NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STAN WASZYNGTON
- Dzień dobry. - Jak leci, Patrice?
- Nieźle. Telefon do pana. - Połącz mnie.
W Kolorado jest 77 białych furgonetek mazda z rocznika 1993.
Funkcjonariusze mają sfotografować wszystkie.
Kiedy obrona McCarthy’ego spyta:
„Skąd wiadomo, że to jego mazda?”...
Udowodnimy, że tylko mazda McCarthy’ego ma te cechy szczególne.
Detektyw Parker?
Tu detektyw Rasmussen z Westminster.
Jak leci?
Nieźle. Jak mogę pomóc?
Właściwie to chyba ja pomogę panu.
Złapaliśmy tu w Kolorado seryjnego gwałciciela.
Brawo.
Dzięki.
Przeglądając jego rzeczy, odkryliśmy dowody
związane z pańską nierozwiązaną sprawą.
Sprawą gwałtu?
Tak. Ofiara to Marie Adler.
Rety. Ona.
- Tak. - To nie była nierozwiązana sprawa.
Odrzuciliśmy ją.
Wszystko zmyśliła.
Mówimy o tej samej Marie Adler?
Urodzona 6 kwietnia 1990 roku, 1,60 m wzrostu, 50 kg.
Tak, to ona. Młoda, po przejściach.
Przykre. Oskarżyliśmy ją o składanie fałszywych zeznań.
Było mi jej żal, ale prawo to prawo.
Może mi pan podać swój adres e-mail?
Pewnie, parker@lynnwoodpd.com.
Poszło. Proszę dać znać, jak przyjdzie.
Właśnie przyszło.
Gdy przeglądaliśmy rzeczy sprawcy,
znaleźliśmy zdjęcia ofiar.
Większość kobiet już znałyśmy.
Ta, którą wysyłam, to jedyna, której nie rozpoznałyśmy.
Plik się otworzył?
- Detektywie? - Tak.
Mamy jeszcze siedem zdjęć. Pozostałe są gorsze.
Wyślę je, żeby miał pan wszystko.
Tak, w porządku.
Do usłyszenia.
Co się stało?
Detektyw Parker do detektyw Rasmussen.
Gonzalez dzwonił. Mamy przejrzeć akta
i policzyć, ile razy McCarthy powtarzał to ofiarami.
Każdy raz policzy jako kolejny gwałt.
Z ochotą.
Patrz, kto się zjawił.
Detektyw Parker?
Tak, cześć.
Grace Rasmussen. Ma pan za sobą daleką drogę. Tam jesteśmy.
Dużo tych dokumentów.
Są tu też ślepe zaułki.
Kawa, herbata i gówniane przekąski są tam w rogu.
Czym chata bogata.
Dzięki.
Dobra robota.
Znakomita.
Dziękuję.
Wygląda na to, że macie dość, żeby zamknąć go na długo.
Nigdy nie mówię hop.
Zbyt często widziałam, jak gwałciciele dostają tylko nadzór.
Może pana odprowadzę?
Czuję, że...
powinienem wyjaśnić.
Problem w tym...
że nie mam jak.
Słyszy się o złych gliniarzach.
Podejmują złe decyzje, krzywdzą ludzi, których mieli chronić. Zawsze pytam:
„Kto im dał odznakę?
Trzeba go wywalić”.
Może mnie trzeba wywalić.
Dziękuję pani.
Jasne.
Cześć, Marie.
Masz chwilę?
Przepraszam, ale to nie potrwa długo.
Dowiedziałem się o czymś, co muszę ci przekazać.
Zadzwonili do mnie detektywi z Kolorado.
Złapali gwałciciela. Kiedy przejrzeli jego rzeczy,
znaleźli twoje zdjęcie.
Właściwie to osiem zdjęć.
Zrobionych podczas napaści.
Której byłaś ofiarą.
Tej, w którą nie uwierzyłem. Zmusiłem cię, żebyś skłamała.
Pewnie nie chcesz mnie widzieć, ale...
chciałem powiedzieć ci osobiście.
Osobiście przyznać się do błędu.
Próbowałem zrozumieć, jak mogłem się tak pomylić.
Chciałbym móc to wyjaśnić. Nie mogę.
Oddałbym wszystko, żeby to odkręcić.
Zacząć jeszcze raz i odpowiednio ci pomóc. Naprawdę.
Nie może pan.
Jeszcze jedno.
To dla ciebie. Od miasta.
CZEK NA 500 $
GWAŁCICIEL KOLORADO ARESZTOWANIE
NIEPOKOJĄCE METODY DOMNIEMANEGO GWAŁCICIELA
NOWE SZCZEGÓŁY W SPRAWIE GWAŁCICIELA
ZARZUTY WOBEC GWAŁCICIELA
DOWODY CYFROWE
Wysłałem kopię do biura prokuratora.
To dane z urządzeń McCarthy’ego.
Było za dużo zdjęć, żeby je drukować. Są na dysku.
Jest też lista tego, co ściągał.
Sprawdź książki. Jedna nazywa się Gwałt w kryminalistyce.
Miał ją? Czemu się dziwię. Oczywiście.
- Znasz ją? - Gliniarze ją napisali.
Widziałem.
Nie przemyśleli tego, co?
Nie.
Jedno nie daje mi spokoju.
- Co takiego? - Miał dysk twardy, 75 GB.
Zakodowany TrueCrypt.
To program szyfrujący, jeszcze go nie złamano.
75 GB to dużo.
Bardzo. Piętro biblioteki.
- Nie wiesz, co to? - Znam tylko nazwy folderów,
które tam wrzucił. Główny nazywa się „Dziewczyny”.
Wrzucał do niego inne.
Każdy nazwany imieniem. Amber. Sarah. Lilly. I inne.
Kobiety, które tropił. Albo zgwałcił.
Wiem. Czy masz jakąś wskazówkę?
Nic na ten temat.
- Musisz tam wejść. - Próbuję, ale...
Wiem, to niemożliwe. Ale musisz.
- Musi tam wejść. - Wiem.
Kto wie, co jeszcze ma na sumieniu?
Rozumiem.
Przyzna się do winy.
Żartujesz.
Nie. Chce to mieć z głowy. Nie chce zmuszać ofiar do udziału w procesie.
Teraz się o nie martwi.
To dobry ruch.
Sędzia może mu znacznie skrócić odsiadkę.
- Więc wyda tylko wyrok. - Tak.
- Kiedy? - Za parę miesięcy.
Zdążymy wszystko przygotować.
Ma warunek. Zrobi to,
- jeśli nie oskarżymy go o porwanie. - Przyznaje się do gwałtów,
ale zarzut porwania psuje mu reputację?
Gdybym próbował zrozumieć każdego przestępcę...
Zapytajcie ofiary.
Nie zgodzę się bez ich zgody.
Zapytamy.
Zaraz, wtedy zaproponujesz co innego?
Tak.
Powiedz, że to zrobisz, jeśli poda hasło
do swojego dysku.
Chcę wiedzieć, co jeszcze zrobił.
Rozumiem. Nie mylisz się, ale nie mam teraz czasu.
Porozmawiamy w piątek.
Marie... nie mów mi...
- Adler. - Adler! Mówiłem, nie mów.
Co cię tu sprowadza?
Czekaj. Kurczę. Chodź ze mną.
Bez urazy, ale liczyłem, że już cię nie zobaczę. Co tam?
Potrzebuję prawnika.
Ojej. Co się stało?
To nie ja mam kłopoty.
Chcę wnieść oskarżenie przeciwko komuś.
Cóż, nie jestem takim prawnikiem.
Wiem, ale pomyślałam, że zna pan takich.
Kogo chcesz oskarżyć?
W sumie to wszystkich, ale zacznę od miasta.
Ten sam... wciąż masz ten sam numer?
Tak.
Polecę ci kogoś.
Chodziłem z Donem na studia prawnicze.
Częściej byliśmy na boisku niż w bibliotece,
ale jakoś się ułożyło.
Wody, kawy?
Nie trzeba.
Przysłał mi twoje akta.
I chcę powiedzieć,
że to, co cię spotkało, nie powinno się nigdy wydarzyć.
Tak, cóż.
Ofiar rabunku nie oskarża się o kłamstwo. Ani kogoś, kto mówi, że stracił auto.
To się nie zdarza.
Ale w wypadku napaści seksualnej...
Usiądź sobie.
Don powiedział mi, że dali ci czek.
Kompensata za grzywnę.
Co o tym sądzisz?
Na początku pomyślałam:
„500 dolców, fajnie”.
Ale potem pomyślałam, że przez to wszystko straciłam też inne rzeczy.
Na przykład...
pracę.
Mieszkanie.
Darmowych doradców.
No i, wie pan...
przyjaciół.
Niby wiem, że to 500 $, których nie miałam wczoraj,
a przez całe życie wyznawałam zasadę,
żeby cieszyć się tym, co mam, bo...
mogło być gorzej.
Ale w tym wypadku coś sprawiło, że poczułam...
że może tym razem to nie wystarczy.
Wiesz, co się dzieje, kiedy decydujesz, że nie wystarczy ci to, co masz?
Co?
Dostajesz więcej.
- Rozmawiałam z ofiarami. - Też miło cię widzieć.
Zgadzają się na rezygnację z zarzutu porwania
- i brak rozprawy. - Super.
Ale chcą zabrać głos na sali.
Parę chce mu spojrzeć w twarz.
Oczywiście. Muszę to odebrać.
- A co z hasłem? - A, tak. Nie zgodził się.
Jak to? To jebany gwałciciel. Nie ma wyboru.
- Co mam zrobić? Podtopić go? - Możesz?
Zagroź mu procesem, zarzutami porwania.
Mam gwałciciela, który przyznaje się do 30 napaści.
Nie zmarnuję tego dla hasła.
- Gonzalez. Kurde. - Tam są inne kobiety.
Nie obchodzi cię,
- co im się stało? - Obchodzi, ale nie mogę ryzykować.
Do zobaczenia w sądzie.
Wszystko gra?
Tak.
SĄD HRABSTWA JEFFERSON
Trzymasz się?
Oto i ona.
Zapraszam.
Mam koszmary.
Boję się...
cały czas.
W każdej chwili.
Przyjaciele próbują mi pomóc, ale trudno mi komukolwiek zaufać.
Nie mogę spać.
Mam chroniczne bóle.
Straciłam na wadze.
Straciłam pracę. Straciłam pieniądze.
Mam brutalne myśli.
Nigdy wcześniej mnie nie nachodziły.
Myślałby kto, że to tylko jedna noc.
W porównaniu z całą resztą życia,
jak takie krótkie zdarzenie może mieć znaczenie?
Ale ma.
Wysoki Sądzie, chciałabym zadać oskarżonemu pytanie.
Mogę?
Proszę bardzo.
Czemu mnie wybrałeś?
Co zrobiłam, że mnie wybrałeś?
Tak się boję, że znowu to zrobię.
Nie podlewam już ogródka, nie czytam przy oknie.
Podobno rutyna jest ryzykowna,
więc przestałam robić te wszystkie rzeczy.
Mój świat bardzo się przez to skurczył.
A ja wciąż nie czuję się bezpieczna.
Gdybym wiedziała, co to było, co zrobiłam.
Gdybym wiedziała, co to za rzecz, przestałabym ją robić
i może odzyskałabym swoje życie.
Wysoki Sądzie, pan McCarthy miał też inne ofiary,
które nie były w stanie zjawić się tu i spojrzeć na niego.
Ale nie chcą, by wziął pan ich nieobecność za obojętność.
Są bardzo przejęte tym, co tu się dzieje. Bardziej niż pan sobie wyobraża.
Jeśli kiedyś, w bliższej lub dalszej przyszłości,
pan McCarthy wyjdzie na wolność,
nie będą czuły się bezpiecznie.
Nigdy.
A zasługują na to bezpieczeństwo.
W skrócie, nie chcą się procesować.
To dobrze.
My też nie chcemy.
Czemu nie?
Bo będą chcieli, żebyś wypadła równie źle, co oni.
Już raz to zrobili. Nie dawajmy im kolejnej szansy.
Zatem wszyscy chcą ugody, pytanie brzmi – za ile?
Dostaliśmy ofertę.
Na początek. Odpowiemy swoją.
Ile oferują?
Sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Chcą mi dać 150 tysięcy dolarów?
Nie chcą ci niczego dać.
Ale są skłonni tyle dać, żeby pogrzebać tę sprawę.
Zgadzam się.
Słuchaj, możemy dostać dużo więcej.
Nie potrzebuję.
Sto pięćdziesiąt tysięcy to dużo.
Wystarczy na nowe życie. Gdzie indziej.
Wystarczy mi, że przyznają, co mi zrobili.
A właśnie to zrobili.
Chciałbym, żeby przyznali to bardziej.
Dwa razy bardziej.
Chcę mieć to za sobą.
Panie McCarthy.
Traktował pan te kobiety jak zwierzynę łowną.
Dopuścił się pan czystego zła.
I dlatego stracił pan przywilej życia w wolnym społeczeństwie.
Zarządzam maksymalny wymiar kary.
Skazuję pana na 327 lat i sześć miesięcy w więzieniu.
Zajebiście.
Zamykam posiedzenie. Dziękuję.
Dobra, pora na wyznanie.
Zrobiłam dziś rano coś, czego nigdy nie robiłam.
Ojej, aż się boję.
Modliłam się.
Nie mówisz poważnie.
Owszem. Pochyliłam głowę i powiedziałam:
„Słuchaj, skurwielu,
dzień w dzień pozwalasz na tyle pojebanych rzeczy.
Czy choć raz, tylko dzisiaj, możesz tego nie spieprzyć?”.
I patrz, podziałało.
- Powiedziałeś jej? - Co takiego?
To jest ta chwila. Teraz.
Nie musimy tego roztrząsać.
Jak to? Czego nie musimy roztrząsać?
To w tym miejscu narodził się Max Majcher.
- Kto? - Jego alter ego. Powiedz jej!
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Daj spokój.
- Muszę się wysikać. - Nie! Co? Daj spokój, powiedz.
Nie lubię tego.
Bo masz problemy z opanowaniem.
Ja mam problemy z opanowaniem.
- Rety. Ja. - Tak.
Gdy nie masz wszystkich informacji,
nie podejmujesz wszystkich decyzji...
- Czy ty to słyszysz? - Jakby co, zgadzam się z Grace.
Chodzi mi o to, że mogłabyś się rozluźnić...
Błagam, jesteś najmniej rozluźnioną osobą, jaką znam.
Jesteś rozluźniona na niby.
- Żartujesz? - Nie.
Co on robi?
O nie!
Stąd się to wzięło? On już to kiedyś zrobił?
Za każdym razem, gdy idziemy na miasto. To jego konik.
Czy to jest tak złe...
że aż trochę urocze?
- Czy jest po prostu złe? - To drugie.
O nie!
- Dobry wieczór, detektywi. - Taggart. To mój facet, Steve.
Dobry wieczór.
Ciekawa nowina. Dzwonił prawnik McCarthy’ego.
McCarthy chce porozmawiać.
Chce wszystko wyjaśnić.
Mówi, że pomoże organom ścigania.
- Poważnie? Porozmawiamy z nim? - Wy nie. Tylko ja.
Może trudno w to uwierzyć, ale kobiety go onieśmielają.
Zawsze jesteście krok za nami.
Tylko reagujecie.
Żeby nas złapać, musicie nas wyprzedzić.
Przewidywać działania. Bo my o tym myślimy, i to dużo.
Jesteśmy mądrzy.
- W jaki sposób? - Uważamy na odciski. Na DNA.
To jak pobyt w dziczy. Nie zostawiaj śladu.
Łatwiej złapać takich jak ty, kiedy zaczynają.
To tak jak ze wszystkim. Praktyka czyni mistrza.
Ten pierwszy raz, w Waszyngtonie?
Zostawiłem...
dużo rzeczy. Materiał biologiczny.
Myślałem tylko o tym DNA. Zostawiłem je wszędzie.
Gdyby porównali je z aktami wojskowymi...
Byłem pewien, że mnie zgarną następnego dnia.
Nic się nie stało.
Więc myślisz...
No dobrze...
Spoko. Czyli mogę to robić.
Hej, dorwałyśmy go.
No dobra.
Co jest?
Wiesz...
Chodzi o wszystkich innych socjopatów z zestawami do gwałtów i bronią,
myślących: „Czyli mogę to robić”.
Nie rób tego.
Nie możesz myśleć o wszystkich złych gościach naraz.
Zrobiłyśmy coś dobrego, zgarniając go. Nie zapominaj.
Odwaliłaś kawał dobrej roboty. Rozchmurz się, kurwa. Boże.
Dobrze.
Tak.
- Jeden dzień ma wystarczająco zmartwień. - Właśnie.
Jeden dzień ma wystarczająco zmartwień. Ładne.
To z Biblii.
- Nie. - Mateusz 6:34.
Cokolwiek to znaczy.
Masz wyrzuty sumienia?
No, wiem, że nie mogę być na wolności.
Nigdy bym nie przestał.
- Gratuluję. Jedź ostrożnie. - Dziękuję.
- Zapłać w okienku C. - Dziękuję.
Jak mogę pomóc?
- Przepraszam. - Tak?
Może mi pan zrobić zdjęcie?
Pewnie.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Parker.
Tak. Przyślij ją na górę.
Dobrze.
W takim razie zejdę.
Marie, cześć.
Chcesz porozmawiać na osobności?
Nie.
Nie chcę być z panem sama.
Rozumie to pan, prawda?
Chyba tak.
Tak.
Dostałam z powrotem te 500 dolarów.
Oraz pieniądze od miasta. Pewnie pan wie.
Wiem.
Wie pan, czego nie otrzymałam?
Nigdy?
Od nikogo?
Przeprosin.
Nawet ja wiem, że za błędy się przeprasza.
A gdy to tak wielki błąd,
jeden głupi błąd,
który niszczy komuś życie,
przeprasza się bardziej.
Przepraszam.
Jest mi bardzo przykro.
Następnym razem...
niech się pan postara.
Dobrze.
Liczyłam, że poda nam to cholerne hasło.
Jason będzie próbował dalej w wolnym czasie.
- Ma wolny czas? - Niespecjalnie.
Hej.
Zanim pojedziesz,
- chciałam powiedzieć... - Nie rób tego. Proszę.
- Czego? - Tego całego...
„To wiele dla mnie znaczyło”, tego zacieśniania kobiecych więzi.
Nie miałam zamiaru zacieśniać kobiecych więzi.
- Gówno prawda. - Nie.
- Nie, chciałam tylko powiedzieć... - Co?
Dobra, masz rację, chciałam zacieśnić kobiecą więź.
Odpuść mi.
- Nigdy nie miałam mentorki. - Nie cierpię tego słowa.
Dobra.
Nic nie powiem.
Dziękuję.
Detektyw Duvall.
Cześć.
Nie wiem, czy wie pani, kim jestem.
Mówi Marie Adler.
Marie Adler.
Oczywiście, że wiem, kim jesteś.
Nie przeszkadzam pani?
Dostałam pani numer od prawnika.
Ani trochę.
Jak się masz?
Dobrze. Właśnie jestem na plaży.
- Brzmi miło. - Jest miło.
Po prostu... Zadzwoniłam, żeby...
podziękować pani za... no wie pani, wszystko.
Nie ma za co.
Cieszę się, że mogliśmy pomóc.
Pomogliście.
Totalnie.
Rzecz w tym, że całe życie
bardzo chciałam wierzyć, że większość ludzi jest dobra.
Nawet gdy ci w moim życiu nie byli.
Nie wiem, chyba...
dawało mi to nadzieję.
Rozumiem.
A potem to się stało. Gwałt. I...
Nie wiem, nagle trudniej było mi...
uwierzyć, że na świecie w ogóle jest dobro.
I...
to chyba było w tym wszystkim najgorsze.
Budziłam się i nie było nadziei.
Nachodziły mnie myśli...
że skoro świat jest taki zły, to...
czy chcę w nim żyć?
Rozumie pani?
Tak.
Ale potem nagle usłyszałam o dwóch osobach
z innej części kraju,
które mi pomogły i wymierzyły sprawiedliwość.
I...
nie wiem, bardziej niż wszystko inne...
Niż to, ze trafił za kratki.
Niż pieniądze, które dostałam.
To właśnie to,
informacja o was,
to wszystko zmieniło.
Teraz budzę się
i...
potrafię sobie wyobrazić dobre rzeczy.
Bardzo się cieszę, że tak mówisz, Marie.
Więc po prostu...
chciałam, żeby pani wiedziała, co pani dla mnie zrobiła.
I chciałam podziękować.
Proszę bardzo.
Dziękuję, że zadzwoniłaś.
Jasne.
Miłego dnia.
Nawzajem.
Dobrze.
Do widzenia.
Cześć.
Ktoś do mnie zadzwonił. Przed chwilą.
Tak?
Marie Adler.
- Boże. - Właśnie.
- Co mówiła? - Dzwoniła z plaży.
Chciała dać znać, że dobrze sobie radzi.
I powiedzieć...
„Dziękuję”.
Napisy: Krzysiek Ceran