NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kurde!
Co to jest?
Dla gwałciciela
to czyste złoto.
Sprzedano tysiące egzemplarzy.
Kto wie, ile kupili gwałciciele.
Szukam detektyw Rasmussen.
To jest to.
To owoce wyprawy do Kansas.
Podpisz się.
Dowód tożsamości?
Funkcjonariusze!
Powiedz, że poszło ci lepiej.
Co z wami, kurwa, jest?
Jebany dupek!
Puszczaj!
- Nakręć to! - Proszę pani.
Przez cały czas był w moim ogródku.
Nóż, który napastnik przyłożył mi do gardła.
Jakim cudem go przegapiliście?
Jebany łut szczęścia,
że mulczowałam dzisiaj ogródek.
Mówiłam, że miał nóż.
Harkness nie wierzył w ani jedno moje słowo.
Nie podważamy twojej wiarygodności.
Nawet nie skomentuję.
Powiedz mi tylko, jak mógł to przegapić?
Czy to nie podstawa? Obejrzeć podwórko?
Jeśli mówisz, że gliniarze czasem zawalają,
ignorują dowody albo ofiary, bo są leniwi
albo wypaleni, albo nie lubią kobiet,
nie będę się spierać.
Ale to nie jest taka sytuacja.
Rozmawiasz z policjantkami, które ponownie otworzyły twoją sprawę.
I ciężko nad nią pracujemy.
Macie podejrzanego?
Jeszcze nie.
No tak.
Wrócimy do twojego domu
i dokładnie go przeszukamy.
Przeszukamy cały ogródek i wszystkie sąsiednie podwórka.
Zaje-kurwa-biście.
Trzeba było tak od razu.
Jebana fuszerka. Przegapić coś takiego.
Wiesz,
z tych ośmiu lat udokumentowanych w aktach z Kansas
wyłania się schemat.
Jest gwałt.
Potem intensywne śledztwo.
Nowe dowody, poszlaki.
Które, jedna po drugiej,
prowadzą donikąd.
Po sześciu tygodniach zaczyna się od zera.
Zostają same ślepe zaułki.
Zero tropów.
Póki znowu nie zaatakuje.
Nie chcę, by to się powtórzyło.
Nikt nie chce.
Nie chcę kolejnego zestawu użytecznych informacji,
kolejnej próbki DNA.
Nie chcę tego.
Może zamiast wariować przy wszystkich
wpiszesz ten nóż do akt i wrócisz do pracy?
No, dalej.
Tu detektyw Duvall. Chciałam znowu spytać, czy nie widzieliście białej mazdy.
Nie.
Dobrze.
- Dziękuję. - Dzięki.
Jezu, Elias, co to, kurwa, jest?
Przepraszam. Podejrzane auta.
Wydrukowałem dużą mapę, żeby dokładnie oznaczyć miejsca.
Co?
To jest James Massey.
Glina po służbie wojskowej, bijący żonę.
Mam jego numer. Co ci to daje?
Mam parę pomysłów.
Zrób to, co nie wyjdzie na jaw.
Dobrze, dzięki za pomoc.
Tu detektyw Duvall. Dzwonię ponownie w sprawie białej mazdy.
Tak, wciąż szukam mazdy z popsutym lusterkiem.
Dobrze...
W razie czego masz mój numer.
STAN WASZYNGTON
Wejdź, Marie.
Usiądź.
No dobrze. Załatwiłem ci warunek przedprocesowy.
To dobra wiadomość.
Unikaj kłopotów, a za rok będzie po wszystkim.
Wyczyszczą ci kartotekę.
Jakby do tego nigdy nie doszło.
Musisz spełnić pewne warunki. Proste.
Po pierwsze, nadzór kuratora.
Będziesz się u niego stawiać raz w miesiącu.
Może bez zapowiedzi odwiedzać cię w domu.
Musisz uważać. Żadnych narkotyków, alkoholu...
Nie zlecili testów na narkotyki, ale mogą.
Po drugie, obowiązkowa terapia. Pójdziesz do kliniki, przydzielą ci kogoś.
Powiesz, czemu kłamałaś.
To bez znaczenia. I tak musisz iść.
Po trzecie, zapłacisz 500 $, żeby pokryć wydatki miasta i po sprawie.
Jakieś pytania?
Chyba nie.
Słuchaj.
To dobra ugoda. Lepszej nie dostaniemy.
Powinnaś się cieszyć.
Pięćset dolarów?
- Moja kolej. - Oddam z nawiązką.
- Przestań! - Nie w tym rzecz.
- Oddaj, Nadio. - Nadio. Trzy, dwa, jeden.
- Zawsze bierzesz jego stronę. - Na górę. Zakładać piżamy.
Już.
Wiem, że to duża suma.
Byłabym bardziej skłonna, wiedząc, na co to.
Wolałabym nie mówić.
Jesteś w ciąży?
Nie.
Boże, nie.
Skąd mam wiedzieć?
Nie. Muszę ci wszystko mówić?
Nie, ale musisz wybrać.
Albo sama się tym zajmiesz,
albo chcesz mojej pomocy.
W tym drugim wypadku mam parę pytań.
Nieważne. Poradzę sobie.
Na twoim miejscu
poprosiłabym Norris o zaliczkę.
Większość firm raz czy dwa się zgadza.
Co?
Już tam nie pracuję.
- Co? - Od kiedy?
Przenieśli mnie do magazynu. Bez powodu.
Boże, Marie.
Nie... Mój szef był kompletnym dupkiem.
Czemu kłamiesz?
Teraz za każdym razem będę się zastanawiać: „Czy ona kłamie?”.
Nie skłamałam. Po prostu nie mówiłam o tym.
Nie wykręcaj się. To jedno i to samo.
- Moim zdaniem nie. - No dobrze.
A co z zarzutami, które ci postawiono?
Kolejna rzecz, o której nie wspomniałaś? Miałaś zamiar mi powiedzieć?
Skąd o nich wiesz?
To bez znaczenia.
Mówię ci, Marie,
jeśli zastanawiałaś się, czym jest utrata kontroli nad swoim życiem,
to jest właśnie to.
Jeśli to ma ci pomóc,
potrzebuję pieniędzy na grzywnę.
Przyznam się do winy, żeby się nie procesowali.
Mam prawnika.
Uzgodnił to.
Co miesiąc muszę chodzić do kuratora.
I mam obowiązkową terapię.
Może to ci pomoże.
Czasami ten system jednak działa.
Hej.
Obyś była głodna.
Żeberka były przecenione.
Trochę mnie poniosło.
Dzięki, że zrobiłeś obiad.
Mam coś dla ciebie.
Co?
Jest na stole.
Rany.
Zawsze myślałem,
że „cel uświęca środki” to gówno prawda.
Ale miałaś rację.
To drań.
Może to jedyny skuteczny sposób.
Naginanie zasad, przekraczanie uprawnień.
A może sam zaczynam się tłumaczyć.
Nie wiem.
W każdym razie,
jeśli to twój gość, musisz go jak najszybciej zgarnąć.
ZGŁOSZENIE DOTYCZĄCE PRZEMOCY DOMOWEJ
FUNKCJONARIUSZA ZAWIESZONO
NADUŻYCIE SIŁY
OBOWIĄZKOWA TERAPIA
...ŻEBY SIĘ, KURWA, ZAMKNĄŁ...
OKRES WARUNKOWY 12 MIESIĘCY
MOŻE BYĆ BRUTALNY
Oto o czym myślałam po drodze.
Myślałam: „O co chodzi z tymi zdjęciami?”.
- Jakimi? - Które robi.
Uznaliśmy, że robi je na pamiątkę.
A jeśli nie?
Czemu miałby je robić?
To niecenzuralne zdjęcia.
- A niecenzuralne zdjęcia są potrzebne... - Stronom pornograficznym.
Poszukajmy.
Wyszukamy: „gwałt”, „krępowanie”, „porno”.
Poszukajmy naszych ofiar.
Zebrałam dane z nadajników sieci komórkowych
blisko czterech miejsc zbrodni
z dwóch godzin przed atakami.
Szukałam numeru Masseya...
- w każdym zbiorze danych. - I co?
Funkcjonariusz Massey
był w promieniu 800 metrów w noce gwałtów w Golden i Lakewood.
Oczywiście to tylko przybliżona lokalizacja.
A pozostałe dwie noce? Doris i Sarah.
Nic.
To nie znaczy, że go tam nie było. Tylko że nie dzwonił.
Poza tym to nie dowód.
Może mieć wiele dobrych powodów, czemu tam był.
Tak. I jeden zły.
Niech go ktoś zablokuje.
No nie, faul. Gdzie sędzia?
- Tak samo było w środę. - Czym Ford im podpadł?
Musisz to odgwizdać.
To przypadek.
Gdzie ty masz oczy? Blokuje go ręką.
Ktoś tu się zna na koszu.
Grałam w drużynie Colorado State.
Byłaś dobra?
Trzy sezony w lidze uniwersyteckiej.
Nie cztery?
Nie grałam na ostatnim roku. Operacja kolana.
Może obejrzymy resztę meczu u mnie?
Mieszkam za rogiem.
O ile potem obejrzymy komentarze.
Ja zapłacę.
Tommy.
- Dobrej nocy. - Nie, zostaw to.
Mojej przyjaciółce zależy na tej butelce.
Prawda, detektywie?
Nie, proszę, weź ją sobie.
Dam ci tyle mojego DNA, ile chcesz.
Masz na zapas, jeszcze coś zjebią w laboratorium.
Nie leć ze mną w chuja, Grace.
Mam więcej przyjaciół niż ty.
Na wyższych stanowiskach.
Obejrzyj sobie mecz.
WYDZIAŁ RUCHU DROGOWEGO
Przepraszam.
Dziękuję.
Świetnie ci pójdzie. Tak?
Numer 37, drugie okienko.
Ja jestem 37.
- Z rodzicem? - Nie, sama.
Po zmianie światła proszę skręcić w lewo.
Proszę pani?
- Przepraszam. - Co to było?
Przepraszam...
Ja tylko...
Może krótka przerwa?
Proszę pani?
Joe, chodźmy.
Dowód?
Używanie fałszywego dowodu to przestępstwo.
Nie jest fałszywy.
Po ile są Pringlesy?
- Pierdol się. - Sam się pierdol.
Możesz mi kupić piwo?
Mogę, ale nie chcę.
Możesz wziąć resztę.
Serio? Całe siedem dolarów?
Nie bądź chujem, kup jej piwo.
Dobra.
Fajne buty.
Ed mówi, że tata tego gościa kupił mu auto za 50 000 $.
Wypożyczył. Wypożycza je.
O, drive-through!
Proszę, kupmy coś do jedzenia.
Jesteś głodna?
Wszystko mi pasuje.
Wszystko jej pasuje.
Cicho, dupku, nie o to jej chodziło.
Na przyszłość zastanów się,
zanim poprosisz gościa z ulicy, żeby kupił ci piwo.
To skąd wezmę piwo?
Serio, mogliśmy cię porwać czy coś.
Mama nie mówiła ci, żeby nie rozmawiać z obcymi?
Mam dla ciebie butelkę.
Niech CBI porówna DNA z butelki z naszymi próbkami.
To nie nasz gość, ale niech i tak porównają.
Możemy zaczynać, pani detektyw.
Sprawdziliśmy nóż z Lakewood.
Brak odcisków i DNA. Ponownie przeszukaliśmy wszystkie miejsca zbrodni.
I nic.
Przepraszam.
Przejrzeliśmy akta gwałtów w Kansas.
Nie da się wykluczyć, że to ten sam gość, ale...
nic na to nie wskazuje.
Przejrzeliście raporty o włamaniach
z sąsiednich rewirów,
żeby sprawdzić, czy mogło chodzić o gwałty?
Ze wszystkich dziesięciu rewirów w hrabstwach Jefferson i Adams.
Czy mogę coś przekazać prasie?
Dzwonią do mnie parę razy dziennie.
- Na przykład? - Rysopis.
Ubranie.
Gdy coś będziemy mieć, damy znać.
Ale nie mamy. W tym rzecz. Nic nie mamy.
Nieprawda. Mamy DNA z trzech miejsc zbrodni.
Mamy mnóstwo informacji.
Wiemy o nim wszystko. Znamy jego wzrost, wagę,
kolor oczu i włosów.
Jaki nosi plecak, jaki ma w nim aparat.
Znamy kształt jego bardzo charakterystycznego znamienia.
Jaką markę jebanych butów nosi.
I wiecie co?
To wszystko jest gówno warte,
bo wciąż nie możemy go znaleźć.
Mylę się?
Niech ktoś mi zaprzeczy.
To, że nie widzimy drogi, nie oznacza, że jej nie ma.
Ty tak serio z tymi religijnymi tekstami?
Jezus ma tragiczne wyczucie kierunku,
bo jesteśmy bardzo daleko od jakiejkolwiek jebanej drogi.
Ten gość tam jest.
Jeździ sobie i krzywdzi najbardziej narażone kobiety.
A my nie wiemy, kim ani gdzie jest.
Twój Bóg ani razu nam nie pomógł,
więc moim zdaniem może się pierdolić.
Dobrze. Jeśli nikt nie ma nic do dodania, kończymy.
- Właściwie... no, nie wiem. - Właściwie co?
Nie jestem pewien na 100%.
Może coś mam, a może nie.
Powiedz mi i ja zadecyduję. Dobra?
No dobrze... Używałem programu,
który oznacza zgłoszenia podejrzanych aut w okolicy.
Jest takie narzędzie opierające się na...
Elias...
Tak. Jasne.
Dziś rano coś znalazłem.
Trzy tygodnie przed napaścią w Lakewood, pół przecznicy na wschód,
sąsiadka zgłosiła nieznaną jej furgonetkę
stojącą przed jej domem.
Białą mazdę.
- Tak, masz coś. - Masz numer rejestracyjny?
Tak.
Jest...
Chwilę...
- Był tutaj. - Kurwa mać, Elias.
Mam.
66GFT1.
Na kogo jest zarejestrowana?
Kontekst?
Na nagraniach w sprawie z Golden była mazda
krążąca po okolicy, ale nie odczytaliśmy numeru.
- Mam listę. - Przepraszam...
Znajdź opcję wyszukiwania.
Nie skończyłem.
Mam rejestrację.
I nazwisko właściciela.
I jego prawo jazdy.
Christopher McCarthy.
Wyślijcie dwa nieoznakowane wozy.
Harcourt Street 71. Leonard w jednym, Nunez w drugim.
- Jasne. - Sprawdźmy, czy to weteran.
- Jasne. - Nie publikujemy opisu auta.
Ani modelu, ani koloru. Nic.
A nie, przepraszam, możemy wszystko upublicznić
i zaalarmować podejrzanego. Twój wybór.
Sprawdź bazę LPR, może znajdziesz tę mazdę.
LPR?
To małe aparaty montowane na radiowozach, które odczytują numery rejestracyjne.
Robią zdjęcie rejestracji każdego mijanego pojazdu.
1800 zdjęć na minutę, wszystkie trafiają do bazy danych.
Dzięki ci, senatorze Bianchi, bo nie są tanie.
Jeśli znajdziesz w bazie wóz, gościa
i uszkodzone lusterko, zadzwonię do prokuratora.
Stażysto, dobra robota.
Marie.
Jest druga w nocy.
Właściwie to 1.53, ale rozumiem...
Masz wracać o 21.
Masz rację. To się nie powtórzy.
Jesteś upalona.
Jestem?
Masz rację, trochę jestem.
- Marie. - Przepraszam.
Nie będę ściemniać, słabo kontaktuję.
Kiedy dołączyłaś do Rise Up,
podpisałaś umowę.
Przykro mi.
Naprawdę.
Mnie też.
Nie zostanę długo, obiecuję.
To nic.
Nadia nie będzie przeszkadzać Ricardowi.
Sam często się boi nocą.
- Mogę ci pomóc? - Nie trzeba.
W przyszłym tygodniu idę na rozmowę do OfficeMax.
Chipotle się odezwało?
Nie, muszę dziś znowu do nich zadzwonić.
Dlatego nie rzucamy pracy, póki nie znajdziemy nowej.
Co to znaczy, że to niedostatecznie wskazuje winę?
Mogę wydać nakaz, ale sędzia go nie podpisze. Znajdź coś jeszcze.
McCarthy pasuje do opisu ofiar.
W bazie LPR znaleźliśmy zdjęcie McCarthy’ego
w mazdzie z nagrań z Golden.
Odciski buta i rękawiczki z Lakewood pasują do tych z innych miejsc zbrodni.
To nie wystarczy sędziemu. Potrzeba czegoś lepszego.
DNA z klamki auta, puszki po coli, cokolwiek.
- Masz tylko jedną szansę. - Dobra. Bądź pod telefonem.
Znalazłeś coś?
Widziałeś już stronę CycateNastolatki.com?
Oddzwonię.
Max. Pomaga nam szukać stron porno zarejestrowanych na McCarthy’ego.
I co?
Na razie znalazł jedną. SuperZboczoneDziwki.com.
Nie było tam zdjęć naszych ofiar.
Ale czyjeś są.
Tak.
Coś tu się działo?
Nic. Całą noc cicho.
Hej...
Chciałam przeprosić za to całe...
pierdolenie Boga.
Nie jestem z tego dumna.
Sama tak myślałam ze sto razy.
Tylko mam dość rozumu, żeby tego nie mówić.
Szczerze mówiąc, trochę zazdroszczę wam, bogobojnym.
Chciałabym w coś tak wierzyć.
Nie wiem, widzimy takie rzeczy...
Wierząc w Boga, trudno mi to znieść.
Nie wiem, jak można żyć bez wiary.
Alkohol pomaga.
I moje psy.
Ale głównie...
tak, alkohol.
Steve?
On też, ale kiedy praca robi się trudna,
zaczynasz trochę wariować.
Tak, nie nagłaśniają tego aspektu pracy w akademii, co?
To kiepskie hasło na rekrutację.
„Służyć, chronić i zamykać się przed partnerem”.
Ale nie da się odpuścić.
Biegałam w liceum.
Byłam sprinterką.
I było tak samo.
Zdekoncentrujesz się, biegnąc setkę, choćby na moment,
bo widzisz mamę na widowni, i po tobie.
A taki gość jak ten planuje,
myśli o tym całą dobę.
Jeśli przez sekundę odpuszczę,
on zwiększa dystans.
Max Majcher chyba...
docenia taką motywację.
Raczej go to nie odstręcza.
Skąd ta głupia ksywka? Nie chce mi powiedzieć.
To ja też nie mogę.
- Daj spokój. - Nie.
To coś frajerskiego, tak?
To coś zajebiście frajerskiego, tak.
Ale tak, on rozumie.
Dziewczynki nie bardzo.
Zrozumieją.
Moja mama była pielęgniarką na izbie przyjęć.
Dużo pracowała.
Nie lubiłam tego, ale stałam się samodzielna, więc...
Tak.
- To im się przyda. - Wiem.
Jak sądzisz, co on tam robi?
Pewnie coś strasznie nudnego.
To mnie zdumiało, kiedy pracowałam pod przykrywką.
To, jacy oni są kurewsko nudni. Kiedy nie dealują
i nie atakują ludzi, siedzą i nic nie robią.
Spotkałyśmy się wtedy.
Kto, ty i ja?
To znaczy, tak jakby.
Byłam nowa.
Wezwano mnie na miejsce zdarzenia.
Aresztowano dealerów podczas dużej transakcji w jakiejś burgerowni.
Byłaś pod przykrywką z tą grupą, ile, rok?
- Tak. Boże, byłaś tam? - Tak.
No popatrz. To był wspaniały dzień.
Dałam wtedy czadu.
To prawda.
Byłam twoją fanką.
- Serio? - Dopiero zaczynałam.
Nie miałam glin w rodzinie, to wszystko było niezwykłe.
Więc uczyłam się, jak się ubierać, jak się zachowywać.
Czy mam być uległa, czy się stawiać?
Podjechaliśmy na miejsce,
a ty tam stałaś w tym swoim...
kostiumie baronessy narkotykowej.
Boże, to był odjazdowy strój.
A miny tych gości... „Ona?”
Tak. „Co? Ona jest jebanym gliną?”
Pomyślałam: dobra, nie muszę być uległa, nie muszę w siebie wątpić.
Mogę po prostu robić swoje.
Zgadza się.
Dzięki.
Dekadę później.
Teraz mi mniej głupio,
że wyklinałam twojego Pana i Zbawcę.
Wciąż mi się śni pierwsza sprawa gwałtu.
Sprzed... 15 lat.
Mnie też.
Deena Jones.
Noc przed jej 16. urodzinami.
Mary-Pat Owens.
Miała 32 lata i trójkę dzieci.
Powinnaś się przespać. Nunez go popilnuje.
Tak, wiem. Miałam właśnie...
wracać do domu.
Zanim się pani przyzna, czy ma pani jakieś pytania?
Nie.
Czy chce pani omówić to z prawnikiem?
Nie.
Przyznaje się pani do winy, bo jest pani winna?
Tak.
Czy to dlatego, że 11 sierpnia 2008 roku
złożyła pani fałszywe zeznanie
w wydziale policji w Lynnwood,
że została pani zgwałcona w swoim mieszkaniu?
Tak.
Powtórzyła pani to fałszywe zeznanie dwa dni później,
13 sierpnia 2008 roku.
Jestem raczej pewna, że to się stało.
Raczej pewna czy pewna?
Tak.
Tym samym naruszyła pani podpunkt RCW9A.84.040
kodeksu karnego stanu Waszyngton.
Jest gwałciciel, nie ma go.
Tak.
Rozumie pani, że przyznając się do winy,
jeśli sąd uzna tę deklarację,
zrzeka się pani prawa do procesu?
Tak.
W sprawie stan Waszyngton przeciw Marie Adler sąd orzeka,
że oskarżona jest w pełni zdolna
do zadeklarowania swojej winy.
Cześć, kochanie.
Druga kamera nie miała trafić
na skrzynkę elektryczną?
Technicy uważają, że będzie za dużo zakłóceń.
Przed wycieczką, inaczej jej nie puszczą.
Dobrze.
Przepraszam.
Nigdy nie przepraszaj za zajmowanie się rodziną.
- Tak? - Co jest, kurwa?
Wiem, co on tam robi?
Chyba czeka go dzień pełen gwałcenia.
Jasne.
- Co? Przesadziłam? - Tak.
Znając nasze szczęście, siedzi tam z grypą.
To nie problem,
póki jest szansa, że zadławi się rzygami.
Karen Duvall, to niezbyt po chrześcijańsku.
Przeczytaj Stary Testament. Lubimy się mścić.
Widzimy podejrzanego.
Opuszcza dom z białą kobietą
około 1,60 m wzrostu.
Podejrzany wsiada do szarej toyoty corolli.
Podejrzany wsiada na miejsce pasażera. Numer rejestracyjny 62DRR2.
Kurwa, szybciej.
Podejrzany skręca w Sheridan.
Jedzie na południe
Sheridan Boulevard w stronę czwartej zachodniej.
Dobra.
Czy mogę się łudzić, że jedzie poćwiczyć?
Niech założy szorty i pokaże nogę.
Co?
Podejrzany jedzie Sheridan Boulevard na północ.
Co? Zawrócił?
Nie, zjeżdża z drogi.
Stanął pod restauracją na rogu Marcy i Sheridan.
Wchodzi do restauracji.
Skoczymy po DNA?
Przynajmniej poprzesuwaj je na talerzu.
Dobra, do dzieła.
Upewnimy się, że dom jest pusty, i zainstalujecie kamery.
Spójrz na niego.
Wygląda zupełnie zwyczajnie.
Masz go na linii ognia.
Tak, cóż...
chciałabym móc wychować moje dzieci.
Ciekawe, czy ona wie.
Może mu pomagać.
Ludzie są dziwni.
Zostaw kubek.
Dziękuję.
Dobra.
Nikogo nie ma. Mogą zaczynać.
Dzień dobry.
Detektyw Rasmussen. To agent Taggart.
Prowadzimy śledztwo w sprawie serii włamań w okolicy.
Widział pan kogoś takiego?
Nie.
Nie, stój! Policja!
- Policja. - Spokojnie.
Nie dotykaj kubka.
Potrzebuję go.
Jak się pan nazywa?
Christopherze McCarthy, dziękuję ci za twoje DNA.
Chris McCarthy.
Mieszka pan z kimś?
Z bratem.
Świetnie. Zostawimy panu portret pamięciowy,
a jeśli któryś z was go zauważy,
dajcie nam znać.
Jasne.
Kurwa mać.
Napisy: Krzysiek Ceran