NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Że co, kurwa?
Mówię wam, szaleństwo.
Pukamy, może ktoś jest w domu.
Bo może mieszka z matką czy coś.
I kto otwiera drzwi? Chris McCarthy we własnej osobie.
- I co? - Trzeba było ją widzieć.
Jaja ze stali.
Miała gotową bajeczkę.
Te 10 lat pod przykrywką uczy.
To kogo śledziłam? Czyje DNA mamy w wozie?
Curtisa McCarthy’ego, brata Chrisa.
Mieszkają razem.
Zanieś kubek CBI.
To ma priorytet. Niech dzwonią,
jak tylko będą mieć wynik, choćby nocą.
Mamy gościa, który pasuje do opisu
i dzieli dom i auto z...
Mieliśmy jednego podejrzanego, teraz mamy dwóch.
Curtis McCarthy, urodzony 3 lutego 1981. 30 lat, 180 cm, blondyn, niebieskie oczy.
Wiem, dopiero co się na niego gapiłam.
Brak wykroczeń drogowych.
Niekarany, nic.
- Ani mandatu. - Potrzebujemy informacji.
Co robi, gdzie był, czy zna języki.
Czy był w wojsku?
Czy ma znamię na lewej łydce?
Leonard! Nunez!
Detektyw Rasmussen do prokuratora Gonzaleza.
Kurde.
Przepraszam, długo będzie w sądzie?
- Kurwa. - Detektywie?
Ten dom z wczoraj? Lokator ma brata, który też jest teraz podejrzanym.
Christopher i Curtis McCarthy. Dam wam ich dane.
Śledzimy obu. Rozdzielcie się.
- Jasne. - Jeśli któryś choć kichnie,
macie natychmiast dać nam znać. Dzwońcie.
Tak jest.
Proszę.
Sprawdziłam rejestrację. Auto należy do Tary Hatfield.
South Alameda 4550, Lakewood.
Muszę wiedzieć, gdzie obaj bracia
i dziewczyna byli w dni gwałtów.
Niech Selig zadzwoni, jak odda kubek.
Muszę wiedzieć, kiedy będą wyniki.
Nie potrzebujemy DNA Christophera?
Nie. Spokrewnieni faceci mają te same Y-STR.
Do tego badania wystarczy jedna próbka.
STAN WASZYNGTON
Wciśnij przycisk.
Dasz znać, że przyszłaś.
Marie?
Cześć, jestem Dara. Chodź.
Jesteś przemoczona. Przyniosę ci ręcznik.
Nie trzeba.
Proszę.
Dzięki.
To dla sądu, tak?
Tak.
Dobrze.
W moich aktach jest za mało dokumentów.
Nie wiem, czy to pomoże, ale sąd kierował do mnie już wielu klientów.
Więc wiem, jakie to jest początkowo niezręczne.
Nie dla mnie.
Nie?
To dobrze.
Dla mnie chyba by było.
Bycie zmuszoną do spotkania z kompletnie obcą osobą.
Myśli pani, że jest pierwsza?
Jestem w systemie od trzeciego roku życia.
Poznałam pracowników socjalnych, opiekę społeczną, kuratorów.
Wszyscy mówili, że chcą mi pomóc.
Nie potrzebuję pomocy,
tylko by złe rzeczy przestały się dziać.
Cóż...
Nie mogę ich zatrzymać. To przekracza moje kompetencje.
Ale mogę spróbować pomóc ci inaczej je postrzegać.
Może kiedy spojrzysz na nie z innej perspektywy, nie będą takie...
Nie musimy rozmawiać, prawda?
Możemy posiedzieć 50 minut.
Zgadza się.
W porządku.
Curtis McCarthy służył w trzeciej dywizji piechoty morskiej od 2000 do 2003 roku.
Zakończył służbę w roku 2004.
Stacjonował na Okinawie.
Więc prawdopodobnie mówi wieloma językami.
Christopher też służył w piechocie morskiej. W Korei Płd.
Zakończył służbę w 2002 roku.
W tym momencie z tego, co wiemy,
wynika, że jedyne, co różni Chrisa od Curtisa,
to dwa lata i może dziesięć kilogramów.
PRAWO JAZDY
Sprawcą może być jeden z nich albo obaj.
Ofiary mówiły o pojedynczym napastniku. Moim zdaniem to zawsze ten sam.
Nie skreślaj opcji ze współpracą. Już to widziałem.
Ojciec z synem, bliźniaki.
Sposób działania jest zawsze ten sam. Jak rytuał. To sugeruje jednego sprawcę.
Jeśli próbka z kubka będzie dobra,
nieważne, który to McCarthy.
Mieszkają razem, to jeden nakaz.
Ale to bardzo utrudni mi pracę.
- Czemu? - Identyczni mężczyźni,
DNA obu pasuje do tego z miejsc zbrodni.
Wręczymy obronie świetny argument na tacy.
Jeden z nich ma wielkie znamię na łydce.
- Ofiara je rozpozna. - To nie pomoże.
Zeznania straumatyzowanej ofiary mogą nie przeważyć
- braku pewności co do DNA. - Oby nakaz przeszukania
- pomógł nam ustalić sprawcę. - Oby.
Curtis od 2010 roku serwisuje urządzenia AGD.
Nie brał wolnego, nie wyjeżdżał.
Nie udziela się w sieci poza Facebookiem.
Nie ma stron pornograficznych.
Nie robi nic podejrzanego.
To chyba wszystko.
Dobrze.
No to...
Sprawdziłem profile Curtisa i Tary.
A także zdjęcia toyoty i mazdy z bazy LPR.
Mam dwie osie czasu.
Jedną Christophera, drugą Curtisa i Tary.
Dnia 22 kwietnia, kiedy Sarah została zgwałcona,
Curtis i Tara byli w Carson City.
W LPR są cztery zdjęcia jej auta,
a na Facebooku jest jego zdjęcie z tego dnia.
Dnia 14 listopada 2009 roku i potem 3 maja 2010 roku
Curtis i Tara odwiedzali jej rodziców w Lake Tahoe.
Znowu potwierdza to Facebook. Tara dużo tam wrzuca.
Mazda nie została zarejestrowana w te dni,
ale była w okolicy na krótko przed i po.
Czyli Curtis ma alibi podczas napaści na Doris, Lilly i Sarah.
Tak jakby tylko jeden był winny.
Racja.
Mazda Christophera przewija się parę razy.
Jedno trafienie jest ciekawe.
22 kwietnia.
Z mieszkania Sarah wyszedł przed 6.50.
Wtedy zadzwoniła na policję.
Dwie godziny później, o 8.49,
mazda była przy Wydziale Ruchu Drogowego w Lakewood.
Sprawdziłem ich akta.
Poszedł po nowe prawo jazdy.
Co on robi? Miał listę spraw do załatwienia?
Zgwałcić kobietę, wymienić prawo jazdy.
Co potem, kupił mleko?
Co?
Ta napaść...
Dla niego to wydarzenie.
Planował ją, fantazjował o niej,
a teraz jej dokonał.
I nikt go nie złapał.
Adrenalina buzuje.
Czuje się lepszy od innych.
Czemu miałby tłamsić to uczucie, jadąc do urzędu?
Prawo jazdy musiało mu być potrzebne.
Może chciał opuścić miasto? Na lotnisku proszą o dowód tożsamości.
Ale nie wyjechał. Został.
O dowód proszą też w sklepie z bronią.
Wpisz to na listę do nakazu:
plecak na suwak, butelka wody, wilgotne chusteczki,
koszula nocna w niebieskie i żółte kwiaty,
czarne adidasy z białym paskiem,
rękawiczki Under Armour, pończochy lub rajstopy,
czarna tasiemka przypominająca jedwab, linka, sznurek
lub inne materiały, którymi można wiązać,
wibrator, nawilżający żel intymny,
kobieca bielizna,
różowy aparat Cybershot.
Mam. 22 kwietnia, sklep z bronię Slope West.
Christopher McCarthy kupił Rugera 357
za 328 dolarów i 13 centów.
Ruger 357.
Hej. Nie masz dzieci, które trzeba położyć?
Opiekunka je uśpiła.
Czułam, że to trop.
Nie powinnam była odpuszczać.
A, to ta godzina.
Wpół do biczowania się.
Miałam przeczucie.
Zignorowałam je.
To zawsze błąd.
Posłuchaj,
wiem, że nie prosisz o radę.
Nie mówię, że wiem więcej od ciebie.
To tylko...
tylko spostrzeżenie, bo robię to dużo dłużej od ciebie.
Praca jest ważna.
Ale jeśli stanie się najważniejszą rzeczą w życiu,
to napytasz sobie biedy.
Wiem, że kiedy dużo się dzieje, czujesz się dziwnie, robiąc przerwę,
ale to kwestia przetrwania.
Nie będziesz złą policjantką.
Jestem osobą, która zostaje do końca imprezy.
Może to niezdrowe,
ale tak pracuję.
- Co? - Nic, to remik.
Czekam, aż pociągniesz kartę.
Pierwszy rok służby.
Wezwano mnie z powodu rodzinnej kłótni w Englewood.
Ładny domek w stylu Tudorów, w którym mąż właśnie...
skatował żonę.
Krew leciała jej z nosa,
oczy miała zapuchnięte.
Aresztowaliśmy go.
Próbowałam wysłać kobietę do szpitala.
Nie chciała jechać.
Ratownicy ją opatrzyli.
I pojechaliśmy.
Źle się z tym czułam.
Zanotowałam w pamięci, żeby tam wrócić i sprawdzić, co z nią.
Potem...
skończyłam zmianę, pojechałam na komisariat
i wszyscy faceci chcieli mnie wyciągnąć na piwo.
Próbowałam odmówić,
ale wiesz, jak to jest.
„Chodź, Duvall,
nie bądź frajerką”. I tak dalej.
Uległam.
Poszłam.
Żeby nie psuć zabawy.
I wiesz co?
Kiedy byłam na piwie z kolegami,
gość wpłacił kaucję i wrócił do domu,
i dokończył to, co zaczął.
Złamał jej nogę, rozbił czaszkę.
Spowodował trwałe uszkodzenie mózgu.
Więc kiedy słyszę ten głos, który mówi mi:
„Nie idź do domu”...
Słucham go.
Myślimy, że mamy McCarthy’ego.
Na to wygląda.
Ale wiesz równie dobrze jak ja,
że mnóstwo rzeczy może pójść źle,
zanim go dorwiemy.
W każdym razie – remik.
Ja pierdolę.
Jeszcze raz?
Nie. Mój głos mówi mi, że jeśli wrócę teraz do domu,
może prześpię sześć godzin.
Przynajmniej coś zjedz.
Tak.
Kawa to nie jedzenie.
Tak jest.
Ile zostało czasu?
Jakieś pół godziny.
Możemy pogadać o książkach albo o filmach czy coś.
Może czas szybciej zleci.
Było ostatnio coś dobrego w telewizji?
Jakiś film?
Mam wrażenie, że nic teraz nie ma.
Widziałam Zombieland.
Tak?
O czym to?
O zombie.
Muszę ci coś wyznać.
Nie wiem, czym jest zombie.
Serio?
Nie dokładnie.
Zombie to chodzący trup,
który żywi się ludzkim mięsem.
Jasne.
To o czym jest ten film?
No...
jest wirus, który zamienił wszystkich na świecie w zombie,
poza paroma osobami.
Jadą do Los Angeles, żeby się schronić, ale...
muszą zabić mnóstwo zombie, żeby zombie ich nie zabiły.
Jak można zabić zombie?
Trzeba odciąć głowę albo zniszczyć mózg.
Nie wystarczy do nich strzelać.
Trzeba przerwać połączenie mózgu z rdzeniem kręgowym.
Ciekawe.
Czyli film pokazuje apokalipsę zombie, mamy garstkę ocalałych...
Jednym jest Columbus.
Imiona bohaterów to nazwy miast, z których pochodzą.
Columbus spotyka Tallahassee, który lubi ciastka Twinkies,
potem spotykają takie dwie siostry.
Zaraz, mam parę pytań.
Dobra.
Czemu oni żyją, skoro wszyscy inni zginęli?
Czy są jakieś cechy, dzięki którym można przeżyć apokalipsę zombie?
Próbuję ocenić swoje szanse.
Trzeba być sprytną, odważną, wytrwałą.
Dobrze.
No i trzeba uważać, komu się ufa.
Czemu?
Bo podczas apokalipsy zombie najgroźniejsi są inni ludzie.
Zombie chcą cię zabić, ale one się nie kontrolują.
Próbują zaspokoić głód ludzkiego mięsa.
Ale ludzie...
wykorzystują każdą okazję, kiedy wszystko idzie źle.
Kiedy świat ogarnia chaos.
Ludzie zaczynają robić sobie nawzajem pojebane rzeczy.
Ale nic ich nie tłumaczy.
Wiedzą, że to jest złe.
A przynajmniej powinni.
Czy to nieuniknione?
To, że ludzie obracają się przeciwko sobie i nie można im ufać?
Tak.
Nie wiem. Może nie.
Może niektórzy pozostają dobrzy, ale o nich się nie słyszy.
Więc żeby przeżyć, trzeba założyć, że każdy jest twoim wrogiem.
Tak.
A jedyną osobą, której możesz ufać, jesteś ty sama.
- Tak. - Ktoś może twierdzić, że cię wspiera,
że będzie cię chronić...
Ale nie będzie.
Nie będzie.
Jesteś sama.
Duvall.
Dom na Harcourt Street ma dwa wyjścia.
Hines i Torres obstawią tył,
O’Malley i Rieger zostaną na ulicy.
Morris i Selig ze mną od frontu.
Drużyna Bravo zastawi ulicę Alameda,
gdzie przebywa Curtis. Tam jest jedno wyjście.
Chris McCarthy niedawno kupił Rugera 357.
Obaj podejrzani to weterani.
Należy założyć, że są uzbrojeni.
Detektywie.
Dziękuję.
Proszę.
Nie trzeba, dzięki.
Nie pójdziesz bez kamizelki.
Nie pójdę, kropka.
Co?
Odpuszczam aresztowania.
Jak to odpuszczasz? To część naszej pracy.
To też. Trzydzieści otwartych spraw, które ignoruję od miesiąca.
Już po McCarthym. Jedzie po niego dobrze wyszkolona ekipa.
A ci ludzie mają tylko mnie.
Mówisz poważnie?
Tak.
Policja! Mamy nakaz! Otwierać!
Policja! Otwierać!
Wyjdź. Natychmiast!
Mamy nakaz. Czy ktoś jeszcze jest w środku?
- Nie. - Ręce na głowę.
Jesteś aresztowany pod zarzutem wielokrotnego włamania
i gwałtów. Możesz zachować milczenie.
To, co powiesz, może zostać wykorzystane przeciw tobie.
Przysługuje ci prawnik.
Jeśli cię nie stać, sąd ci go przydzieli.
Biorąc to pod uwagę, czy jesteś skłonny porozmawiać o zarzutach?
Nie. Chcę prawnika.
Przeszukajcie go od stóp do głów.
Curtis McCarthy.
Co?
Ręce na głowę, proszę.
- Co? - Zapleć palce.
- Nogi szerzej. - Co jest?
Zabieraj łapy. Co jest?
- Jedziemy na posterunek. - Czemu?
Co jest? Nic nie zrobiłem!
Odpowiemy na posterunku. Idziemy.
Nie, chcę wiedzieć, o co chodzi.
Może pan pójść po dobroci albo pana skujemy.
Nic nie zrobiłem.
Wszyscy wiedzą, czego szukamy?
Tak jest.
MORALNA ZDZIRA
Rozbierz się.
Do naga.
Zgodnie z nakazem pobiorę od ciebie próbki.
Zrobimy wymaz.
Otwórz usta.
Potrzebuję od 20 do 25 włosów z korzeniami. Z głowy.
I z ręki.
Włosy łonowe.
OPASKA
CERTYFIKAT ZAKOŃCZENIA SŁUŻBY
Na dole już kończą.
Dobrze.
Widziałeś gdzieś gitarę?
Nie.
Harrison, chodź do nas, proszę.
Sfotografuj to.
Jeszcze raz, proszę.
Trofea.
Jeszcze raz, proszę.
Zgram te twarde dyski w Golden i wezmę się za nie.
Świetnie, dzięki.
Ile zostało czasu?
Osiem minut.
Ale możemy skończyć.
Musisz tylko to podpisać.
Nie jesteś ciekawa?
- Czego? - Czemu tu jestem.
Czemu skłamałam albo...
czemu wymyśliłam coś takiego.
Jestem ciekawa ciebie, Marie.
Tego, kim jesteś.
Nie o to pytałam.
Oto co myślę.
Nikt nie wymyśla czegoś takiego, jeśli nie ma w tym ziarna prawdy.
Czy zgwałcono cię tamtej nocy, czy wymyśliłaś historię o gwałcie,
myślę, że jesteś ofiarą napaści.
Dźwigasz brzemię narzucone ci przez ludzi,
którzy niedostatecznie cię kochali.
Tego jestem ciekawa.
Tego, jak mogę ci pomóc udźwignąć ten ciężar,
a może nawet zrzucić go z barków.
Ten czas jest twój.
Zostało parę minut.
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć o tamtej nocy,
z chęcią cię wysłucham.
Dobra robota, detektywie.
Dzięki za pomoc.
Nie ma sprawy.
Gratulacje.
Dzięki. To był wysiłek zbiorowy.
Brawo, detektywie.
Dziękuję.
O w mordę.
Ale masz dobre serce. Oddałaś jej to.
Niczego jej nie dałam. Zapracowała na to.
No i co? Jak poszło?
Świetnie.
Łatwo poszło.
Mamy wszystko opisane.
Wszystko.
To było...
niewiarygodne.
Powinnaś była tam być.
Nie mogę być wszędzie.
- Poprosił o prawnika? - Tak.
- Nie pogadamy. - Nie.
Szkoda.
Chodź ze mną.
Co? Dokąd?
Po prostu chodź.
Panie McCarthy, jestem detektyw Rasmussen, to detektyw Duvall.
Co się dzieje?
Nikt mi niczego nie powiedział. Niech mi ktoś wszystko wyjaśni.
Badamy serię przestępstw.
Pasuje pan do opisu podejrzanego.
Jakie to przestępstwa?
Pokaże pan nogę?
Co? Czemu? To znaczy, jasne, ale...
Podwinie pan nogawkę? Lewą.
Zaraz.
Szukacie znamienia.
Szukacie mojego brata.
Już go aresztowaliśmy.
Co zrobił?
- Pan mi powie. - Nie wiem. Nie mam pojęcia.
Konstruował bombę?
Chciał wysadzić jakiś budynek?
Co zrobił?
Jest seryjnym gwałcicielem.
Włamuje się do domów kobiet, wiąże je, a potem gwałci,
wielokrotnie,
przez kilka godzin.
Wiedział pan o tym?
Na pewno?
- Tak. - Na sto procent?
Tak.
Przysięgam, nie miałem pojęcia.
Wiem, że jest dziwny, ale wiele osób jest dziwnych.
Myślałem...
Nie wiem.
Nie wiem, co myślałem.
Nie to.
Moja mama się załamie.
Trzeba było go zabić.
To by lepiej zniosła.
Cześć.
O, cześć.
Co tu robisz?
Patrz, co tu mam.
No ładnie.
Miałaś czas po to pojechać.
Czy to znaczy, że go dorwałaś?
Tak.
Dobra robota.
Dzięki.
Źle mi z tym, że zmusiłam cię, żebyś dał mi te akta.
Zwłaszcza że myliłam się co do Masseya.
Nie zmusiłaś mnie.
I nie myliłaś się. Massey to gnój.
Nie powinien być gliną.
Nie wiem.
Nie wiem, czy powtórzyłbym to teraz.
Źle się czułem, robiąc to,
ale czułbym się też źle, gdybym tego nie zrobił.
Jebane odcienie szarości.
Nie lubię ich.
- Ile już z tym zrobiłaś? - Niewiele, dopiero zaczęłam.
Przesuń się.
Wciąż rozpracowuję dysk twardy.
Jest porządnie zaszyfrowany.
Ale przejrzałem wszystkie karty SD.
Zebrałem wszystkie zdjęcia, które zrobił ofiarom.
Ciężko się to ogląda. Robiłem sobie przerwy.
Klikajcie.
Zostałaś dwukrotnie zaatakowana.
Raz przez napastnika,
raz przez policję.
Chyba tak.
Tak mi przykro, Marie.
To nie twoja wina.
Jesteś dzielna, wracając do tego.
To niełatwe.
Dziękuję, że mi zaufałaś.
Mogę cię o coś spytać?
Tak.
Nic z tego nie stało się z twojej winy.
Wyrządzono ci straszliwą krzywdę.
Ale zastanawiam się, czy możesz coś z tego wynieść.
To może nie być ostatni raz w twoim życiu, kiedy będziesz niezrozumiana.
Kiedy nie będą ci ufać.
Może jest jakiś sposób, żeby to przemyśleć.
Jak mogłabyś sobie poradzić z taką niesprawiedliwością,
gdyby miała się powtórzyć.
Powinnam powiedzieć, że gdybym mogła to powtórzyć, nie skłamałabym.
Ale prawda jest taka,
że skłamałabym wcześniej i lepiej.
Poznałyście wszystkie?
Tak, znamy je.
Sama bym to rozgryzła.
Bez nikogo.
Dobra. Daj nam znać, kiedy włamiesz się do dysku.
Zaraz, poczekajcie.
Jeszcze jedna.
Ludzie cię zapewniają, że im na tobie zależy,
to nieprawda.
To za mało.
Może chcą się o ciebie troszczyć, może próbują, ale...
inne rzeczy okazują się ważniejsze.
Używał jej wielokrotnie, więc jakość jest taka sobie.
Te osiem zdjęć skasował, ale nie zostały jeszcze nadpisane.
To ktoś inny.
Więc tak, chyba od tego bym zaczęła.
Od kłamstwa.
Bo nawet dobrzy ludzie,
nawet ludzie, którym w miarę ufasz,
jeśli prawda jest niewygodna,
jeśli prawda nie pasuje,
nie uwierzą w nią.
Kto to?
Wygląda na 12 lat.
Nawet jeśli zależy im na tobie.
Po prostu...
nie uwierzą.
Napisy: Krzysiek Ceran