NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Mam kłopoty.
Przyjedziesz po mnie?
Następnym razem wracasz sama.
Byłam już w piżamie.
WYDZIAŁ POLICJI W LYNNWOOD RAPORT
STATUS SPRAWY ZAMKNIJ
NA PEWNO?
SPRAWA ZAMKNIĘTA
Policja nie ujawniła tożsamości kobiety,
ale wiemy, że jej zeznanie o ataku zamaskowanego gwałciciela,
który włamał się do jej pokoju, było zmyślone.
Wyssane z palca.
Wielu mieszkańców tego budynku
należy do programu Rise Up
pomagającego młodym ludziom rozpocząć...
Detektyw Parker.
Tom Diefenbach, kompensaty dla ofiar przestępstw.
Cześć, Tom, jak leci?
Dobrze. Przy okazji
mam tu sprawę gwałtu z jedenastego.
Numer L241-007R.
Możesz mi przysłać raport?
Rozeznam się, jaka kompensata
- przysługuje ofierze. - Daj spokój. Żadna.
Pokrywamy więcej niż tylko koszty leczenia.
Wydatki na terapię, utracone zarobki...
Ale nie tym razem. To była ściema.
Wymyśliła to.
- Co? - Tak. Kompletnie zmyślone.
Sprawa zamknięta. Oznaczyłem to w systemie.
Za godzinę zniknie z twojej listy.
- Co się stało? - Nie pytaj.
Zmarnowaliśmy na to tyle czasu i energii...
Utrapienie.
Rozumiem.
Ale o jeden gwałt mniej.
To chyba dobrze?
KOLORADO
- Saturacja? - Wynosi 92, oddech w normie.
Ma katar. Jest przeziębiona.
Użyj nebulizatora.
Kotku, to tylko przeziębienie.
Dajmy jej spać, niech organizm to zwalczy.
Wóz 12, odbiór.
Jeszcze godzinę. Potem nebulizacja.
- Tak jest. - Mówię serio.
Przecież przytaknąłem.
Masz pracę. Poradzę sobie.
Dobrze. Pa.
Tu wóz 12.
Mamy kod 1035 w Apartamentach Blackhill na Davis 1103.
Numer 1103, David, Adam, Victor, Ida, Sam.
Przyjęłam. Jadę.
Cześć. Co tu mamy?
Włamanie i gwałt. W mieszkaniu B-4.
Rano, ale zadzwoniła w południe.
Ofiara to...
Amber Stevenson, lat 22.
Gdzie ona jest?
Dopiero co tu była.
Dobra, na trzy.
Nie przejmuj się.
Mamy wszystko?
Amber.
Cześć.
Detektyw Karen Duvall.
Jak leci?
Dobrze.
A u ciebie?
Jesteś ranna? Potrzebujesz pomocy ratownika?
Już mnie zbadali, nic mi nie jest.
Daj znać, gdybyś zmieniła zdanie.
Czasami zaczyna boleć po jakimś czasie.
Są tuż obok.
Przyjechali ci pomóc.
Dobrze.
Jeśli to nie problem, chcę ci zadać parę pytań.
Jasne.
Spory tu ruch.
Może porozmawiamy w moim aucie?
Nie ma sprawy.
Dobrze. To mój wóz.
Dzięki.
Wszystko gra?
Wygodnie ci?
Wszystko w porządku.
Amber, badania wykazują,
że im wcześniej ofiara przestępstwa o nim mówi,
tym lepiej je sobie przypomina, więc...
jeśli to nie problem,
chciałabym zacząć.
Jasne. Od czego?
Zacznijmy od kontekstu.
To twój budynek?
Tak. Mieszkanie B-4.
Od dawna tu mieszkasz?
Trzy miesiące.
Przyjechałam studiować w Tabor College.
Co studiujesz?
- Informatykę. - I dobrze.
Łatwo o pracę.
- Skąd jesteś? - Z Chicago.
Tęsknisz?
Tak, ale tu też jest fajnie.
Mieszkasz sama?
Tak.
Jasne.
Zapytam o dzisiaj.
Mój kolega, detektyw Wilson, mówi, że do napaści doszło rano.
Wcześnie.
A przed napaścią? Powiedz mi, gdzie byłaś,
co robiłaś.
Spałam.
Późno się położyłam.
Mój chłopak przyjechał z Chicago. Wyjechał wczoraj.
Zawsze późno się kładę, kiedy wyjeżdża.
Nagle okazuje się, że nie mogę bez niego zasnąć.
Rozumiem.
Jak się nazywa?
Eric.
Eric Llewyn.
Powiedziałaś mu o tym?
Nikomu nie powiedziałam.
Nawet rodzicom?
Przyjaciołom?
Tylko pani.
Znaczy, policji.
Czy to dziwne?
- Nie. - Po prostu...
Eric jest bardzo opiekuńczy, więc kiedy mu powiem, od razu...
Amber, nie musisz mi się tłumaczyć.
To, komu powiesz i kiedy,
zależy tylko od ciebie.
Po prostu pytałam.
Dobrze.
Czyli spałaś?
- W łóżku, na kanapie? - W łóżku.
Jasne.
A potem?
BIURO ŚLEDCZE KOLORADO
Widziałem w nocy, jak ktoś tu chodzi.
Krępy, w kowbojkach. Nigdy go tu nie widziałem.
Jeden z lokatorów zawsze wydawał mi się dziwny.
Chodzi z czołówką.
Jak te drzwi?
Słabiutkie.
Zastanawiam się, czy coś pominęłam.
Nie spiesz się.
W porządku.
Nie...
To chyba wszystko.
Zorientowałaś się, że wyszedł, i co potem?
Zadzwoniłam na policję.
- Chociaż kazał ci tego nie robić? - Oczywiście.
- O której mniej więcej to było? - O 12.32.
Sprawdziłam. Pomyślałam, że to ważne.
Miałaś rację.
To bardzo pomocne, Amber.
Zapamiętałaś wiele szczegółów, które mogę sprawdzić.
- Dziękuję. - Jasne.
Porozmawiajmy o dowodach.
Każdy gwałt to trzy miejsca zbrodni.
Miejsce napaści,
ciało sprawcy
i ciało ofiary.
Każde z nich może dostarczyć cennych informacji.
W szpitalu dokładnie zbadają
twoje ciało.
Ale może zgodzisz się,
żebym zebrała ślady DNA z twojej twarzy?
Tak.
Ale mówiłam już, zmusił mnie, żebym się umyła.
Rozumiem. Ale i tak chcę spróbować.
Dobrze.
Dziękuję.
Chcę cię poprosić o jeszcze jedną rzecz.
Pani detektyw.
Wszystko, czego dotykał.
Albo czego mógł dotknąć.
Cokolwiek.
Dobrze.
Ale mówiłam, miał rękawiczki.
Jeśli nosił je wcześniej,
po zewnętrznej stronie mogły być ślady DNA.
Klamki. To na pewno.
Sprawdziliśmy.
Parę razy sikał, więc...
przycisk od spłuczki.
Nie wiem, czy dotykał umywalki.
Palisz?
Nie.
Ta narzuta.
Dotykał jej?
Tak.
Było mi zimno. Przykrył mnie.
- Przepraszam, nie wspomniałam. - To nic.
Dlatego tu jesteśmy.
Kiedy to zrobił? W którym momencie?
Jakoś w połowie.
Widział, że drżę.
Przykrył cię,
żeby było ci ciepło?
Tak. A...
kiedy wychodził, powiedział, żebym zablokowała drzwi kołkiem,
żeby to się nie powtórzyło.
Powiedział, że powinnam myśleć o swoim bezpieczeństwie.
Chyba miał rację.
Znam te pielęgniarki. Są świetne.
Dobrze wyszkolone, szanują pacjentki.
Ale to będzie długie badanie.
Będą musiały obejrzeć całe twoje ciało.
Z zewnątrz i od środka.
- Rozumiem. - Proszę.
Nie mogę zostać. Muszę zająć się śledztwem.
Masz przyjaciółkę, która może ci towarzyszyć?
- Jeszcze nie teraz. - Dobrze.
Chodzi o to, że zrobi się afera.
Nie musisz mi się tłumaczyć ze swoich decyzji.
Wiem, tylko... Mam przyjaciół.
Ale...
nie chcę jeszcze z nimi rozmawiać.
Rozumiem.
W trakcie badania będzie ci towarzyszyć psycholog.
Jest świetna.
Jeśli postanowisz do kogoś zadzwonić,
daj jej znać.
Dobrze.
Ale... jeszcze jedno.
- O nim. O tym gościu. - Co takiego?
Mówił, że to jego pierwszy gwałt,
ale to chyba nieprawda.
Myślę, że już to robił.
Pracownik potrzebny przy 29-E.
Miło, że wpadłaś.
Wiem, że...
Bardzo mi przykro.
Nie...
Nie mogłam wyjść z mieszkania. Drzwi się zacięły.
Klamka...
Wczoraj się przeprowadziłam i...
Coś się popsuło. Więc...
utknęłam, musiałam wzywać dozorcę, było straszne zamieszanie.
- Przepraszam. - Zaczynasz o ósmej.
Jeśli następnym razem nie zdążysz, nie przychodź w ogóle.
Dobrze.
Sama mam sobie nałożyć?
Przepraszam. Już.
Jeden wystarczy.
Jasne.
A po co masz szczypce?
Dzięki.
Chce pan spróbować potrawy przygotowanej na elektrycznym hibachi?
- I jak? - Strasznie, kurwa, czysto.
Wiedział wszystko.
Na jakie zajęcia chodzi.
Znał numery jej rejestracji i paszportu.
Wiedział, że przed snem mówi do swojego odbicia w lustrze.
Obserwował ją.
I to długo.
- Macie odcisk? - Tylko tył podeszwy.
Miękkie błoto.
Utwardź je sprejem do włosów przed zrobieniem odlewu.
Jasne, pani detektyw.
Nie był tu po raz pierwszy.
- Włamywał się tu. - Skąd wiesz?
Zgubiła tasiemkę do włosów parę tygodni temu.
Była pewna, że włożyła ją do szuflady.
Kiedy jej szukała,
nie było jej tam.
Myślała, że gdzieś ją zapodziała.
Ale na początku całego zajścia,
gość sięgnął do plecaka i wiesz, co wyciągnął?
Użył jej, żeby ją związać.
Jej własną tasiemką. Specjalnie ją przyniósł.
To popieprzone.
To prawda.
Moi ludzie muszą odpocząć.
- Może zrobimy przerwę? - Nie, pracujcie dalej.
Gwałcił ją przez cztery godziny.
Groził jej bronią.
Pomyślała, że aby przeżyć, musi podtrzymywać rozmowę.
Więc pytała o jego życie. Udawała, że ją to interesuje.
Niesamowicie nad sobą panowała.
Co powiedział?
Mówi czterema językami.
Podróżuje.
Był w Korei, Tajlandii,
na Filipinach.
Wojskowy.
Może.
Wyłożył jej swoją teorię o ludziach.
Każdy mężczyzna jest wilkiem lub żołnierzem.
Żołnierze nie krzywdzą kobiet i dzieci.
Wilki...
robią wszystko, na co mają ochotę,
nie oglądając się na nic.
On jest wilkiem.
Poszukaj dziwnych napaści na tle seksualnym
z naszego rewiru. Zeszły rok.
Przyjąłem.
Sprawdź też włamania i podglądaczy.
- Jasne. - Zgłoszenia o podejrzanych mężczyznach.
Kradzieże.
Każde włamanie w promieniu 8 km od Blackhill.
Jasne. Sporo tego będzie.
Tak.
- Co z nią? - Lepiej.
Saturacja spadła do 91 o pierwszej, potem wzrosła do 93.
Teraz brzmi dobrze, nie krztusi się.
- Wszystko gra. - Dobrze.
- Twoja mama dzwoniła. - Czemu w ciągu dnia?
- Wie, że mnie nie ma. - Ja jestem.
A mnie kocha bardziej niż ciebie.
Hej. Wszystko gra?
Tak.
Tylko, wiesz...
Jasne. U nas wszystko dobrze. Daisy będzie u Eve do czwartej.
Resztę opowiem, jak wrócisz.
Dobra. Dzięki.
Dobrze. Lekarz panią przyjmie. Do widzenia.
Cześć.
Jak wam idzie?
Prawie koniec.
- Dobrze się trzyma. - Powiedz, że jestem i spytaj,
czy chce, żebym weszła.
Ale powiedz wyraźnie,
że nie muszę.
Jasne.
Carmen, tu Duvall. Czy sala konferencyjna jest wolna?
Świetnie, zaklep mi ją.
Gwałt w Blackhill. Zgłoszenie przyszło w południe.
Dziękuję.
Zaprasza cię.
Cześć, Amber.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
To dobrze.
Znaleźli coś?
Gliniarze? Mają jakieś dowody?
Parę rzeczy. Jeszcze...
Jeszcze za wcześnie, żeby stwierdzić, czy mają związek.
Ale wszystko dokładnie zbadamy.
Dobrze.
Miałam wrażenie, że dobrze wie, co robi.
Był bardzo ostrożny.
Amber, mam dla ciebie leki i dokumenty.
Możemy się nimi zająć teraz.
Ale jeśli chcesz odpocząć, to poczekamy.
Zrobimy to później. Twój wybór.
Wiesz, dokąd teraz pojedziesz?
Nie do domu.
Jasne.
Może przenocujesz u przyjaciółki?
Tak.
Muszę do niej zadzwonić.
Przepraszam. Dziękuję.
Tak.
Nie...
Nie mogę wrócić do domu.
Czy mogę...
Mogę do ciebie wpaść?
Mogę u ciebie zostać?
To twoja rodzina?
Tak.
Ładne dzieci.
Dzięki.
OTO JA, POŚLIJ MNIE
Co to?
Ma mi przypominać.
- O czym? - Chyba o tym, co robię.
To z Izajasza.
Bóg się objawia,
szukając kogoś, kto mu pomoże.
Posprząta to i owo.
Pyta: „Kogo mam posłać?”.
To mój numer.
Dzwoń w razie czego.
Dobrze.
Robię kolację,
przygotowałam ci kąpiel, jest też herbata i wino.
Nie wiem, co wolisz.
Dziękuję, że pani się nią zajęła.
Odpocznij.
Będę się odzywać.
Sąsiedzi widzieli trzech podejrzanych.
Jednego znaleźliśmy.
Był w pracy. Potwierdzili to koledzy, szef i nagranie.
Drugi nocował w kamperze zaparkowanym pod budynkiem.
Podczas ataku już go tam nie było, ale go sprawdzamy.
Trzeci tam mieszka, ale nie zastaliśmy go w domu.
Sporządzamy raporty.
- Które dostanę... - Jutro rano.
- Właśnie je piszemy. - Byle dokładnie.
Nie tak jak ten syf, który Inky napisał o włamaniu.
- Zadbam o to. - Widziałeś, prawda?
Jakby nabazgrał coś na serwetce.
Wie o tym. To się nie powtórzy.
To dobrze.
- Dziękuję. - Jasne.
Nie wiem, czy hałasował,
czy jakoś go wyczułam, ale nagle byłam całkiem przytomna.
- Wiesz, jaki to był pistolet? - Nie znam się.
Krzykniesz, to cię zabiję.
Mam pieniądze.
Pierdol się. Rozbierz się.
- Potem mnie ubrał. - Jak?
Miałam wyglądać jak prostytutka.
I jak mała dziewczynka.
- Jedno i drugie. - Połóż się.
Proszę, pani detektyw.
Potem zaczął.
A potem nagle przestawał.
Zrobił to osiem razy.
Przestawał i zaczynał znowu.
- I tylko siedział? - Albo robił zdjęcia.
Był biały.
Miał jakieś 185 cm wzrostu, koło 80 kg.
- Raczej szczupły. - Tak.
Ale miał brzuch. Nie był w formie.
Miał czarne trampki, szare dresy z dziurami na kolanach.
Jasne włosy na rękach i nogach, ale włosy łonowe miał wygolone.
Ma znamię. Duże.
Gdzie?
Na jego lewej łydce?
Czy kiedy patrzyłaś, było po twojej lewej?
Jego lewa.
Na pewno?
Tak.
Marie. Masz chwilę?
Tak.
Jak sobie radzisz?
- Dobrze. - W pracy dobrze? Na zajęciach?
W pracy dobrze.
Nie dotarłam na zajęcia z fotografii.
Byłam...
Pójdę w przyszłym tygodniu. Zapytam nauczyciela, co przegapiłam.
Dobry pomysł.
Posłuchaj.
Chyba wiesz, że cię kochamy.
Jesteś super.
Traktujemy poważnie nasze zobowiązania.
Uczysz się, jak sobie radzić.
To trudne. Nikomu nie jest łatwo. Nasi podopieczni mają problemy.
- Większość z nich. - Właśnie.
To, co się stało, to zdecydowanie problem.
Prawda?
Po to tu jesteśmy.
Rzecz w tym,
że mamy też zobowiązania wobec tej społeczności.
Wypracowaliśmy porozumienie, które nas łączy, a jego podstawą
jest wzajemna szczerość.
Społeczność musi móc sobie ufać, prawda?
Nic dziwnego,
że po tym wszystkim ludzie ci nie ufają.
Musimy temu zaradzić.
Zrobić coś, co przywróci zaufanie.
Co masz na myśli?
Ograniczymy ci swobodę.
Będziesz wracała godzinę wcześniej. Przez jakiś czas.
Będziesz codziennie stawiać się na rozmowę.
- Czemu? - Lepszy kontakt
utrzyma cię na właściwej drodze.
Będziemy mogli wcześniej reagować.
Pomagać ci z różnymi problemami.
- To nie może się powtórzyć. - Wiem.
Chcemy to usystematyzować.
Ale czemu...
To głupie. Czemu miałabym to powtórzyć?
Przecież nic z tego nie mam. Nienawidzą mnie.
- Nie mogę wyjść z mieszkania. - Reszta musi widzieć,
że twoje czyny mają konsekwencje.
Czyli chodzi o innych. Nie o mnie.
Chodzi o wszystkich.
- Gówno prawda. - Masz wracać przed 21.
Będziesz się meldować o 20.45.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Kiedy usłyszałem hałas, myślałem, że to szopy.
Nie...
- to tylko ja. - Chodź tutaj.
Jak się trzymasz?
Tak mi przykro. Boże.
Myślałam, że mogłabym...
obejrzeć z Colleen Kawalera do wzięcia...
- Mogłabym, nie wiem... - Zrelaksować się.
- Jasne. - Chyba tak.
Dobry pomysł, ale Colleen nie ma. Jest na spotkaniu mieszkańców.
Jasne. Mogę na nią poczekać.
Wróci późno.
Mieli strasznie długą listę tematów.
Jasne. W takim razie...
mogę sama pooglądać.
To chyba też nie wypali.
Marie, kotku.
Wiesz, że cię kocham.
Ale po tym wszystkim, co się stało,
będzie lepiej...
jeśli ty i ja nie będziemy spędzać razem czasu, kiedy nie ma Colleen.
Czemu?
Jesteśmy rodzicami zastępczymi.
Nasza reputacja musi być nienaganna.
I ja wam w tym przeszkadzam?
Nie, kochanie. Jesteś cudowna.
Wiesz, że cię uwielbiam.
Słuchaj...
Nie jestem psychiatrą.
Nie wiem, czemu powiedziałaś, że zostałaś zaatakowana.
Nie oceniam cię.
Po wszystkim, co przeszłaś, z czym się uporałaś,
nawet najbardziej odporne i przystosowane dziecko
byłoby nieźle skołowane. Ale powtarzam, ja nie oceniam.
Rozumiem to.
Tylko że...
Gdybyś kiedykolwiek powiedziała coś takiego o mnie...
To nic osobistego.
Proszę, musisz to zrozumieć.
Muszę myśleć o sobie
i o wszystkich dzieciach, którym chcemy pomóc.
Takich jak ty.
Kotku, kiedy jest tu Colleen, jesteś tu mile widziana.
Choćby dzisiaj, byle później.
Dobrze?
Zadzwoni do ciebie, jak wróci.
Nie trzeba.
- Na pewno chętnie... - Nie trzeba.
Dobry wieczór.
Detektyw Duvall, wydział policji w Golden.
Dziś rano w tym budynku doszło do napaści.
Ma pan parę minut na rozmowę?
Mamo!
Usłyszałam o tym od sąsiadki, kiedy wróciliśmy po południu.
Nie potrafię...
Skąd państwo wrócili?
Z biwaku. Byliśmy z przyjaciółmi.
Jeździmy co roku.
- Na długo? - Nie było nas cztery dni.
- Nas? Czyli pani i... - Mnie i Roweya.
Mieszkamy sami.
Mała, szczęśliwa rodzina.
Sami organizowaliście wyjazd czy przez biuro podróży?
Sami.
Biura podróży są strasznie drogie.
O tak.
Wasi przyjaciele potwierdzą, że tam byliście?
Czemu mieliby to robić?
- Czy ktoś oskarżył o to Roweya? - Nie.
- Nikt go nie oskarżył. - Ale ktoś o nim wspomniał.
Pani Wilson, kiedy dochodzi do czegoś takiego,
ludzie nagle czują się zagrożeni...
- Mój syn nie jest gwałcicielem. - Nie przeczę.
Wie pani,
gdyby choć jedna osoba z tego budynku lepiej go poznała.
- To nie takie trudne. - Pani Wilson...
Znam wielu mężczyzn, pani detektyw.
To nigdy nie są dziwacy.
To ci, którzy wydają się mili.
Tacy, którzy noszą ci zakupy i kupują drinki.
To oni narobią ci kłopotów.
To ludzie z biwaku.
Jeśli nie ma pani więcej pytań...
Cześć.
Przepraszam.
To nic.
Były głodne.
Zjadła coś?
Trochę.
Dopiero co mierzyłem.
Saturacja 94.
- To nieźle. - Chyba wszystko gra.
Dobre.
Dziękuję.
Nie gotowałem.
Nie wierzę.
Powiedziała, że to dla wszystkich.
Tak?
Dla ciebie i kłopotliwej rodziny.
Niedługo zjawi się tu w bikini, bo drzwi jej się zatrzasnęły
i potrzebuje pomocy muskularnego policjanta.
Jest samotna.
Wszyscy są samotni.
Nowa sprawa?
Chcesz pogadać?
Już nie kapie.
Kurczę.
- Ja miałam to zrobić. - Odwaliłem fuszerkę.
Trzeba będzie poprawić.
To gwałt.
Właśnie.
Kiedy już się dostatecznie wyszorowała,
wypuścił ją spod prysznica,
ale kazał zostać w łazience, póki nie wyjdzie. Zrobiła to.
Gdy zamknął drzwi, wyszła. Nie było go.
Rzeczy, których dotykał, też.
Prześcieradła, poszewki na poduszki.
Dałam parę rzeczy do laboratorium, ale nic z miejsca zbrodni.
Ani jednego włosa. Żadnych płynów.
Nic. Czysto.
To sprytny gość.
Ale ty jesteś sprytniejsza.
Robił jej zdjęcia.
Przez cały czas.
Robił straszne zdjęcia,
jak leży związana, obnażona.
Groził, że jeśli komuś powie, wrzuci je do sieci z jej danymi.
Ale i tak nas wezwała.
Zapytałam czemu.
Powiedziała, że zrobi to ponownie.
Innej dziewczynie.
I że nie zniosłaby myśli, że nie zrobiła nic, by temu zapobiec.
To dzielna młoda kobieta.
Miał plecak?
Co?
Ten gość. Napastnik.
Czy miał plecak?
- Tak. Czemu? - Mieliśmy takiego.
- Zadzwoń do naszej detektyw. - Do kogo?
Kurde, co...
- Przestraszyłam cię? - Jezu. Kurwa!
- Nie po oczach! - Przepraszam.
Co, do kurwy?
Właśnie zadawałam sobie to pytanie. Co, do kurwy?
Co, do kurwy, dorosły facet robi w lesie,
ubrany jak członek oddziału szturmowego,
w środku nocy pod budynkiem,
w którym kogoś zgwałcono?
Co? Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Kim, kurwa, jesteś?
Grace Rasmussen, policja w Westminster.
Mam ważniejsze pytanie.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Napisy: Krzysiek Ceran