NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bliżej.
Za blisko. Cofnij się.
Wodnik, co? Dziwne.
Nie jesteś wystarczająco tajemnicza.
Poczekaj.
Wszystko powiedziałam już temu cymbałowi Harknessowi,
i to wiele razy, ale proszę wejść.
To moja najdziwniejsza sprawa.
Brak śladów włamania.
Drzwi i okna były zamknięte.
Brak DNA.
Sąsiedzi nic nie widzieli, nic nie słyszeli. No i ofiara.
Jesteś w windzie.
Zjeżdżasz na dół...
Jestem na łące. Idę przez łąkę.
Dobrze, na łące.
Nalegała na hipnozę.
Podczas tej sesji będę medium.
Chcesz przemawiać głosami...
Pewnego dnia powiedziała, że od dnia ataku
jej kot drapie ludzi w czarnych butach.
Księżyc jasno świeci.
Pomyślała, że to ważna poszlaka.
Rzuca długi...
Kazała mi odwiedzić okoliczne siłownie
i szukać postawnego białego mężczyzny z niebieskimi oczami.
Zły stoi na moich korzeniach
i obserwuje ją spoza moich gałęzi.
Szczerze mówiąc, odprawiłbym ją z kwitkiem, gdyby nie jej obrażenia.
Te były prawdziwe.
Spałam tutaj. Obudził mnie dziwny szmer.
Jerome, pomóż mi!
Jerome tu był?
Nie, był w domu, w Kanadzie.
Ale zawsze mnie słyszy.
Wezwałam go, a on odwrócił uwagę napastnika.
Ocalił mi życie.
Ty też miałaś w tym swój udział.
Trzeba odwagi, żeby skoczyć z balkonu.
Nie miałam wyboru.
Nie mogłam się ruszyć. Myślałam, że złamałam kręgosłup.
Ale w końcu jakoś wstałam.
Miałam pękniętą miednicę, przebite płuco i złamaną kość udową.
Miesiącami nie mogłam pracować.
Leczenie słono kosztowało.
Rehabilitacja to 12 tysięcy.
Nie wspominając o zatroskanej matce.
Nawet nie wiesz,
ile trudu zajęło przekonanie sąsiadów, by nająć patrol.
Jakbym prosiła o pierworodnych, a nie o 35 $ miesięcznie.
Ale jasne, rozumiem.
Bezpieczeństwo.
Czy nie na to idą nasze podatki?
LILLY DARROW: MOJE CIAŁO TO MOJA...
SZUKAJ: KAVA KAVA
Powiedz mi,
czemu policja zamiata taką straszną sprawę pod dywan?
Bo to się właśnie stało.
Pani Darrow, w sprawach, w których brakuje dowodów...
Powiem ci czemu.
Bo ten napastnik jest jednym z nich.
Czemu myślisz, że napastnik jest policjantem?
Pewnej nocy, parę tygodni po ataku,
usłyszałam hałas z dołu.
Wezwałam policję.
Przysłali kogoś.
Już miałam go wpuścić, kiedy podniósł latarkę.
Napastnik tak samo trzymał nóż.
Przegoniłam go.
Nie miałam zamiaru dawać mu drugiej szansy.
Mówiłaś o tym detektywowi Harknessowi?
Ten incydent z patrolem...
O tak, Boże.
Była pewna, że to on. Przekonana w stu procentach.
I co?
W czasie napaści funkcjonariusz Fagan był w Cabo z narzeczoną.
Zaoferowałem, że pokażę jej jego paszport, ale w tym momencie
byłem już dla niej zajadłym wrogiem. Sądziła, że go kryję.
Przestała panu ufać.
Tak, częściowo z mojej winy.
Chyba zaczęło się, kiedy zapytałem o kavę.
Piła coś pani?
Nie piję.
A inne środki? Marihuana, tabletki nasenne?
Zjadłam sałatkę na kolację,
a przed snem jak zwykle wypiłam napar kava kava. To wszystko.
To naturalna substancja rozluźniająca mięśnie?
To jakieś kłącza uprawiane w Oceanii.
Robi się z nich herbatę.
Działa jak diazepam albo mocne martini.
Ale duże dawki mogą wywoływać halucynacje.
Zapytałem, czy to możliwe, że trochę przesadziła z herbatką,
czy to wszystko mogło jej się przyśnić?
Wiem.
Nikt nie lubi pytania, czy wymyślił sobie napaść.
Ale musiałem spytać.
Może gdybym miał już w rękach raport o dowodach,
nie zrobiłbym tego.
Ale ten przyszedł z opóźnieniem,
więc nie wiedziałem, że mamy odciski buta i rękawiczki.
Macie odciski?
Proszę. Harkness nie chciał opłacić rysownika.
Bo to bez sensu, skoro miał maskę.
Kolega zrobił szkic. Brazylijski litograf.
Jest sławny w Rio. Jego prace kosztują tysiące.
Tę zrobił za darmo.
Przyjrzę się jej. Dziękuję.
Nie ma rzeczy niepojętych, pani detektyw.
Wszystkie informacje potrzebne, żeby go schwytać, gdzieś tam są.
Trzeba wiedzieć, jak o nie pytać.
Jeśli jakaś sprawa przypomina nasze,
zadzwoń do prowadzącego, poproś o akta.
Wydrukuj je i włóż do takiego czerwonego folderu.
Korzystanie z VICAP wymaga mnóstwa pracy i czasu.
Boże, mieć stażystę to coś cudownego.
To są odciski buta,
znalezione w Lakewood, w domu Lilly Darrow.
A to odcisk z błota pod mieszkaniem Amber.
No proszę.
To nie koniec.
Na drzwiach w Westminster był wzór przypominający plaster miodu.
To jest wzór z okna w domu Darrow.
- Ten sam gość. - Tak.
Może nie wiemy, jak się nazywa, jak wygląda,
ale dajcie mi dobę,
a powiem wam, jakie nosi buty i rękawiczki.
Mamy już zarys tego, kim jest.
Zarysu nie wpakuję za kratki.
Słyszałaś o świętej geometrii?
Według tego wierzenia
rzeczy takie jak plaster miodu czy płatek śniegu,
te idealne kształty występujące w naturze,
to dowód na istnienie siły wyższej.
To nie plaster miodu, to rękawiczka
zrobiona przez chciwą korporację.
Która jest siłą wyższą, ale nie taką, o jakiej mówisz.
Co to?
Lilly Darrow zamówiła szkic swojego napastnika.
Masz jego wizerunek?
I dopiero teraz mi to mówisz?
Wiem, że zwykle nie pracujesz z partnerem
i może masz poczucie, że zostałam ci wciśnięta na siłę, ale jestem tu.
Jestem twoją partnerką.
Może zapomniałaś, że szukamy złego gościa,
który wciąż stanowi zagrożenie dla kobiet.
Jeśli mamy go powstrzymać, musisz ze mną pracować.
A to oznacza dzielenie się informacjami
i okazywanie odrobiny szacunku, na który z pewnością po sześciu latach...
Tak.
Niezbyt dużo szczegółów.
Nie.
No tak.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Nie ty pierwsza mnie nie lubisz.
Nie to powiedziałam.
Słuchaj...
Wiem, że nie tryskam optymizmem,
ale nie bierz tego do siebie. Taka już jestem.
Wielu gliniarzy świętuje każdy mały krok w dobrą stronę.
Ja taka nie jestem.
Nie rajcują mnie drobiazgi. But, rękawiczka.
To postępy, pomogą nam.
Ale to jeszcze nic.
Tylko jedno mnie rajcuje.
Złapanie tego gościa.
A jeszcze go nie złapałyśmy.
STAN WASZYNGTON
Jak tam?
Marie.
Masz chwilę?
Niestety wszyscy czytali artykuły o twojej sytuacji.
Twoje zdjęcia są wszędzie.
Nie muszę wiedzieć o tym nic więcej.
Chciałam tylko przeprosić.
Biorąc to pod uwagę, nie możesz pracować z klientami.
Przenoszę cię do magazynu.
A za miesiąc – zobaczymy.
Dobrze.
Nathan tam pracuje. Powie ci co i jak.
Dobrze. Idź już.
...włamał się, gdy ofiara spała.
Związał ją i zrobił jej zdjęcia.
Według naszych źródeł napastował ją kilka godzin.
Niesamowite, co?
Nie mogłam w to uwierzyć.
Taka zbieżność.
Tak myślisz?
A nie?
Maska, nóż, zdjęcia?
Tak, ale czy to takie rzadkie?
Inni napastnicy nie mają masek i broni?
- No tak. - A Marie mówi, że to się nie wydarzyło.
A co, jeśli się wydarzyło?
I to ten sam gość? I go znajdą?
Może wszystko się wyjaśni i sąd się odczepi.
Jaki sąd?
Nie mówiła ci?
O Boże.
Miała rozprawę o fałszywe zeznania.
- Może trafić do więzienia. - Boże.
Ma prawnika. Nie wiem skąd.
Ale jest przekonany, że wynegocjuje ugodę.
Kiedy zobaczyłam wiadomości, pomyślałam:
„A jeśli mówiła prawdę?”.
Czekaj.
Chcę ci przypomnieć, że kiedy ją widziałaś tamtego dnia,
- w pierwszym odruchu... - Wiem.
...pomyślałaś, że coś się nie zgadza, a przecież wiesz.
Przeżyłaś to. Obie to przeżyłyśmy.
Wiemy, jakie to uczucie.
Tak, ale... co, jeśli ona po prostu zareagowała inaczej,
bo jest inną osobą?
No dobrze...
- Jeśli tak, to co? - No...
Powiemy policji z Kirkland, że ten gość już to robił.
Wtedy ją przesłuchają.
A to tak dobrze poszło za pierwszym razem.
Zadaję sobie pytanie:
czego chcę dla Marie w dłuższej perspektywie?
Bezpieczeństwa, stabilności, sukcesu.
Ja też.
Czy wpychanie jej w środek tragedii innej osoby
przybliży ją do tego celu?
A może wepchnie ją z powrotem w ten biurokratyczny bajzel,
który dotąd dominował w jej życiu?
Jeśli ten prawnik może rozwiązać ten problem,
to najlepsze wyjście.
Baskerville.
Mam tu kobietę, która szuka detektywa prowadzącego sprawę gwałtu.
Połącz mnie.
Proszę, połączyłam panią.
Dzień dobry, jestem Colleen Doggett.
W wiadomościach mówili o starszej kobiecie zgwałconej w Kirkland.
W Lynnwood jest dziewczyna,
którą zaatakowano w ten sposób.
Hej!
Wracajcie tu.
O cholera.
Cześć, pieski.
Jak przebieżka?
Była ponura.
Dziękuję, że pozwoliliście mi wrócić do pierwszego wersu.
To świetne zakończenie naszych rozważań
o różnicy pomiędzy boską wolą wobec nas i boską wolą w ogóle.
Co innego modlić się: „Boże, pobłogosław to, co robię”,
a co innego: „Boże, pomóż mi robić to, co chcesz błogosławić”.
Jeśli prosimy o coś zgodnego z jego wolą,
słyszy nas.
Nieustannie realizuje swój plan w nas, dookoła nas i poprzez nas.
Rozejdźmy się przepełnieni radością, bo kochamy i służymy Panu.
Amen.
Amber?
Pani detektyw. Co pani tu robi?
Zawsze tu jestem.
A ty?
Zwykle tu nie przychodzisz.
Nie.
Dorastając, chodziłam do Saint James w Chicago,
ale od przeprowadzki nie byłam na mszy.
Po prostu...
pomyślałam...
Czujesz się nieswojo?
Miałam powiedzieć, że wariuję,
ale „czuję się nieswojo” brzmi bardziej godnie.
Kupiłam broń.
Wypominałam tacie, że poluje na indyki,
a teraz chodzę na strzelnicę.
Spotkałam tam faceta.
Właściwie to dwóch.
Nie mam pojęcia, czemu się z nimi przespałam.
Nie planowałam tego, ale...
Gdyby Eric się dowiedział,
gdyby ktokolwiek się dowiedział, moi przyjaciele, rodzina...
Przepraszam, przyszła się pani modlić, a nie słuchać, jak wariuję.
Nie wariujesz.
Masz za sobą traumatyczne przeżycie.
Szukasz sposobu, żeby odzyskać kontrolę nad swoim życiem.
Nie ma w tym nic szalonego.
Istnieją grupy wsparcia, wiesz?
Nie chcę grupy.
Tam każdy zrozumie, przez co przeszłaś.
Mówię, że nie chcę.
Dobrze.
Cieszę się, że tu jesteś.
Detektyw Parker, policja w Lynnwood,
dzwonił pan w sprawie Marie Adler?
Tak, dziękuję, że pan oddzwonił. Przepraszam, że tak nękam.
To zawsze długo trwa, zanim oddzwonię.
W Kirkland macie dwa razy więcej ludzi niż my.
Liczę, że to pomoże nam obu.
Zajmuję się brutalną napaścią
i dostałem cynk, że sprawa Marie Adler jest podobna.
Opowie pan o niej?
Nie ma o czym. Ta dziewczyna złożyła fałszywe zeznanie.
Na pewno mówimy o tej samej sprawie?
Szczegóły bardzo przypominają moją.
Naprawdę...
są bardzo podobne.
Rozumiem, ale ona nie była ofiarą.
Nie wiem, jak pana przekonać.
Jesteśmy pewni. Wnieśliśmy oskarżenie.
No dobrze.
Oby wam się powiodło.
- Miłego dnia. - I wzajemnie.
Mamy tu zabawę bez końca, co?
Nie przeszkadza mi to.
Fajnie, że jesteś wyluzowana.
Gdyby trafiła tu inna dziewczyna,
pewnie uwiędłyby mi uszy od ciągłego trajkotania.
Po pracy też jesteś taka wyluzowana?
Nie jestem...
Nigdzie nie jestem wyluzowana.
Powinnam skończyć, bo zacznę nadgodziny.
Co?
Myślisz, że coś zrobię?
Powinnam już iść.
Wyluzuj, jaja sobie robię.
Hej!
Koktajle i podwózka. Co ty na to?
Mam rower.
Mam bagażnik. Chcesz czekoladowego czy...
Przestań, nie chcę.
Zdejmiemy przednie koło, zmieści się.
Nie trzeba.
Marie, co jest?
Wszystko gra?
Naprawdę nie chcesz?
Marie.
Co?
- Co się stało? - Nic.
Daj spokój. Powiedz.
Czemu?
Co zrobisz? Pobijesz typa z magazynu?
O czym ty mówisz?
Nic, nieważne.
Hej, powiedz mi.
Przyjaźnimy się, tak?
Jasne. „Przyjaźnimy się, wspieram cię”.
Ale jak mnie wspierasz?
Kiedy to wszystko się działo, co właściwie zrobiłeś?
Mówisz poważnie?
Puść kierownicę.
- Proszę, żebyś mi powiedziała... - Puść kierownicę!
To nieuczciwe.
Nie masz pojęcia, co to znaczy.
Wszystko miałeś podane na tacy. Wszystko było łatwe.
Wal się.
Marie!
Takie zachowanie w pracy jest niedopuszczalne.
Dobra, pierdolę to. Rzucam robotę.
USUŃ
Pamiętajcie, że VICAP szuka podobnych sposobów działania.
Inne zbieżności, wygląd,
służba w wojsku,
te musimy sami znaleźć.
To nie nasz gość. Siedział, kiedy zgwałcono Doris.
Mam coś.
Facet aresztowany za kokainę. Littleton, zeszły rok.
Miał przy sobie zestaw do gwałtu taki, jak opisała Amber.
Knebel, prezerwatywy, dildo, lubrykant.
Nigdy nie oskarżono go o napaść seksualną...
Jest tam zdjęcie?
Zboczeńcy są wiecznie młodzi.
Pech, co, Rosemarie?
W innym życiu moglibyście być parą.
Błagam, nie tykam facetów po 45, odkąd skończyłam 30.
Czy mam wydzielić akta
podejrzanych członków policji?
Co?
To jakaś wasza teoria?
Nie podoba mi się, ale przemawiają za nią mocne argumenty.
Jakie?
Dowody.
Ciekawe. Które?
Przepraszam, mam dużo do nadrobienia.
Miejsca zbrodni były czyste.
Każdy atak jest w innym rewirze.
Tylko łut szczęścia sprawił, że je powiązałyśmy.
Cóż...
Co?
Cywile też mogą to wiedzieć.
CSI zamieniło pokolenie telewidzów w doświadczonych śledczych.
Serio? Odrzucasz tę teorię przez serial?
W każdym oddziale FBI powiedzą ci to samo.
Liczba czystych miejsc zbrodni bardzo wzrosła.
Nie mówię, żeby odpuścić glinom.
- Tak jakby mówisz. - Źle mnie rozumiesz.
Może ci przypomnę,
że gliny cztery razy częściej biją swoje partnerki.
- Zdaję sobie z tego sprawę. - Dodaj do tego A:
uprzednie akty przemocy wobec kobiet sugerują,
że mężczyzna dopuści się gwałtu. Oraz B:
nasz podejrzany zna policyjne procedury lepiej niż fani CSI.
Chyba nie przesadzam, mówiąc,
że teoria o gliniarzu ma mocne podstawy
i że tylko idiota by ją zignorował.
Cześć wszystkim, przynoszę dary!
Trudno wam coś kupić,
ale chyba znalazłam coś dla każdego.
Obróć je.
Marka, model i rozmiar tych butów
pasują do odcisków z domu Lilly i mieszkania Amber.
Poza tym...
rękawiczki w plastry.
Bajer, siostro.
Dobra robota, Mia. Weź sobie krzesło.
Weź moje.
Świetna robota.
Zostawiłaś kolację.
Straciłam apetyt.
Taggart chce dobrze.
Nie jest naszym wrogiem.
Jest częścią wrogiego systemu.
Nie myli się w sprawie CSI.
Wiesz o tym.
Dobra.
Czysto hipotetycznie.
Z badań wynika, że 40% policjantek bije swoje dzieci. Co by się stało?
Straciłyby pracę.
To byłoby słuszne. Właściwa reakcja.
Popatrz. To badania z Florydy.
Gdzie, jak wszędzie, gliniarze biją żony.
Zgadnij, ilu wciąż pracuje?
Trzydzieści procent.
Wszyscy wiedzą, że przemoc w domu często przekłada się
na przemoc wobec obcych,
a mimo to 30% bijących żony gliniarzy na Florydzie
wciąż ma swoje odznaki i broń.
Rozumiem cię. Ale to nie do końca wina Taggarta.
Nikt za to do końca nie odpowiada. W tym rzecz. Nikt nie odpowiada.
Nikt nie patrzy na badania o przemocy wobec kobiet.
A gdyby gwałcono tylu mężczyzn?
Gdyby Taggart bał się, że ktoś go wyrucha,
kiedy wraca wieczorem?
Ten konkretny mężczyzna nam pomaga.
Dobra.
Ale czemu nie jest wściekły?
Czemu nie patrzy na te schematy
i nie mówi, jakie to pojebane?
Masz rację.
Ale siedząc tu i krzycząc w pustkę,
tego nie odjebiesz.
Mamy ciekawy wynik z VICAP.
Co takiego?
Wróć do nas, na litość.
Przeklęłaś.
Dla emfazy.
Przeze mnie taka miła dziewczyna przeklina.
Stul, kurwa, ryj.
A podobno kobiety nie pouczają innych kobiet.
Seria gwałtów na Uniwersytecie Kansas, sprawca nieznany,
atakował od 2000 do 2008 roku.
Biały mężczyzna, między 26 a 35 lat,
wzrost od 175 do 180 cm, spokojny, bezpośredni.
Czarna maska, wiązał ofiary, atakował wczesnym rankiem.
Ofiary spały.
Kręcił gwałty kamerą.
Przynosił sprzęt, miał broń.
Zmuszał ofiary do 20-minutowych pryszniców,
żeby usunąć ślady DNA.
Kurde.
Ostatni atak był w styczniu 2008 roku,
potem zniknął.
Sprawdzę transfery personelu policyjnego między Kansas i Kolorado.
Dziękuję.
Cóż...
jedno jest pewne, ktoś musi pojechać do Kansas.
Co to jest?
Co robicie?
Wiemy, co ty robisz.
Jedziesz do Kansas.
Temperatura do 18°C, wilgotność 67%. Wiatr...
Mówię ci, mają tyle drzew...
Zmiana indeksu Dow Jones Industrial Average o 1,7...
Czy but i rękawiczka dadzą nam jakieś dane?
Sprawdzam wyniki sprzedaży z całego kraju,
odkąd pojawiły się na rynku.
Dużo tego.
Mamy coś lepszego do roboty?
Mam zakazy zbliżania się dla sprawców przemocy domowej z okolicy.
Z ostatnich pięciu lat.
Możemy je porównać z twoją listą policjantów, którzy służyli w wojsku.
Mamy do tego jakiś program?
Nie, napisanie go trwałoby dłużej niż klasyczna praca ręczna.
Chcesz zaawansowaną technologię?
Nie martw się, podzielimy się.
Mam pomysł.
Bo... każdemu gwałtowi towarzyszyła kradzież.
Zabierał bieliznę ofiar.
Więc pomyślałem,
że może kradł też bieliznę innych kobiet.
Kobiet, które tropił, ale nie zaatakował.
Może gdyby poszukać w raportach zaginionej bielizny,
może te kradzieże zostały zgłoszone.
Co?
- Czy to... - Halo, policja?
Dzwonię z pilną sprawą, chodzi o moje majtki! Przepadły!
Faceci kradnący dziewczynom bieliznę to dość powszechne, Elias,
ale takie zgłoszenie...
Nie ma ich.
Ciekawostka: kobiety cały czas gubią majtki.
Niezbadane są ich losy.
O ile w ogóle zauważysz zgubę.
Czyli nigdy.
Chyba że to majtki na randki.
Ale nawet wtedy myślisz, że utknęły w pralce
albo w którychś spodniach.
Fakt, chyba słabo się na tym znam.
Inaczej to byłoby dziwne.
Wiesz co? Nie ma złych pomysłów.
Sprawdź to.
Nie trzeba.
Ona ma rację.
Durniejsze pomysły dawały rezultaty.
Spróbuj.
Co do jednego ma rację.
Nasz gość nie tylko podczas ataków działa schematycznie.
- To znaczy? - Stalking.
Obserwuje swoje ofiary.
Pewnie dość długo.
Najprawdopodobniej z auta.
Elias, jak skończysz z majtkami,
zbierz doniesienia o podejrzanych autach w promieniu 800 metrów od domów ofiar.
Może ktoś go widział.
WYDZIAŁ POLICJI W LAWRENCE
Dzięki, że czekaliście.
Jazda I-70 przez Topekę była straszna.
Nie ma sprawy. Nie przespałem wielu nocy przez tę sprawę.
No proszę.
Zajrzałem pod każdy kamień.
Zabawne, kiedy to wszystko zbierałem,
dotarło do mnie, że te akta to kronika moich pierwszych ośmiu lat jako detektywa.
Awansowałem rok przed pierwszym atakiem.
Po raportach widać, że ledwo nadążałem.
Tak, znam to.
Nie wiem, czy gdybym wtedy wiedział to, co dziś...
Mam nadzieję, że jest tam coś, co pomoże dorwać skurwiela.
GWAŁT W KRYMINALISTYCE
Znasz to?
Tego konkretnego podręcznika nie znam.
Napisano go, żeby szkolić gliniarzy,
ale ja trafiłem na niego na forum na Dark Webie.
Faceci uczą się z niego, jak gliny łapią gwałcicieli, żeby nie wpaść w sidła.
Więc choć liczymy, że to ten sam gość,
to może być dwóch gości z tą samą książką?
Niestety.
DRUŻYNA JUNIORÓW POD PATRONATEM POLICJI
Cześć, Trish!
Wyprzedziłyśmy tłum.
Żeby podziękować dodałam krążki z cebuli.
- Dziękuję. - Róbcie to częściej.
Z tymi zdzirami nic nie wiadomo.
To będzie 21,65.
Reszta dla ciebie, Trish.
- Dobranoc. - Dzięki.
Pa.
Wpadniecie do mnie?
- Zapakować? - Nie trzeba.
Dziękuję.
Steve?
Cześć, kotku, tu jestem.
Jadłeś już?
Przed chwilą zamówiłem chińszczyznę,
ale najpierw muszę na nią zasłużyć.
Jesteś dumna?
I to bardzo.
Potrzebujesz czegoś?
Tak.
Tylko jednej teczki.
Funkcjonariusz z Franklin Heights, James Massey.
To koczownik,
przerzucają go z komendy na komendę.
Żona wniosła o zakaz zbliżania się.
Ma brutalną przeszłość,
zna procedury policyjne ze względu na zawód.
- Pasuje do opisu. - Przerabialiśmy to.
To co innego. To tylko jedna teczka.
Zasady w biurze prokuratora są jasne, gdy chodzi o wydawanie akt.
„Moja żona ma przeczucie” to za mało.
Boże, proszę cię o pomoc.
Zawsze mi to powtarzasz.
Powiedz coś, nie zamykaj się w sobie. No to proszę.
Chodzi o emocje.
A nie o to. Wiesz o tym.
Gdybym płakała, byłoby lepiej?
Kolacja.
Kiedy znowu kogoś zgwałci, to pójdzie na twój rachunek.
Nie, kotku. Wcale nie.
Cześć, Tommy, tu Grace Rasmussen. Jak leci?
To dobrze. Słuchaj, zbieramy policyjną drużynę do softballa,
ponoć macie dobrych graczy we Franklin Heights.
Jesteś zajęty, ja ich obdzwonię. Ale nie mam numerów.
Tak.
Pierwszy gość nazywa się James Massey.
Napisy: Krzysiek Ceran