiedziała o tym, co się stało.
- O gwałcie. - Tak.
Byłam przerażona,
zła, zdenerwowana, zmartwiona. Wszystko naraz.
Od razu tam pojechałam i...
Nie wiem.
To wszystko wydawało się...
dziwne.
W jaki sposób?
Po prostu niewłaściwe.
To, jak się zachowywała i reagowała. Widział ją pan.
Była taka... oderwana.
Myślę, że są...
różne reakcje na coś takiego.
Wiem, proszę wi wierzyć.
Mam własne doświadczenia.
Własne doświadczenia?
Zostałam zgwałcona. Miałam dwadzieścia parę lat.
Zrobił to chłopak, z którym się umawiałam.
- Przykro mi. - Dziękuję.
Chodzi mi o to, że znam to.
Ale to, jak się zachowywała, i cała reszta, to wszystko było takie...
- Dziwne. - No i te szczegóły.
Przyniósł opaskę, ale nic do związania.
Czy sznurowadło by nie pękło?
I ta opowieść o robieniu zdjęć.
- Co z nią? - Cóż...
Czysto hipotetycznie.
Powiedzmy, że ma problem z jakimś chłopcem.
I ktoś ma kompromitujące zdjęcie. Albo wydaje jej się, że ktoś je ma.
Mówi pani,
że pani zdaniem Marie...
wszystko zmyśliła?
Nie wyciągam żadnych wniosków. Po prostu...
Obudziłam się rano i nie mogłam...
przestać o tym myśleć.
Pomyślałam, że powinniście mieć szerszą perspektywę.
Poznać kontekst.
Może bym nie zadzwoniła,
ale rozmawiałam z Colleen. Dla niej też to było dziwne.
Obie wątpicie w historię Marie?
Nie wątpimy.
Ale ponieważ miałam to poczucie...
pomyślałam, że może powinnam się nim podzielić.
ZEZNANIE ŚWIADKA
Mogę już iść?
Jasne. Odprowadzę cię.
Mam pytanie, bo chcę coś dobrze zrozumieć.
W zeznaniu napisałaś, że próbowałaś zadzwonić do Connora,
potem zadzwoniłaś do Judith,
a potem przecięłaś sznurówki.
Tak.
W tej kolejności.
Tak.
Dobra, dziękuję, Marie.
Proszę.
Powiedziała, że byłeś pierwszą osobą, do której zadzwoniła.
Też mi to powiedziała. Jestem na siebie zły.
Nie usłyszałem. Nie trzymam telefonu w sypialni.
- Jesteście ze sobą blisko? - Tak.
Przyjaciele, coś więcej?
Przyjaciele.
Kiedyś się umawialiśmy, ale...
Czy wy...
współżyjecie ze sobą?
Nie.
Kiedy zadzwoniła rano, po napaści, zostawiła wiadomość?
- Rozłączyła się. - Mogę to sprawdzić?
Jasne.
Proszę.
Dzięki.
Kiedy w końcu z nią porozmawiałeś?
Zadzwoniła wieczorem.
O 22.48.
Co powiedziała?
Że została zgwałcona.
Podała jakieś szczegóły?
Tak, powiedziała, że się obudziła
i że stał koło niej mężczyzna z nożem.
Opisała, jak wyglądał?
Ale po...
gwałcie...
wyszedł.
Powiedziała, co było potem?
Tak, wciąż była...
związana.
Zadzwoniła, wybierając numer palcami stóp.
Palcami stóp?
Jesteś pewien?
Tak mi powiedziała.
Wybrała numer stopą.
Takiego szczegółu raczej się nie zapomina.
Oto jakie mamy dowody.
Sznurowadła z jej butów, nóż z jej kuchni.
Brak śladów włamania.
Brak pełnych odcisków palców, materiału biologicznego.
Detektywie, to akta opieki społecznej.
Świetnie, dziękuję.
To jej?
Tak.
O rany.
Jezu.
Marie?
Marie,
co ty robisz?
Klient wymaga pomocy.
To garnki. Tu stoją odkurzacze.
Przepraszam. Kurczę. Gdzie one powinny stać?
Nieważne.
Rami.
Halo?
Marie, tu detektyw Parker.
Cześć.
Moglibyśmy się jeszcze raz spotkać?
Po co?
Będę miała kłopoty?
Co?
Zapytała, czy będzie miała kłopoty.
Z doświadczenia wiem, że gdy ktoś pyta: „Czy będę miał kłopoty?”...
Tak.
Zwykle je ma.
Przejdę od razu do rzeczy.
Odkryłem rozbieżności pomiędzy twoimi zeznaniami i relacjami świadków.
Nic...
Nic o tym nie wiem.
Opisz mi wszystko jeszcze raz. Jak przebiegła napaść.
- Znowu? - Jeszcze raz, tak.
Dobrze...
Leżałam w łóżku. Spałam.
Cofnijmy się trochę. Co się stało przed tym wszystkim.
Opieka społeczna wydała nam twoje akta.
- Czemu? - Chcieliśmy cię lepiej poznać.
Poza kontekstem napaści.
Poznać ciebie jako osobę.
Wiele przeszłaś.
Jesteś bardzo dzielna.
Nie miałaś taty.
Na mamie nie mogłaś polegać, jej partnerzy nie byli mili.
Potem rodziny zastępcze. Nie zawsze lepsze.
Niektóre były dobre.
Chodzi mi o to,
że masz za sobą trudne doświadczenia.
Nie lubię o tym myśleć. Staram się być...
tak szczęśliwa, jak to tylko możliwe.
- Więc... - Rozumiem.
Pomóż nam.
W twojej historii są rozbieżności.
Mamy cztery wersje samego wybierania numeru.
Związana, rozwiązana, rękoma, stopami...
- Wybrałam numer ręką. - Connorowi mówiłaś, że stopą.
Nie...
Może tak zrobiłam.
- Właśnie zaprzeczyłaś. - To...
Co?
Nie...
Byłam zdezorientowana.
My też jesteśmy.
Zresztą nie tylko my.
Co to znaczy?
Inni ludzie też nie są pewni, czy to, co nam powiedziałaś...
o gwałcie...
jest prawdą.
- Kto? - Na przykład Judith.
Tak powiedziała?
Mamy też zeznanie Connora.
No i co?
Odbiega od twojego.
On zna wersję, którą mu powiedziałaś.
Ale nam powiedziałaś coś innego.
Więc Connorowi trudno jest ci wierzyć.
Powiedział, że mi nie wierzy?
Nie... Czemu miałby to mówić?
No i miejsce zbrodni.
Nie znaleźliśmy żadnych dowodów,
że w twoim mieszkaniu był ktoś oprócz ciebie.
Ale był.
Marie...
nie chcę, żebyś nas źle zrozumiała.
- Nie uważamy, że jesteś złą osobą. - Absolutnie nie.
I nie sądzę, że to wszystko zaplanowałaś,
ale biorąc pod uwagę rozbieżności w zeznaniach i brak dowodów,
elementy tej układanki nie pasują do siebie.
Właśnie, więc...
opowiem ci wersję, w której wszystko pasuje.
Dobrze?
Młoda kobieta, która wiele przeszła, po raz pierwszy mieszka sama.
Rozstała się z chłopakiem.
Czuje się samotna.
I może...
bez namysłu...
wymyśliła coś. Ale nie przemyślała tego dobrze.
Coś, co skupi na niej uwagę, której potrzebuje.
Bo całe życie jej tego brakowało.
Rozumiem to.
Nie zajmowano się tobą, nie miałaś opieki i...
to nie twoja wina.
Więc, Marie...
powiedz nam.
Musimy wiedzieć.
To nasza praca.
Czy naprawdę istnieje jakiś gwałciciel, którego mamy szukać?
Marie?
Marie, musisz odpowiedzieć.
Powiedz nam.
Nie.
Nie było gwałciciela?
Nikt się nie włamał?
A...
sznurowadła, nóż, ty to zrobiłaś?
Dobrze.
Dziękujemy, Marie.
Mogę już iść?
Musisz to spisać.
No tak.
Zaprotokołowaliśmy już tamto zeznanie,
więc musisz napisać nowe,
zawierające tę informację.
Dobrze?
Proszę. Jak wcześniej.
Napisz to, co nam powiedziałaś.
A potem możesz iść do domu.
I po sprawie.
Jezu.
Ano.
I tak wcześnie to wyłapaliśmy.
Pamiętasz tę sprawę z hrabstwa King?
Studentka i wykładowca historii?
Siedział tydzień, zanim przyznała, że to zmyśliła.
Pozwał ją?
Chyba tak.
Nie winię go.
Żal mi jej.
Dawali dziewczynce karmę dla psów. Kto tak robi?
Nie umiesz zadbać o dziecko, to załóż kondom.
Boże.
To proste.
Masz drobne?
O Boże.
Proszę.
Ktoś cię odwiezie?
Pojadę autobusem.
Na pewno? Podrzucimy cię.
Nie trzeba.
- Mogę to wziąć? - Są twoje.
Poczekaj.
Co to jest?
Nie to nam powiedziałaś.
„Śniło mi się, że zostałam zgwałcona.
To było tak prawdziwe, że kiedy się obudziłam, uwierzyłam w to”.
Marie,
o co chodzi?
Powiedziałaś, że nie doszło do gwałtu.
Tak nam powiedziałaś.
Usiądź.
Siadaj z powrotem.
Wyjaśnię ci coś.
Naszym zadaniem, moim i detektywa Parkera,
jest chronić obywateli.
Na tym polega cała nasza praca.
Czas spędzony tutaj ze świadkiem
to czas, który moglibyśmy spędzić na ulicach,
chroniąc ludzi.
To część naszej pracy, więc chętnie to robimy.
Dopóki czas spędzony tutaj coś daje.
Dopóki dotyczy autentycznych spraw.
Ale czas spędzony przy tym niczego nie wnosi.
To strata czasu.
- Jestem raczej pewna, że to się stało. - Raczej pewna czy pewna?
Może to wyparłam.
Marie.
Jesteś mądrą kobietą. To oczywiste.
Na pewno rozumiesz, że to, jak do tego podchodzisz...
Mówisz jedno,
piszesz co innego.
Jest gwałciciel,
nie ma go.
To sen,
to wyparcie.
Opowiedziałaś cztery różne wersje.
W tym momencie nieważne, jaka jest prawda,
jedyne, czego możemy być pewni, to to, że co najmniej trzy razy skłamałaś.
Co powinno spotkać...
kogoś, kto...
kłamałby na taki temat?
Powinnam pójść do terapeuty?
Dobrze.
Dobrze co?
Dobrze, napiszę zeznanie.
Marie?
Co robisz?
Ostrożnie, zarysujesz...
Poczekaj, dobrze?
Cofnę auto.
Pozwól, że ci pomogę.
- Marie. - Tak jak pomogłaś z policją?
O co ci chodzi?
Nie wiem, co ci powiedziano ani co słyszałaś,
ale niczego nie zrobiłam ani nie powiedziałam.
- Puść. - Słuchaj.
To jakieś nieporozumienie.
Rozmawiałam z policją tylko o twoim życiu.
O tym, przez co przeszłaś.
To wszystko.
No i o tym, że byłaś ostatnio przewrażliwiona.
Ale to prawda, byłaś.
Nie rób tego.
Nie odjeżdżaj, kiedy rozmawiamy.
Nie przerywaj.
Marie.
Możemy pogadać?
Nie kłamałam.
Jak to?
- Za pierwszym razem. - O tym, że zostałaś zgwałcona?
To była prawda?
- Czemu powiedziałaś policji co innego? - Nie wiem.
Byłam zmęczona,
a oni mnie nagabywali.
Nagabywali?
Ciągle zadawali to samo pytanie.
„Skąd te sprzeczności?
Czemu ludzie ci nie wierzą? Jest jakiś gwałciciel?” Chciałam...
Chciałam wrócić do domu.
Jeśli powiedziałaś, że nie ma gwałciciela, choć jest,
to musisz to wyjaśnić policji. Natychmiast.
- Muszę iść do pracy. - Marie.
To ważne.
Chcesz wycofać zeznanie, w którym wycofałaś zeznanie?
Tak.
Dobrze, zróbmy to jeszcze raz.
Detektywa Parkera dzisiaj nie ma.
To sierżant Rheinhart.
Jak się masz, Marie?
Może...
cofnijmy się trochę.
Skąd ta zmiana nastawienia?
Czy coś się stało wczoraj wieczorem?
Czy ktoś cię krytykował za kłamanie?
- Nie. - Naprawdę?
Ci ludzie na dole to twoi doradcy?
- Tak. - Tak.
Chyba byli wkurzeni.
Rozumiem ich.
Poświęcili tyle czasu i energii, myśląc, że wydarzyło się coś strasznego.
A potem okazało się, że nie.
Więc...
Pamiętam, jak na mnie leżał.
Marie...
wiem, że to trudne.
Przykro mi.
Ale muszę ci przypomnieć, co się stało.
Powiedziałaś nam, że skłamałaś.
Że podłożyłaś dowody.
Przysięgałaś.
Podpisałaś się.
Biorąc to pod uwagę...
jak mamy ci teraz uwierzyć?
Możecie mnie podłączyć do wykrywacza kłamstw.
Tak, zgadza się.
Możemy.
Jest taka opcja.
Ale jeśli to zrobisz i test wykaże, że kłamiesz,
to będzie krzywoprzysięstwo.
To przestępstwo.
Więc...
Czy chcesz, żeby cię podłączyć do wariografu?
A może...
chcesz po prostu...
wyjaśnić wszystko nam?
Może...
Może zostałam...
zahipnotyzowana.
Wiesz co? Zróbmy badanie wariografem.
Chodźmy. Ale pamiętaj o jednym, Marie.
Gość, który je prowadzi,
nie zapyta:
„Czy zahipnotyzowano cię, żebyś myślała, że zostałaś zgwałcona”.
„Czy gwałt ci się przyśnił?”
Zada ci tylko jedno pytanie.
„Czy zostałaś zgwałcona?”
To wszystko.
A jeśli twoja odpowiedź będzie kłamstwem,
będę musiał zakuć cię w kajdanki
i zamknąć w areszcie.
Zaraz, czemu?
Krzywoprzysięstwo to przestępstwo.
Utrudnia naszą pracę, czyli dbanie o bezpieczeństwo.
Dlatego jest taki przepis. Dlatego go egzekwujemy.
Poza tym twoje zakwaterowanie,
ten układ z doradcami i stypendium...
Stracisz to, jeśli będziesz miała zarzuty, prawda?
Ale jak mówię, jeśli chcesz test,
zrobimy test.
Musisz znać ryzyko.
Ale, jasne...
decyzja należy do ciebie.
No i co?
Nic.
Wymyśliła to.
Nie sądziła, że zrobi się taka afera.
- Zamkniemy sprawę. - No tak.
Dzwońcie w razie pytań.
Dobrze, dziękujemy.
Czemu to zrobiłaś? Czemu nas nastraszyłaś? To...
To chore.
- Jesteś chora. - Wiesz, jak się bałyśmy.
Mamy rozmawiać o naszych uczuciach.
Czuję złość.
- Poczucie zdrady. - Odrazę.
Olbrzymią wściekłość.
Marie, chcesz coś powiedzieć?
Szaleństwo.
- Amelia. - Nie.
Dobra? Po prostu nie.
Napisy: Krzysiek Ceran